Μενού Κλείσιμο

Συνέντευξη | Ιφιγένεια Καραμήτρου – Νέοι από την Κατερίνη που διαπρέπουν στο καλλιτεχνικό στερέωμα

Συνέντευξη | Ιφιγένεια Καραμήτρου

Όνειρα εγχώρια που ταξιδεύουν παντού! – Νέοι από την Κατερίνη που διαπρέπουν στο καλλιτεχνικό στερέωμα 

Συνέντευξη: Ηρώ Τζημίκα

Ιφιγένεια! Ήρθε η στιγμή να συναντηθούμε και με αυτό τον τρόπο, μέσα από μία συνέντευξη! Ποιος θα το έλεγε! Πρώτα από όλα, θα ήθελα να μάθω πώς ήρθε το νέο έτος για εσένα… Δυστυχώς οι δυσκολίες παραμένουν και τα μέτρα για την πανδημία είναι ακόμα σε ισχύ.

Πράγματι, το νέο έτος ξεκίνησε κάπως μουδιασμένα. Παρά την ανάγκη της συνύπαρξης, της γιορτής, των πολύωρων περιπάτων στη στολισμένη Αθήνα, υπήρχε ταυτόχρονα και ένα σφίξιμο, μια συστολή. Την ημέρα της Πρωτοχρονιάς, την ώρα που ετοιμαζόμουν να πάω στο θέατρο για την παράσταση, μας ειδοποίησαν πως ένα μέλος του θιάσου ήταν θετικό στον ιό και έτσι η παράσταση ακυρώθηκε. Το αίσθημα ήταν ένα μούδιασμα και μια ματαίωση καθώς η όλη κατάσταση προσωπικά εμένα με έχει κουράσει πολύ.

Κορονοϊός… Πώς αντιμετώπισες την όλη κατάσταση; Υπήρξε φόβος στην αρχή;

Ήταν κάτι άγνωστο οπότε υπήρχε μια ανησυχία. Δεν βίωσα ποτέ το φόβο ότι θα κολλήσω και θα πάθω κάτι άσχημο, μπορώ να πω, πώς είχα περισσότερο το νου μου για τους γύρω μου παρά για μένα. Υπήρξε όμως ανησυχία για τη νέα πραγματικότητα που θα ερχόταν, για τις συνέπειες σε κοινωνικό, οικονομικό και ψυχικό επίπεδο.

Πίστευες ποτέ ότι θα ζούσαμε κάτι τέτοιο; ή μόνο στις ταινίες υπήρχε σαν σενάριο;

Κάτι που δεν το έχεις βιώσει ξανά και είναι εντελώς έξω από εσένα, δύσκολα το έχεις στο νου σου ως πιθανό ενδεχόμενο. Πάντως, από εδώ και πέρα δεν θα εκπλήσσομαι τόσο εύκολα με τις απρόβλεπτες αλλαγές και καταστάσεις.

Και μιας και ανέφερα τη λέξη ταινία… Ηθοποιός και τελείωσες το Εθνικό Θέατρο. Θα ήθελα πολύ να μάθω την αγάπη σου γι’αυτό. Πώς ξεκίνησε δηλαδή και πώς έγινε η επιλογή αυτή, να είναι επιλογή ζωής. Γιατί δεν ήταν το πρώτο σου «μέλημα», να ασχοληθείς με την υποκριτική. Έχεις σπουδάσει και έχεις τελειώσει Ψυχολογία στη Θεσσαλονίκη, αν θυμάμαι καλά…

Στα 18 πέρασα στη Ψυχολογία και πράγματι ακόμη και τώρα αγαπώ πολύ αυτή την επιστήμη. Στο δεύτερο έτος όμως, άρχισα να καταλαβαίνω πως δεν είναι αυτό που θα ήθελα να κάνω ως επάγγελμα για την υπόλοιπη ζωή μου. Έτσι και αλλιώς πιστεύω πως όλοι μας καλό είναι να δοκιμάζουμε διαφορετικά πράγματα, ανεξάρτητα από ηλικιακά στεγανά. Δεν ξέρουμε πού μπορεί να μας βγάλει. Μπορεί και όχι κάπου συγκεκριμένα αλλά σίγουρα θα είμαστε πιο πλούσιοι. Έτσι, πριν ολοκληρώσω την Ψυχολογία έγινα δεκτή στη Δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου και εκεί ξεκίνησε ένα ταξίδι που με συντροφεύει έως σήμερα.

