Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Αρχικά να ευχηθώ σε όλο τον κόσμο χρόνια πολλά και μακάρι το 2021 να είναι πολύ καλύτερο και πιο δημιουργικό από την εφιαλτική χρονιά που μας πέρασε. Το 2020 ήταν ένα μαρτύριο για όλους μας μιας και η πανδημία επηρέασε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Εγώ θα σταθώ μόνο στο πολιτισμικό κομμάτι, μιας και στα υπόλοιπα υπάρχουν άλλοι που θα μπορέσουν να τα αναλύσουν πολύ καλύτερα και πιο στοιχειοθετημένα από εμένα. Το 2020 ήταν από άποψη πολιτισμικής παραγωγής αν όχι το πιο φτωχό, ένα από τα πιο φτωχά έτη που έχουμε περάσει. Σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση διαρκούς στασιμότητας και εσωστρέφειας λόγω των απαγορεύσεων, δεν είναι μόνο τα στούντιο παραγωγής που ανέστειλαν την λειτουργία τους επ’ αόριστον. Κάθε δημιουργική διαδικασία πήγε πίσω. Είναι πολύ λίγοι εκείνοι που μπόρεσαν να βρουν έμπνευση μέσα στους τέσσερις τοίχους. Προσωπικά, η παραγωγή «ηδυσμένου λόγου», όπως συνήθως αναφέρομαι στην διαδικασία της δημιουργίας ενός άρθρου κλέβοντας λίγο την ατάκα από τον Αριστοτέλη, είναι πολύ δύσκολη όταν δεν μπορεί να αντληθεί έμπνευση από την καθημερινή ζωή. Δεν είναι τυχαία η φράση «μπλοκ του συγγραφέα».

Βέβαια τα ζητήματα της αρθρογραφίας είναι μια ακόμα σταγόνα στον ωκεανό της καταστροφής που έφερε η πανδημία στις τέχνες. Νομίζω πως το σινεμά και το θέατρο είναι οι πολιτισμικές κατηγορίες που επηρεάστηκαν περισσότερο από όλες, με τους τοπικούς κινηματογράφους και τα θέατρα να μην έχουν πουλήσει ούτε ένα εισιτήριο από τον Μάρτιο (εκτός από τα θερινά το καλοκαίρι). Δεν ξέρω πραγματικά όταν τελειώσει όλο αυτό το κακό αστείο πώς θα μπορέσει να ορθοποδήσει αυτός ο τομέας. Δεκάδες ταινίες που ήταν προγραμματισμένες για το 2020 πήραν αναβολή, σταμάτησαν την παραγωγή τους, ή ακυρώθηκαν εντελώς. Μπορώ να μετρήσω στα δάχτυλα του ενός χεριού πόσες καινούριες ταινίες είδα μέσα στο 2020, κάτι που είναι σχεδόν καταθλιπτικό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά έχουμε και τις αποφάσεις των μεγάλων εκδοτών όπως η Disney ή η Warner Bros να φέρουν τις ταινίες τους στις συνδρομητικές τους υπηρεσίες αντί για τις αίθουσες των κινηματογράφων, κάτι που φυσικά εξόργισε τους μεγάλους σκηνοθέτες (ειδικά ο Βιλνέβ του Dune και ο Nolan είχαν πολλά να πουν για τη συγκεκριμένη κίνηση). Από τη μια ήταν αναμενόμενο, αλλά από την άλλη δε μπορώ να χειροκροτήσω μια κίνηση που είναι δυνητικά η αρχή του τέλους των αιθουσών και της κοινωνικής εμπειρίας του σινεμά.

Όσον αφορά τον πολιτισμικό διάλογο των ταινιών, έχει πάρει και αυτός την κάτω βόλτα. Από στη στιγμή που τα μεγάλα φιλμ δεν παίζονται πλέον σε βάθος εβδομάδων στα σινεμά, έχω την εντύπωση πως οι ταινίες βγαίνουν και… απλά ξεχνιούνται μετά από δυο τρεις μέρες. Η συνδρομητική μορφή με την οποία καταναλώνουμε πλέον περιεχόμενο «γρατζουνάει» την άμεση ικανοποίηση που ζητάμε και την ξεκάθαρη αναβολή της επιθυμίας. Δεν είναι το ίδιο να περιμένεις μια ταινία καιρό και να τη δεις στο σαλόνι του σπιτιού σου. Η εμπειρία φθηναίνει. Παύει να είναι γεγονός στη ζωή σου η θέαση της ταινίας, είναι ένας ακόμα τρόπος να περάσεις χρόνο. Κλείνεις την ταινία και ανοίγεις την τηλεόραση, διαβάζεις ένα περιοδικό, ετοιμάζεις φαγητό, καθαρίζεις. Δεν σκέφτεσαι τι είδες γιατί αργότερα θα δεις μια άλλη από τις χιλιάδες που έχει να σου προσφέρει η υπηρεσία. Απλά καταναλώνεις. Και οι ταινίες απλά περνάνε, πέφτουν σαν περιτυλίγματα από σοκολάτες.

Δεν ξέρω πραγματικά ποια θα είναι η επόμενη ημέρα για το σινεμά, αλλά ξέρω σίγουρα πως θα συνεχίσω να το υπηρετώ με ζήλο και αγνή αγάπη. Δύο τρεις προτάσεις που μπορώ να δώσω με πάρα πολύ μεγάλη ευκολία είναι σίγουρα το Soul του Pete Docter, του βετεράνου animator της Disney που μας έχει δώσει απίστευτα διαμάντια τόσα χρόνια (Monsters, Inc., Up, Inside Out, WALL-E), το Nomadland της Κλόι Ζάο που απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών και μου έκανε ΤΕΡΑΣΤΙΑ εντύπωση το πόσο πετυχημένα μπόρεσε να αποδώσει το πορτραίτο της οικονομικά χτυπημένης Αμερικής μέσα από μια προσωπική ιστορία και το Wolfwalkers του Tomm Moore, μια από τις πιο όμορφες ταινίες κινουμένων σχεδίων που είδα τελευταία (και που με έκανε να την συγκρίνω με ταινίες του Studio Ghibli).

The post Το σινεμά μετά τον κορονοϊό – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Σε μια περίοδο που ο κόσμος έχει ανάγκη την τέχνη περισσότερο από ποτέ οι εμπειρίες που εμπνέουν και επηρεάζουν είναι ακόμα πιο δύσκολο να ξεχαστούν. Το Gris είναι ένα βιντεοπαιχνίδι που είχα βάλει στο μάτι από την πρώτη μέρα που βγήκε για PC, MacOS και Nintendo Switch στις 13 Δεκεμβρίου του 2018. Τα indies είναι αυτά που πάντα «χτυπάνε» πιο δυνατά στο μάτι μου μιας και η ελευθερία τους από μαρκετίστικες επιλογές αφήνει τους δημιουργούς τους να ξεδιπλώσουν όλο το ταλέντο τους, από την αισθητική μέχρι την προγραμματιστική σχεδίαση.

To Gris είναι αφηγηματικά μια εκτεταμένη μεταφορά, ένα οδοιπορικό στα βάθη της ψυχής, μια εξερεύνηση του πόνου χωρίς όμως τις βαριές λεπτομέρειες ενός βιβλίου ή μιας κινηματογραφικής ταινίας. Είναι σαν ο δημιουργός του να «έστυψε» όλο το ψυχολογικό ταξίδι της απώλειας και να μας σέρβιρε το μαύρο του χυμό με μία απίστευτα εύστοχη αισθητική εξέλιξη. Αυτό όμως που θα τραβήξει κόσμο αρχικά στο Gris δεν είναι το βάθος του, αλλά η ομορφιά του εικαστικού του. Εκεί πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στον Conrad Roset, εικονογράφου από την Βαρκελώνη, πάνω στα σκίτσα του οποίου βασίστηκε το παιχνίδι. Όπως είχαν αποκαλύψει δύο από τα στελέχη του Nomada Studio που ανέπτυξε το βιντεοπαιχνίδι, ο Roset ήθελε από καιρό να φέρει την τέχνη του στο διαδραστικό μέσο των βιντεοπαιχνιδιών, κάτι που εν τέλει αποδείχτηκε μια καταπληκτική ιδέα αν σκεφτούμε πως το Gris, ένα ανεξάρτητο βιντεοπαιχνίδι από ένα άσημο studio, πούλησε πάνω από 1 εκατομμύριο κόπιες.

Το side–scrolling (μτφ. δυσδιάστατο παιχνίδι που η δράση εξελίσσεται προς μία κατεύθυνση, συνήθως στα δεξιά) platformer της Nomada παντρεύει πανέξυπνα το πανέμορφο εικαστικό του που αποτελείται από νερομπογιές απαλών χρωμάτων με δυνατούς γρίφους, ευρηματική αρχιτεκτονική όσον αφορά το level design, αλλά και με μια πλούσια gameplay εξέλιξη που κάνει την εξερεύνηση των παλατιών του μυαλού (κατά τον Σέρλοκ Χολμς) της Gris ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.

Το παιχνίδι ξεκινάει με την Gris να χάνει τη φωνή της και να πέφτει σε έναν κατάμαυρο κόσμο που συμβολίζει το πως παγιδεύεται στο μυαλό της και στους φόβους της μετά από κάποιο τραυματικό γεγονός που την σημάδεψε. Η πλοκή του παιχνιδιού δεν παρεκκλίνει από το κλασικό «ταξίδι του ήρωα». Η Gris προσπαθεί να ξαναβρεί κάτι που έχασε, κάτι που θα την ολοκληρώσει, και, αν και θα ξεκινήσει υπερβολικά αδύναμη και καταβεβλημένη, εν τέλει καταλήγει δραστήρια και δυναμική. Το ταξίδι της είναι ένας αγώνας να ξαναβγεί στην επιφάνεια και η ουσία είναι στο πως βιώνει τον κόσμο γύρω της, με τον κόσμο του παιχνιδιού να είναι μια οπτική αναπαράσταση του μυαλού της που περιέχει κάθε φόβο και κάθε ανασφάλεια που την καταβάλλει. Προχωρώντας καλείται να λύσει γρίφους οι οποίοι μοιάζουν τόσο ενστικτώδεις και φυσικοί στην επίλυση τους που δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Άλλωστε όλο το παιχνίδι μέχρι να βρει η πρωταγωνίστρια ξανά τη φωνή της είναι βουβό. Το μόνο που ακούγεται είναι ένα soundtrack που αλλάζει ανάλογα με την περιοχή που βρίσκεσαι, ανάλογα με τα πέντε στάδια του πένθους και της θλίψης, το γνωστό μοντέλο της ψυχιάτρου Elisabeth Kübler-Ross, το οποίο «γίνεται αληθινό» στα levels του παιχνιδιού. Η Gris περνάει από το στάδιο της Άρνησης σ’ αυτό του Θυμού, της Διαπραγμάτευσης, της Κατάθλιψης και τέλος της Αποδοχής.

