Μενού Κλείσιμο

Τα 10 αγαπημένα μου μουσικά άλμπουμ της δεκαετίας – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη

Κων/νος Σαλαβάτης

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Διανύουμε μια περίοδο η οποία είναι για τους αρθρογράφους ότι τα playoffs του NBA για τους μπασκετικούς ή τα νοκ-άουτ παιχνίδια του Champions League για τους ποδοσφαιρόφιλους. Και μιλάω εννοείται για το τέλος της δεκαετίας. Το τέλος μιας ολόκληρης εποχής όπου κάθε πένα κάνει μια ανασκόπηση των ερεθισμάτων και των εμπειριών που αποκόμισε.

Βέβαια για τους αρθρογράφους όσο απόλαυση είναι το να ξαναθυμηθούν τα αγαπημένα τους άλμπουμ, τις ταινίες που χαράχτηκαν στο μυαλό τους και τα βιντεοπαιχνίδια που τους άγγιξαν, άλλο τόσο μαρτύριο είναι να προσπαθήσουν να τα βάλουν σε λίστες, οι οποίες αδικούν από τη φύση τους τα έργα τέχνης με την κατηγοριοποίηση και το ζύγιασμα που επιχειρούν. Παρ’ όλα αυτά και ξεκάθαρα για να φέρω ίσως κάποια μάτια (και αυτιά!) παραπάνω στην τέχνη της τελευταίας δεκαετίας αποφάσισα να φτιάξω λίστες με τα αγαπημένα μου πολιτισμικά προϊόντα της δεκαετίας που κλείνει σε ένα μήνα. Ξεκινάω με τα 10 αγαπημένα μου μουσικά άλμπουμ. Τονίζω απλά πως η αρίθμηση πέρα από το νούμερο 1 δεν έχει κανένα άλλο νόημα παρά μια άλφα τάξη στο χαρτί.

  • My Beautiful Dark Twisted Fantasy του Kanye West (2010)

Έχω υποσχεθεί ξεχωριστό άρθρο για το κατά πολλούς καλύτερο μουσικό άλμπουμ της τελευταίας δεκαετίας. Δεν θέλω να πω πολλά για την ώρα. Θα πω μόνο πως το MBDTF του Kanye είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ όλων των εποχών. Ο Kanye στο συγκεκριμένο άλμπουμ ξεδιπλώνει όλο το μουσικό και στιχουργικό του ταλέντο και προκαλεί τεκτονικούς σεισμούς στη ραπ μουσική. Μια εξτραβαγκάντσα απίστευτων μελωδιών, εξαιρετικών features (Kid Cudi, Nicki Minaj, Pusha T, Rick Ross, John Legend, κλπ.) και χιπχοπ στιχουργικής που κορυφώνονται στο Runaway.

  • Tranquility Base Hotel & Casino των Arctic Monkeys (2018)

Οι μεγάλοι φανς των Monkeys ίσως θεωρήσουν πολύ παράξενη αυτή την επιλογή όταν τα αντικειμενικά καλύτερα άλμπουμ τους (Suck it and See και AM) βγήκαν επίσης μέσα στην τελευταία δεκαετία. Το Tranquility Base αποτέλεσε μια στροφή 180 μοιρών στην γεμάτη συγχορδίες κιθάρας μουσική που μας είχαν συνηθίσει οι Monkeys. Δεν ξέρω αν αυτό το καλλιτεχνικό ρίσκο που πήραν είναι που με γοήτευσε αρχικά στον δίσκο, ξέρω όμως πως η θεματολογία των στίχων επιστημονικής φαντασίας και pop κουλτούρας καθώς και ο πιο lounge, jazz, ψυχεδελικός ήχος που διακατέχει τα τραγούδια του σίγουρα είναι αυτά που με έκαναν να τον ακούω συνέχεια από τότε που κυκλοφόρησε. Λατρεύω σε υπερβολικό βαθμό το American Sports.