Έχεις φτάσει σε ένα αρκετά καλό σημείο, σε μικρό χρονικό διάστημα από τότε που ασχολείσαι ενεργά με αυτό. Πριν περάσουμε όμως και αρχίζουμε να ξετυλίγουμε διάφορες πτυχές σου, θέλω να μιλήσουμε για την πόλη μας, Κατερίνη. Σου λείπει καθόλου;

Δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει, καθώς όποτε νιώθω την ανάγκη να έρχομαι, το κάνω. Αυτή τη στιγμή διανύω μια αρκετά εποικοδομητική περίοδο και το κέντρο προσοχής μου βρίσκεται στην Αθήνα, όπου ζω και εργάζομαι.

Τι θυμάσαι πιο έντονα από την Κατερίνη;

Νομίζω είναι κάτι που σχετίζεται με την παιδική ηλικία περισσότερο παρά με τον τόπο. Η αθωότητα και η άγνοια της παιδικής ηλικίας.

Είμαστε νέοι και θα έλεγε κάποιος ότι διανύουμε την καλύτερη περίοδο της ζωής μας, μιας και είμαστε πλέον τόσο ώριμοι, όσο χρειάζεται, για να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, εξ’ολοκλήρου πάνω στις επιλογές μας… Το μεγαλύτερο ποσοστό, λοιπόν, των νέων, δεν θέλει να μείνει στην πόλη του, πόσο μάλλον σε μια επαρχιακή πόλη, όπως η Κατερίνη. Ποιο είναι αυτό, κατά τη γνώμη σου, που «διώχνει» το νέο κόσμο προς άλλες κατευθύνσεις;

Μια επαρχιακή πόλη έχει πολλά πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα. Υπάρχει πολλές φορές στους νέους ανθρώπους και σωστά, η ανάγκη να δοκιμάσουν πράγματα, να ξεφύγουν απ’ την πεπατημένη, να εξερευνήσουν τον εαυτό τους και τα όρια τους. Κάτι τέτοιο δεν σου το καλύπτει μια επαρχιακή πόλη που τα ερεθίσματα είναι εξ’ ορισμού περιορισμένα. Σου προσφέρει, όμως πολλές φορές μια ζεστασιά, οι αποστάσεις είναι μικρότερες κτλ. Νομίζω έχει να κάνει με την ψυχοσύνθεση του καθενός και τις επιθυμίες του.

Μένεις στην Αθήνα, λοιπόν, τα τελευταία χρόνια… Ποιες είναι οι σημαντικότερες διαφορές που εντοπίζεις και τι σου αρέσει και τι όχι στην πρωτεύουσα.

Την Αθήνα πια την αγαπώ. Έχω βρει τρόπους να κρατιέμαι μακριά απ’ τα μποτιλιαρίσματα και την υστερία. Μου αρέσει πολύ το κέντρο, με τις ομορφιές και τις ασχήμιες του. Έτσι κι αλλιώς αυτός είναι ο κόσμος. Υπάρχουν τεράστιες κοινωνικο-οικονιμικές ανισότητες. Δεν μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλο μας. Έξω από ένα ακριβό εστιατόριο στο Κολωνάκι μπορεί να υπάρχει ένας άστεγος. Μου αρέσουν επίσης και πιο μικρές γειτονιές, π.χ τα Πετράλωνα και το παλαιό Φάληρο, μπορεί να σε κάνουν να ξεχάσεις ότι είσαι σε μεγαλούπολη.

Επίσης θέλω να μου πεις τι σου αρέσει και τι όχι στην Κατερίνη. Και αν μπορούσες τι θα άλλαζες εσύ για το καλύτερο του τόπου…

Θα μπορούσα να αναφέρω κάποια πράγματα αλλά ως εξωτερικός παρατηρητής. Δεν είμαι μόνιμος κάτοικος αυτής της πόλης για να έχω σαφή γνώση της καθημερινότητας. Την Κατερίνη την έχω συνδέσει μόνο με διακοπές οπότε πιστεύω πως θα ήταν λίγο αυθαίρετο για να μιλήσω ουσιαστικά για το θέμα αυτό.