Στη διάρκεια του ταξιδιού της συναντάει επανειλημμένως ένα μαύρο τέρας που αλλάζει μορφές. Το τέρας είναι η αναπαράσταση της απώλειας που της «έκλεψε» την δύναμη και τη δράση της. Όμως η Gris δεν το βάζει κάτω. Μαθαίνει πως να περάσει τους δυνατούς ανέμους στο κόκκινο επίπεδο του Θυμού μεταμορφώνοντας το φόρεμα της σε κύβο που έχει αρκετό βάρος για να αντέξει. Μαθαίνει πως να κολυμπά στο μπλε επίπεδο της Κατάθλιψης. Παίζοντας νιώθεις πως προσπαθείς να βάλεις σε μια σειρά το διεσπαρμένο μυαλό της Gris, σαν να ενώνεις τις κουκκίδες για να της απαλύνεις τον πόνο. Μετά από πολλά εμπόδια ξαναβρίσκει τη φωνή της. Και ξεκινά να τραγουδά. Τα μαύρα λουλούδια που κοσμούν τα παλάτια της ψυχής της ανθίζουν με το που ακούνε το τραγούδι της.

Στο επίπεδο της Αποδοχής η Gris πλησιάζει στην επιφάνεια του μυαλού της και βρίσκει έναν γυναικείο τάφο. Ένα ακόμα μικρό objective του παιχνιδιού θέλει τον παίκτη να μαζέψει κάποια Mementos, μνήμες της παιδικής ηλικίας της Gris. Αν καταφέρεις να τις μαζέψεις όλες ανοίγει μια special μυστική περιοχή και ξεκλειδώνει ένα cutscene όπου φαίνεται η Gris με μια μητρική φιγούρα σε διάφορες στιγμές της ζωής της. Το cutscene για μένα ήταν εντελώς αχρείαστο. Το παιχνίδι μπόρεσε να περάσει στον παίκτη το «βυθισμένο μέρος» όπως πολύ συχνά αποκαλούμε την άβυσσο της κατάθλιψης, στην οποία μπορεί να πέσει κάποιος όταν πενθεί, χωρίς να πει κουβέντα. Χωρίς άμεση και στοχευμένη αφήγηση. Το πέρασε με την ατμόσφαιρα, με τη μουσική. Με τη δύναμη της εικόνας, του ήχου, και της διάδρασης. Το cutscene επιβεβαίωσε τις υποψίες μας (πως δηλαδή η Gris πενθεί το χαμό της μητέρας της), αλλά δεν προσέδωσε τίποτα στην δύναμη του σχεδιασμού του παιχνιδιού, περισσότερο τον υπονόμευσε.

Το Gris πρόκειται για μια από τις πιο όμορφες και έξυπνες υλοποιήσεις η οποία παρά την πολύ βαριά της θεματολογία δεν κάνει ποτέ επίκληση στο συναίσθημα. Είναι αυτό που είναι χωρίς να σου πετάει στα μούτρα θλιβερές εικόνες. Μια οπτική και διαδραστική αναπαράσταση του βυθισμένου μέρους και της εσωτερικής ανάγκης να ξαναβρείς τον εαυτό σου όταν έχεις χάσει για πάντα ένα τεράστιο κομμάτι του.

The post Gris: Το «Βυθισμένο Μέρος» και τα Χρώματα της Ψυχής – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Δε θα προλογίσω καν το συγκεκριμένο άρθρο. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, gamer ή μη, που δεν γνωρίζει τον συμπαθητικό Ιταλό υδραυλικό της Nintendo.Το franchise του Mario είναι με μεγάλη διαφορά του δεύτερου το μεγαλύτερο και εμπορικότερο όλων των εποχών με περισσότερες από 640 εκατομμύρια κόπιες να έχουν πωληθεί από το 1981 όταν και πρωτοεμφανίστηκε. Από αυτά τα 640 εκατομμύρια αντίτυπα, τα 344 αντιστοιχούν στα Super Mario παιχνίδια, τη γνωστή σειρά platformer βιντεοπαιχνιδιών.

Τα Super Mario μεγάλωσαν και συνεχίζουν να μεγαλώνουν παιδιά και παιδιά. Το τελευταίο Super Mario βιντεοπαιχνίδι που κυκλοφόρησε, το Super Mario Odyssey (2017), ήταν όπως όλα τα προηγούμενα ένα σχεδιαστικό αριστούργημα και πραγματική πεμπτουσία των βιντεοπαιχνιδιών, ύμνος του απλού και ενστικτώδους gameplay. Δεν χρειάζεται να αναφέρω καν το πόσο πετυχημένο ήταν όσον αφορά τις πωλήσεις. Hint: πολύ!

Στα τέλη του Αυγούστου η Nintendo ανακοίνωσε, μετά από σιγή ιχθύος πολλών μηνών, πως, λόγω των 35 χρόνων από τη γέννηση των Super Mario παιχνιδιών, στο Switch θα κυκλοφορήσει μια συλλογή που την περίμενε κάθε φαν της σειράς. Για την ακρίβεια, ανακοίνωσε τη συλλογή τριών από τα πιο σημαντικά τρισδιάστατα Mario platformers, το Super Mario 64 του Nintendo 64, το Super Mario Sunshine του Nintendo GameCube και το Super Mario Galaxy του Nintendo Wii. Τρεις διαφορετικές γενιές, τρία διαφορετικά συστήματα, τρία ιστορικά παιχνίδια. Αυτό που ακολούθησε τη στιγμή της ανακοίνωσης ήταν ένα κύμα απίστευτου ενθουσιασμού… Δεν άργησε όμως να μετατραπεί σε γκρίνια με το που μαθεύτηκαν περισσότερες λεπτομέρειες για τη συλλογή.

Η Nintendo είναι χωρίς καμιά απολύτως υπερβολή η εταιρία που έρχεται στο μυαλό κάθε gamer που έχει «ζήσει» τις χρυσές δεκαετίες των 80s και 90s. Είναι συνώνυμη με την ποιότητα, την καινοτομία, τη διασκέδαση και τον οξυδερκή και γοητευτικό σχεδιασμό. Είναι όμως γνωστή και για την απληστία της. Έχει κατηγορηθεί πολλάκις (και όχι άδικα) πως «αρμέγει» τα μεγάλα της franchises, Mario και Zelda, εκμεταλλευόμενη την αγάπη και τη νοσταλγία του κοινού της για τους αγαπημένους του χαρακτήρες.

Εκείνη τη μέρα του Αυγούστου λοιπόν μαθεύτηκε πως η συλλογή (με τιμή 60 δολάρια) δεν περιέχει remakes, ούτε καν remastered εκδόσεις των παλιών της παιχνιδιών. Αυτό που θα έχει είναι απλά ports, απλή μεταφορά δηλαδή (με λίγο καλύτερα γραφικά) των original εκδόσεων στην Nintendo κονσόλα της τωρινής γενιάς, το Switch. Μάλιστα εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε πως τα παιχνίδια θα δουλεύουν με τη βοήθεια emulator στο Switch. Πολλοί έμειναν στην τιμή, αλλά δεν νομίζω πως 60 δολάρια για τρία από τα καλύτερα παιχνίδια της (τα οποία παρακαλούσαν οι φανς να φέρει στο Switch) είναι κακή τιμή, ακόμα και αν πρόκειται για ports. Η τάση της βιομηχανίας προς τα remakes και τις remastered εκδόσεις παλιών αγαπημένων τίτλων που δεν περιέχουν οικονομικό ρίσκο μιας και ο κόσμος θα τρέξει να τα αγοράσει είναι μια κουβέντα για άλλη στιγμή. Η σταγόνα όμως που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η ανακοίνωση από πλευράς Nintendo πως η συλλογή θα είναι διαθέσιμη μέχρι τις 31 Μαρτίου 2021. Η εκβιαστική πολιτική είναι ξεκάθαρη. «Άμα θες τα καλύτερα μου παιχνίδια στο Switch, αγόρασε τα τώρα γιατί μετά δε θα τα βρίσκεις!»

To μεγάλο καλό αυτής της συλλογής είναι πως παιδιά που δεν έζησαν αυτά τα παιχνίδια όταν πρωτοκυκλοφόρησαν έχουν την ευκαιρία να πάρουν μια ιδέα της εμπειρίας και να παίξουν τρεις καταπληκτικούς τίτλους. Εννοείται δε θα καταλάβουν το πόσο πρωτοποριακό ήταν το Super Mario 64 για το μέλλον των βιντεοπαιχνιδιών γιατί δεν έζησαν την αλλαγή από δυσδιάστατα σε τρισδιάστατα videogame περιβάλλοντα. Αυτό όμως που θα καταλάβουν σίγουρα είναι το πόσο καλοφτιαγμένο είναι αυτό και τα άλλα δύο σχεδιαστικά και αισθητικά και πόσο θα διασκεδάσουν παίζοντας τα. Το Super Mario 64 και το Super Mario Galaxy θεωρούνται τα δύο καλύτερα platformer games στην ιστορία (με το τρίτο να είναι το Super Mario Galaxy 2 που λείπει αδικαιολόγητα από τη συλλογή)!

Η συλλογή κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου και είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω και τα τρία παιχνίδια που περιλαμβάνονται. Τα σχόλια που έχω να κάνω είναι λίγα αλλά σημαντικά. Καταρχήν, αν και τα γραφικά είναι πράγματι βελτιωμένα πιστεύω πως δεν έπρεπε να συμπεριληφθεί η Super Mario 64 έκδοση του Nintendo 64, αλλά αυτή του remake στο DS. Βέβαια κάτι τέτοιο σημαίνει και περισσότερη δουλειά για την βελτιστοποίηση της εμπειρίας μιας και το Switch δεν έχει δεύτερη οθόνη όπως το DS. Η Nintendo βέβαια διάλεξε τον δρόμο της τεμπελιάς, κάτι που φαίνεται και στο ότι δεν βελτίωσε τις τραγικές κινήσεις της κάμερας του original SM64.

