Ο Θεσμός της Διεθνούς Μαθητικής Συνάντησης Αρχαίου Θεάτρου, Μουσικής και Αθλητισμού
«Ολύμπια εν Δίω» βρέθηκε στο επίκεντρο της συνάντησης που είχε στο γραφείο του, ο Δήμαρχος
Ι.Ντούμος, με τον Πρόεδρο του Οργανισμού «Ολύμπια εν Δίω», Αθανάσιο Μπίντα. Στην συνάντηση
που πραγματοποιήθηκε σε θετικό κλίμα παρέστησαν επίσης, η αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Ελίνα
Διαμαντοπούλου, ο ειδικός συνεργάτης του Δημάρχου, Χαράλαμπος Φωκαΐδης, καθώς και τα μέλη
του Οργανισμού: Δημήτρης Αδαμόπουλος, Αντώνης Αθανασιάδης, Αριστείδης Αγγέλου, Ειρήνη
Ζαβρίδου.
Ο κος Ντούμος συνεχάρη τον κο Μπίντα και τα μέλη του Θεσμού, που όπως σημείωσε: «Μέσω της
επικοινωνίας των μαθητών της παγκόσμιας σχολικής κοινότητας ενισχύει το μήνυμα για αλληλεγγύη
των λαών και δίνει βήμα στη νεολαία να εκφραστεί με όχημα το αρχαίο Ελληνικό Θέατρο, τη Μουσική
και τον Αθλητισμό».
Παράλληλα, ευχήθηκε κάθε επιτυχία στις επόμενες προγραμματισμένες δράσεις και τόνισε ότι ο
Δήμος Κατερίνης στο μέτρο του εφικτού, θα είναι αρωγός στις πρωτοβουλίες τους. «Είναι σημαντικό
να ενισχυθεί η συνεργασία μας με τη φιλοξενία εκδηλώσεων και στην πόλη της Κατερίνης π.χ. στο
Δημοτικό Πάρκο» τόνισε από την πλευρά της, η κα Διαμαντοπούλου.
Ο κος Μπίντας και τα μέλη του Δ.Σ. συνεχάρησαν τον Δήμαρχο για την εκλογή του, ευχήθηκαν καλή
και εποικοδομητική θητεία και του δώρισαν λεύκωμα για τη διαδρομή του Θεσμού.

The post Ο Δήμος Κατερίνης στηρίζει τη Διεθνή Μαθητική Συνάντηση «Ολύμπια εν Δίω» appeared first on Eptanews.gr.

Πρόκειται για μία φράση η οποία 64 χρόνια αργότερα παραμένει εκκωφαντική και θέτει προβληματισμούς και ερωτήματα

Ποια είναι η σχέση μας με τον Πολιτισμό ; Πως τον εκλαμβάνουμε ως κοινωνία και πως τον καλλιεργούμε στην περιφέρεια;

Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι πολυδιάστατη καθώς επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες.

Αδιαμφισβήτητα, έχουμε στα χέρια μας ένα τεράστιο κεφάλαιο πολιτιστικού πλούτου το οποίο το έχουμε κληρονομήσει από τους προγόνους μας. Ο τρόπος σκέψης, η φιλοσοφία, η λαϊκή παράδοση και τα μνημεία αποτελούν την παρακαταθήκη των παλαιότερη γενεών. Μια παρακαταθήκη σημαντική εάν όχι μοναδική!

Ο Πολιτισμός όμως, ως μια ευρεία έννοια δεν νοείται περιοριστικά  ως κάτι το οποίο  κληρονομείται από γενιά σε γενιά. Έχει έναν δικό του χαρακτήρα που αντιπροσωπεύει το παρόν. Την σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία η οποία αποτελεί καθρέφτη της κοινωνίας μας. Μέσω της τέχνης, μπορεί να καταλάβει κανείς την ποιότητα του πολιτιστικού και βιοτικού επιπέδου ενός λαού!

Δυστυχώς όμως τα δεδομένα του πολιτισμού σε ένα περιφερειακό επίπεδο έχουν αλλάξει σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Ζώντας μέσα σε μία κοινωνία η οποία έχει αναπτύξει ταχύτατους ρυθμούς, και πολλαπλά κανάλια επικοινωνίας και δικτύωσης μεταξύ των μελών της, ο παραδοσιακός τρόπος λειτουργίας των πολιτιστικών φορέων της περιφέρειας έχει αλλάξει ριζικά.

Παρατηρείται μία πληθώρα πλέον οργανισμών και πολιτιστικών συλλόγων οι οποίοι ασχολούνται με την τέχνη και τον πολιτισμό, πολλές φορές όμως το κάνουν με έναν τρόπο επιφανειακό όποιος οδηγεί σε έναν αθέμιτο και καταστροφικό ανταγωνισμό.

Ο ανταγωνισμός αυτός οφείλεται στο γεγονός πως τα περισσότερα φεστιβάλ στην περιφέρεια δεν μπορούν να διατηρήσουν την οικονομική βιωσιμότητα τους και οδηγούνται στην κατάρρευση και πολλές φορές στον πρόωρο θάνατο τους εξαιτίας των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν. Στον βωμό της οικονομικής τους επιβίωσης διοργανώνουν εκδηλώσεις οι οποίες έχουν ως αποκλειστικό στόχο την συγκέντρωση πόρων και όχι την ανάδειξη του πολιτισμού.

Παρατηρούμε λοιπόν πως οι φορείς οι οποίοι ενεργούν ασχολούνται ενεργά με τον πολιτισμό έχουν χάσει το όραμα  τους και έχουν ξεχάσει τους στόχους τους οποίους υπηρετούν.

Είναι αλήθεια ότι οι πόροι που χρειάζονται για να διασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία ενός φεστιβάλ είναι ιδιαίτερα υψηλοί , και πολλές φορές αποτρεπτικοί. Η πολιτιστικοί φορείς έχουν αναπτύξει ένα υβριδικό μοντέλο λειτουργίας. Για να καλύψουν τα έξοδα τους απευθύνονται αφενός στην πολιτεία δηλαδή την περιφέρεια, τους δήμους και το κράτος. Υποστηρίζονται και από την κοινωνία, τους ελεύθερους επαγγελματίες και τις τοπικές επιχειρήσεις, όλους αυτούς τους οποίους ονομάζουμε χορηγούς.

Οι χορηγοί είναι αυτοί οι οποίοι στηρίζουν έμπρακτα και δίνουν την δυνατότητα να υλοποιηθούν οι δράσεις.. Δίνουν το παράδειγμα στην κοινωνία ακολουθώντας τα πρότυπα της αρχαίας Αθήνας με το θεσμό της χορηγίας όπου ήταν υποχρεωτική τότε για τους πιο εύκολους πολίτες. Η κοινωνία αποδεικνύει ότι αποτελεί αρωγό στην προσπάθεια προώθησης  και στήριξης του πολιτισμού..

Στη συνέχεια υπάρχουν  τα  χρηματοδοτικά προγράμματα  τα οποία αφορούν όλα τα εργαλεία, κρατικά και ευρωπαϊκά τα οποία μπορούμε να διεκδικήσουμε με στόχο να κερδίσουμε χρηματοδότηση. Είναι βέβαια μεγάλη επιτυχία πως τα τελευταία δύο χρόνια το φεστιβάλ Ολύμπου κατόρθωσε να κερδίσει μέσα από αυτά τα προγράμματα το ποσό των 25.000 € ένα ποσό το οποίο ασφαλώς και δεν επαρκεί για να καλύψει τα έξοδα του φεστιβάλ παρόλα αυτά αποτελεί σημαντική βοήθεια για την βιωσιμότητα του. Τα προγράμματα αυτά απαιτούν σχεδιασμό και τεχνογνωσία. Η διεκδίκηση πόρων μέσω χρηματοδοτήσεων και χρηματοδοτικών εργαλείων και προγραμμάτων θα αποτελέσει το βασικό μοντέλου επιχορήγησης των πολιτιστικών φορέων για το μέλλον.

Το φεστιβάλ Ολύμπου αποτελεί ένα παράδειγμα προς μίμηση . Ένας οργανισμός καθαρά πολιτιστικός ο όποιος έχει διανύσει μισό αιώνα ζωής και έχει αποδείξει ότι υποστηρίζεται από ανθρώπους που στόχο έχουν την ανάδειξη του πολιτισμού.