Τελικά εάν θέλεις να ασχοληθείς με το καλλιτεχνικό στερέωμα, είναι μονόδρομος η εγκατάσταση στην Αθήνα;

Αυτό εξαρτάται και από τις φιλοδοξίες του καθενός. Όχι, δεν πιστεύω πως η Αθήνα είναι μονόδρομος. Υπάρχουν και αλλού θέατρα, ΔΗΠΕΘΕ, πολιτιστικοί φορείς ώστε να ασχοληθεί κάποιος επί της ουσίας μ’ αυτό. Απλώς η Αθήνα είναι η ‘’μεγάλη πίστα’’, με τα καλά και τα κακά της και σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου, η Αθήνα με καλύπτει.

Να σε περάσω τώρα και στα επαγγελματικά σου βήματα. Σε είδαμε στην τηλεόραση στη σειρά «Έρωτας Μετά». Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;  Δούλεψες και με ηθοποιούς που η πορεία τους είναι πραγματικά λαμπερή…

Ναι, η τηλεοπτική σειρά «Έρωτας Μετά» ήταν μια ευτυχής συγκυρία με αξιόλογους συναδέλφους. Η εμπειρία αυτή μου άφησε πολύ θετικά συναισθήματα και είναι χαρά μου να βρίσκω στο διάβα μου τέτοιους ανθρώπους με μεράκι, χιούμορ και αγάπη για τη δουλειά.

Βέβαια δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε και το ρόλο σου ως «Μαντώ Μαυρογένους». Ήταν απαιτητικός ρόλος; Γιατί όσοι ρόλοι έχουν και μια ιστορία, συνήθως, «πρέπει» να είμαστε και πιο προσεκτικοί πάνω σε αυτούς…

Απαιτητική είναι όποια δουλειά θέλεις να τη φέρεις εις πέρας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Σίγουρα το ότι η Μαντώ Μαυρογένους είναι ένα ιστορικό πρόσωπο το κάνει πιο συγκεκριμένο και δεν σου αφήνει πλήρη ελευθερία να πλάσεις εσύ το ρόλο εκ του μηδενός. Είχα την τύχη, όμως, να έχω εξαιρετικούς συνεργάτες και έτσι τα πράγματα κύλησαν αρκετά αβίαστα.

Τελικά η τηλεόραση και εν έτει 2022 έχει την ίδια δύναμη όπως παλιά; «Γίνεται» κάποιος από το γυαλί ή πλέον έχουμε περάσει στην εποχή της απομυθοποίησης;

Σίγουρα η τηλεόραση είναι ένα μέσο με δύναμη και βρίσκεται στα σπίτια των περισσότερων ανθρώπων αλλά δεν πιστεύω στον όρο «και τώρα έγινα». Η διάρκεια είναι αυτή που δείχνει την πορεία μας και όχι τα εκάστοτε πυροτεχνήματα που μπορεί για λίγο να λάμψουν υπερβολικά και μετά από λίγο να σβήσουν για να έρθει το επόμενο πυροτέχνημα.

Θέατρο. Έχεις δουλέψει περισσότερο εκεί. Τι σημαίνει για εσένα και θα ήθελα να μου σχολιάσεις όλες τις «αναταράξεις» που σίγουρα πήγαν πίσω το θέατρο, αλλά και τον κόσμο της διασκέδασης-ψυχαγωγίας, λόγω των μέτρων για την εξάλειψη του κορονοϊού.

Για μένα το θέατρο είναι μια συνάντηση ανθρώπων στο εδώ και τώρα. Καμία μέρα δεν είναι ίδια με την άλλη και αυτό είναι κάτι που το καθιστά μοναδικό. Ο ιός εμπόδισε αυτή τη συνάντηση. Εύχομαι να τελειώνουμε σύντομα από αυτή την ιστορία και να συναντιόμαστε ξανά χωρίς καμία επιφύλαξη και δισταγμό.