Όσον αφορά τα άλλα δύο, το Super Mario Sunshine μοιάζει πιο όμορφο από ποτέ και το Super Mario Galaxy (που χρειαζόταν motion controls στο Nintendo Wii) μπορεί πλέον να παιχτεί εξολοκλήρου με τα κουμπιά και την touch screen του Switch. H Nintendo επομένως έβαλε το χέρι της. Έκανε κάποιες πολύ καλές αλλαγές στην βασική εμπειρία. Ήταν όμως λίγες. Βέβαια αυτό που θέλει θα το καταφέρει. Η συλλογή πουλάει και θα πουλήσει σαν ζεστό καρβέλι. Δεν μπορώ όμως καν να σκεφτώ τι θα γινόταν αν τα τρία παιχνίδια της συλλογής ήταν remakes, ή έστω πιο προσεκτικές μεταφορές των παλιών.

Προτείνω ανεπιφύλακτα τη συλλογή σε όποιον δεν τα είχε παίξει στην ώρα τους αλλά και σε αυτόν που θέλει να τα έχει για πάντα στην κατοχή του στο Switch. Είναι επίσης καταπληκτικά δώρα για ένα παιδί, αλλά αυτό το ξέρατε ήδη.

The post Super Mario 3D All-Stars: Μια καταπληκτική πλην τεμπέλικη συλλογή – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

«Οι άνθρωποι χρειάζονται φαντασία για να είναι άνθρωποι. Για να είναι το σημείο όπου ο εκπεσών άγγελος συναντά τον ανερχόμενο πίθηκο.» – Terry Pratchett, Hogfather

Μιας και έχω να γράψω πολύ καιρό κάτι για βιβλία και λόγω της υφιστάμενης κατάστασης που ενθαρρύνει το χωρίς-συνθήκες ταξίδι στον κόσμο της λογοτεχνίας αποφάσισα αυτή τη βδομάδα να γράψω για έναν από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, όχι όμως λόγω της αγάπης μου αλλά επειδή πιστεύω πως η γραφή του έχει κάτι που δεν το βρίσκεις εύκολα και αυτό είναι το πόσο αβίαστα μπορεί να κινήσει το ενδιαφέρον τόσο σε ένα παιδί όσο και σε έναν ενήλικα. Ο λόγος για τον Terry Pratchett, τον πασίγνωστο Βρετανό συγγραφέα φαντασίας που έμεινε στην ιστορία για την σειρά 41(!) βιβλίων του με τίτλο Discworld.

Ο Pratchett δεν είναι ο συγγραφέας φαντασίας που έχετε στο μυαλό σας. Δεν είναι ο Tolkien με την δαιδαλώδη, μεσαιωνική, και περιγραφική του πρόζα. Δεν είναι η Ursula LeGuin με τις ισορροπημένες τις προτάσεις και την υπερβολικά πετυχημένη και στοχευμένη λυρική χρήση των λέξεων. Δεν είναι o Neil Gaiman με την μοναδική ισορροπία ανάμεσα στις περιγραφές και τους δυνατούς διαλόγους. Το στυλ του είναι σίγουρα ένα κράμα από τα παραπάνω, αλλά ξεχωρίζει όσο κανένα άλλο μέσα στην, κακά τα ψέματα, τετριμμένη πρόζα των βιβλίων φαντασίας, πόσο μάλλον σήμερα.

Το περιεχόμενο του έργου του πετυχαίνει να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στην διανθισμένη πρόζα και την εκλαϊκευμένη χρήση της. Τα βιβλία του διαβάζονται τόσο εύκολα (παλιότερα διάβαζα ένα βιβλίο του κάθε μέρα!) που θα σας κάνουν να αναρωτηθείτε αν είναι παιδικά! Και όμως, έχει καταφέρει να ποτίσει το έργο του με κάθε ηθικό, κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό που έχει στιγματίσει το πολιτισμικό πνεύμα της εποχής του με μια απίστευτα ώριμη προσέγγιση, μέχρι και την ημέρα που έγραψε το τελευταίο του βιβλίο πριν τον θάνατο του το 2015 σε ηλικία 66 χρονών. To παρελθόν του ως δημοσιογράφος τον έκανε ιδιαίτερα οξυδερκή όσον αφορά την αναγνώριση προβλημάτων στην «καλωδίωση» της κοινωνίας. Μέσω της σάτιρας του έφερε στην επιφάνεια βαθιές κοινωνικές πληγές, όπως αυτή των ρόλων των φύλων και της πατριαρχίας, της αδιαφορίας για το φυσικό περιβάλλον, αλλά και της θρησκοληψίας πριν τις αποδομήσει αριστοτεχνικά. Γελούσε στο πρόσωπο του θανάτου και τον έκανε να φαίνεται μικροσκοπικός στο αναγνωστικό του κοινό και εξερευνούσε τις λεπτές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, ακόμα και μετά την διάγνωση του με Αλτσχάιμερ.

Το 1995, σε μια συνέντευξη του με τον Bill Gates, τον πασίγνωστο ιδρυτή της Microsoft και οικονομικό τιτάνα, είχε εκφράσει, πολύ πριν εμφανιστεί καν το φαινόμενο, την ανησυχία του όσον αφορά τη διάδοση ψευδών ειδήσεων στο ίντερνετ, τα γνωστά πλέον fake news που έχουν γίνει τεράστιο ζήτημα τα τελευταία χρόνια με την απερίσκεπτη και τυχοδιωκτική πολιτική του Facebook και του ιδρυτή του, Mark Zuckerberg, ο οποίος επιτρέπει στο site του διαφημίσεις για πολιτικές καμπάνιες, και όχι μόνο, γεμάτες ψέματα, αφού φυσικά ο ενδιαφερόμενος πληρώσει αδρά. «Ας πούμε ότι αποκαλώ τον εαυτό μου το Ινστιτούτο Κάτι-ή-Άλλο και αποφασίζω να προωθήσω μια ψευδή διατριβή υποστηρίζοντας πως οι Εβραίοι ήταν πλήρως υπεύθυνοι για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και πως το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη και βγαίνει εκεί στο διαδίκτυο και είναι διαθέσιμο επί ίσοις όροις με οποιαδήποτε ιστορική έρευνα που έχει περάσει αξιολόγηση από ομοτίμους και ούτω καθεξής. Υπάρχει ένα είδος ισοτιμίας εκτίμησης των πληροφοριών στο διαδίκτυο. Είναι όλα εκεί, δεν υπάρχει τρόπος να μάθουμε αν αυτά τα πράγματα έχουν κάποιο βάθος ή αν κάποιος απλά τα έχει βγάλει από μυαλό του.» Ο Gates, από την άλλη, ήταν πολύ καθησυχαστικός και διαφωνούσε λέγοντας πως οι αρχές στο διαδίκτυο θα ευρετηριάζουν και θα ελέγχουν τα γεγονότα και τη φήμη τέτοιων φαινομένων με πολύ πιο περίπλοκο τρόπο από ό,τι στην έντυπη μορφή. Εν τέλει, αυτός που βγήκε αληθινός ήταν ο Pratchett μιας και πρόβλεψε με χειρουργική ακρίβεια πώς θα διαδίδονται και θα νομιμοποιούνται ψευδείς ειδήσεις στο ίντερνετ.

Όσον αφορά το στυλ της γραφής του, έχει ορισμένα χαρακτηριστικά για τα οποία έμεινε στην ιστορία και που ξεχωρίζουν την πένα του από χιλιόμετρα. Αυτά είναι το σατιρικό και πνευματώδες ύφος του, η απέχθεια του για τον χωρισμό κεφαλαίων, το κωμικό σπάσιμο του ρυθμού με χιουμοριστικές υποσημειώσεις, τα ονόματα των χαρακτήρων και των στοιχείων της αφήγησης του που είναι γεμάτα λογοπαίγνια και πολιτισμικές αναφορές, ακόμα και η στυλιζαρισμένη χρήση μόνο κεφαλαίων γραμμάτων όταν μιλάει ο Θάνατος στους υπόλοιπους χαρακτήρες για να δείξει πως επικοινωνεί τηλεπαθητικά, «στέλνοντας» τα λόγια του στο μυαλό των υπολοίπων. Το setting των βιβλίων του είναι μεν μεσαιωνικό, αλλά δεν του λείπουν πινελιές που το κάνουν πιο μοντέρνο ή πιο ατμοπάνκ κάποιες φορές.

Αυτό που κάνει το έργο του καθολικά ελκυστικό είναι επίσης το γεγονός πως έχει πολλαπλά σημεία εισόδου. Τα 41 βιβλία του χωρίζονται σε μικρότερες υποσειρές. Μια σειρά οκτώ βιβλίων πιο αστυνομικού τύπου για το Night Watch, την αστυνομική δύναμη της Ankh-Morpork, της εμβληματικής πόλης του Discworld, μια σειρά έξι βιβλίων για τις Μάγισσες, πέντε με τον Θάνατο ως βασικό χαρακτήρα, κοκ. Όλες με τις δικές τους ευαισθησίες και διαφορετικά σημεία εστίασης, αλλά με την ίδια ευχάριστη και απελευθερωτική πρόζα.

Όπως συχνά έλεγε και ο ίδιος, το είδος της φαντασίας στη λογοτεχνία δεν έχει να κάνει απλά με μάγους και χαζά ραβδάκια. Είναι ένας όμορφος τρόπος να βλέπεις τον κόσμο από νέες κατευθύνσεις. Έχοντας ασχοληθεί σε όλη την «ακαδημαϊκή» μου ζωή με τη λογοτεχνία του φανταστικού και με τις εμβληματικές μορφές που ανέφερα παραπάνω, μπορώ με πολύ σιγουριά να πω πως οι «νέες κατευθύνσεις» της φαντασίας υπέστησαν σοβαρό πλήγμα με την απώλεια του Pratchett. Τις ημέρες που περνάμε, δώστε μια ευκαιρία σε κάποιο από τα βιβλία του. Δε θα το μετανιώσετε.