Τους πόρους τους οποίους συγκεντρώνει τους χρησιμοποιεί για να συντηρήσει, να αναδείξει τα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς της Πιερίας και ταυτόχρονα να τα συνδέσει με την σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Θεωρεί ότι πρέπει να προσφέρει τη δυνατότητα σε όλους και όλες να γνωρίσουν την ιστορία του τόπου στον οποίο ζουν, να αγαπήσουν τα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς και να τα δώσουν ζωή μέσα από δράσεις πολιτισμού. Τα τελευταία χρόνια το φεστιβάλ πραγματοποιεί τις εκδηλώσεις τους και σε νέους χώρους και τοποθεσίες. Πολλές από αυτές κρύβουν μία ιδιαίτερη ιστορική αξία και σημασία, όπως  για παράδειγμα το κάστρο του Πλαταμώνα, η αρχαία Πύδνα, τα Λείβηθρα.

Η καλλιτεχνική του επιτροπή οργανώνει ένα πρόγραμμα το οποίο αποσκοπεί στον εμπλουτισμό του από όλες τις εκφάνσεις της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Εμπεριέχει όλα τα είδη του θεάτρου και όλα τα είδη της μουσικής. Οργανώνει αρχαιολογικές ομιλίες Και αρχαιολογικούς περιπάτους. Συστήνει στο κοινό νέους και παλιούς καλλιτέχνες σκηνοθέτες, ηθοποιούς τραγουδιστές και εικαστικούς. Αναπτύσσει βιωματικά εργαστήρια για νέους και μεγάλους αφορούν τόσο την τέχνη του ψηφιδωτού όσο την φωτογραφία και το θέατρο.

Εύλογα καταλήγει λοιπόν κανείς στο συμπέρασμα πως αυτός ο οργανισμός εξυπηρετεί έναν ιδιαίτερο σκοπό. Να προσφέρει σε ένα περιφερειακό επίπεδο μακριά από την πρωτεύουσα την δυνατότητα στους πολίτες και στην τοπική κοινωνία να γνωρίσουν από κοντά όλα τα είδη τέχνης.

Ο θεσμός της τιμώμενης χώρας όποιος έχει αναπτυχθεί την τελευταία δεκαετία και λίγο παραπάνω δίνει τη  δυνατότητα σε ένα περιφερειακό φεστιβάλ να συνομιλεί στο ανώτατο διακυβερνητικό και πολιτιστικό επίπεδο με άλλες χώρες. Πρέσβεις, διπλωμάτες και καλλιτέχνες ξένων χωρών επισκέπτονται την περιοχή μας και αναπτύσσουν ένα διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ κρατών, κοινωνιών και πολιτών.

Το μεγαλύτερο κεφάλαιο όμως ενός πολιτιστικού οργανισμού είναι το ανθρώπινο κεφάλαιο. Αφορά όλους αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι τον πλαισιώνουν. Είναι οι εθελοντές οι οποίοι αφιερώνουν με πολύ κόπο και μεράκι τον ελεύθερο τους χρόνο στον Πολιτισμό! Φέτος το φεστιβάλ Ολύμπου υποστηρίχθηκε από 150 εθελοντές! . Οι αφανείς ήρωες που κουβαλούν καρέκλες,  στήνουν εξέδρες και εξυπηρετούν τους θεατές σε όλες τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ.

Οι δράσεις του πολιτισμού λειτουργούν πολλαπλασιαστικά και προκαλούν μία αλυσιδωτή αντίδραση προς την κοινωνία.

Ο πολιτισμός δεν κληρονομείται, κατακτάται. Για να κατακτηθεί όμως απαιτεί ενέργεια, δράσης και κόπο ανθρώπων οι οποίοι πιστεύουν πως υπηρετούν θεσμούς που παρέχουν κοινωνικό έργο. Το περιβάλλον  ενός πολιτιστικού οργανισμού αποτελεί το μικρόκοσμο της κοινωνίας της οποίας ζούμε.

The post Ραφαήλ Μετενίδης – Ο πολιτισμός δεν κληρονομείται, κατακτάται appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Πριν 19 χρόνια και συγκεκριμένα στις 12 Σεπτεμβρίου του 2002 ο μεγάλος κριτικός κινηματογράφου Roger Ebert εξέδωσε την συνέντευξη που πήρε από τον Hayao Miyazaki του Studio Ghibli, ένα χρόνο μετά την τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία που ήταν το Spirited Away. Αν μη τι άλλο η συγκεκριμένη συνέντευξη έμεινε στην ιστορία. Και έμεινε κυρίως γιατί ο Miyazaki μπόρεσε να εξηγήσει με απόλυτη σαφήνεια το σκεπτικό πίσω από κάποιες κινηματογραφικές του επιλογές, γεγονός που τράβηξε το ενδιαφέρον του σινεφίλ κόσμου.

Στη συνέντευξη ο Ebert του είπε πως λατρεύει την “αχρείαστη” και “ανώφελη” κίνηση στις ταινίες του. Αντί δηλαδή κάθε κίνηση να υπαγορεύεται από την πλοκή της ταινίας, στις ταινίες του Ghibli και κυρίως του Miyazaki, βλέπουμε τους χαρακτήρες πολλές φορές απλά να κοντοστέκονται για λίγο, να αναστενάζουν, να σκέφτονται, να παρατηρούν ένα κινούμενο ρυάκι, κτλ. Δεν εξελίσσεται η πλοκή, οι σκηνές είναι εκεί από μόνες τους, αποκομμένες από την δράση.

Ο Miyazaki απάντησε πως στα Ιαπωνικά υπάρχει ολόκληρη λέξη για αυτό που περιγράφει ο Ebert: ma, δηλαδή κενό, έλλειψη. Σηκώνει τα χέρια του και χτυπάει τέσσερα παλαμάκια. «Ο χρόνος ανάμεσα στα παλαμάκια μου είναι ma. Το να έχεις ασταμάτητη δράση χωρίς ανάσα είναι απλά φλυαρία. Αν όμως σταθείς ένα λεπτό τότε η ανάπτυξη της έντασης στην ταινία μπορεί να φτάσει σε μεγαλύτερα, πιο βαθιά επίπεδα. Αν έχεις συνεχή ένταση απλά μουδιάζεις.» Μετά από προτροπή του Ebert να εξηγήσει λίγο παραπάνω το σκεπτικό του είπε πως όσοι φτιάχνουν ταινίες συνήθως φοβούνται τη σιωπή και θέλουν να την εξαφανίσουν. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι η διαρκής δράση, αλλά τα υποκείμενα συναισθήματα που δεν σταματάνε ποτέ. Αυτός ήταν πάντα ο μεγάλος στόχος του Studio Ghibli, να «χαλαρώσουν» λίγο τα πράγματα αντί να βομβαρδίσουν τον κόσμο με θόρυβο και αναστάτωση.

Ο Ebert που ήταν πάντα γεμάτος από πολλές επιρροές έξω από το δυτικό τρόπο σκέψης μπόρεσε να διακρίνει τη δύναμη των «κενών χρόνων». Ένα μεγάλο ποσοστό όμως όσων «ανήκουν» στην δυτική κουλτούρα, στην οποία οι επίδοξοι συγγραφείς μαθαίνουν πως κάθε σκηνή που δεν κουνάει την πλοκή ή δεν εξελίσσει τον χαρακτήρα είναι αχρείαστη, τα καρέ του γεροHayao σίγουρα θα φαίνονται εκτός τόπου και χρόνου και περίεργα. Και όχι μόνο αυτό. Παρερμηνεύονται επίσης.

Τις προάλλες παρατήρησα στο twitter πως ένας κειμενογράφος χρησιμοποιούσε τον όρο “Ghiblicore” για να μιλήσει για φανταστικές ιστορίες χωρίς conflict (μτφ. σύγκρουση, διαμάχη). Σαν να λέει δηλαδή πως οι ταινίες του Ghibli είναι παραμύθια χωρίς τον δράκο, ένα τίποτα, ένα απλό αισθητικό αποτέλεσμα από το οποίο δεν εξάγονται ηθικά συμπεράσματα, δεν προάγεται η κριτική σκέψη, δεν έχουν βαρυσήμαντη ιστορία. Το γεγονός ότι το αποτέλεσμα της αφηγηματικής σύγκρουσης δε μεταφράζεται σε δράση αλλά σε κενές στιγμές όπου ο χαρακτήρας δίνει χρόνο στον ίδιο και στο κοινό να αναμασήσει και να συλλογιστεί τη βαρύτητα των όσων έγιναν έδωσαν την εντύπωση στον συγκεκριμένο κριτικό πως πρόκειται για ιστορίες χωρίς σύγκρουση.