  • DAMN του Kendrick Lamar (2017)

Τι να πει κανείς για το μουσικό αριστούργημα του Kendrick Lamar; Το αποδεικνύει άλλωστε η δισκογραφία του. Δεν μπορεί να βγάλει κακό άλμπουμ. Η προσοχή του στη λεπτομέρεια είναι απίστευτη και το DAMN. αποτελεί ίσως την αρτιότερη καλλιτεχνική του έκφραση. Ωραίο το πολιτικά φορτισμένο To Pimp A Butterfly σε μια περίοδο που η Αφρικανοαμερικανική κοινότητα χρειαζόταν μια δυνατή φωνή για να ακουστούν τα προβλήματα τους, αλλά το DAMN. είναι το άλμπουμ που σε μεταφέρει νοητά με τους στίχους του στην old-school εποχή της ραπ ενώ είναι μουσικά ότι πιο μοντέρνο έχει να επιδείξει η βιομηχανία. Δεν είχε καταφέρει κανείς μέχρι τώρα αυτόν τον ασύλληπτο συνδυασμό. Απλά αναφέρω πως το DAMN. το 2018 έγινε το πρώτο μη-τζαζ και μη-κλασικό άλμπουμ που κέρδισε το βραβείο Pulitzer! Ξεχωρίζω το ELEMENT ως το αγαπημένο μου τραγούδι του άλμπουμ.

  • A Deeper Understanding των The War on Drugs (2017)

Έμαθα την μπάντα από το προηγούμενο τους άλμπουμ, το Lost in the Dream, και αμέσως έγινα φαν τους. Το A Deeper Understanding είναι μουσική συνέχεια του Lost in the Dream. Πανέμορφες μελωδίες που σε ταξιδεύουν και στίχοι που σε στοιχειώνουν. Μουσικά το άλμπουμ θυμίζει πολύ το ροκ της δεκαετίας του 80’. Αν σας αρέσει το πιο ψυχεδελικό ροκ ρίξτε του μια ματιά. Ή και δύο! Ξεχωρίζω το Holding On ως το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ.

  • Astroworld του Travis Scott (2018)

To άλμπουμ του προηγούμενου καλοκαιριού. Η δημιουργία που έφερε τον Travis Scott σε συζητήσεις του ποιος είναι ο καλύτερος ράπερ σήμερα. Όπως και το ομώνυμο λούνα παρκ στο Χιούστον του Τέξας (απ’ όπου προέρχεται ο Travis) που τον ενέπνευσε, ο δίσκος είναι ένα τρενάκι που σε εξιτάρει με τις μοναδικές φουτουριστικές του μελωδίες και τα ψυχεδελικά του beats σε σημείο που στο τελευταίο τραγούδι αρρωσταίνεις γιατί ήθελες άλλο τόσο! Καλά τα προηγούμενα του άλμπουμ (Rodeo και Birds in the Trap Sing McKnight), αλλά το συγκεκριμένο δε συγκρίνεται με τίποτα. Αγαπημένο μου τραγούδι είναι το Stop Trying to Be God με τα μελωδικά μουρμουρητά του Kid Cudi, την φυσαρμόνικα του Stevie Wonder και τα vocals του James Blake που σου αγγίζουν την ψυχή.

  • Fear Inoculum των TOOL (2019)

Η μεγαλύτερη μουσική έκπληξη που είχα εδώ και χρόνια. Έχοντας 13 χρόνια να εκφραστούν μουσικά, η φράση «νέο άλμπουμ των TOOL» είχε καταντήσει ανέκδοτο. Ε λοιπόν οι TOOL επανήλθαν. Και κατάφεραν αυτό που οι μεγαλύτερες ροκ μπάντες στον κόσμο δεν μπόρεσαν. Να γεφυρώσουν το χάσμα των γενεών. Ο ώριμος ήχος των TOOL ξεπέρασε εποχές και τις αλλαγές στα ακούσματα που έφεραν τα χρόνια στον κόσμο. Το Fear Inoculum είναι ένα ΘΑΥΜΑ progressive μέταλ που με μετέφερε νοητά στις παλιές καλές και … νευρικές εποχές της εφηβείας μου. Τι comeback ήταν αυτό, Χριστέ μου. Ξεχωρίζω το ομώνυμο τραγούδι αλλά και το 7empest ως τα καλύτερα του άλμπουμ.