The post Εκεί που το χιούμορ συναντά το φανταστικό – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές θα γνωρίζετε ήδη τους μεγάλους νικητές των βραβείων Όσκαρ μιας και οι τηλεοράσεις και τα social media θα σας έχουν βομβαρδίσει με τις ειδήσεις. Αντί να παρουσιάσω τις προβλέψεις μου αποφάσισα να γράψω για την φύση των βραβείων τέτοιου είδους. Προφανώς και οι τελετές αναγνώρισης της τέχνης του κινηματογράφου είναι σημαντικές, όπως κάθε άλλη αναγνώριση του κόπου και της αξίας κάποιου εγχειρήματος. Η επιβράβευση της δουλειάς του δίνει απίστευτη ώθηση στον βραβευόμενο, το χειροκρότημα τον χορταίνει (πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ηθοποιούς) και όταν τελειώνει η τελετή, χαράζεται το όνομα του στο αγαλματίδιο και φεύγει σπίτι, είναι πιο νηστικός από ποτέ.

Μη γελιόμαστε όμως. Αυτή η επιβράβευση είναι χτισμένη σε μια επιφανειακή και ματαιόδοξη βάση. Τα βραβεία δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα πέρα από το να συζητιούνται μεταξύ μας στους καφέδες. Κουβέντα να γίνεται δηλαδή. Κανένα βραβείο τέχνης δεν πρέπει να παίρνουμε στα σοβαρά γιατί σε αντίθεση με τις φυσικές επιστήμες η τέχνη δεν βασίζεται σε αντικειμενικά και στιβαρά θεμέλια δεδομένων, αλλά σε υποκειμενικά κριτήρια και ερμηνείες.

Καμία ακαδημία και καμία λέσχη κριτικών ή σινεφίλ δεν μπορεί πχ να συγκρίνει ποιοτικά και να ταξινομήσει πέρα για πέρα διαφορετικές εκφάνσεις της τέχνης, ιεραρχώντας τες με βάση συγκεκριμένους κανόνες και κριτήρια. Είναι σαν να προσπαθείς να κάνεις μια τρύπα στο νερό. Είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους δεν πιστεύω στις βαθμολογίες. Οι βαθμολογίες δημιουργούν περισσότερα προβλήματα στο μυαλό μου από αυτά που λύνουν και να στε σίγουροι πως οι λόγοι που χρησιμοποιούνται είναι ξεκάθαρα μαρκετίστικοι. Είναι πολύ απλά για την ικανοποίηση του ευρέως κοινού και της ανθρώπινης ανάγκης μας για τάξη και οργάνωση.

Τα 5 στα 5 αστεράκια στον Ιρλανδό, αν και ανούσια, χτυπάνε καλύτερα στο μάτι μας, και η νοητή σημείωση που κρατάμε με το νουμεράκι δίπλα από την ταινία μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση μιας άλφα τάξης. Ακούω όμως συζητήσεις του τύπου «Ναι αλλά το Joker πήρε 8,6 στο IMDb ενώ ο Ιρλανδός 8, οπότε είναι κλάσεις ανώτερο» και δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω τα γέλια ή τα κλάματα.

Τα Όσκαρ (μιας και η συζήτηση γύρω από τους νικητές θα μονοπωλήσει τον πολιτισμικό διάλογο τις επόμενες μέρες) βγάζουν έναν νικητή σε κάθε κατηγορία. Έναν. Και τα άτομα που ψηφίζουν δεν έχουν δει καν όλες τις ταινίες και τις ερμηνείες. Είναι ένας διαγωνισμός δημοτικότητας, στον οποίο ξέρουμε από πολύ πιο πριν προς τα που γέρνει η πλάστιγγα μιας και οι εταιρείες παραγωγής έχουν διαλέξει τις ταινίες και τους ηθοποιούς που θα προωθήσουν.

Πολλές φορές μαντεύουμε και τα κριτήρια με βάση τα οποία θα διαλέξει η Ακαδημία, τα οποία ακολουθούν σχεδόν πάντα το ίδιο μοτίβο. Με το που βγήκα από την κινηματογραφική αίθουσα στην προβολή του Joker είχα γράψει στον λογαριασμό μου στο Facebook πως θα μου είναι απίστευτη έκπληξη αν ΔΕΝ πάρει ο Joaquin Phoenix το Όσκαρ Α’ Αντρικού Ρόλου. Χωρίς να παίρνω τίποτα από την συγκλονιστική του ερμηνεία, ο ρόλος του ήταν τόσο αβανταδόρικος που τικάρει όλα τα κουτάκια της Ακαδημίας. Μεγάλη σωματική μεταμόρφωση, υπερβολική και πιο εξωτερικευμένη ερμηνεία, ένα προβληματικό υπόβαθρο με το οποίο μπορεί να ταυτιστεί αλλά και να εμπνευστεί ο μέσος θεατής, κλπ.

Το μόνο πράγμα που θα μπορούσα να γράψω για να αποδομήσω την σημασία των Όσκαρ είναι να αναφέρω κάποια ονόματα από σκηνοθέτες που δεν έχουν κερδίσει ποτέ το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας: Stanley Kubrick, Alfred Hitchcock, Quentin Tarantino, David Lynch, Paul Thomas Anderson, Jean-Luc Godard, Akira Kurosawa, Orson Welles, Federico Fellini, Ingmar Bergman, Sergio Leone, Cristopher Nolan, David Fincher, Werner Herzog. Χωρίς καμιά υπερβολή η λίστα των «χαμένων» φαντάζει πιο γοητευτική από αυτή των νικητών.

The post Η τέχνη και η ματαιοδοξία των βραβείων – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Το 2019 του Σκορσέζι πολλοί θα το θυμούνται από τις ατάκες του για το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, την οποία έστησε στα πέντε μέτρα και την καταδίκασε σε θάνατο δια κριτικού λιθοβολισμού. Πολλοί (κυρίως νεότεροι που δεν γνωρίζουν τι πάει να πει Martin Scorsese) ενοχλήθηκαν από τη σφοδρή κριτική του στις αγαπημένες του ταινίες και έσπευσαν να τις υπερασπιστούν, όμως στην προσπάθεια τους να «σκοράρουν» έβαλαν αυτογκόλ. «Τι ξέρει ο Scorsese από κινηματογράφο; Ένας γεροδεινόσαυρος είναι που έχει να κάνει καλή ταινία χρόνια. Έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα, έχει μείνει πίσω, οι ταινίες των Avengers είναι πολύ καλύτερες απ’ ότι έχει κάνει.»

Προφανώς και δε θα κάτσω να γράψω πόσο κοντόφθαλμες και ανενημέρωτες είναι τέτοιες απόψεις, δε νομίζω πως ο πιο ποιοτικά παραγωγικός σκηνοθέτης όλων των εποχών (η λίστα των ταινιών του που έμειναν στην ιστορία δεν έχει τέλος) έχει ανάγκη να του πλέξω το εγκώμιο απέναντι στις φωνές του διαδικτύου. Εκεί που θέλω να επικεντρωθώ είναι στο ίδιο του το έργο που μίλησε από μόνο του μέσα στο 2019 για τη σημασία του ονόματος του και απέδειξε ακόμα μια φορά πως ο Χολυγουντιανός κινηματογράφος δεν αναπνέει χωρίς τις ιστορίες του.

Ο Ιρλανδός είναι μια από τις υποψήφιες ταινίες για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Όταν τελείωσε, μετά από 3μιση ώρες που μου φάνηκαν πως πέρασαν μέσα σε 5 λεπτά, ένιωθα πως ήταν το κύκνειο άσμα του Scorsese. Ήξερα πως δεν θα σταματήσει τη σκηνοθεσία (ήδη ξεκίνησε η παραγωγή της επόμενες ταινίας του που θα έχει να κάνει με τις δολοφονίες των Ινδιάνων Osage στην Οκλαχόμα του 1920 από ανθρώπους που ήθελαν να εκμεταλλευτούν την γη τους που ήταν πλούσια σε πετρέλαιο), όμως ο Ιρλανδός μου φάνηκε σαν να έκλεινε ένα σχήμα του κύκλου στις ταινίες εποχής του Scorsese, σαν να είναι το τελευταίο πράγμα που θέλει ο ισχυρός σκηνοθέτης να μας μείνει στο μυαλό από αυτού του είδους τις ταινίες.

Βλέποντας τον Ιρλανδό δεν μπορείς να μην τον αντιπαραβάλλεις νοηματικά και σημειολογικά με τους Goodfellas, την κατά πολλούς καλύτερη ταινία του Scorsese που κυκλοφόρησε το 1990. Και οι δύο είναι ταινίες για γκάνγκστερ με τον Robert De Niro και τον Joe Pesci, σε ένα πολύ συγκεκριμένο ιστορικοπολιτισμικό πλαίσιο το οποίο επιτυγχάνεται και με την ανάλογη αισθητική απεικόνιση. Ενώ όμως τα highs των Goodfellas είναι ίσως πιο ψηλά, ο Ιρλανδός είναι η καλύτερη απεικόνιση του οργανωμένου εγκλήματος που δεν το εξυμνεί. Το τελευταίο κομμάτι της ταινίας ξεκινά έναν τεράστιο διάλογο. Αυτόν που στις αντίστοιχες ταινίες για τη μαφία (Goodfellas, Godfather, Casino, κλπ.) βρισκόταν πάντα στο βάθος πίσω από τη βία, την δύναμη και την εξουσία. Αυτόν που ρωτάει «Που θα καταλήξει αυτό το πράγμα;».