Θα μου πει κάποιος «Μα που ακριβώς υπάρχει αφηγηματική σύγκρουση στο My Neighbour Totoro; Είναι ένα απλό παραμυθάκι που κυλάει απρόσκοπτα.» Σίγουρα, φαινομενικά η πιο «χαζοχαρούμενη» ταινία του Studio Ghibli δεν έχει καμιά σύγκρουση. Φαινομενικά όμως. Όχι στην ουσία της. Η ταινία δεν σου πετάει τη σύγκρουση στα μούτρα. Να θυμίσω πως η μητέρα των κοριτσιών είναι στο νοσοκομείο και δεν ξέρουν για ποιο λόγο. Και κάπως έτσι η ταινία μπορεί να μεταμορφωθεί από απλό γλυκό παραμυθάκι-γιορτή της παιδικής ηλικίας σε μια εξερεύνηση του πώς θα ήταν αν η φαντασία που χρησιμοποιεί ένα παιδί για να ξεφύγει από την πραγματικότητα του συναισθηματικού τραύματος και της θλίψης λόγω της απουσίας της μητέρας του ήταν αληθινή.

Αργότερα μου ήρθε στο μυαλό ένα βιντεοπαιχνίδι που για μένα χρησιμοποίησε το κενό διάστημα άριστα παρά το γεγονός πως το αφηγηματικό του μήνυμα «έχανε» σε δύναμη λόγω της παραφωνίας με το gameplay του, το The Last of Us Part II. Το franchise ήταν πάντα δυνατό σε τέτοιες σκηνές. Στο πρώτο Last of Us υπήρχε μια από τις πιο ουσιαστικές σκηνές «κενού διαστήματος», αυτή όπου ο Joel και η Ellie παρακολουθούσαν τις καμηλοπαρδάλεις. Σε εκείνη τη σκηνή (όπως εξήγησε και ο level designer της Naughty Dog, Peter Field) ο Joel καταλαβαίνει πόσο έχει επηρεάσει το ταξίδι την Ellie, αλλά και πόσο αποφασισμένη είναι να συνεχίσει.

Στο Part II όμως υπάρχει μια σκηνή downtime που είναι για σεμινάριο γιατί είναι μεγάλη, χαρακτηρίζεται από μεγάλη διαδραστικότητα και χτίζει πάνω σ’ αυτά που ήδη ξέρουμε για τους χαρακτήρες από το πρώτο παιχνίδι. Μιλάω για το flashback όπου ο Joel πήγε την Ellie σε ένα εγκαταλελειμμένο μουσείο φυσικής ιστορίας για τα γενέθλια της μιας και ξέρει την αγάπη της για τους δεινοσαύρους και το διάστημα. Δεν θα μιλήσω εκτενώς για τη δύναμη του συγκεκριμένου κεφαλαίου για να μη γεμίσω κανέναν με spoilers. Θα αρκεστώ απλά στο να πω πως αυτή η σκηνή νεκρού χρόνου είναι μεν η πιο σημαντική, αλλά είναι μία από τις πολλές που θα βρει κάποιος στο παιχνίδι. Η σύγκρουση είναι ξεκάθαρα πάντα εκεί, αλλά δεν υπογραμμίζεται με δράση, αλλά με το ακριβώς αντίθετο. Ακίνητα.

The post Δρώντας ακίνητα: Το κενό διάστημα στην αφήγηση – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Σε αγαπώ

όχι την ώρα

που έρχομαι

με την ελπίδα

κάτι ν’ αποχτήσω,

αλλά την ώρα του αποχωρισμού,

δίνοντας ότι έχω,

δίχως να ζητήσω!

Γιάννης Σιδηρόπουλος

Δικηγόρος Κατερίνης

The post ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΙΑ – Ποίημα του Γιάννη Σιδηρόπουλου appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Δε θα προλογίσω καν το συγκεκριμένο άρθρο. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, gamer ή μη, που δεν γνωρίζει τον συμπαθητικό Ιταλό υδραυλικό της Nintendo.Το franchise του Mario είναι με μεγάλη διαφορά του δεύτερου το μεγαλύτερο και εμπορικότερο όλων των εποχών με περισσότερες από 640 εκατομμύρια κόπιες να έχουν πωληθεί από το 1981 όταν και πρωτοεμφανίστηκε. Από αυτά τα 640 εκατομμύρια αντίτυπα, τα 344 αντιστοιχούν στα Super Mario παιχνίδια, τη γνωστή σειρά platformer βιντεοπαιχνιδιών.

Τα Super Mario μεγάλωσαν και συνεχίζουν να μεγαλώνουν παιδιά και παιδιά. Το τελευταίο Super Mario βιντεοπαιχνίδι που κυκλοφόρησε, το Super Mario Odyssey (2017), ήταν όπως όλα τα προηγούμενα ένα σχεδιαστικό αριστούργημα και πραγματική πεμπτουσία των βιντεοπαιχνιδιών, ύμνος του απλού και ενστικτώδους gameplay. Δεν χρειάζεται να αναφέρω καν το πόσο πετυχημένο ήταν όσον αφορά τις πωλήσεις. Hint: πολύ!

Στα τέλη του Αυγούστου η Nintendo ανακοίνωσε, μετά από σιγή ιχθύος πολλών μηνών, πως, λόγω των 35 χρόνων από τη γέννηση των Super Mario παιχνιδιών, στο Switch θα κυκλοφορήσει μια συλλογή που την περίμενε κάθε φαν της σειράς. Για την ακρίβεια, ανακοίνωσε τη συλλογή τριών από τα πιο σημαντικά τρισδιάστατα Mario platformers, το Super Mario 64 του Nintendo 64, το Super Mario Sunshine του Nintendo GameCube και το Super Mario Galaxy του Nintendo Wii. Τρεις διαφορετικές γενιές, τρία διαφορετικά συστήματα, τρία ιστορικά παιχνίδια. Αυτό που ακολούθησε τη στιγμή της ανακοίνωσης ήταν ένα κύμα απίστευτου ενθουσιασμού… Δεν άργησε όμως να μετατραπεί σε γκρίνια με το που μαθεύτηκαν περισσότερες λεπτομέρειες για τη συλλογή.

Η Nintendo είναι χωρίς καμιά απολύτως υπερβολή η εταιρία που έρχεται στο μυαλό κάθε gamer που έχει «ζήσει» τις χρυσές δεκαετίες των 80s και 90s. Είναι συνώνυμη με την ποιότητα, την καινοτομία, τη διασκέδαση και τον οξυδερκή και γοητευτικό σχεδιασμό. Είναι όμως γνωστή και για την απληστία της. Έχει κατηγορηθεί πολλάκις (και όχι άδικα) πως «αρμέγει» τα μεγάλα της franchises, Mario και Zelda, εκμεταλλευόμενη την αγάπη και τη νοσταλγία του κοινού της για τους αγαπημένους του χαρακτήρες.

Εκείνη τη μέρα του Αυγούστου λοιπόν μαθεύτηκε πως η συλλογή (με τιμή 60 δολάρια) δεν περιέχει remakes, ούτε καν remastered εκδόσεις των παλιών της παιχνιδιών. Αυτό που θα έχει είναι απλά ports, απλή μεταφορά δηλαδή (με λίγο καλύτερα γραφικά) των original εκδόσεων στην Nintendo κονσόλα της τωρινής γενιάς, το Switch. Μάλιστα εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε πως τα παιχνίδια θα δουλεύουν με τη βοήθεια emulator στο Switch. Πολλοί έμειναν στην τιμή, αλλά δεν νομίζω πως 60 δολάρια για τρία από τα καλύτερα παιχνίδια της (τα οποία παρακαλούσαν οι φανς να φέρει στο Switch) είναι κακή τιμή, ακόμα και αν πρόκειται για ports. Η τάση της βιομηχανίας προς τα remakes και τις remastered εκδόσεις παλιών αγαπημένων τίτλων που δεν περιέχουν οικονομικό ρίσκο μιας και ο κόσμος θα τρέξει να τα αγοράσει είναι μια κουβέντα για άλλη στιγμή. Η σταγόνα όμως που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η ανακοίνωση από πλευράς Nintendo πως η συλλογή θα είναι διαθέσιμη μέχρι τις 31 Μαρτίου 2021. Η εκβιαστική πολιτική είναι ξεκάθαρη. «Άμα θες τα καλύτερα μου παιχνίδια στο Switch, αγόρασε τα τώρα γιατί μετά δε θα τα βρίσκεις!»

