Μενού Κλείσιμο

Οι άνθρωποι είναι συντροφικά όντα – The Psyminders

Εδώ και εκατομμύρια χρόνια πρωταρχική ανάγκη για την επιβίωσή τους ήταν και συνεχίζει να είναι η αναζήτηση ενός συντρόφου. Σε ένα ιδεατό επίπεδο οι άνθρωποι επιζητούν τη συντροφικότητα σε εκείνον με τον οποίο θα κατορθώσουν να κουμπώσουν τις ποιότητές τους και να βιώσουν συναισθήματα κατανόησης, αποδοχής και ασφάλειας.

 

Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε κάτι, όταν μιλάμε για σχέσεις μιλάμε αυτομάτως και για επιλογές. Οι άνθρωποί μας είναι οι συνειδητές και ασυνείδητες επιλογές μας.

 

Πόσο πιο καθαρή ματιά θα είχαμε λοιπόν για τις συντροφικές μας σχέσεις αν στο λεξιλόγιό μας αποφασίζαμε να αντικαταστήσουμε τη λέξη «τύχη» ή «μοίρα» με τη λέξη «επιλογή»; Θα ήταν άραγε πολύ τρομακτικό ή ίσως και δυσβάσταχτο να εναποθέταμε το βάρος της ευθύνης στον εαυτό μας και όχι σε κάποιον εξωτερικό παράγοντα εκτός του δικού μας

ελέγχου;

 

«Η αγάπη δεν είναι κάτι που βρίσκεις αλλά μια επιλογή που κάνεις»

 

Συχνά οι άνθρωποι νιώθουμε καλύτερα όταν μεταβιβάζουμε όλο το μερίδιο ευθύνης στον σύντροφό μας, ξεχνώντας τις περισσότερες φορές πως ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντι μας είναι ό ίδιος άνθρωπος που κάποια στιγμή εμείς οι ίδιοι ξεχωρίσαμε από το πλήθος και του δώσαμε χώρο και χρόνο στη ζωή μας.

 

Η μετατόπιση αυτή της ευθύνης, δεν μας αφήνει να διακρίνουμε τα μοτίβα των δικών μας συσχετίσεών με τους άλλους ανθρώπους. Η ανάγκη μας να μετατρέψουμε τον σύντροφό μας στο «τέλειο άλλο μας μισό» θολώνει την κρίση μας και μας ρίχνει στην παγίδα της συνταγογράφησης της αγάπης.

 

Οι άνθρωποι, όμως, δεν έρχονται στη ζωή μας με οδηγίες χρήσης. Σε καμία αρχή και σε κανένα τέλος οποιασδήποτε συντροφικής σχέσης δεν παραχωρείται manual από τον κατασκευαστή για την μέγιστη απόδοση του προϊόντος και την αποφυγή λαθών στο λειτουργικό σύστημα.

 

Οφείλουμε να διαπιστώσουμε πως οι σχέσεις μας είναι οι καθρέπτες των δικών μας επιθυμιών, αναγκών, προσδοκιών, μαθημένων μοτίβων και ρόλων. Οφείλουμε να παραδεχτούμε, πρωτίστως στον εαυτό μας, πως κάθε επιλογή ενός συντρόφου κρύβει και μια παράλληλη ανάγκη μας να έρθουμε πιο κοντά σε κομμάτια και ασυνείδητες πλευρές του δικού μας εαυτού.

 

Μια πιθανή εξήγηση για τους λόγους που κρύβονται πίσω από την επιλογή των συντρόφων μας θα μπορούσε να είναι η ανάγκη μας να αναβιώσουμε οικεία συναισθήματα του παρελθόντος. Το 1993 ο Dicks μίλησε για όρους όπως το «ασυνείδητο ταίριασμα» και η «ασυνείδητη συμπληρωματικότητα» ως κινητήριες δυνάμεις πίσω από τις συντροφικές επιλογές μας, δίνοντας έμφαση στα γονεϊκά πρότυπα και τους ρόλους που διαδραμάτισε ο καθένας στο οικογενειακό του πλαίσιο. Υπό αυτό το πρίσμα, οι άνθρωποι μπορεί να λειτουργήσουν με δύο διακριτούς τρόπους στην αναζήτηση και στην μετέπειτα επιλογή συντρόφου, είτε κατευθυνόμενη προς την αναπαραγωγή του οικείου βιώματός τους είτε προς την αποφυγή επαναβίωσης των συναισθημάτων τρωτότητας και ανεπάρκειας με τα οποία ήρθαν αντιμέτωποι στο παρελθόν τους.

 

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε έχοντας γνώση μερικών από τους λόγους που κρύβονται πίσω από τις επιλογές μας;

 

Αρχικά, οφείλουμε να κατανοήσουμε πως καμία επιλογή μας δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίων παραγόντων. Με άλλα λόγια, αυτό που πού συχνά αποκαλούμε ως λάθος επιλογές είναι η αναπαραγωγή μαθημένων μοτίβων, βαθιά ριζωμένων στο προσωπικό υπολογιστικό πρόγραμμα του καθενός. Είναι η επιτακτική ανάγκη του ευφυούς ασυνειδήτου μας να έρθει σε επαφή με όλα τα συναισθήματα που φώλιασαν βαθιά μέσα μας και μας οδήγησαν στην δημιουργία μη υγιών λαβυρίνθων.

 

Οι «λάθος σχέσεις» θα επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά μέχρι τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι θα τις μετατρέψουμε σε επανορθωτικές εμπειρίες και θα ιδωθούν ως μαθήματα. Αν εξακολουθούμε να παραβλέπουμε το πώς οδηγούμαστε σε μία επιλογή και αποφασίζουμε να μπαλώνουμε πρόχειρα τις πληγές και τα τραύματα που μας αφήνουν, προσπερνώντας τα με συνοπτικές διαδικασίες, ο κύκλος θα παραμένει ανοιχτός και θα αναπαράγεται κάθε φορά με διαφορετικά πρόσωπα, σε διαφορετικά πλαίσια αλλά με παρόμοια αποτελέσματα.

 

Αν στρέψουμε το βλέμμα μέσα μας, αν δουλέψουμε τα δικά μας τραύματα και τις δικές μας πληγές από μέσα προς τα έξω χωρίς να έχουμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε σχέσεις εξάρτησης, θα τοποθετήσουμε τον εαυτό μας στο σωστό βάθρο. Σε ένα βάθρο ωριμότητας και ασφάλειας που θα έχει εσωτερικό σημείο εκκίνησης και δεν θα χρειάζεται να παρασιτεί για να τροφοδοτείται από εξωτερικές πηγές.

 

Οι σχέσεις είναι μεταμορφωτικές εμπειρίες και σαν τέτοιες θα πρέπει να αντιμετωπίζονται. Οι άνθρωποι αλλάζουν, εξελίσσονται, μαθαίνουν και πλάθονται από την αρχή. Όταν επέλθει η δική τους εσωτερική πληρότητα, ωριμότητα και ασφάλεια, ένας σύντροφος δεν θα αποτελεί αναγκαία επιλογή και αναπόφευκτο λάθος αλλά υγιής σύμπλευση σε ένα μονοπάτι διατήρησης της ατομικής αυθεντικότητας και σύζευξης των κοινών ποιοτήτων.

 

 

Έλενα Κουτσοπούλου – Ψυχολόγος ΑΠΘ

Msc στη Δικαστική & Εγκληματολογική Ψυχολογία

 Cofounder & Writer at Psyminders

Για περισσότερα άρθρα από The Psyminders πατήστε εδώ!

Οι ειδήσεις της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