Δεν περίμενα από την ταινία να είναι μια τόσο οξυδερκής αποδόμηση της κουλτούρας βίας και εξουσίας που εξυμνούσαν (είτε ήθελαν είτε όχι) οι προκάτοχοι του. Ο Scorsese πήρε την κλασική συνταγή της ταινίας γκάνγκστερ (την οποία εν μέρει τελειοποίησε ο ίδιος) και της άλλαξε τα φώτα. «Που εστιάζαμε στους Goodfellas; Κόψτε τα. Πάμε από την αρχή. Θα δείξουμε πως η τοξική αρρενωπότητα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις σχέσεις εξουσίας μέσα σε έναν πατριαρχικό οργανισμό εγκλήματος οδηγεί σε ένα τεράστιο αδιέξοδο. Θα εστιάσουμε στον άνθρωπο πίσω από τον βαθμό ιεραρχίας, θα δείξουμε πώς μια τέτοια ζωή επηρεάζει τον ίδιο και την οικογένεια του, θα τονίσουμε τις θυσίες που θα τον αναγκάσει να κάνει αυτό το lifestyle και το χειρότερο απ’ όλα; Θα δείξουμε πόσο παγιδευμένοι στο διεστραμμένο σύστημα αξιών τους θα νιώθουν στο τέλος, πόσο ανήμποροι να λυτρωθούν από το παρελθόν τους θα είναι…»

Υπάρχουν κάποιες σκηνές στην ταινία όπου οι δύο από τους τρεις βασικούς χαρακτήρες, ο Russell Bufalino (Joe Pesci) και ο Frank Sheeran (Robert De Niro) μοιράζονται γεύματα μικρών κομματιών ψωμιού που τα βουτάνε στο κρασί. Στην Ρωμαιοκαθολική αλλά και στην Ορθόδοξη εκκλησία, ο συνδυασμός του ψωμιού με το κρασί είναι χαρακτηριστικό της τελετής της Θείας Κοινωνίας. Η σημειολογία της σκηνής ως τόπος φιλίας, πίστης και αφοσίωσης ανάμεσα στα δύο άτομα που συμμετέχουν είναι πολύ δυνατή. Η φράση break bread with someone (σπάω ψωμί με κάποιον) άλλωστε πλέον χρησιμοποιείται για να επιβεβαιώσει πως υπάρχει μια σχέση εμπιστοσύνης, σιγουριάς και άνεσης με κάποιον, ένας δεσμός αδελφοσύνης παρόμοιος με εκείνον του Ιησού Χριστού και των μαθητών του στον Μυστικό Δείπνο.

Η πρώτη φορά που οι δύο πρωταγωνιστές μοιράζονται ένα τέτοιο δείπνο είναι, όπως η αποκάλυψη του Χριστού στον Μυστικό Δείπνο πως κάποιος από τους μαθητές του θα τον προδώσει, προοικονομία του άδοξου τέλους. Ο Frank αφηγείται στον Russ τις ιστορίες που τον έχουν στοιχειώσει από τη συμμετοχή του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το πώς αυτές οι εμπειρίες άλλαξαν τον τρόπο σκέψης του. Καταλήγει πως μετά από αυτά που είδε και έκανε η φιλοσοφία του για τη ζωή είναι το κλασικό ανεύθυνο «ότι είναι να γίνει, ας γίνει», το οποίο ενστερνίζεται και ο Russ. Αυτό όμως το «ότι είναι να γίνει, ας γίνει» θα στολίσει τον τίτλο του επιλόγου τους. Την τελευταία φορά που οι δύο φίλοι μοιράζονται ένα τέτοιο γεύμα, πολλά χρόνια μετά το πρώτο, είναι ευάλωτοι και σπασμένοι. Το περιβάλλον στο οποίο δρούσαν όμως όλα αυτά τα χρόνια και το οποίο τους έπλασε δεν τους αφήνει να λυτρωθούν από τις αμαρτίες τους, ούτε καν να τις παραδεχτούν.

Ο Ιρλανδός είναι η ταινία γκάνγκστερ η οποία κοιτάει προς τα μέσα. Με τις ερμηνείες του Pacino, του Pesci και του De Niro να μην φαίνονται καν ερμηνείες με το πόσο φυσικές και αβίαστες είναι, δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τις άλλες μεγάλες ταινίες της κατηγορίας. Είναι όμως μια παραγωγή Netflix. Δύσκολα θα καταλήξει σε αυτή το αγαλματίδιο, αν και τικάρει όλα τα κουτιά.

The post The Irishman: Η αποδόμηση της ταινίας γκάνγκστερ από τον πατέρα της – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Βρισκόμαστε και επίσημα, μετά τις υποψηφιότητες των Όσκαρ, στην περίοδο της περισυλλογής. Είναι οι μέρες που γεμίζουμε τα κενά μας με τις καλύτερες ταινίες που δεν είδαμε μέχρι τώρα. Στα προηγούμενα άρθρα μου έγραψα για τους δύο ηθοποιούς που θεωρώ πως αξίζουν όσο κανένας άλλος το αγαλματίδιο του Πρώτου Αντρικού Ρόλου, τον Joachin Phoenix και τον Adam Driver. Ακόμα και οι νικητές του Δεύτερου Αντρικού και Δεύτερου Γυναικείου Ρόλου είναι ξεκάθαροι στο μυαλό μου. Στο άρθρο μου για το Once Upon a Time…In Hollywood (βλέπε Ξαναγράφοντας μια άλλη εποχή στο eptanews.gr) είχα γράψει πόσο καλή εντύπωση μου είχε αφήσει ο Brad Pitt στο ρόλο του Κλιφ Μπουθ. Σε μια ταινία με τον Leonardo DiCaprio βασικό πρωταγωνιστή είναι μεγάλη υπόθεση να κλέβει την παράσταση κάποιος άλλος. Όπως επίσης και η Laura Dern στο Marriage Story. Δυναμική, κυνική και ασυμβίβαστη, έπαιξε τον ρόλο της σκληρής δικηγορίνας καλύτερα από κάθε άλλη ταινία με παρόμοιο θέμα. Δεν έχω μιλήσει όμως ακόμα για το ποια είναι για μένα η επιλογή για τον Πρώτο Γυναικείο Ρόλο.

Όπως έλεγα πως στον Adam Driver βλέπω το μέλλον του Hollywood, έτσι το βλέπω και στην Saoirse Ronan. Πολλοί θα την γνωρίζετε ήδη μιας και πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο στα 25 της χρόνια. Στα 13 της (!) ήταν υποψήφια Β’ Γυναικείου Ρόλου για το Atonement (2007). Αμέσως απέδειξε πως η Ακαδημία δεν την διάλεξε τυχαία. Το όνομα της κόσμησε μέσα στην επόμενη δεκαετία κάποιες από τις καλύτερες ταινίες, το The Grand Budapest Hotel (2014), το καταπληκτικό Brooklyn (2015) και την ταινία που έκανε την Greta Gerwig γνωστή ως μοναδική σκηνοθέτη, το ασύλληπτο Lady Bird (2017). Φέτος έπαιξε την Jo March στην κριτικά αναγνωρισμένη διασκευή των Μικρών Κυριών, το Little Women (2019), ενώνοντας τις δυνάμεις της ξανά με την κάμερα της Gerwig, για την οποία πλέον αποτελεί μούσα, και έγινε η μόλις δεύτερη νεότερη ηθοποιός (μετά την Jennifer Lawrence) που έφτασε τις 4 υποψηφιότητες στα Όσκαρ (με τις 3 από αυτές να είναι για Α’ Γυναικείο Ρόλο!). Ένας από τους λόγους που με τράβηξε αρχικά στις ταινίες της είναι πως σε μια βιομηχανία που έχει το φαίνεσθαι και τις πρώτες εντυπώσεις ως άγραφο κανόνα, η Saoirse κράτησε ανέπαφο το όνομα της (προφέρεται Σέρσα, με το δεύτερο σίγμα παχύ), το οποίο είναι πολιτιστική κληρονομιά της καταγωγής της από την Ιρλανδία και σημαίνει «ελευθερία». Πράγματι, η ύπαρξη μιας τόσο αντισυμβατικής φιγούρας στο τυποποιημένο Hollywood μόνο ελευθερία αποπνέει.

Το Lady Bird, η coming-of-age ταινία (ιστορία ενηλικίωσης) για την οποία ήταν υποψήφια για βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου λόγω της απίστευτης ερμηνείας της που υπογράμμισε με έναν πολύ αυθεντικό τρόπο την αναταραχή και το χάος της εφηβείας, αγαπήθηκε όσο καμιά άλλη ταινία. Στο Rotten Tomatoes μάλιστα, μια από τις βασικές ιστοσελίδες κινηματογραφικής κριτικής, η ταινία έχει ένα άγραφο βραβείο Guinness. Η ταινία με τα περισσότερα reviews που κατάφερε να μείνει στο 100% στην βαθμολογία. Έμεινε στο 100% μέχρι το 196ο review που ήταν το πρώτο(!) αρνητικό. Για να μην ρίχνω βέβαια όλους τους διθυράμβους στην Saoirse, δεν ήταν μόνο η ερμηνεία της που έκανε την ταινία να ξεχωρίσει, αλλά και εκείνη της Laurie Metcalf, όπως και η πολύ όμορφη και λεπτολόγα σκηνοθεσία της Greta Gerwig που ξανασυστήθηκε στο Hollywood έχοντας πλέον όλα τα εφόδια για να μπαίνει σε συζητήσεις ακόμα και για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Η χημεία της Ronan με τη Metcalf στους καυγάδες ανάμεσα σε μάνα και κόρη είναι πραγματικά ασύλληπτη.

Για το Little Women η Ronan έδωσε μάχη. Μόλις έμαθε πως θα υπάρξει διασκευή του κλασικού βιβλίου από την Gerwig έθεσε τον εαυτό της στη διαθεσιμότητα της σκηνοθέτη και εν τέλει κέρδισε το ρόλο. Δεν θέλω να πω πολλά για την ταινία γιατί ακόμα δεν την έχει δει πολύς κόσμος, όμως θα σας πω αυτό: Δεν είναι μια απλή διασκευή των Μικρών Κυριών, αποκομμένη από τον χρόνο και την σημερινή πραγματικότητα. Είναι θα έλεγα μια διασκευή που παραδίδει μια πιο μοντέρνα εκδοχή του βιβλίου, εκμεταλλεύοντας τον προοδευτικό του χαρακτήρα με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. Αλήθεια, πόσο έξυπνο σκηνοθετικό τρικ είναι η όμορφη και ζεστή κιτρινωπή παλέτα χρωμάτων που χρησιμοποιεί στις σκηνές των νεότερων χρόνων των αδερφών March η οποία ξεθώριασε στις σκηνές στις οποίες οι αδερφές έχουν πλέον μεγαλώσει και βομβαρδίζονται από τις κοινωνικές υποχρεώσεις και πιέσεις της ενηλικίωσης; Η Greta άλλωστε έγραφε το σενάριο για τις Μικρές Κυρίες πριν ακόμα σκηνοθετήσει το Lady Bird. Είναι από αυτά τα projects που κάποιος θέλει να τα βγάλει επειδή τον τρώνε μέσα του το πάθος και η αγάπη για τη δουλειά του. Και ω του θαύματος, αυτό το πάθος της βρήκε ταίρι σ’ αυτό της Ronan, που την πλησίασε σε ένα σόου βραβείων και, με την οικειότητα που της είχε, της είπε ξερά και με περίσσια κότσια πως «Ξέρω πως θα κάνεις αυτή την ταινία. Θέλω να παίξω εγώ και πιστεύω πως ο μόνος ρόλος που μπορώ να παίξω είναι η Jo March. Οπότε, αν με θες, αυτό είναι αυτό που μπορώ να σου προσφέρω», εισπράττοντας ένα “Oκ, θα το σκεφτώ!” πριν έρθει μετά από μια βδομάδα το email που έλεγε “Έχεις δίκιο, είσαι η Jo.”. Η Jo της Gerwig είναι ένα σεμινάριο σε χτίσιμο χαρακτήρα και δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη και πιο ταιριαστή ηθοποιό από την Saoirse για να σωματοποιήσει το κινηματογραφικό της όραμα. Είναι χωρίς δεύτερη σκέψη η προσωπική μου επιλογή για τον Α’ Γυναικείο Ρόλο στα φετινά Όσκαρ.