To μεγάλο καλό αυτής της συλλογής είναι πως παιδιά που δεν έζησαν αυτά τα παιχνίδια όταν πρωτοκυκλοφόρησαν έχουν την ευκαιρία να πάρουν μια ιδέα της εμπειρίας και να παίξουν τρεις καταπληκτικούς τίτλους. Εννοείται δε θα καταλάβουν το πόσο πρωτοποριακό ήταν το Super Mario 64 για το μέλλον των βιντεοπαιχνιδιών γιατί δεν έζησαν την αλλαγή από δυσδιάστατα σε τρισδιάστατα videogame περιβάλλοντα. Αυτό όμως που θα καταλάβουν σίγουρα είναι το πόσο καλοφτιαγμένο είναι αυτό και τα άλλα δύο σχεδιαστικά και αισθητικά και πόσο θα διασκεδάσουν παίζοντας τα. Το Super Mario 64 και το Super Mario Galaxy θεωρούνται τα δύο καλύτερα platformer games στην ιστορία (με το τρίτο να είναι το Super Mario Galaxy 2 που λείπει αδικαιολόγητα από τη συλλογή)!

Η συλλογή κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου και είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω και τα τρία παιχνίδια που περιλαμβάνονται. Τα σχόλια που έχω να κάνω είναι λίγα αλλά σημαντικά. Καταρχήν, αν και τα γραφικά είναι πράγματι βελτιωμένα πιστεύω πως δεν έπρεπε να συμπεριληφθεί η Super Mario 64 έκδοση του Nintendo 64, αλλά αυτή του remake στο DS. Βέβαια κάτι τέτοιο σημαίνει και περισσότερη δουλειά για την βελτιστοποίηση της εμπειρίας μιας και το Switch δεν έχει δεύτερη οθόνη όπως το DS. Η Nintendo βέβαια διάλεξε τον δρόμο της τεμπελιάς, κάτι που φαίνεται και στο ότι δεν βελτίωσε τις τραγικές κινήσεις της κάμερας του original SM64.

Όσον αφορά τα άλλα δύο, το Super Mario Sunshine μοιάζει πιο όμορφο από ποτέ και το Super Mario Galaxy (που χρειαζόταν motion controls στο Nintendo Wii) μπορεί πλέον να παιχτεί εξολοκλήρου με τα κουμπιά και την touch screen του Switch. H Nintendo επομένως έβαλε το χέρι της. Έκανε κάποιες πολύ καλές αλλαγές στην βασική εμπειρία. Ήταν όμως λίγες. Βέβαια αυτό που θέλει θα το καταφέρει. Η συλλογή πουλάει και θα πουλήσει σαν ζεστό καρβέλι. Δεν μπορώ όμως καν να σκεφτώ τι θα γινόταν αν τα τρία παιχνίδια της συλλογής ήταν remakes, ή έστω πιο προσεκτικές μεταφορές των παλιών.

Προτείνω ανεπιφύλακτα τη συλλογή σε όποιον δεν τα είχε παίξει στην ώρα τους αλλά και σε αυτόν που θέλει να τα έχει για πάντα στην κατοχή του στο Switch. Είναι επίσης καταπληκτικά δώρα για ένα παιδί, αλλά αυτό το ξέρατε ήδη.

The post Super Mario 3D All-Stars: Μια καταπληκτική πλην τεμπέλικη συλλογή – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Ματωβαμμένο στέκεται ακόμη τ’αγκωνάρι κι ο κήπος έρημος και σκοτεινός.

Οι πολιτείες σα νεκρές κι ορφανεμένες είναι κι οι κούνιες χρόνια τώρα αδειανές.

Στη Χιροσίμα αδιάκοπα στενάζουν πληγωμένοι στο Ναγκασάκι τα πουλιά σωπάσαν δε λαλούν οι πέτρες, τα βουνά, σκληρά σε πολεμάνε πελάγη, θάλασσες, το βλέμμα σου μισούν.

Δε μας γελούν τα χάλκινα παράσημά σου μήτε το μένος σου το ψεύτικο, το εχθρικό. Τα μάτια σου κανείς πια δεν τρομάζει και ας αστράφτουν σαν τον κεραυνό.

Στα πόδια σου μπροστά τα λάφυρα σωροί σκύψε να δεις τη συμφορά και τη ντροπή χιλιάδες σαν τα φύλλα πεσμένοι οι νεκροί και πίσω ακολουθάνε σε κάρρα οι ζωντανοί.

Μα άκου βία μισητή, οι ζωντανοί αντάμα κι οι νεκροί μας σου φωνάζουν “Δεν θα περάσεις!”. Τα στήθια μας σε φράζουν κι ας σε λατρεύουν του κόσμου οι τρανοί.

Γιάννης Σιδηρόπουλος

Δικηγόρος Κατερίνης

The post Ποίημα: Η ΒΙΑ – του Γιάννη Σιδηρόπουλου appeared first on Eptanews.gr.

Από πολύ νωρίς άρχισε να έρχεται κόσμος, πρώτα από μακριά (Θεσσαλονίκη, Κιλκίς, Χαλάστρα) και μέσα από τα υπολείμματα της βυζαντινής Πύδνας στο χώρο της συναυλίας που κάποια στιγμή εξελίχθηκε σε «μαζική κινητοποίηση».

Οι εθελοντές της Ε.Π.Μ του ΟΡ.ΦΕ.Ο και μέλη του Συλλόγου Μακρυγιάλου («Η στέγη της Αγάπης») είχαν προβλέψει και προγραμματίσει, ώστε όλα να κυλίσουν ομαλά, με τάξη και ασφάλεια εφαρμόζοντας όλους τους υγειονομικούς κανόνες,  μάσκες για όσους δεν έφεραν μαζί τους και αντισηπτικά στην είσοδο. Όταν κάποια στιγμή, με τη μεγάλη προσέλευση ο επιτρεπόμενος αριθμός ατόμων συμπληρώθηκε οι διοργανωτές ακολουθώντας τους κανόνες «έκλεισαν» την είσοδο.

Αυτό όμως δεν αποθάρρυνε τον κόσμο που «διψούσε» για κάτι διαφορετικό, να παρακολουθήσει την συναυλία, ακόμη και έξω από τον χώρο.

Και ήρθε η μαγική στιγμή, που για δυο λεπτά έσβησαν οι προβολείς και άναψαν χίλια κινητά για να φωτογραφίσουν το Φεγγάρι που ξεπρόβαλε μέσα από την θάλασσα, με τη συναυλία να ξεκινά στις 21.20 ακριβώς.

Η μπαγκέτα του μαέστρου κινήθηκε, καθοδηγώντας μουσικούς και χορωδούς. Η μουσική απλώθηκε στον χώρο και μας πήρε μαζί από την μακρινή Αλεξάνδρεια παρέα με τους σπουδαίους Έλληνες στιχουργούς και σύνθετες, να μας ταξιδέψει (χωριστά τον καθένα) στις δικές μας θάλλασες τού νου, μιλώντας απευθείας στις καρδιές μας.

Μια μουσική γιορτή «παρά θιν αλός», αλλά με κάποιο αισθητήριο έτσι όπως τόσα χρόνια η ΕΣΤΙΑ ΠΙΕΡΙΔΩΝ ΜΟΥΣΩΝ μάς έχει συνηθίσει. Στιγμές που μένουν για πάντα και γεμίζουν το άλμπουμ των αναμνήσεων μας.

«Την πιο αλλιώτικη Αυγουστιάτικη πανσέληνο της ζωής μας ζούμε σήμερα το βράδυ όλοι μας» λόγω πανδημίας είπε ο Πρόεδρος της Εστίας καλωσορίζοντας τους θεατές, «όμως η νύχτα δεν παύει να είναι υπέροχη, μαγική και πάνω από όλα ερωτική, έχει πάνω το Φεγγάρι και εδώ το τραγούδι των Πιερίδων Μουσών.

Να μας έχει ο θεός γερούς ευχήθηκε, για να ξανανταμώσουμε  τον Άυγουστο του ‘21 όλοι αυτήν την νύχτα, χωρίς οικονομικές κρίσεις, χωρίς πανδημίες και χωρίς Ελληνοτουρκικά προβλήματα. Ευχαριστούμε όλους όσους συνέβαλαν στην πραγματοποίηση αυτής της Συναυλίας.»

