Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Αρχικά να ευχηθώ σε όλο τον κόσμο χρόνια πολλά και μακάρι το 2021 να είναι πολύ καλύτερο και πιο δημιουργικό από την εφιαλτική χρονιά που μας πέρασε. Το 2020 ήταν ένα μαρτύριο για όλους μας μιας και η πανδημία επηρέασε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Εγώ θα σταθώ μόνο στο πολιτισμικό κομμάτι, μιας και στα υπόλοιπα υπάρχουν άλλοι που θα μπορέσουν να τα αναλύσουν πολύ καλύτερα και πιο στοιχειοθετημένα από εμένα. Το 2020 ήταν από άποψη πολιτισμικής παραγωγής αν όχι το πιο φτωχό, ένα από τα πιο φτωχά έτη που έχουμε περάσει. Σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση διαρκούς στασιμότητας και εσωστρέφειας λόγω των απαγορεύσεων, δεν είναι μόνο τα στούντιο παραγωγής που ανέστειλαν την λειτουργία τους επ’ αόριστον. Κάθε δημιουργική διαδικασία πήγε πίσω. Είναι πολύ λίγοι εκείνοι που μπόρεσαν να βρουν έμπνευση μέσα στους τέσσερις τοίχους. Προσωπικά, η παραγωγή «ηδυσμένου λόγου», όπως συνήθως αναφέρομαι στην διαδικασία της δημιουργίας ενός άρθρου κλέβοντας λίγο την ατάκα από τον Αριστοτέλη, είναι πολύ δύσκολη όταν δεν μπορεί να αντληθεί έμπνευση από την καθημερινή ζωή. Δεν είναι τυχαία η φράση «μπλοκ του συγγραφέα».

Βέβαια τα ζητήματα της αρθρογραφίας είναι μια ακόμα σταγόνα στον ωκεανό της καταστροφής που έφερε η πανδημία στις τέχνες. Νομίζω πως το σινεμά και το θέατρο είναι οι πολιτισμικές κατηγορίες που επηρεάστηκαν περισσότερο από όλες, με τους τοπικούς κινηματογράφους και τα θέατρα να μην έχουν πουλήσει ούτε ένα εισιτήριο από τον Μάρτιο (εκτός από τα θερινά το καλοκαίρι). Δεν ξέρω πραγματικά όταν τελειώσει όλο αυτό το κακό αστείο πώς θα μπορέσει να ορθοποδήσει αυτός ο τομέας. Δεκάδες ταινίες που ήταν προγραμματισμένες για το 2020 πήραν αναβολή, σταμάτησαν την παραγωγή τους, ή ακυρώθηκαν εντελώς. Μπορώ να μετρήσω στα δάχτυλα του ενός χεριού πόσες καινούριες ταινίες είδα μέσα στο 2020, κάτι που είναι σχεδόν καταθλιπτικό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά έχουμε και τις αποφάσεις των μεγάλων εκδοτών όπως η Disney ή η Warner Bros να φέρουν τις ταινίες τους στις συνδρομητικές τους υπηρεσίες αντί για τις αίθουσες των κινηματογράφων, κάτι που φυσικά εξόργισε τους μεγάλους σκηνοθέτες (ειδικά ο Βιλνέβ του Dune και ο Nolan είχαν πολλά να πουν για τη συγκεκριμένη κίνηση). Από τη μια ήταν αναμενόμενο, αλλά από την άλλη δε μπορώ να χειροκροτήσω μια κίνηση που είναι δυνητικά η αρχή του τέλους των αιθουσών και της κοινωνικής εμπειρίας του σινεμά.

