Μενού Κλείσιμο

Οι 10 αγαπημένες μου ταινίες της δεκαετίας (Β’ Μέρος) – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη

Κων/νος Σαλαβάτης

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

 

 

The Lobster σκηνοθεσίας Γιώργου Λάνθιμου (2015)

 

Αν αναρωτηθώ ποια ήταν η πιο παράξενη ταινία που είδα την τελευταία δεκαετία, ο Αστακός του Γιώργου Λάνθιμου είναι η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό. Ο Έλληνας σκηνοθέτης ξεκίνησε να ακούγεται στο Χόλυγουντ από τον Κυνόδοντα (2009) και πλέον έχοντας σκηνοθετήσει τρείς πολύ δυνατές ταινίες μέσα σε 5 χρόνια, είναι ένα από τα ονόματα που αποτελούν την εμπροσθοφυλακή της νέας σκηνοθετικής εποχής. Ο Αστακός είναι μια σουρεαλιστική, δυστοπική μαύρη κωμωδία. Η υπόθεση είναι παράλογα απλή. Άνθρωποι που δεν έχουν κάποια ρομαντική σχέση στη ζωή τους οδηγούνται σε ένα ξενοδοχείο και έχουν 45 μέρες να βρουν σύντροφο, αλλιώς θα μεταμορφωθούν σε ζώα. Όσο παράλογο και αν ακούγεται, το ύφος της ταινίας είναι δραματικό, κάτι που κατά την άποψη μου πέτυχε να με βάλει στην ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στο γέλιο και τον πραγματικό τρόμο. Είναι μια πανέξυπνη ιδέα που λειτουργεί με βρετανικό, ξερό και ανέκφραστο χιούμορ, το οποίο σατιρίζει την μοντέρνα κοινωνία όσον αφορά το φλερτ (τα likes του Facebook και τα swipe right του Tinder που κάνουν την αναζήτηση συντρόφου μια φθηνή συναλλαγή), αλλά κυρίως την εμμονή για σύντροφο, αγάπη και θετικότητα. Θυμίζει στη δομή της θεατρικό έργο του Samuel Beckett και αυτό μόνο ως καλό μπορούμε να το πάρουμε.

 

Interstellar σκηνοθεσίας Cristopher Nolan (2014)

 

Άλλη μια επιτυχία του Nolan που στον κινηματογράφο ξέφυγε από τα όρια της ταινίας και σε ρούφηξε στο δράμα της. Το Interstellar είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας και το setting της είναι ένα δυστοπικό μέλλον στο οποίο η ανθρωπότητα παλεύει να επιβιώσει στον πλέον αφιλόξενο πλανήτη της Γης την ώρα που οι μεγαλύτεροι επιστήμονες προσπαθούν να βρουν ένα νέο σπίτι για να διασωθεί το είδος. Και ενώ υπάρχει η «μεγάλη εικόνα» όπως λένε οι Αμερικανοί, υπάρχει και η μικρότερη ιστορία που προσφέρει απίστευτες δραματικές εντάσεις, αυτή της οικογένειας του Joseph Cooper, ενός πρώην πιλότου της NASA. Ας αφήσω στην άκρη το γεγονός πως είναι ένα οπτικό και μουσικό αριστούργημα, όπως μας έχει συνηθίσει ο Νόλαν, και ας πιάσω λίγο την ψυχή της. Μια ταινία τόσο μακριά από την πραγματικότητα, με επιστημονικές πομφόλυγες, με ταξίδια μέσα από διαστημικές σκουληκότρυπες και πλανήτες στους οποίους το 1 δευτερόλεπτο αντιστοιχεί σε ώρες στο πλαίσιο της γης, θα πρεπε νομοτελειακά να μην μπορεί να σε ακουμπήσει δραματικά. Το Interstellar όμως θα σε κάνει να κλάψεις. Καταπληκτικός ο Matthew McConaughey και η Jessica Chastain. Είναι ένα διαστημικό και κινηματογραφικό ταξίδι με απίστευτη κάθαρση. Μας έλειπε κάτι τόσο δυνατό μετά το 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (1968) του Κιούμπρικ. Δεν φτάνει το αριστούργημα του Κιούμπρικ, αλλά σίγουρα στέκεται στο ύψος της.