Και για να γίνει η συναυλία με ασφάλεια και με όλους τους κανόνες πολλοί ήταν εκείνοι που συνεργάστηκαν και τους οποίους η Εστία Πιεριδών Μουσών δεν ξέχασε: ο Δήμαρχος Πύδνας-Κολινδρου Αναστάσιος Μανώλας, ο πρόεδρος του ΟΡ.ΦΕ.Ο Γρηγόρης Παπαχρήστος, ο πρόεδρος του Τμήματος Κατερίνης «Ολύμπιος Ζευς» της Οργάνωσης ΑΧΕΠΑ-ΕΛΛΑΣ ιατρός Παναγιώτης Ταρενίδης, ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Πασχαλης Πουρτσίδης.

Ένα μεγάλο  ευχαριστώ σε όλους όσους τίμησαν την Εστία με την παρουσία τους, μεταξύ των οποίων τον βουλευτή Φώντα Μπαραλιάκο, αλλά και τον πρώην Δήμαρχο Βαγγέλη Λαγδαρη.

The post Για την «Πανσέληνο» στην Αρχαία Πύδνα – Μια «συλλεκτική βραδιά» παρέα με την Εστία Πιερίδων Μουσών appeared first on Eptanews.gr.

 «Μάκαρ, ω Πιερία, σέβεται σε Εύιος (Διόνυσος)»  και «…ικοίμαν ποτέ …Πιερία μούσειος έδρα, σεμνά κλιτύς Ολύμπου, εκείς` άγε με, Βρόμιε, Βρόμιε, προβακχ` εύιε δαίμων, εκεί  Χάριτες, εκεί δε Πόθος. Εκεί δε βάκχαις θέμις οργιάζειν, τραγουδούσε ο χορός στην ευριπίδεια τραγωδία Βάκχες.

Τέτοια τιμή απένεμαν οι αρχαίοι ποιητές, αλλά και νεότεροι αρχαιολάτρες στην Πιερία. Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ξένοι, Ευρωπαίοι και  Αμερικανοί περιηγητές, με ποικίλα κίνητρα, από τα πιο ευγενή μέχρι και τα πιο ταπεινά,  περιέρχονται την Ελλάδα, επισκέπτονται αρχαιολογικούς χώρους, αναζητούν αρχαία μνημεία, ιστορικούς τόπους και απογόνους των αρχαίων Ελλήνων. Πολλοί είναι αρχαιολάτρες και κάποιοι βέβηλοι τυμβωρύχοι. Λίγοι, σχετικά, περιηγητές, διέρχονται την Πιερία. Εντυπωσιάζονται από τις φυσικές ομορφιές του Ολύμπου και των Πιερίων, επισκέπτονται τόπους αρχαίων πόλεων, ανασκάπτουν περιοχές ιστορικής σημασίας κ.ά. Παράλληλα, κρατούν σημειώσεις και ημερολόγια για αυτά που βλέπουν, για αυτά που τους προκαλούν θαυμασμό, γι αυτά που φαντάζονται. Όταν επιστρέφουν στις πατρίδες τους γράφουν τα απομνημονεύματά τους από το, συνήθως, συναρπαστικό ταξίδι τους στην Ανατολή, το δημοσιεύουν και οι εκδόσεις τους γνωρίζουν, συχνά, μεγάλη επιτυχία από το αναγνωστικό κοινό που διψά για την αρχαιογνωσία. Στα κείμενα αυτά συχνά δημοσιεύονται πληροφορίες και για τη σύγχρονή τους Ελλάδα και τους κατοίκους της, πληροφορίες που αναφέρονται στον καθημερινό βίο, στα ήθη, τα έθιμα, στα πληθυσμιακά δεδομένα, στις ασχολίες των κατοίκων κ.π.ά.   Από τέτοια πληροφοριακά στοιχεία, νεότεροι και σύγχρονοι ιστορικοί, προσπαθούν να συνθέσουν την εικόνα της νεότερης Ελλάδας. (βλ. σχετικά Ιωάννη Φ. Καζταρίδη, Η Πιερία των Περιηγητών και των Γεωγράφων, εκδ. ΜΑΤΙ, Κατερίνη 2002).  

Το Πιερικό δάσος

Υπέρ του Ελευθεροχωρίου έκειτο το Πιερικό δάσος, ο προμαχώνας της Μακεδονίας, το οποίο, κατά την αρχαιότητα, εκτεινόταν από τα Πιέρια όρη μέχρι τον ποταμό Αλιάκμονα ΒΔ και μέχρι την πεδιάδα της Κατερίνης ΝΔ. Το αρχαίο αυτό δάσος στο παρελθόν καταστράφηκε και απόμεινε λόχμη από πυκνούς θάμνους διαφόρων δένδρων, από δρυς και δενδρολωτούς.

Απ` αυτό το δάσος οι Αθηναίοι, αφού ενσωμάτωσαν στη Συμμαχία τους αρχαίες πόλεις της Πιερίας, κατασκεύαζαν τις ακαταμάχητες γνωστές αθηναϊκές τριήρεις. Από πιερική ξυλεία κατασκευάστηκε η θαλαμηγός του πρώτου βασιλιά της Ελλάδος Όθωνα. Στα νεότερα χρόνια κατασκευάστηκε στη Μόρνα  κρατικό εργοστάσιο ξυλείαςτο οποίο επεξεργάζονταν την πιερική ξυλεία και εξασφάλισε για πολλά χρόνια και σε μήκος πολλών χιλιομέτρων στρωτήρες για τους ελληνικούς σιδηροδρόμους.

Τα στενά της Πέτρας

Η διέλευση των Στενών της Πέτρας, ένα από τα περάσματα από την Μακεδονία στη Θεσσαλία, μεταξύ των μυθικών ορέων του Ολύμπου, των Πιερίων και του Τιτάριου όρους, φυσικό θέαμα εκπάγλου καλλονής, με τις βαθιές χαραδρώσεις, τις απόκρημνες κορυφές, τα φαράγγια, τις συμβολές ρεόντων χειμάρρων ψυχρών υδάτων, κατωφέρειες κατερχόμενοι σε μεγάλα βάθη,  πρανή πλήρη βλάστησης, πυκνής θαμνώδους έκτασης, λιμώνες υψηλών δένδρων δρυών και οξιάς, χλόης και βοσκής, αποτελούσε ιστορικά και στρατιωτικής σημασίας και υψηλής στρατηγικής  σπουδαιότητας πέρασμα. Τα Στενά της Πέτρας διέβησαν περιώνυμοι στην ιστορία στρατηγοί: ο Ξέρξης όταν εισέβαλε στη Θεσσαλία, ο Βρασίδας όταν εξόρμησε στη Χαλκιδική, ο Αγησίλαος επανακάμψας από την Ασία, ο Κάσσανδρος επιπορευόμενος κατά της Ολυμπιάδας, ο Αιμίλιος Παύλος όταν πολέμησε τους Μακεδόνες.

Σε μια πλευρά των Στενών, σε μια βραχώδη αιχμή, κείται η εγκαταλελειμμένη κώμη της Πέτρας. Η κώμη περιέχει 15 οικίες, δύο κατερειπωμένες εκκλησίες και λείψανα βυζαντινού τείχους. Η ακρόπολη της Πέτρας μνημονεύεται πολλές φορές επί Μιχαήλ Παλαιολόγου Καντακουζηνού. Κατά τον 10^ο αι. ηταν έδρα επισκόπου. Κατά τους χρόνους αυτούς ανέκτησε το τείχος το πολιορκητικό, το οποίο σχηματίζει ευθεία γωνία νοτιοανατολικά με την κώμη Πέτρα.

 Το Παλάτι της Πιερίας -Τα χωριά του Παλατιού

Σε περιηγητικά κείμενα της περιόδου που εξετάζουμε παλάτι καλείται η περιοχή που εκτείνεται μεταξύ Ολύμπου και Πιερίων ορέων, έκταση ορεινή, δασώδης και δύσβατη, απίστευτου φυσικού κάλλους και απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς και ως συνέχεια της αρχαϊκής αντίληψης από την κατοικία των δώδεκα ολύμπιων θεών και το ενδιαίτημα των πιερίδων Μουσών. Στην εν λόγω έκταση κείνται τα χωριά, από το νότο προς τα βορειοδυτικά, Βροντή (στις υπώρειες του Ολύμπου, η παλιά Βροντού), η Πέτρα και η Μονή Πέτρας, οι Καρυές, η Μηλιά (η σημερινή Άνω Μηλιά), το Ζιάζιακο ( ο πρόγονος του σημ. Λόφου), η Μόρνα, η Μπρυάζα (ο πρόγονος της σημ. Βρύας) η Ρετίνια (σημ. Ρητίνη), η Σκουτέρνα (σημ. Παλιό Ελατοχώρι), η Δρι(υ)άνιστα (σημ. Μοσχοπόταμος) και ο Άγιος Δημήτριος. 