  • Watch the Throne των Kanye West και Jay Z (2011)

Δεν μπορούσε να λείπει από τη λίστα το πιο φιλόδοξο crossover της μουσικής βιομηχανίας τα τελευταία χρόνια. Οι δύο μεγαλύτερες μορφές της ραπ ένωσαν τις δυνάμεις τους και έφτιαξαν τον Θρόνο, το κοινό τους άλμπουμ που άμεσα θεωρήθηκε από κοινό και κριτικούς ως «κλασικό». Τα απίστευτα samples τους, οι επιρροές από ορχηστρική και progressive ροκ μουσική, οι γεμάτες τους μελωδίες και η πληθώρα των θεμάτων που έφταναν από απλή κομπορρημοσύνη σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα της Αφρικανοαμερικανικής κοινότητας έκαναν τον δίσκο να ξεχωρίζει. Αγαπημένα μου τραγούδια το Murder to Excellence που πραγματεύεται το ζήτημα του διχασμού ανάμεσα στους Αφρικανοαμερικανούς λόγω των συμμοριών καθώς και το Primetime.

  • Ghosteen των Nick Cave & The Bad Seeds (2019)

Ανατριχιαστικό. Στοιχειωμένο. Απίστευτα Βαρύ. Μαύρο από την κορφή ως τα νύχια. Η καλλιτεχνική έκφραση μέσω της οποίας ο Nick Cave θρήνησε τον χαμό του 15χρονού γιου του. Ένα ταξίδι στον πόνο, μια κραυγή για νόημα στον θάνατο και στη ζωή. Η φωνή του Cave ακούγεται σαν να τρέμει στην απόδοση των στίχων και πέφτει σαν τούβλο στην καρδιά σου. Ακούστε το και δακρύστε ελεύθερα. Αγαπημένα μου κομμάτια το Waiting for You, το Sun Forest και το Hollywood.

  • Prom Queen των Beach Bunny (2018)

Δεν σας αδικώ αν δεν ξέρετε αυτή την indie pop μπαντούλα από το Σικάγο. Και εγώ φέτος την έμαθα. Οι Beach Bunny περιστρέφονται γύρω από το απίστευτο μουσικό και στιχουργικό ταλέντο που λέγεται Lili Trifilio. Τα τραγούδια τους είναι για μένα ψυχολογική πανάκεια. Ο ήχος τους μου θυμίζει πολύ την αγαπημένη μου μπάντα, τους Smiths, οπότε μου φέρνουν πάντα πολύ όμορφες εικόνες στο μυαλό. Αγαπημένο μου τραγούδι του δίσκου το Painkiller.

  • NieR:Automata Soundtrack του Keiichi Okabe (2017)

Εδώ έκλεψα λίγο. Δεν μπορούσα όμως να μη βάλω το soundtrack του NieR όταν το παιχνίδι και η άψογη μουσική που το συνόδευε (που τη θεωρώ το καλύτερο soundtrack που έχω ακούσει εδώ και χρόνια) με άγγιξαν τόσο ώστε οι μελωδίες του να καταλαμβάνουν το μυαλό μου πολύ καιρό μετά από το τέλος του παιχνιδιού. Το Amusement Park είναι ίσως το κομμάτι που πετάγεται πιο πολλές φορές στο μυαλό μου αν και πραγματικά δεν μπορώ να διαλέξω αγαπημένο από αυτή την υπέροχη συλλογή.

Οι ειδήσεις της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