Σε ποιους ρόλους, μέχρι τώρα θα έλεγες ότι κάνεις καλύτερα «fit in»;

Σε όλους τους ρόλους που έχω ενσαρκώσει μέχρι τώρα έχω καταφέρει να τους αγαπήσω και να βρω κομμάτια μου. Δεν μου αρέσει να βάζω σε κατηγορίες τους ρόλους, όπως και τους ανθρώπους. Οι ρόλοι εύκολα γλιστρούν απ’ το δράμα στην κωμωδία και το αντίστροφο, όπως συμβαίνει και στη ζωή.

Παραστάσεις χωρίς μάσκες. Πότε πιστεύεις ότι θα γυρίσουμε σε μία παλιότερη «κανονικότητα»;

Θα ήθελα αύριο κιόλας, αλλά δεν πιστεύω πως θα γίνει. Θα ήθελα όμως να μην συνηθίζουμε σε καταστάσεις, να είμαστε προσεχτικοί μεν αλλά να έχουμε επίγνωση ότι δεν γίνεται μια ζωή να είμαστε φοβικοί και με αποστάσεις.

Το τελευταίο διάστημα πρωταγωνιστούσες στην παράσταση «Ποπολάρος». Πώς πήγε με όλα αυτά τα σκαμπανεβάσματα; Πώς κατέληξες στο να πεις το «ναι»; Γενικά ποια είναι τα κριτήρια τα οποία θέτεις ώστε να πάρεις μια δουλειά;

Φέτος είχα την τύχη να βρίσκομαι στην παραγωγή του θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν «ο Ποπολάρος» του Ξενόπουλου. Ο σκηνοθέτης ήταν ο Θοδωρής Αμπαζής οπότε και μόνο αυτό αρκούσε στο να δεχτώ την πρόταση. Συνεργάστηκα με υπέροχους συνεργάτες και αγαπήσαμε πολύ αυτή την παράσταση. Το ότι είχα να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της πανδημίας δεν ήταν καθόλου ευχάριστο. Δεν μπορείς όμως να κάνεις κι αλλιώς. Δεν γίνεται να παγώσει η ζωή μας μέχρι να έρθουν οι καλύτερες συνθήκες. Όσον αφορά τα κριτήρια για μια δουλειά, το σημαντικότερο είναι οι συνεργάτες, το όραμα τους και αν εμένα με ενδιαφέρει να είμαι κομμάτι αυτού.

Μπορεί ένας νέος ηθοποιός να βιοποριστεί καθαρά και μόνο από το θέατρο στις μέρες μας; Υπάρχει αυτή η δυνατότητα; Γιατί να μην κρυβόμαστε, είναι πολλοί οι νέοι ηθοποιοί εκεί έξω, χωρίς όλοι να έχουν την ίδια τύχη… Προφανώς όμως αυτό συμβαίνει σε όλες τις δουλειές, σε όλους τους κλάδους… Υπάρχει ανταγωνιστικότητα;

Μπορεί να βιοποριστεί εφόσον έχει συνεχώς δουλειά και βρίσκεται σε κατάλληλους φορείς. Όντως, υπάρχει πληθώρα ηθοποιών σήμερα αλλά δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποιος κλάδος που να ανθίζει στις μέρες μας. Το πρόβλημα είναι κοινωνικο-πολιτικό. Οι νέοι άνθρωποι οφείλουν να παλεύουν για τα όνειρα τους και να διεκδικούν τις καλύτερες συνθήκες γι’ αυτά.

Και καθώς φτάνουμε στο τέλος της συζήτησής μας, θα ήθελα τη δική σου σκέψη μέσα από μία ευχή και σαφώς να μου πεις τι άλλο ετοιμάζεις για το επόμενο διάστημα…

Αυτό που θα ευχόμουν βλέποντας τη σημερινή κατάσταση είναι να μην συμβιβαζόμαστε. Να δοκιμάσουμε ακόμη κι αν δεν φτάσουμε το στόχο μας. Εξάλλου, κερδισμένοι θα έχουμε βγει. Η απραξία σίγουρα δεν βγάζει πουθενά και η ασφάλεια που προσφέρει είναι τόσο πληκτική με το πέρασμα του χρόνου. Όσον αφορά τα μελλοντικά μου σχέδια είναι όμορφες συναντήσεις με ανθρώπους!!!

Οι ειδήσεις της Πιερίας με ένα κλικ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