Μενού Κλείσιμο

Τα 10 αγαπημένα μου βιντεοπαιχνίδια της δεκαετίας (B’ Μέρος) – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη

Κων/νος Σαλαβάτης

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Αυτή τη βδομάδα συνεχίζω με την λίστα των 10 αγαπημένων μου βιντεοπαιχνιδιών τα τελευταία δέκα χρόνια.

The Witcher 3: Wild Hunt της CD Projekt Red (2015)

Το παιχνίδι που έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία για μένα το καλοκαίρι του 2015. Χωρίς να είμαι φαν των δύο προηγούμενων παιχνιδιών της σειράς, αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στον μεγάλο τίτλο της CD Projekt μιας και ήμουν σε φάση RPG. Το Witcher 3 είναι για σεμινάριο και σεναριακά (δεν εντόπιζες διαφορά στις main και στις side quests, τόσο καλογραμμένο ήταν) και όσον αφορά το open world στοιχείο του μιας και είχε έναν κόσμο τεράστιο και ολοζώντανο που σε τραβούσε να τον εξερευνήσεις. Απίστευτη έμφαση στη λεπτομέρεια σε κάθε του πτυχή (ίσως εκτός του λίγο άτσαλου combat system) που έκανε τους χαρακτήρες του πραγματικούς ανθρώπους στα μάτια του παίκτη και τις αποφάσεις του Geralt βαρύνουσης σημασίας στον τρόπο που επηρέαζαν τον κόσμο γύρω του και την πλοκή του παιχνιδιού. Ακόμα και τα σκηνικά, ο οργανικός κύκλος μέρας και νύχτας και οι διάλογοι του ήταν τόσο προσεγμένα που το ανέβασαν στο βάθρο των RPGs στα μάτια μου.

Persona 5 της Atlus (2016)

Δε θα πω πολλά για αυτό το παιχνίδι γιατί θα γράψω σίγουρα άρθρο στο μέλλον. Οπότε από αυτό πρέπει να συμπεράνετε πολλά. Ήταν το πρώτο παιχνίδι της σειράς Persona που έπαιξα και πλέον έχω γίνει φανατικός οπαδός τους. Απλά αναφέρω πως οι μεγαλύτεροι κριτικοί βιντεοπαιχνιδιών στον κόσμο υποστηρίζουν πως είναι ένα από τα καλύτερα RPGs από καταβολής της βιομηχανίας. Ακόμα και το πολύ σκληρό Famitsu της Ιαπωνίας του έδωσε ένα σχεδόν-τέλειο σκορ (39/40). Είναι ένα αριστούργημα των βιντεοπαιχνιδιών που παίρνει άριστα σε κάθε κατηγορία που μπορεί να σκεφτεί κάποιος για να το κρίνει: το εικαστικό του design, την acid jazz μουσική του, το RPG gameplay του, την τρομερή του σκηνοθεσία, την δαιδαλώδη ιστορία του, τον σχεδιασμό των πιστών του, κλπ. Τον Μάρτιο του 2020 θα κυκλοφορήσει μια ενισχυμένη με παραπάνω περιεχόμενο έκδοση του παιχνιδιού που θα τιτλοφορείται ως Persona 5 Royal Edition. Είναι ευκαιρία να το παίξουν όσοι είναι φαν του είδους και δεν το είχαν στα ραντάρ τους μέχρι τώρα.

Dishonored 2 της Arkane Studios (2016)

Έχω μια αδυναμία στα sequels. Ναι, το πρώτο παιχνίδι ίσως ήταν καλύτερο από άποψη ατμόσφαιρας και ιστορίας. Δεν το συζητώ καν πως το Dishonored ήταν ένα αριστούργημα της Arkane που μέχρι σήμερα θεωρείται ένα από τα καλύτερα stealth action παιχνίδια όλων των εποχών. Το sequel του όμως κατά την άποψη μου ήταν κάτι παραπάνω από επιτυχημένο. Υπέροχο το art direction όπως και στο πρώτο (με τη game engine της Arkane να δίνει ρέστα!), εθιστικότατο stealth gameplay (με μεγάλο συν την εισαγωγή της όχι πλέον μικρής Emily σαν playable χαρακτήρα με δικές της αποκλειστικές δυνάμεις), μια AI (τεχνητή νοημοσύνη) να την πιείς στο ποτήρι, μοναδικό το level design του (που είναι ίσως και ο λόγος που έγινε αγαπημένο μου) και ο τρόπος παιχνιδιού εντελώς μη γραμμικός, με τις αποφάσεις σου να επηρεάζουν την επίλυση της πλοκής. Ένα από τα παιχνίδια που μπήκε στη λίστα όχι γιατί είναι από τα καλύτερα που έχω παίξει, αλλά γιατί λάτρεψα κάθε λεπτό παιχνιδιού του, κάτι που είναι πολύ σπάνιο.

SOMA της Frictional Games (2015)

Από όλες τις εκπλήξεις αυτή ήταν η μεγαλύτερη. Ήθελα απλά να παίξω ένα χοροράκι μιας και πλησίαζε το Halloween. Και αντί για μια φτηνή σαχλοεμπειρία τρόμου που περίμενα μου έκατσε ένα από τα παιχνίδια που θυμάμαι μέχρι σήμερα πως με έκανε να αισθανθώ και να σκεφτώ. Το SOMA καταπιάνεται με τα ζητήματα της ανθρώπινης φύσης και ταυτότητας μέσα σε ένα πλαίσιο τρόμου επιστημονικής φαντασίας. Θυμίζει πολύ τα βαριά ονόματα της λογοτεχνίας της επιστημονικής φαντασίας (Philip K. Dick, Ursula K. Le Guin, Greg Egan, κλπ.) και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τη γραφή τους. Φτιαγμένο από τη μανούλα για horror παιχνίδια Frictional Games (δημιουργό του Amnesia και των Penumbra) όπως έμαθα αργότερα, μου διηγήθηκε μια ιστορία που με συγκλόνισε, με τρόμαξε, με ταρακούνησε και έκανε το μυαλό μου να δουλεύει υπερωρίες. Είναι ένα sci-fi survival horror με τρομερό voice acting που τικάρει όλα τα κουτιά για μια εμβυθιστική εμπειρία. Must-play.

Night in the Woods της Infinite Fall (2017)

Για το Night in the Woods έγραψα στο πρώτο μου άρθρο για την Επτά στις 3 Ιουνίου (βλέπε «Το άγχος της ενηλικίωσης μέσα από τα μάτια ενός βιντεοπαιχνιδιού»). Πρόκειται για ένα από τα indies που μου με επηρέασε βαθύτατα όταν το έπαιξα γιατί μου μίλησε πολύ προσωπικά για ζητήματα που, όπως την Mae, με έτρωγαν μέσα μου. Το παιχνίδι χρηματοδοτήθηκε μέσω του Kickstarter, συμπληρώνοντας 400% των χρημάτων που αρχικά ζητούσε (50,000$) για να αναπτυχθεί από τους backers του. Περιέχει ίσως τους πιο καλογραμμένους χαρακτήρες που θα μπορούσαν να υπάρξουν για να πούνε μια ιστορία σαν και αυτή. Το εκπληκτικό art direction μαζί με το πανέμορφο και πολλές φορές μελαγχολικό soundtrack του βοηθούν την πλοκή να εξελιχθεί χωρίς να βαραίνουν παραπάνω τον παίκτη με τη σοβαρότητα των θεμάτων που παραθέτει.

Οι ειδήσεις της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