Όσον αφορά τον πολιτισμικό διάλογο των ταινιών, έχει πάρει και αυτός την κάτω βόλτα. Από στη στιγμή που τα μεγάλα φιλμ δεν παίζονται πλέον σε βάθος εβδομάδων στα σινεμά, έχω την εντύπωση πως οι ταινίες βγαίνουν και… απλά ξεχνιούνται μετά από δυο τρεις μέρες. Η συνδρομητική μορφή με την οποία καταναλώνουμε πλέον περιεχόμενο «γρατζουνάει» την άμεση ικανοποίηση που ζητάμε και την ξεκάθαρη αναβολή της επιθυμίας. Δεν είναι το ίδιο να περιμένεις μια ταινία καιρό και να τη δεις στο σαλόνι του σπιτιού σου. Η εμπειρία φθηναίνει. Παύει να είναι γεγονός στη ζωή σου η θέαση της ταινίας, είναι ένας ακόμα τρόπος να περάσεις χρόνο. Κλείνεις την ταινία και ανοίγεις την τηλεόραση, διαβάζεις ένα περιοδικό, ετοιμάζεις φαγητό, καθαρίζεις. Δεν σκέφτεσαι τι είδες γιατί αργότερα θα δεις μια άλλη από τις χιλιάδες που έχει να σου προσφέρει η υπηρεσία. Απλά καταναλώνεις. Και οι ταινίες απλά περνάνε, πέφτουν σαν περιτυλίγματα από σοκολάτες.

Δεν ξέρω πραγματικά ποια θα είναι η επόμενη ημέρα για το σινεμά, αλλά ξέρω σίγουρα πως θα συνεχίσω να το υπηρετώ με ζήλο και αγνή αγάπη. Δύο τρεις προτάσεις που μπορώ να δώσω με πάρα πολύ μεγάλη ευκολία είναι σίγουρα το Soul του Pete Docter, του βετεράνου animator της Disney που μας έχει δώσει απίστευτα διαμάντια τόσα χρόνια (Monsters, Inc., Up, Inside Out, WALL-E), το Nomadland της Κλόι Ζάο που απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών και μου έκανε ΤΕΡΑΣΤΙΑ εντύπωση το πόσο πετυχημένα μπόρεσε να αποδώσει το πορτραίτο της οικονομικά χτυπημένης Αμερικής μέσα από μια προσωπική ιστορία και το Wolfwalkers του Tomm Moore, μια από τις πιο όμορφες ταινίες κινουμένων σχεδίων που είδα τελευταία (και που με έκανε να την συγκρίνω με ταινίες του Studio Ghibli).

The post Το σινεμά μετά τον κορονοϊό – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Φωτεινός Ουρανός.

Κλαδί ανθισμένο το χάδι.

Η ρυτίδα,

ξαφνικός κεραυνός,

κορμί γερασμένο το βράδυ.

Η θλίψη,

βαθύ παγωμένο πηγάδι.

Η τύψη,

Χλωμό προδομένο φεγγάρι.

Το όνειρο,

πουλί λαβωμένο.

Το αύριο,

παιδί δακρυσμένο.

Η θύμηση,

κερί αναμμένο αιώνες.

Η προσμονή,

ατελείωτοι χειμώμνες.

του Γιάννη Σιδηρόπουλου

Δικηγόρου Κατερίνης

The post «Μεταπτώσεις» – Ποίημα του Γιάννη Σιδηρόπουλου appeared first on Eptanews.gr.

Ματωβαμμένο στέκεται ακόμη τ’αγκωνάρι κι ο κήπος έρημος και σκοτεινός.

Οι πολιτείες σα νεκρές κι ορφανεμένες είναι κι οι κούνιες χρόνια τώρα αδειανές.

Στη Χιροσίμα αδιάκοπα στενάζουν πληγωμένοι στο Ναγκασάκι τα πουλιά σωπάσαν δε λαλούν οι πέτρες, τα βουνά, σκληρά σε πολεμάνε πελάγη, θάλασσες, το βλέμμα σου μισούν.

Δε μας γελούν τα χάλκινα παράσημά σου μήτε το μένος σου το ψεύτικο, το εχθρικό. Τα μάτια σου κανείς πια δεν τρομάζει και ας αστράφτουν σαν τον κεραυνό.

Στα πόδια σου μπροστά τα λάφυρα σωροί σκύψε να δεις τη συμφορά και τη ντροπή χιλιάδες σαν τα φύλλα πεσμένοι οι νεκροί και πίσω ακολουθάνε σε κάρρα οι ζωντανοί.

Μα άκου βία μισητή, οι ζωντανοί αντάμα κι οι νεκροί μας σου φωνάζουν “Δεν θα περάσεις!”. Τα στήθια μας σε φράζουν κι ας σε λατρεύουν του κόσμου οι τρανοί.

