Μενού Κλείσιμο

Saoirse Ronan: “Μικρή Κυρία”, Μεγάλη Ηθοποιός – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη

 Κων/νος Σαλαβάτης

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

 

Βρισκόμαστε και επίσημα, μετά τις υποψηφιότητες των Όσκαρ, στην περίοδο της περισυλλογής. Είναι οι μέρες που γεμίζουμε τα κενά μας με τις καλύτερες ταινίες που δεν είδαμε μέχρι τώρα. Στα προηγούμενα άρθρα μου έγραψα για τους δύο ηθοποιούς που θεωρώ πως αξίζουν όσο κανένας άλλος το αγαλματίδιο του Πρώτου Αντρικού Ρόλου, τον Joachin Phoenix και τον Adam Driver. Ακόμα και οι νικητές του Δεύτερου Αντρικού και Δεύτερου Γυναικείου Ρόλου είναι ξεκάθαροι στο μυαλό μου. Στο άρθρο μου για το Once Upon a Time…In Hollywood (βλέπε Ξαναγράφοντας μια άλλη εποχή στο eptanews.gr) είχα γράψει πόσο καλή εντύπωση μου είχε αφήσει ο Brad Pitt στο ρόλο του Κλιφ Μπουθ. Σε μια ταινία με τον Leonardo DiCaprio βασικό πρωταγωνιστή είναι μεγάλη υπόθεση να κλέβει την παράσταση κάποιος άλλος. Όπως επίσης και η Laura Dern στο Marriage Story. Δυναμική, κυνική και ασυμβίβαστη, έπαιξε τον ρόλο της σκληρής δικηγορίνας καλύτερα από κάθε άλλη ταινία με παρόμοιο θέμα. Δεν έχω μιλήσει όμως ακόμα για το ποια είναι για μένα η επιλογή για τον Πρώτο Γυναικείο Ρόλο.

Όπως έλεγα πως στον Adam Driver βλέπω το μέλλον του Hollywood, έτσι το βλέπω και στην Saoirse Ronan. Πολλοί θα την γνωρίζετε ήδη μιας και πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο στα 25 της χρόνια. Στα 13 της (!) ήταν υποψήφια Β’ Γυναικείου Ρόλου για το Atonement (2007). Αμέσως απέδειξε πως η Ακαδημία δεν την διάλεξε τυχαία. Το όνομα της κόσμησε μέσα στην επόμενη δεκαετία κάποιες από τις καλύτερες ταινίες, το The Grand Budapest Hotel (2014), το καταπληκτικό Brooklyn (2015) και την ταινία που έκανε την Greta Gerwig γνωστή ως μοναδική σκηνοθέτη, το ασύλληπτο Lady Bird (2017). Φέτος έπαιξε την Jo March στην κριτικά αναγνωρισμένη διασκευή των Μικρών Κυριών, το Little Women (2019), ενώνοντας τις δυνάμεις της ξανά με την κάμερα της Gerwig, για την οποία πλέον αποτελεί μούσα, και έγινε η μόλις δεύτερη νεότερη ηθοποιός (μετά την Jennifer Lawrence) που έφτασε τις 4 υποψηφιότητες στα Όσκαρ (με τις 3 από αυτές να είναι για Α’ Γυναικείο Ρόλο!). Ένας από τους λόγους που με τράβηξε αρχικά στις ταινίες της είναι πως σε μια βιομηχανία που έχει το φαίνεσθαι και τις πρώτες εντυπώσεις ως άγραφο κανόνα, η Saoirse κράτησε ανέπαφο το όνομα της (προφέρεται Σέρσα, με το δεύτερο σίγμα παχύ), το οποίο είναι πολιτιστική κληρονομιά της καταγωγής της από την Ιρλανδία και σημαίνει «ελευθερία». Πράγματι, η ύπαρξη μιας τόσο αντισυμβατικής φιγούρας στο τυποποιημένο Hollywood μόνο ελευθερία αποπνέει.