The post Saoirse Ronan: “Μικρή Κυρία”, Μεγάλη Ηθοποιός – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

The Lobster σκηνοθεσίας Γιώργου Λάνθιμου (2015)

Αν αναρωτηθώ ποια ήταν η πιο παράξενη ταινία που είδα την τελευταία δεκαετία, ο Αστακός του Γιώργου Λάνθιμου είναι η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό. Ο Έλληνας σκηνοθέτης ξεκίνησε να ακούγεται στο Χόλυγουντ από τον Κυνόδοντα (2009) και πλέον έχοντας σκηνοθετήσει τρείς πολύ δυνατές ταινίες μέσα σε 5 χρόνια, είναι ένα από τα ονόματα που αποτελούν την εμπροσθοφυλακή της νέας σκηνοθετικής εποχής. Ο Αστακός είναι μια σουρεαλιστική, δυστοπική μαύρη κωμωδία. Η υπόθεση είναι παράλογα απλή. Άνθρωποι που δεν έχουν κάποια ρομαντική σχέση στη ζωή τους οδηγούνται σε ένα ξενοδοχείο και έχουν 45 μέρες να βρουν σύντροφο, αλλιώς θα μεταμορφωθούν σε ζώα. Όσο παράλογο και αν ακούγεται, το ύφος της ταινίας είναι δραματικό, κάτι που κατά την άποψη μου πέτυχε να με βάλει στην ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στο γέλιο και τον πραγματικό τρόμο. Είναι μια πανέξυπνη ιδέα που λειτουργεί με βρετανικό, ξερό και ανέκφραστο χιούμορ, το οποίο σατιρίζει την μοντέρνα κοινωνία όσον αφορά το φλερτ (τα likes του Facebook και τα swipe right του Tinder που κάνουν την αναζήτηση συντρόφου μια φθηνή συναλλαγή), αλλά κυρίως την εμμονή για σύντροφο, αγάπη και θετικότητα. Θυμίζει στη δομή της θεατρικό έργο του Samuel Beckett και αυτό μόνο ως καλό μπορούμε να το πάρουμε.

Interstellar σκηνοθεσίας Cristopher Nolan (2014)

Άλλη μια επιτυχία του Nolan που στον κινηματογράφο ξέφυγε από τα όρια της ταινίας και σε ρούφηξε στο δράμα της. Το Interstellar είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας και το setting της είναι ένα δυστοπικό μέλλον στο οποίο η ανθρωπότητα παλεύει να επιβιώσει στον πλέον αφιλόξενο πλανήτη της Γης την ώρα που οι μεγαλύτεροι επιστήμονες προσπαθούν να βρουν ένα νέο σπίτι για να διασωθεί το είδος. Και ενώ υπάρχει η «μεγάλη εικόνα» όπως λένε οι Αμερικανοί, υπάρχει και η μικρότερη ιστορία που προσφέρει απίστευτες δραματικές εντάσεις, αυτή της οικογένειας του Joseph Cooper, ενός πρώην πιλότου της NASA. Ας αφήσω στην άκρη το γεγονός πως είναι ένα οπτικό και μουσικό αριστούργημα, όπως μας έχει συνηθίσει ο Νόλαν, και ας πιάσω λίγο την ψυχή της. Μια ταινία τόσο μακριά από την πραγματικότητα, με επιστημονικές πομφόλυγες, με ταξίδια μέσα από διαστημικές σκουληκότρυπες και πλανήτες στους οποίους το 1 δευτερόλεπτο αντιστοιχεί σε ώρες στο πλαίσιο της γης, θα πρεπε νομοτελειακά να μην μπορεί να σε ακουμπήσει δραματικά. Το Interstellar όμως θα σε κάνει να κλάψεις. Καταπληκτικός ο Matthew McConaughey και η Jessica Chastain. Είναι ένα διαστημικό και κινηματογραφικό ταξίδι με απίστευτη κάθαρση. Μας έλειπε κάτι τόσο δυνατό μετά το 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (1968) του Κιούμπρικ. Δεν φτάνει το αριστούργημα του Κιούμπρικ, αλλά σίγουρα στέκεται στο ύψος της.

Joker του Todd Phillis (2019)

Για το Joker τοποθετήθηκα εκτενώς λίγες μέρες μετά την πρώτη προβολή του στους κινηματογράφους (βλέπε Joker: Ο «Πρίγκηπας του Εγκλήματος» γίνεται βασιλιάς στα χέρια του Joaquin Phoenix στο eptanews.gr). Ο λόγος βέβαια που βρίσκεται στην αγαπημένη μου 10άδα δεν είναι ο Todd Phillips ή το σενάριο της, αλλά ο άνθρωπος που ενσάρκωσε το όραμα της ταινίας. Εμμένω στην άποψη μου πως αν έπαιζε κάποιος άλλος τον πρίγκηπα του εγκλήματος αυτή η ταινία θα ήταν…απλά ένα καλό blockbuster. Η ερμηνεία του Phoenix όμως κουβάλησε στις πλάτες της την ταινία και την βάζει σήμερα δίπλα σε μεγαθήρια. Είχα γράψει παλιότερα για τις Τρεις Πινακίδες και το πόσο με ιντριγκάρουν οι ταινίες των οποίων η πλοκή επισκιάζεται από το καστ τους. Το Joker είναι το απόλυτο παράδειγμα.

Anomalisa σκηνοθεσίας Charlie Kaufman (2015)

Καμιά έκπληξη εδώ. Ο Charlie Kaufman είναι από τους καλύτερους σεναριογράφους που έχει να επιδείξει το Χόλυγουντ. To Being John Malkovich (1999), το Synecdoche, New York (2008) και το Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) τον είχαν ήδη βάλει σε περίοπτη θέση μέσα στο μυαλό μου. Είχα πολύ μεγάλες προσδοκίες από το Anomalisa, κάτι που συνήθως «δολοφονεί» τις ταινίες πριν τις δω γιατί είναι αδύνατο να με «γεμίσουν», όμως ο Kaufman δεν απογοητεύει ποτέ. Η ταινία μου θύμισε πολύ το Lost in Translation (2003), αλλά είναι πολύ πιο καλογραμμένη. Έκανα μια βαθιά ψυχαναλυτική ανάλυση της πριν κάποιους μήνες (Anomalisa: Η αναβολή της επιθυμίας και το συναισθηματικό κενό στο eptanews.gr), την οποία αξίζει να διαβάσετε αφού βέβαια τη δείτε, καθώς πρόκειται για ανάλυση και όχι για no-spoiler review. Λάτρεψα την κυνικότητα της και την τρομακτική αντίθεση ενός τόσο «μαύρου» σεναριακού αποτελέσματος με το φαινομενικά χαρούμενο εικαστικό της, αυτό του animation διακεκομμένης λήψης.

Django Unchained του Quentin Tarantino (2012)

Νομίζω πως είναι η ταινία που έχω δει περισσότερες φορές στη ζωή μου μετά φυσικά από τις ταινίες του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Δεν έχω απολαύσει ταινία περισσότερο. Δεν νιώθω την παραμικρή ανάγκη να την αναλύσω ή να σας εξηγήσω γιατί είναι τόσο ψηλά στις επιλογές μου. Απλά δείτε την αν δεν το έχετε κάνει ήδη. Τολμηρή, γεμάτη αίμα, πανέμορφη στιλιστικά και με εξαιρετικές ερμηνείες από Christoph Waltz, Jamie Foxx, Leonardo DiCaprio, Samuel Jackson, και Kerry Washington. Κάθε φορά που βλέπω ταινία του Tarantino είμαι σαν μικρό παιδί. Δεν υπάρχει ταινία του που να μην είναι ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ του κινηματογράφου ως ψυχαγωγία. Δεν έχω βρει ακόμα άνθρωπο που δεν του άρεσε ή που θεώρησε χαμένες τις 2μιση ώρες που ξόδεψε για χάρη της.

The post Οι 10 αγαπημένες μου ταινίες της δεκαετίας (Β’ Μέρος) – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Διανύουμε μια περίοδο η οποία είναι για τους αρθρογράφους ότι τα playoffs του NBA για τους μπασκετικούς ή τα νοκ-άουτ παιχνίδια του Champions League για τους ποδοσφαιρόφιλους. Και μιλάω εννοείται για το τέλος της δεκαετίας. Το τέλος μιας ολόκληρης εποχής όπου κάθε πένα κάνει μια ανασκόπηση των ερεθισμάτων και των εμπειριών που αποκόμισε.

Βέβαια για τους αρθρογράφους όσο απόλαυση είναι το να ξαναθυμηθούν τα αγαπημένα τους άλμπουμ, τις ταινίες που χαράχτηκαν στο μυαλό τους και τα βιντεοπαιχνίδια που τους άγγιξαν, άλλο τόσο μαρτύριο είναι να προσπαθήσουν να τα βάλουν σε λίστες, οι οποίες αδικούν από τη φύση τους τα έργα τέχνης με την κατηγοριοποίηση και το ζύγιασμα που επιχειρούν. Παρ’ όλα αυτά και ξεκάθαρα για να φέρω ίσως κάποια μάτια (και αυτιά!) παραπάνω στην τέχνη της τελευταίας δεκαετίας αποφάσισα να φτιάξω λίστες με τα αγαπημένα μου πολιτισμικά προϊόντα της δεκαετίας που κλείνει σε ένα μήνα. Ξεκινάω με τα 10 αγαπημένα μου μουσικά άλμπουμ. Τονίζω απλά πως η αρίθμηση πέρα από το νούμερο 1 δεν έχει κανένα άλλο νόημα παρά μια άλφα τάξη στο χαρτί.