Γιάννης Σιδηρόπουλος

Δικηγόρος Κατερίνης

The post Ποίημα: Η ΒΙΑ – του Γιάννη Σιδηρόπουλου appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Η ταινία που μου έμεινε στο μυαλό ως η πιο πειραματική και πρωτότυπη της περσινής μυθικής, για τα δεδομένα του κινηματογράφου, χρονιάς είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ο Φάρος. Η ταινία του Robert Eggers έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ των Καννών στις 19 Μαΐου 2019 πριν την θεατρική της πρεμιέρα τον Οκτώβριο. Με την πρώτη θέαση του τρέιλερ καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε γιατί αυτή η ταινία ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες του 2019. Γυρισμένη εξολοκλήρου σε ασπρόμαυρο φιλμ και με παλιακή αναλογία απεικόνισης, την 1:19:1, η οποία χρησιμοποιούταν κατά την μεταβατική περίοδο όπου η βιομηχανία του κινηματογράφου εισήγαγε τον ήχο στις παραγωγές (μέσα του 1920 με αρχές 1930). Κακά τα ψέματα το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει κανείς στην ταινία είναι αυτές οι τεχνικές επιλογές.

Γραμμένη από τα αδέρφια Eggers και σε σκηνοθεσία ενός από τους δύο, του Robert Eggers, γνωστού πλέον σκηνοθέτη τρόμου μετά την είσοδο του στη βιομηχανία με το καταπληκτικό The Witch το 2015, το The Lighthouse αρχικά προοριζόταν ως μια πιο σύγχρονη έκφραση από τον Max Eggers της ομώνυμης ιστορίας του Edgar Allan Poe, η οποία έμεινε ατέλειωτη αφού ο Poe πέθανε πριν την ολοκληρώσει. Στη συνέχεια όμως, όπως έχει ήδη γραφτεί, η παραγωγή βρήκε αδιέξοδο και ο Max θέλησε να δουλέψει με τον αδερφό του και να μετατρέψουν το πρότζεκτ σε ένα θρίλερ εποχής. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κατάμαυρο ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει με όνειρο πυρετού (fever dream όπως το λένε οι Αμερικάνοι).

Ο εμβληματικός Willem Dafoe και ο ηθοποιός που έκανε την μεγαλύτερη ποιοτική στροφή στην καριέρα του μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις ταινίες Twilight, o Robert Pattinson, έχουν τον ρόλο δύο φαροφυλάκων οι οποίοι χάνουν το μυαλό τους και τη λογική τους στο απόμακρο νησί που τους ανατέθηκε ως πόστο μετά από μια τεράστια καταιγίδα που τους αφήνει εγκαταλελειμμένους και αβοήθητους. Αν υπάρχει ένα κομμάτι της ταινίας που πήρε περισσότερους επαίνους από αυτό της κινηματογράφησης και της εικόνας, αυτό είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Ο Dafoe «κουβαλάει» πολλές σκηνές με το τρομακτικό του ταλέντο και την τεράστια εμπειρία του (κλασικός oldschool method ηθοποιός, όπως λέμε αυτούς που μπαίνουν στον ρόλο με τη μέθοδο Στανισλάφσκι). Όμως ακόμα και αυτός επισκιάζεται σε συγκεκριμένες σκηνές από το δυναμισμό του Pattinson σε ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας.