Όλυμπος

Μέχρι και τις αρχές του 20ου αι., μολονότι ο Εζέ (1856) και ο Μπαρτ (1862) αλλά και άλλοι περιηγητές ερεύνησαν και περιέγραψαν τις υψηλές περιοχές του Ολύμπου, οι κορυφές του όρους παρέμεναν ακόμη ανεξερεύνητες, επειδή δεν υπήρχαν οδηγοί και λόγω της ιδιαίτερης φύσης του όρους. Στις 2 Αυγούστου 1913, οι Frederic Boissonnas και Daniel Baud-Bovy και ο Λιτοχωρίτης οδηγός τους Χρήστος Κάκαλος, κατέκτησαν για πρώτη φορά την ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα (2.918 μ.). Μέχρι τότε η κορυφή του Προφήτη  Ηλία, κατά τον Εζέ που αποδέχτηκε τη γνώμη και των εγχωρίων, εθεωρείτο η υψηλότερη και η ιερή.

Η πιο φυσική και συντομότερη αλλά και πιο τερπνή αλλά και πιο κοπιώδης για την ανάβαση στην πιο ψηλή κορυφή εθεωρείτο τότε αλλά και σήμερα η μέσω του φαραγγιού του Αγίου Διονυσίου. Ο οδοιπόρος ξεκινώντας από το Λιτόχωρο μέσω του Μετοχίου της Σκάλας, έπαυλης της Μονής,  παίρνει το μονοπάτι καλά χαραγμένο και καλά διατηρημένο, μέσα από πεύκα και καστανιές, σε τρεις ώρες φτάνει στη Μονή του Αγίου Διονυσίου, μονή από της πιο περιώνυμες της ορθοδοξίας. Η Μονή φέρει το όνομα του κτήτορά της, του Αγίου Διονυσίου και εκεί φυλάσσεται η κάρα του Αγίου. Κοντά στη Μονή, στη θέση Πριόνια, οι μοναχοί διατηρούν 8 υδροκίνητα πριονιστήρια με τα οποία παρασκευάζουν προς πώληση τα γιγάντια δένδρα του Ολύμπου. Από εκεί ο οδοιπόρος ακολουθώντας την κοίτη του ρεύματος ανάμεσα σε δάση εκατέρωθεν της κοίτης και φθάνει σε δύο ώρες στο ψηλότερο πριονιστήριο του όρους, στο Χτιστόμελο. Εκείθεν πορεύεται στο λεγόμενο, λόγω των μεγάλων ελάτων, Μαυρόλογγο, Μετά την έξοδο από το δάσος αυτό το όρος προς τα πάνω είναι φαλακρό και πετρώδες. Δεν υπάρχει βλάστηση και το χιόνι, συνήθως, διατηρείται καθ` όλον το έτος στις ρωγμές των βράχων. Εκεί βρίσκεται μέσα σ` ένα μεγάλο αμφιθέατρο   μεγάλων βράχων. Στο βάθος του κύκλου αυτού υψούται ο Καλόγερος, όπου, σύμφωνα με την παράδοση απόκειται ο τάφος του Αγίου Διονυσίου. Από το μεγάλο φυσικό αμφιθέατρο του Καλόγερου μία στενή δίοδος οδηγεί στον Προφήτη Ηλία και στην υψηλότερη κορυφή του.  Εδώ καθ` έκαστον έτος οι μοναχοί του Αγίου Διονυσίου πορεύονται στον ομώνυμο πενιχρό ναΐσκο και τελούν λειτουργά. Στο ίδιο μέρος κατά την αρχαιότητα οι ιερείς του Δίου ανέρχονταν και τελούσαν θυσία επί του βωμού του Δία. Αυτή η παραδομένη ιεροτελεστία των αρχαίων και νεότερων Ελλήνων μαρτυρεί τη σπουδαία σημασία που απέδιδαν οι παλαιοί και οι νέοι κάτοικοι στην κορυφή αυτή απ` όπου η θέα και προς την ξηρά και προς τη θάλασσα είναι καταπληκτική. Από την κορυφή αυτή, κατά τον Εζέ, βλέπει κανείς από τη μια μεριά την Μακεδονία και από την άλλη τη Θεσσαλία, της οποίας οι λίμνες και οι ποταμοί φαίνονται σαν ζωγραφισμένοι σε πίνακα. Προς τα ανατολικά είναι ορατός ο κύκλος που διαγράφει η θάλασσα από τον Άθω μέχρι πέρα της νήσου Σκύρου, ενώ προς τα δυτικά είναι ορατή η δειράδα της Πίνδου που σχηματίζει τον ορίζοντα με το οδοντωτό τείχος.

Σ` αυτά τα υψηλά μέρη η φαντασία των ανθρώπων έθεσε τη μακάρια κατοικία των θεών. Βλέποντας κάποιος, λέει ο Εζέ, από το βάθος των πεδιάδων προς τους αιθέριους εκείνους τόπους, τόποι  που φαίνονταν άβατοι και απρόσιτοι, εύκολα θεωρούνταν κόσμοι ιδιαίτεροι που κατοικούνταν από όντα ανώτερα των ανθρώπων. Αυτό πίστευαν και οι Πελασγοί, οι πρώτοι προφανώς, που όρισαν τον Όλυμπο ως κατοικία του μεγάλου τους θεού, του Δία. Στη συνέχεια οι Έλληνες τοποθέτησαν την κατοικία και των λοιπών θεών  στον Όλυμπο. Από τον Όλυμπο εκπορεύτηκε η θρησκεία του δωδεκάθεου. Στον Όλυμπο οι δώδεκα θεοί απογυμνώθηκαν από τα αρχαία σύμβολά τους και ενεδύθηκαν ανθρωπινότερες και ποιητικότερες μορφές. Και το όνομα του Ολύμπου εμφανίστηκε κοπαδιαστά και σε άλλα μέρη του ελληνικού κόσμου: στη Λέσβο, στη Σμύρνη, στην Ίδη, στον Ταύρο, στην Κύπρο, στη Μυσία, στη Βιθυνία. Στην Ολυμπία όπου υπάρχει ο μεγάλος ναός της λατρείας του Ολυμπίου Διός. Όλοι, όμως, αναγνωρίζουν ότι ο πιερικός Όλυμπος είναι ο αυθεντικός Όλυμπος.

Κατά την τουρκοκρατία οι κατοικούντες περί τον  Όλυμπον, θεωρούσαν ότι ο τόπος αυτός περιέχει κάτι το θαυμάσιο, το μαγικό. Στον Όλυμπο, κοιτίδα του κλεφταρματολισμού, κατέφευγαν οι κλέφτες για να ανεύρουν ανακούφιση από τους πολεμικούς αγώνες των πεδιάδων και απέδιδαν στο ζωογόνο αέρα του, στα χιόνια του, στα κρυστάλλινα ύδατα, στις κατάψυχρες πηγές, θαυμάσιες ιδιότητες. Στα δημοτικά τραγούδια υμνήθηκε ως παράδεισος. Η διαμονή στο όρος αυτό καθιστά το σώμα πιο ρωμαλέο, οι πληγές θεραπεύονται αφ` εαυτών και τα μέλη καθίστανται πιο εύκαμπτα. Ακόμη και οι Τούρκοι ονομάζουν τον Όλυμπο Σεμαβάτ-Εβή, δηλ. κατοικία των Ουρανίων.