• My Beautiful Dark Twisted Fantasy του Kanye West (2010)

Έχω υποσχεθεί ξεχωριστό άρθρο για το κατά πολλούς καλύτερο μουσικό άλμπουμ της τελευταίας δεκαετίας. Δεν θέλω να πω πολλά για την ώρα. Θα πω μόνο πως το MBDTF του Kanye είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ όλων των εποχών. Ο Kanye στο συγκεκριμένο άλμπουμ ξεδιπλώνει όλο το μουσικό και στιχουργικό του ταλέντο και προκαλεί τεκτονικούς σεισμούς στη ραπ μουσική. Μια εξτραβαγκάντσα απίστευτων μελωδιών, εξαιρετικών features (Kid Cudi, Nicki Minaj, Pusha T, Rick Ross, John Legend, κλπ.) και χιπχοπ στιχουργικής που κορυφώνονται στο Runaway.

• Tranquility Base Hotel & Casino των Arctic Monkeys (2018)

Οι μεγάλοι φανς των Monkeys ίσως θεωρήσουν πολύ παράξενη αυτή την επιλογή όταν τα αντικειμενικά καλύτερα άλμπουμ τους (Suck it and See και AM) βγήκαν επίσης μέσα στην τελευταία δεκαετία. Το Tranquility Base αποτέλεσε μια στροφή 180 μοιρών στην γεμάτη συγχορδίες κιθάρας μουσική που μας είχαν συνηθίσει οι Monkeys. Δεν ξέρω αν αυτό το καλλιτεχνικό ρίσκο που πήραν είναι που με γοήτευσε αρχικά στον δίσκο, ξέρω όμως πως η θεματολογία των στίχων επιστημονικής φαντασίας και pop κουλτούρας καθώς και ο πιο lounge, jazz, ψυχεδελικός ήχος που διακατέχει τα τραγούδια του σίγουρα είναι αυτά που με έκαναν να τον ακούω συνέχεια από τότε που κυκλοφόρησε. Λατρεύω σε υπερβολικό βαθμό το American Sports.

• DAMN του Kendrick Lamar (2017)

Τι να πει κανείς για το μουσικό αριστούργημα του Kendrick Lamar; Το αποδεικνύει άλλωστε η δισκογραφία του. Δεν μπορεί να βγάλει κακό άλμπουμ. Η προσοχή του στη λεπτομέρεια είναι απίστευτη και το DAMN. αποτελεί ίσως την αρτιότερη καλλιτεχνική του έκφραση. Ωραίο το πολιτικά φορτισμένο To Pimp A Butterfly σε μια περίοδο που η Αφρικανοαμερικανική κοινότητα χρειαζόταν μια δυνατή φωνή για να ακουστούν τα προβλήματα τους, αλλά το DAMN. είναι το άλμπουμ που σε μεταφέρει νοητά με τους στίχους του στην old-school εποχή της ραπ ενώ είναι μουσικά ότι πιο μοντέρνο έχει να επιδείξει η βιομηχανία. Δεν είχε καταφέρει κανείς μέχρι τώρα αυτόν τον ασύλληπτο συνδυασμό. Απλά αναφέρω πως το DAMN. το 2018 έγινε το πρώτο μη-τζαζ και μη-κλασικό άλμπουμ που κέρδισε το βραβείο Pulitzer! Ξεχωρίζω το ELEMENT ως το αγαπημένο μου τραγούδι του άλμπουμ.

• A Deeper Understanding των The War on Drugs (2017)

Έμαθα την μπάντα από το προηγούμενο τους άλμπουμ, το Lost in the Dream, και αμέσως έγινα φαν τους. Το A Deeper Understanding είναι μουσική συνέχεια του Lost in the Dream. Πανέμορφες μελωδίες που σε ταξιδεύουν και στίχοι που σε στοιχειώνουν. Μουσικά το άλμπουμ θυμίζει πολύ το ροκ της δεκαετίας του 80’. Αν σας αρέσει το πιο ψυχεδελικό ροκ ρίξτε του μια ματιά. Ή και δύο! Ξεχωρίζω το Holding On ως το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ.

• Astroworld του Travis Scott (2018)

To άλμπουμ του προηγούμενου καλοκαιριού. Η δημιουργία που έφερε τον Travis Scott σε συζητήσεις του ποιος είναι ο καλύτερος ράπερ σήμερα. Όπως και το ομώνυμο λούνα παρκ στο Χιούστον του Τέξας (απ’ όπου προέρχεται ο Travis) που τον ενέπνευσε, ο δίσκος είναι ένα τρενάκι που σε εξιτάρει με τις μοναδικές φουτουριστικές του μελωδίες και τα ψυχεδελικά του beats σε σημείο που στο τελευταίο τραγούδι αρρωσταίνεις γιατί ήθελες άλλο τόσο! Καλά τα προηγούμενα του άλμπουμ (Rodeo και Birds in the Trap Sing McKnight), αλλά το συγκεκριμένο δε συγκρίνεται με τίποτα. Αγαπημένο μου τραγούδι είναι το Stop Trying to Be God με τα μελωδικά μουρμουρητά του Kid Cudi, την φυσαρμόνικα του Stevie Wonder και τα vocals του James Blake που σου αγγίζουν την ψυχή.

• Fear Inoculum των TOOL (2019)

Η μεγαλύτερη μουσική έκπληξη που είχα εδώ και χρόνια. Έχοντας 13 χρόνια να εκφραστούν μουσικά, η φράση «νέο άλμπουμ των TOOL» είχε καταντήσει ανέκδοτο. Ε λοιπόν οι TOOL επανήλθαν. Και κατάφεραν αυτό που οι μεγαλύτερες ροκ μπάντες στον κόσμο δεν μπόρεσαν. Να γεφυρώσουν το χάσμα των γενεών. Ο ώριμος ήχος των TOOL ξεπέρασε εποχές και τις αλλαγές στα ακούσματα που έφεραν τα χρόνια στον κόσμο. Το Fear Inoculum είναι ένα ΘΑΥΜΑ progressive μέταλ που με μετέφερε νοητά στις παλιές καλές και … νευρικές εποχές της εφηβείας μου. Τι comeback ήταν αυτό, Χριστέ μου. Ξεχωρίζω το ομώνυμο τραγούδι αλλά και το 7empest ως τα καλύτερα του άλμπουμ.

• Watch the Throne των Kanye West και Jay Z (2011)

Δεν μπορούσε να λείπει από τη λίστα το πιο φιλόδοξο crossover της μουσικής βιομηχανίας τα τελευταία χρόνια. Οι δύο μεγαλύτερες μορφές της ραπ ένωσαν τις δυνάμεις τους και έφτιαξαν τον Θρόνο, το κοινό τους άλμπουμ που άμεσα θεωρήθηκε από κοινό και κριτικούς ως «κλασικό». Τα απίστευτα samples τους, οι επιρροές από ορχηστρική και progressive ροκ μουσική, οι γεμάτες τους μελωδίες και η πληθώρα των θεμάτων που έφταναν από απλή κομπορρημοσύνη σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα της Αφρικανοαμερικανικής κοινότητας έκαναν τον δίσκο να ξεχωρίζει. Αγαπημένα μου τραγούδια το Murder to Excellence που πραγματεύεται το ζήτημα του διχασμού ανάμεσα στους Αφρικανοαμερικανούς λόγω των συμμοριών καθώς και το Primetime.

• Ghosteen των Nick Cave & The Bad Seeds (2019)

Ανατριχιαστικό. Στοιχειωμένο. Απίστευτα Βαρύ. Μαύρο από την κορφή ως τα νύχια. Η καλλιτεχνική έκφραση μέσω της οποίας ο Nick Cave θρήνησε τον χαμό του 15χρονού γιου του. Ένα ταξίδι στον πόνο, μια κραυγή για νόημα στον θάνατο και στη ζωή. Η φωνή του Cave ακούγεται σαν να τρέμει στην απόδοση των στίχων και πέφτει σαν τούβλο στην καρδιά σου. Ακούστε το και δακρύστε ελεύθερα. Αγαπημένα μου κομμάτια το Waiting for You, το Sun Forest και το Hollywood.

• Prom Queen των Beach Bunny (2018)

Δεν σας αδικώ αν δεν ξέρετε αυτή την indie pop μπαντούλα από το Σικάγο. Και εγώ φέτος την έμαθα. Οι Beach Bunny περιστρέφονται γύρω από το απίστευτο μουσικό και στιχουργικό ταλέντο που λέγεται Lili Trifilio. Τα τραγούδια τους είναι για μένα ψυχολογική πανάκεια. Ο ήχος τους μου θυμίζει πολύ την αγαπημένη μου μπάντα, τους Smiths, οπότε μου φέρνουν πάντα πολύ όμορφες εικόνες στο μυαλό. Αγαπημένο μου τραγούδι του δίσκου το Painkiller.

• NieR:Automata Soundtrack του Keiichi Okabe (2017)

Εδώ έκλεψα λίγο. Δεν μπορούσα όμως να μη βάλω το soundtrack του NieR όταν το παιχνίδι και η άψογη μουσική που το συνόδευε (που τη θεωρώ το καλύτερο soundtrack που έχω ακούσει εδώ και χρόνια) με άγγιξαν τόσο ώστε οι μελωδίες του να καταλαμβάνουν το μυαλό μου πολύ καιρό μετά από το τέλος του παιχνιδιού. Το Amusement Park είναι ίσως το κομμάτι που πετάγεται πιο πολλές φορές στο μυαλό μου αν και πραγματικά δεν μπορώ να διαλέξω αγαπημένο από αυτή την υπέροχη συλλογή.