Πίσω από την επιφανειακή ιστορία τρόμου, κρύβονται, όπως σε όλα τα μεγάλα και δουλεμένα έργα ένα σωρό συμβολισμοί και φιλοσοφικές ευαισθησίες. Ο Eggers παραδέχτηκε πως το φιλμ είναι επηρεασμένο πολύ από τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Jung και του Freud, κάτι που είναι εξόφθαλμο με την φαλλική εικόνα του φάρου, αλλά και με την οιδιπόδεια και σχεδόν ομοφυλοφιλική σχέση του Winslow (Pattinson) με το αφεντικό του, τον Thomas Wake (Dafoe). Υπάρχει μια άλφα ατμοσφαιρική ένταση στις αλληλεπιδράσεις των δύο πρωταγωνιστών, η οποία γίνεται ολοένα και πιο δυνατή όσο προχωράει η ταινία. Όσον αφορά τον μυθολογικό της συμβολισμό, θα λεγε κανείς πως είναι ένα φιλοσοφικό πάρτι στο οποίο διαβάζεται δυνατά η θεωρία των αρχετύπων του Jung, των αρχαϊκών δηλαδή εικόνων που μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι χωρίς να το καταλαβαίνουν λόγω του συλλογικού ασυνειδήτου, του κομματιού δηλαδή του μυαλού που, σύμφωνα με τον Jung, είναι γενετικά σχεδιασμένο να υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και που δε σχηματίζεται με τις προσωπικές εμπειρίες του καθενός όπως θα ήταν το φυσιολογικό. Ο Wake παραπέμπει στον μυθολογικό χαρακτήρα του Πρωτέα, του θαλάσσιου θεού-δαίμονα, και ο Winslow, όσο περισσότερο εξελίσσεται η ταινία, σε αυτόν του Προμηθέα.

Κινηματογραφικά και σκηνοθετικά η ταινία είναι σχεδόν τέλεια. Ο συνεχής βόμβος του Φάρου που κάνει την ατμόσφαιρα σε όλη την ταινία αφόρητα αποπνικτική, το ασπρόμαυρο φιλμ, τα establishing καρέ, όπως τα λένε, που συστήνουν στον θεατή τον χώρο και την κλίμακα, το τρομερό μοντάζ όπως και κάθε άλλη σκηνοθετική επιλογή του Eggers όλες συνεισφέρουν σε ένα καταπληκτικά συνεκτικό αισθητικό και ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Στο τέλος νιώθεις ότι έχεις συμμετάσχει άθελα σου σε κάτι που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι εύκολη ταινία για να την ακολουθήσεις, γιατί δε δουλεύει με συνεχή παρουσίαση πλοκής, όπως οι σύγχρονες ταινίες, αλλά μιλάει με συσχετισμούς και μέσω του μοντάζ της. Αν σας αρέσουν οι πιο πειραματικές ταινίες και δη οι ταινίες τρόμου, τότε τσεκάρετε τα φιλμ του Eggers, και κυρίως τo συγκεκριμένo.

The post The Lighthouse – Το πυρετικό όνειρο του Eggers – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

«Οι άνθρωποι χρειάζονται φαντασία για να είναι άνθρωποι. Για να είναι το σημείο όπου ο εκπεσών άγγελος συναντά τον ανερχόμενο πίθηκο.» – Terry Pratchett, Hogfather

Μιας και έχω να γράψω πολύ καιρό κάτι για βιβλία και λόγω της υφιστάμενης κατάστασης που ενθαρρύνει το χωρίς-συνθήκες ταξίδι στον κόσμο της λογοτεχνίας αποφάσισα αυτή τη βδομάδα να γράψω για έναν από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, όχι όμως λόγω της αγάπης μου αλλά επειδή πιστεύω πως η γραφή του έχει κάτι που δεν το βρίσκεις εύκολα και αυτό είναι το πόσο αβίαστα μπορεί να κινήσει το ενδιαφέρον τόσο σε ένα παιδί όσο και σε έναν ενήλικα. Ο λόγος για τον Terry Pratchett, τον πασίγνωστο Βρετανό συγγραφέα φαντασίας που έμεινε στην ιστορία για την σειρά 41(!) βιβλίων του με τίτλο Discworld.

Ο Pratchett δεν είναι ο συγγραφέας φαντασίας που έχετε στο μυαλό σας. Δεν είναι ο Tolkien με την δαιδαλώδη, μεσαιωνική, και περιγραφική του πρόζα. Δεν είναι η Ursula LeGuin με τις ισορροπημένες τις προτάσεις και την υπερβολικά πετυχημένη και στοχευμένη λυρική χρήση των λέξεων. Δεν είναι o Neil Gaiman με την μοναδική ισορροπία ανάμεσα στις περιγραφές και τους δυνατούς διαλόγους. Το στυλ του είναι σίγουρα ένα κράμα από τα παραπάνω, αλλά ξεχωρίζει όσο κανένα άλλο μέσα στην, κακά τα ψέματα, τετριμμένη πρόζα των βιβλίων φαντασίας, πόσο μάλλον σήμερα.