 

Joker του Todd Phillis (2019)

 

Για το Joker τοποθετήθηκα εκτενώς λίγες μέρες μετά την πρώτη προβολή του στους κινηματογράφους (βλέπε Joker: Ο «Πρίγκηπας του Εγκλήματος» γίνεται βασιλιάς στα χέρια του Joaquin Phoenix στο eptanews.gr). Ο λόγος βέβαια που βρίσκεται στην αγαπημένη μου 10άδα δεν είναι ο Todd Phillips ή το σενάριο της, αλλά ο άνθρωπος που ενσάρκωσε το όραμα της ταινίας. Εμμένω στην άποψη μου πως αν έπαιζε κάποιος άλλος τον πρίγκηπα του εγκλήματος αυτή η ταινία θα ήταν…απλά ένα καλό blockbuster. Η ερμηνεία του Phoenix όμως κουβάλησε στις πλάτες της την ταινία και την βάζει σήμερα δίπλα σε μεγαθήρια. Είχα γράψει παλιότερα για τις Τρεις Πινακίδες και το πόσο με ιντριγκάρουν οι ταινίες των οποίων η πλοκή επισκιάζεται από το καστ τους. Το Joker είναι το απόλυτο παράδειγμα.

 

Anomalisa σκηνοθεσίας Charlie Kaufman (2015)

 

Καμιά έκπληξη εδώ. Ο Charlie Kaufman είναι από τους καλύτερους σεναριογράφους που έχει να επιδείξει το Χόλυγουντ. To Being John Malkovich (1999), το Synecdoche, New York (2008) και το Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) τον είχαν ήδη βάλει σε περίοπτη θέση μέσα στο μυαλό μου. Είχα πολύ μεγάλες προσδοκίες από το Anomalisa, κάτι που συνήθως «δολοφονεί» τις ταινίες πριν τις δω γιατί είναι αδύνατο να με «γεμίσουν», όμως ο Kaufman δεν απογοητεύει ποτέ. Η ταινία μου θύμισε πολύ το Lost in Translation (2003), αλλά είναι πολύ πιο καλογραμμένη. Έκανα μια βαθιά ψυχαναλυτική ανάλυση της πριν κάποιους μήνες (Anomalisa: Η αναβολή της επιθυμίας και το συναισθηματικό κενό στο eptanews.gr), την οποία αξίζει να διαβάσετε αφού βέβαια τη δείτε, καθώς πρόκειται για ανάλυση και όχι για no-spoiler review. Λάτρεψα την κυνικότητα της και την τρομακτική αντίθεση ενός τόσο «μαύρου» σεναριακού αποτελέσματος με το φαινομενικά χαρούμενο εικαστικό της, αυτό του animation διακεκομμένης λήψης.

 

Django Unchained του Quentin Tarantino (2012)

 

Νομίζω πως είναι η ταινία που έχω δει περισσότερες φορές στη ζωή μου μετά φυσικά από τις ταινίες του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Δεν έχω απολαύσει ταινία περισσότερο. Δεν νιώθω την παραμικρή ανάγκη να την αναλύσω ή να σας εξηγήσω γιατί είναι τόσο ψηλά στις επιλογές μου. Απλά δείτε την αν δεν το έχετε κάνει ήδη. Τολμηρή, γεμάτη αίμα, πανέμορφη στιλιστικά και με εξαιρετικές ερμηνείες από Christoph Waltz, Jamie Foxx, Leonardo DiCaprio, Samuel Jackson, και Kerry Washington. Κάθε φορά που βλέπω ταινία του Tarantino είμαι σαν μικρό παιδί. Δεν υπάρχει ταινία του που να μην είναι ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ του κινηματογράφου ως ψυχαγωγία. Δεν έχω βρει ακόμα άνθρωπο που δεν του άρεσε ή που θεώρησε χαμένες τις 2μιση ώρες που ξόδεψε για χάρη της.

Οι ειδήσεις της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