Η χώρα των Λειβηθρίων

Από την Παλιά Λεπτοκαρυά,  η θέα του Ολύμπου, λέει ο Εζέ, είναι καταπληκτική και διαπρεπής. Βλέπει κάποιος να κατέρχονται από τον Όλυμπο τέσσερις μεγαλοπρεπείς χαράδρες μέσω των οποίων κατέρχονται τέσσερις χείμαρροι, οι οποίοι στο σημείο που ενώνονται σχηματίζουν τον Ζήλιανα ή Ζηλιάνα, τον αρχ. Συ. Οι δύο πρώτοι διέρχονται το όρος βόρεια της Σκοτίνας, διαχωρίζονται από μεγάλο ορθούμενο βράχο που υψώνεται ανάμεσά τους ως τείχος και καλείται Καραβίδας. Η Τρίτη χαράδρα σχηματίζει τον αυχένα στον οποίο κείται η γνωτή Μονή των Κανάλων. Διά της χαράδρας αυτής εκρέουν τα ύδατα της πεδιάδας της Καρυάς. Η τέταρτη χαράδρα κατέρχεται από οροπέδιο, το καλούμενο Βεκτές, στο οποίο καταλήγει ο Κάτω Όλυμπος και απ` εκεί βαίνει ορθούμενος στο μέγιστο ύψος του, Οι κάτοικοι αποκαλούν τα τέσσερα φαράγγια μαζί Κανάλια. Το ίδιο νόημα απέδιδαν και οι αρχαίοι όταν αποκαλούσαν τον τόπο με το περιώνυμο όνομα των Λειβύθρων, που σημαίνει κανάλια. Όλη η περιοχή αυτή στην αρχαιότητα ήταν περιβόητη, γιατί υπήρξε η κατοικία και η αφετηρία των αρχαίων ποιητών, του Ορφέα, του Μουσείου, του Θεμύριδος, του Ευμόλπου, των προδρόμων του ελληνικού πολιτισμού και των εισηγητών και διαδοτών της λατρείας του Βάκχου, των Μουσών και της ποίησης.

Αν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Πιερίας Εγκώμιον,  μέσα από περιηγητικά κείμενα του 19ου αιώνα appeared first on Eptanews.gr.

Η σχετική ερώτηση κατατέθηκε μετά από τηλεδιάσκεψη της κ. Σκούφα με προέδρους πολιτιστικών συλλόγων της Πιερίας ενώ γίνεται αναφορά στο σημαντικό έργο που επιτελούν οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι, αλλά και στην ανάγκη οικονομικής στήριξης τους, αφού όπως τονίζουν τα έσοδα των (συλλόγων) έχουν μηδενιστεί λόγω της πανδημίας.

Σπουδαίο έργο  διαφύλαξης της  πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Όπως επισημαίνουν οι  βουλευτές,  Πολιτιστικοί – Μορφωτικοί – Λαογραφικοί Σύλλογοι λειτουργούν σε εθελοντική βάση, επιτελούν το σπουδαίο έργο της διαφύλαξης της  πολιτιστικής μας κληρονομιάς, όπως με την αναβίωση και διατήρηση εθίμων καθώς και την προβολή των παραδόσεων της κάθε τοπικής κοινωνίας. Η λαϊκή πολιτιστική παράδοση είναι μια από τις κιβωτούς του πολιτισμού στην Ελλάδα.

57 Πολιτιστικοί Σύλλογοι στην Πιερία

Η Πιερία είναι μια μικρογραφία της Ελλάδας, καθώς συγκεντρώνει εκπροσώπους και πολιτιστικές κοινότητες και είναι ο καθρέφτης όλων των  Ελληνικών φύλων από τα πέρατα της Γης. Πενήντα επτά (57) Πολιτιστικούς Συλλόγους έχουμε στην Πιερία οι οποίοι συνεργάζονται άψογα μεταξύ τους ενώνοντας στην εντέλεια  κομμάτια από τον κοινό μας πολιτισμό. Δυστυχώς όσο σπουδαίοι για την παράδοσή μας είναι οι πολιτιστικοί φορείς, άλλο τόσο ιδιαίτερα ευάλωτοι είναι, καθώς τα οικονομικά τους ορίζονται από τις ανάγκες λειτουργίας τους και προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, και όχι με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Μηδενίστηκαν τα έσοδα των Συλλόγων λόγω COVID 19

Όλοι οι σύλλογοι της πατρίδας μας, εξ αρχής της λήψης των μέτρων αποφυγής μετάδοσης του ιού COVID-19, συμμορφώθηκαν στην κοινή αυτή προσπάθεια του συνόλου των πολιτών, η οποία φαίνεται πως απέδωσε. Κατά το χρονικό διάστημα των μηνών Μαρτίου-Απριλίου-Μαΐου οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι ανέστειλαν τη λειτουργία όλων των δράσεων τους, όπως, την εκμάθηση παραδοσιακών χορών, μουσικών οργάνων, χορωδιών κ.α. και ακύρωσαν όλες τις προγραμματισμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις και δρώμενα, τα οποία θα πραγματοποιούταν κυρίως την περίοδο του Πάσχα. Οι παραπάνω ακυρώσεις είχαν ως άμεση συνέπεια τον μηδενισμό των οικονομικών τους πόρων «ενώ έτρεχαν» οι υποχρεώσεις τους και οι οφειλές σε ενοίκια χώρων, λογαριασμούς ύδρευσης, ηλεκτρισμού, κοινοχρήστων, τηλεφώνου κλπ., σε αμοιβές χοροδιδασκάλων και μουσικοδιδασκάλων, συνεργείων καθαριότητας, συντηρήσεων  κλπ.

Εκτός της οικονομικής στήριξης των 800 ευρώ

Δυστυχώς, δεν προβλέφθηκε από την Κυβέρνησή σας η έκτακτη οικονομική ενίσχυση των Πολιτιστικών – Μορφωτικών – Λαογραφικών συλλόγων της χώρας μας με την αποζημίωση ειδικού σκοπού ύψους € 800 (ΦΕΚ Β’1078/2020), όπως δόθηκε στις μικρές επιχειρήσεις και τους εξαρτημένους από αυτές εργαζομένους τους, αλλά ούτε και κάποια άλλη -έστω υποτυπώδης- οικονομική στήριξη.

Η αναστολή λειτουργίας των εν θέματι Συλλόγων έγινε -όπως ήταν λογικό- με την αναστολή λειτουργίας των σχολείων και, παρότι ο αριθμός των μελών καθενός συλλόγου είναι πολύ μικρότερος από τον αριθμό των μαθητών ενός σχολείου, δεν υπάρχει κάποια πρόβλεψη για την επαναλειτουργία των Συλλόγων, παρά την ήδη επαναλειτουργία των σχολείων.

Επειδή οι εκδηλώσεις των συλλόγων, εκτός από την προβολή της παράδοσης του τόπου μας, προσελκύουν το τουριστικό ενδιαφέρον και προσφέρουν πόρους και εργασία σε πολλούς επαγγελματικούς κλάδους, όπως μουσικούς, ηχολήπτες, ηλεκτρολόγους,  φωτιστές, επιχειρήσεις τροφίμων-ποτών κλπ, τονώνοντας παράλληλα την τοπική οικονομία.

Επειδή οι θερινές εκδηλώσεις των Πολιτιστικών – Μορφωτικών – Λαογραφικών συλλόγων αποτελούν για τη συντριπτική πλειοψηφία των συλλόγων, την κύρια πηγή εσόδων τους για την κάλυψη των  ετήσιων λειτουργικών τους εξόδων.

Επειδή είναι ζωτικής σημασίας να επαναλειτουργήσουν όλοι οι εν θέματι σύλλογοι και να πραγματοποιήσουν όλες τις πολιτιστικές τους εκδηλώσεις, δρώμενα, συναυλίες και φεστιβάλ, με την τήρηση βεβαίως όλων των κανόνων πρόληψης και αποτροπής της μετάδοσης του κορωνοϊού COVID-19, όπως για παράδειγμα ισχύουν για τους θερινούς κινηματογράφους και τα θέατρα.

Επειδή ωστόσο η τήρηση των κανόνων πρόληψης και αποτροπής της μετάδοσης του κορωνοϊού COVID-19 υποχρεώνει να διεξαχθούν οι εκδηλώσεις των εν θέματι συλλόγων με σημαντικά λιγότερους συμμετέχοντες.

Επειδή και οι εν θέματι σύλλογοι καλούνται να προσαρμόσουν τη λειτουργία τους κάνοντας χρήση των δυνατοτήτων που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία, η οποία όμως κοστίζει έχοντας όμως απολέσει και τις συνδρομές των μελών από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο, δηλαδή περίπου το 40% των εσόδων τους.

Επειδή από την μέχρι σήμερα γενικότερη και πλήρη παράληψη στήριξης των Πολιτιστικών – Μορφωτικών – Λαογραφικών συλλόγων της χώρας μας παρατείνεται η αγωνία τους και η αβεβαιότητα για την επιβίωσή τους, όχι βεβαίως μόνον την οικονομική.