Το Lady Bird, η coming-of-age ταινία (ιστορία ενηλικίωσης) για την οποία ήταν υποψήφια για βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου λόγω της απίστευτης ερμηνείας της που υπογράμμισε με έναν πολύ αυθεντικό τρόπο την αναταραχή και το χάος της εφηβείας, αγαπήθηκε όσο καμιά άλλη ταινία. Στο Rotten Tomatoes μάλιστα, μια από τις βασικές ιστοσελίδες κινηματογραφικής κριτικής, η ταινία έχει ένα άγραφο βραβείο Guinness. Η ταινία με τα περισσότερα reviews που κατάφερε να μείνει στο 100% στην βαθμολογία. Έμεινε στο 100% μέχρι το 196ο review που ήταν το πρώτο(!) αρνητικό. Για να μην ρίχνω βέβαια όλους τους διθυράμβους στην Saoirse, δεν ήταν μόνο η ερμηνεία της που έκανε την ταινία να ξεχωρίσει, αλλά και εκείνη της Laurie Metcalf, όπως και η πολύ όμορφη και λεπτολόγα σκηνοθεσία της Greta Gerwig που ξανασυστήθηκε στο Hollywood έχοντας πλέον όλα τα εφόδια για να μπαίνει σε συζητήσεις ακόμα και για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Η χημεία της Ronan με τη Metcalf στους καυγάδες ανάμεσα σε μάνα και κόρη είναι πραγματικά ασύλληπτη.

Για το Little Women η Ronan έδωσε μάχη. Μόλις έμαθε πως θα υπάρξει διασκευή του κλασικού βιβλίου από την Gerwig έθεσε τον εαυτό της στη διαθεσιμότητα της σκηνοθέτη και εν τέλει κέρδισε το ρόλο. Δεν θέλω να πω πολλά για την ταινία γιατί ακόμα δεν την έχει δει πολύς κόσμος, όμως θα σας πω αυτό: Δεν είναι μια απλή διασκευή των Μικρών Κυριών, αποκομμένη από τον χρόνο και την σημερινή πραγματικότητα. Είναι θα έλεγα μια διασκευή που παραδίδει μια πιο μοντέρνα εκδοχή του βιβλίου, εκμεταλλεύοντας τον προοδευτικό του χαρακτήρα με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. Αλήθεια, πόσο έξυπνο σκηνοθετικό τρικ είναι η όμορφη και ζεστή κιτρινωπή παλέτα χρωμάτων που χρησιμοποιεί στις σκηνές των νεότερων χρόνων των αδερφών March η οποία ξεθώριασε στις σκηνές στις οποίες οι αδερφές έχουν πλέον μεγαλώσει και βομβαρδίζονται από τις κοινωνικές υποχρεώσεις και πιέσεις της ενηλικίωσης; Η Greta άλλωστε έγραφε το σενάριο για τις Μικρές Κυρίες πριν ακόμα σκηνοθετήσει το Lady Bird. Είναι από αυτά τα projects που κάποιος θέλει να τα βγάλει επειδή τον τρώνε μέσα του το πάθος και η αγάπη για τη δουλειά του. Και ω του θαύματος, αυτό το πάθος της βρήκε ταίρι σ’ αυτό της Ronan, που την πλησίασε σε ένα σόου βραβείων και, με την οικειότητα που της είχε, της είπε ξερά και με περίσσια κότσια πως «Ξέρω πως θα κάνεις αυτή την ταινία. Θέλω να παίξω εγώ και πιστεύω πως ο μόνος ρόλος που μπορώ να παίξω είναι η Jo March. Οπότε, αν με θες, αυτό είναι αυτό που μπορώ να σου προσφέρω», εισπράττοντας ένα “Oκ, θα το σκεφτώ!” πριν έρθει μετά από μια βδομάδα το email που έλεγε “Έχεις δίκιο, είσαι η Jo.”. Η Jo της Gerwig είναι ένα σεμινάριο σε χτίσιμο χαρακτήρα και δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη και πιο ταιριαστή ηθοποιό από την Saoirse για να σωματοποιήσει το κινηματογραφικό της όραμα. Είναι χωρίς δεύτερη σκέψη η προσωπική μου επιλογή για τον Α’ Γυναικείο Ρόλο στα φετινά Όσκαρ.

 

 

Οι ειδήσεις της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