The post Τα 10 αγαπημένα μου μουσικά άλμπουμ της δεκαετίας – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Το συγκεκριμένο άρθρο το έβαζα στην άκρη πολύ καιρό, κυρίως γιατί αφορά ένα βιντεοπαιχνίδι που, όπως και το Night in the Woods για το οποίο έγραψα στις αρχές του καλοκαιριού, έχει αφήσει την σφραγίδα του στην ψυχοσύνθεση μου. Πολλές φορές δεν έβρισκα τα λόγια για να μπορέσω να περάσω στον αναγνώστη το πόσο επιτυχημένα με συγκλόνισε. Πρόκειται για το Firewatch (2016), ένα ανεξάρτητο adventure παιχνίδι από την Campo Santo, μια άσημη ομάδα προγραμματιστών-υπεύθυνων ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών από την Washington (όχι την D.C., την άλλη … την ήσυχη πολιτεία στα βορειοδυτικά των ΗΠΑ στα σύνορα με τον Καναδά) που έκανε την εμφάνιση της στο χώρο έτσι ξαφνικά.

Το Firewatch (όπως το Night in the Woods, το What Remains of Edith Finch, το Dear Esther, το Gone Home, το Hellblade: Senua’s Sacrifice) ανήκει στην κατηγορία των βιντεοπαιχνιδιών που πολλοί κοροϊδευτικά αποκαλούν «walking simulators», προσομοιωτές περπατήματος, επειδή το 90% του gameplay τους αποτελείται συνήθως από περπάτημα και όχι από επίλυση γρίφων, δράση, ή στρατηγική. Εγώ επειδή σιχαίνομαι αυτή την ελιτίστικη-φονταμενταλιστική προσέγγιση, τα αποκαλώ με τον όρο που τους δίνουν οι δημιουργοί τους. Narrative-driven games, παιχνίδια δηλαδή με έμφαση στην αφήγηση μιας ιστορίας. Ουσιαστικά ότι πιο κοντινό σε ένα λογοτεχνικό βιβλίο μέσα από το μέσο των βιντεοπαιχνιδιών. Το Firewatch έμεινε γνωστό για την γεμάτη συγκινήσεις ιστορία του, την καταπληκτική του εικαστική προσέγγιση με την καρτουνίστικη πορτοκαλοκόκκινη παλέτα, αλλά και ίσως τους πιο ζωντανούς διαλόγους στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών. Η επιτυχία του οδήγησε την μεγάλη Valve του Gabe Newell (Half-Life, Counter-Strike, Portal, Left 4 Dead) να απορροφήσει την Campo Santo, με τους δημιουργούς της να δουλεύουν ανενόχλητοι πλέον υπό την σκέπη και με την οικονομική δύναμη ενός προγραμματιστικού κολοσσού.

Όλη η ιστορία εξελίσσεται στο Wyoming το 1989. Οι παίκτες έχουν τον ρόλο του Henry, ενός πυροφύλακα που του έχει ανατεθεί δικό του παρατηρητήριο στο Shoshone National Forest, το Εθνικό Δάσος Shoshone. Το παιχνίδι δεν ξεκινάει αμέσως δίνοντας σου τον χειρισμό του Henry. Αρχίζει να ξετυλίγει την ιστορία εξηγώντας σου στην αρχή το πως κατέληξε ο Henry να βρίσκεται στο Shoshone. Σε πηγαίνει σε ένα χαρούμενο μελαγχολικό ταξίδι στην ζωή του με απλές προτάσεις στην οθόνη, προβάλλοντας νοερές εικόνες στο μυαλό σου από τότε που γνώρισε την γυναίκα του την Julia, μια καθηγήτρια πανεπιστημίου με την οποία γνωρίστηκαν και αγαπήθηκαν στο Boulder του Colorado. Έχεις μάλιστα συνήθως και μια-δύο επιλογές για την συνέχεια της αφήγησης, με βάση τις οποίες μπορείς να διαλέξεις πως θα αντιδρούσες εσύ στις συγκεκριμένες καταστάσεις, κάτι που σε κάνει να αισθάνεσαι το παιχνίδι αρκετά πιο προσωπικό. Νιώθεις τον έρωτα τους να ανθίζει τόσο υπέροχα ώσπου ξαφνικά οι προτάσεις (και το soundtrack!) γίνονται όλο και πιο σκοτεινές σε περιεχόμενο. Η Julia πάσχει από πρώιμη άνοια στα 41 της. Ξεχνάει πράγματα πλέον στην τάξη, η έρευνα της πάει από το κακό στο χειρότερο, οδηγεί μέχρι την επόμενη πόλη για κανέναν απολύτως λόγο και έπειτα την φέρνει πίσω η αστυνομία. Κάποιες μέρες, λέει, έχεις την Julia που σε λέει χαζούλη και τα αγέννητα παιδιά σας χαζοβιόλικα. Τις άλλες μέρες έχεις έναν ξένο.

Το λες στους γονείς της. Σου δίνεται μια επιλογή. Να την αφήσεις να πάει σε μια μονάδα φροντίδας όπου θα την προσέχουν 24 ώρες το 24ωρο ή να την κρατήσεις και να την προσέχεις εσύ ο ίδιος. Η ιστορία θα ξεδιπλωθεί ανάλογα το τι θα απαντήσεις. Πες πως διαλέγεις να την προσέχεις μόνος σου. Προσπαθείς και προσπαθείς, αλλά είναι τρομερά δύσκολο. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς αυτή και δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς εσένα. Αρχίζεις και βγαίνεις έξω στο ίδιο μπαρ κάθε βράδι. Σε βάθος χρόνου έχεις πει τα πάντα στην Sheila, την μπαργούμαν. Νιώθεις ένα μεγάλο βάρος να φεύγει από πάνω σου. Μια μέρα σε συλλαμβάνουν για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ. Λες τα πάντα στην αδερφή της. Οι γονείς της έρχονται από την Αυστραλία και βλέπουν το σπίτι σε μαύρα χάλια. Θέλουν να πάρουν την Julia μαζί τους. Δεν διαφωνείς. Λες απλά πως θα την επισκεφτείς σύντομα. Και κάπως έτσι βλέποντας μια αγγελία στην εφημερίδα βρίσκεσαι με αυτή τη δουλειά για το καλοκαίρι. Μακριά από όλους και από όλα, στα βουνά που δεν μπορεί να σε φτάσει η θλίψη της μαύρης σου καθημερινότητας. Αυτά είναι τα πρώτα 10 λεπτά του παιχνιδιού.

Στο Shoshone ο Henry γνωρίζει την Delilah, και αυτή πυροφύλακα σε άλλο παρατηρητήριο με την οποία επικοινωνεί με ένα walkie talkie. Η ιστορία στη συνέχεια εξελίσσεται σε μυστήριο αφού συνειδητοποιείς πως κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις σου και τις ομιλίες με την Delilah μέσα στο δάσος. Ένα μυστήριο που στην καρδιά του εν τέλει είναι όσο τραγικό όσο και η ιστορία του Henry. Στην πραγματικότητα όμως, κατά την άποψη μου, δεν είναι το μυστήριο η καρδιά της ιστορίας, αλλά ο συναισθηματικός δεσμός του Henry με την Delilah. Δύο άνθρωποι μακριά από όλους και από όλα που δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν όλο το καλοκαίρι από το να μιλάνε στο walkie talkie. Και οι δύο σε ευάλωτη κατάσταση, ο καθένας για διαφορετικό λόγο, αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως λατρεύουν να κάνουν παρέα ο ένας στον άλλον λίγο παραπάνω από το κανονικό. Αρχίζουν και μοιράζονται πράγματα που τα κρατούσαν βαθιά μέσα τους, γελάνε μαζί, φοβούνται μαζί τον «τρελό» που τους παρακολουθεί μέσα στο δάσος. Φτιάχνουν αναμνήσεις, όπως ο Henry με την Julia χρόνια πριν, χωρίς όμως να βρεθούν από κοντά ούτε μια φορά.

Χωρίς να αναφέρω τίποτα για το μυστήριο προς αποφυγή spoilers και για να μη κόψω από κάποιον ίσως την λαχτάρα να παίξει το παιχνίδι, φτάνουμε στην επίλυση του. Στο Shoshone μαίνεται μια μεγάλη πυρκαγιά και γι’ αυτό το λόγο έρχονται ελικόπτερα να πάρουν τον Henry και την Delilah. Ο Henry είναι ακόμα στο δάσος με κατεύθυνση το παρατηρητήριο της Delilah στο οποίο θα έρθει το ελικόπτερο. Ο Henry της λέει να τον περιμένει. Η Delilah συμφωνεί. Όταν φτάνει ο Henry δεν βρίσκει κανέναν. Μιλάνε για μια τελευταία φορά στο walkie talkie, με την Delilah να του εξηγεί πως μια τέτοια σχέση θα ήταν μεγάλο λάθος. Και κάπως έτσι τελειώνει η ιστορία, με έναν σπασμένο Henry που έζησε για λίγο έναν έρωτα που του πήρε το μυαλό του από το συναισθηματικό αμόνι που του έχει πλακώσει την ψυχή με την αρρώστια της γυναίκας του.

Μου έχει κολλήσει τόσο δυνατά στο μυαλό μου η τελευταία φορά που μίλησε ο Henry με την Delilah γιατί συνειδητοποίησα πως μέσα μου ευχόμουν να τα βρούνε. Ακούγεται τόσο άσχημο και τόσο μεγάλη προδοσία για την γυναίκα του, όμως μπαίνοντας στα παπούτσια του είναι αναπόφευκτο. Εκεί είναι και η επιτυχία του Firewatch. Στο ότι «ξύνει» την πιο μαύρη πλευρά της ψυχής σου, σε «οδηγεί» στο να σκεφτείς πως θες ο Henry να είναι χαρούμενος με την Delilah ξεχνώντας την Julia. Σε κάνει ίσως «κακό» και αυτό είναι για μένα η πιο ανθρώπινη αντίδραση που μου έχει βγάλει βιντεοπαιχνίδι. Γιατί σε αντίθεση με τα διδάγματα της εκκλησίας που λέει πως είμαστε φτιαγμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν του Θεού, ο άνθρωπος έχει μέσα του και το φως και το σκοτάδι. Και πριν προλάβει και πάρει κάποιος τον δρόμο του ηθικού πλεονεκτήματος υποστηρίζοντας πως στη θέση του Henry δε θα έκανε το ίδιο, απλά παίξτε το Firewatch και μπείτε στα παπούτσια του. Είμαι 100% σίγουρος πως δε θα σας αφήσει αδιάφορους η εμπειρία του.

The post Firewatch: Μικρό παιχνίδι, μεγάλα συναισθήματα – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.