Επειδή ευτυχώς υφίστανται τα χρηματικά εργαλεία για την υποστηρικτική σας παρέμβαση -αρκεί να το θέλετε-, όπως από το πρόγραμμα των επετειακών εορταστικών εκδηλώσεων του 2021.

Με βάση τα ανωτέρω ερωτώνται οι συναρμόδιοι Υπουργοί:

-Ποια η πρόνοια της Κυβέρνησής σας για την άμεση επαναλειτουργία των Πολιτιστικών – Μορφωτικών – Λαογραφικών συλλόγων της χώρας μας, για όλη την «βεντάλια» των εκδηλώσεών τους και ποια τα συγκεκριμένα βήματα κατά ημερομηνίες;

-Ποια η πρόνοια της Κυβέρνησής σας για την άμεση οικονομική στήριξη των Πολιτιστικών – Μορφωτικών – Λαογραφικών συλλόγων της χώρας μας στα παρακάτω:

• Έκτακτη οικονομική ενίσχυση των συλλόγων για την αγορά μέσων ατομικής προστασίας (ΜΑΠ), απολυμαντικών υγρών κλπ για τη δωρεάν διάθεσή τους στους χώρους των εκδηλώσεων του έτους 2020;
• Τακτική επιχορήγηση των πολιτιστικών φορέων του Μητρώου Πολιτιστικών Φορέων του ΥΠΠΟΑ;
• Έκτακτη επιχορήγηση των πολιτιστικών φορέων του Μητρώου Πολιτιστικών Φορέων του ΥΠΠΟΑ, για την αντιμετώπιση της μείωσης των εσόδων τους που προορίζονται για την επιβίωση των φορέων και με ποια κριτήρια;
• Έκτακτη επιχορήγηση των πολιτιστικών φορέων της χώρας για την προμήθεια σύγχρονων τεχνολογικών μέσων για την μετάδοση των εκδηλώσεών τους και την εξ αποστάσεων συμμετοχή των πολιτών που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες;

Αν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Την  οικονομική στήριξη των Πολιτιστικών Συλλόγων, ζητούν Μπέττυ Σκούφα και Πάνος Σκουρολιάκος – Μηδενίστηκαν τα έσοδα των Συλλόγων λόγω COVID 19 appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Η ταινία που μου έμεινε στο μυαλό ως η πιο πειραματική και πρωτότυπη της περσινής μυθικής, για τα δεδομένα του κινηματογράφου, χρονιάς είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ο Φάρος. Η ταινία του Robert Eggers έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ των Καννών στις 19 Μαΐου 2019 πριν την θεατρική της πρεμιέρα τον Οκτώβριο. Με την πρώτη θέαση του τρέιλερ καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε γιατί αυτή η ταινία ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες του 2019. Γυρισμένη εξολοκλήρου σε ασπρόμαυρο φιλμ και με παλιακή αναλογία απεικόνισης, την 1:19:1, η οποία χρησιμοποιούταν κατά την μεταβατική περίοδο όπου η βιομηχανία του κινηματογράφου εισήγαγε τον ήχο στις παραγωγές (μέσα του 1920 με αρχές 1930). Κακά τα ψέματα το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει κανείς στην ταινία είναι αυτές οι τεχνικές επιλογές.

Γραμμένη από τα αδέρφια Eggers και σε σκηνοθεσία ενός από τους δύο, του Robert Eggers, γνωστού πλέον σκηνοθέτη τρόμου μετά την είσοδο του στη βιομηχανία με το καταπληκτικό The Witch το 2015, το The Lighthouse αρχικά προοριζόταν ως μια πιο σύγχρονη έκφραση από τον Max Eggers της ομώνυμης ιστορίας του Edgar Allan Poe, η οποία έμεινε ατέλειωτη αφού ο Poe πέθανε πριν την ολοκληρώσει. Στη συνέχεια όμως, όπως έχει ήδη γραφτεί, η παραγωγή βρήκε αδιέξοδο και ο Max θέλησε να δουλέψει με τον αδερφό του και να μετατρέψουν το πρότζεκτ σε ένα θρίλερ εποχής. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κατάμαυρο ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει με όνειρο πυρετού (fever dream όπως το λένε οι Αμερικάνοι).

Ο εμβληματικός Willem Dafoe και ο ηθοποιός που έκανε την μεγαλύτερη ποιοτική στροφή στην καριέρα του μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις ταινίες Twilight, o Robert Pattinson, έχουν τον ρόλο δύο φαροφυλάκων οι οποίοι χάνουν το μυαλό τους και τη λογική τους στο απόμακρο νησί που τους ανατέθηκε ως πόστο μετά από μια τεράστια καταιγίδα που τους αφήνει εγκαταλελειμμένους και αβοήθητους. Αν υπάρχει ένα κομμάτι της ταινίας που πήρε περισσότερους επαίνους από αυτό της κινηματογράφησης και της εικόνας, αυτό είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Ο Dafoe «κουβαλάει» πολλές σκηνές με το τρομακτικό του ταλέντο και την τεράστια εμπειρία του (κλασικός oldschool method ηθοποιός, όπως λέμε αυτούς που μπαίνουν στον ρόλο με τη μέθοδο Στανισλάφσκι). Όμως ακόμα και αυτός επισκιάζεται σε συγκεκριμένες σκηνές από το δυναμισμό του Pattinson σε ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας.

Πίσω από την επιφανειακή ιστορία τρόμου, κρύβονται, όπως σε όλα τα μεγάλα και δουλεμένα έργα ένα σωρό συμβολισμοί και φιλοσοφικές ευαισθησίες. Ο Eggers παραδέχτηκε πως το φιλμ είναι επηρεασμένο πολύ από τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Jung και του Freud, κάτι που είναι εξόφθαλμο με την φαλλική εικόνα του φάρου, αλλά και με την οιδιπόδεια και σχεδόν ομοφυλοφιλική σχέση του Winslow (Pattinson) με το αφεντικό του, τον Thomas Wake (Dafoe). Υπάρχει μια άλφα ατμοσφαιρική ένταση στις αλληλεπιδράσεις των δύο πρωταγωνιστών, η οποία γίνεται ολοένα και πιο δυνατή όσο προχωράει η ταινία. Όσον αφορά τον μυθολογικό της συμβολισμό, θα λεγε κανείς πως είναι ένα φιλοσοφικό πάρτι στο οποίο διαβάζεται δυνατά η θεωρία των αρχετύπων του Jung, των αρχαϊκών δηλαδή εικόνων που μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι χωρίς να το καταλαβαίνουν λόγω του συλλογικού ασυνειδήτου, του κομματιού δηλαδή του μυαλού που, σύμφωνα με τον Jung, είναι γενετικά σχεδιασμένο να υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και που δε σχηματίζεται με τις προσωπικές εμπειρίες του καθενός όπως θα ήταν το φυσιολογικό. Ο Wake παραπέμπει στον μυθολογικό χαρακτήρα του Πρωτέα, του θαλάσσιου θεού-δαίμονα, και ο Winslow, όσο περισσότερο εξελίσσεται η ταινία, σε αυτόν του Προμηθέα.

Κινηματογραφικά και σκηνοθετικά η ταινία είναι σχεδόν τέλεια. Ο συνεχής βόμβος του Φάρου που κάνει την ατμόσφαιρα σε όλη την ταινία αφόρητα αποπνικτική, το ασπρόμαυρο φιλμ, τα establishing καρέ, όπως τα λένε, που συστήνουν στον θεατή τον χώρο και την κλίμακα, το τρομερό μοντάζ όπως και κάθε άλλη σκηνοθετική επιλογή του Eggers όλες συνεισφέρουν σε ένα καταπληκτικά συνεκτικό αισθητικό και ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Στο τέλος νιώθεις ότι έχεις συμμετάσχει άθελα σου σε κάτι που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι εύκολη ταινία για να την ακολουθήσεις, γιατί δε δουλεύει με συνεχή παρουσίαση πλοκής, όπως οι σύγχρονες ταινίες, αλλά μιλάει με συσχετισμούς και μέσω του μοντάζ της. Αν σας αρέσουν οι πιο πειραματικές ταινίες και δη οι ταινίες τρόμου, τότε τσεκάρετε τα φιλμ του Eggers, και κυρίως τo συγκεκριμένo.

The post The Lighthouse – Το πυρετικό όνειρο του Eggers – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.