Το περιεχόμενο του έργου του πετυχαίνει να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στην διανθισμένη πρόζα και την εκλαϊκευμένη χρήση της. Τα βιβλία του διαβάζονται τόσο εύκολα (παλιότερα διάβαζα ένα βιβλίο του κάθε μέρα!) που θα σας κάνουν να αναρωτηθείτε αν είναι παιδικά! Και όμως, έχει καταφέρει να ποτίσει το έργο του με κάθε ηθικό, κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό που έχει στιγματίσει το πολιτισμικό πνεύμα της εποχής του με μια απίστευτα ώριμη προσέγγιση, μέχρι και την ημέρα που έγραψε το τελευταίο του βιβλίο πριν τον θάνατο του το 2015 σε ηλικία 66 χρονών. To παρελθόν του ως δημοσιογράφος τον έκανε ιδιαίτερα οξυδερκή όσον αφορά την αναγνώριση προβλημάτων στην «καλωδίωση» της κοινωνίας. Μέσω της σάτιρας του έφερε στην επιφάνεια βαθιές κοινωνικές πληγές, όπως αυτή των ρόλων των φύλων και της πατριαρχίας, της αδιαφορίας για το φυσικό περιβάλλον, αλλά και της θρησκοληψίας πριν τις αποδομήσει αριστοτεχνικά. Γελούσε στο πρόσωπο του θανάτου και τον έκανε να φαίνεται μικροσκοπικός στο αναγνωστικό του κοινό και εξερευνούσε τις λεπτές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, ακόμα και μετά την διάγνωση του με Αλτσχάιμερ.

Το 1995, σε μια συνέντευξη του με τον Bill Gates, τον πασίγνωστο ιδρυτή της Microsoft και οικονομικό τιτάνα, είχε εκφράσει, πολύ πριν εμφανιστεί καν το φαινόμενο, την ανησυχία του όσον αφορά τη διάδοση ψευδών ειδήσεων στο ίντερνετ, τα γνωστά πλέον fake news που έχουν γίνει τεράστιο ζήτημα τα τελευταία χρόνια με την απερίσκεπτη και τυχοδιωκτική πολιτική του Facebook και του ιδρυτή του, Mark Zuckerberg, ο οποίος επιτρέπει στο site του διαφημίσεις για πολιτικές καμπάνιες, και όχι μόνο, γεμάτες ψέματα, αφού φυσικά ο ενδιαφερόμενος πληρώσει αδρά. «Ας πούμε ότι αποκαλώ τον εαυτό μου το Ινστιτούτο Κάτι-ή-Άλλο και αποφασίζω να προωθήσω μια ψευδή διατριβή υποστηρίζοντας πως οι Εβραίοι ήταν πλήρως υπεύθυνοι για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και πως το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη και βγαίνει εκεί στο διαδίκτυο και είναι διαθέσιμο επί ίσοις όροις με οποιαδήποτε ιστορική έρευνα που έχει περάσει αξιολόγηση από ομοτίμους και ούτω καθεξής. Υπάρχει ένα είδος ισοτιμίας εκτίμησης των πληροφοριών στο διαδίκτυο. Είναι όλα εκεί, δεν υπάρχει τρόπος να μάθουμε αν αυτά τα πράγματα έχουν κάποιο βάθος ή αν κάποιος απλά τα έχει βγάλει από μυαλό του.» Ο Gates, από την άλλη, ήταν πολύ καθησυχαστικός και διαφωνούσε λέγοντας πως οι αρχές στο διαδίκτυο θα ευρετηριάζουν και θα ελέγχουν τα γεγονότα και τη φήμη τέτοιων φαινομένων με πολύ πιο περίπλοκο τρόπο από ό,τι στην έντυπη μορφή. Εν τέλει, αυτός που βγήκε αληθινός ήταν ο Pratchett μιας και πρόβλεψε με χειρουργική ακρίβεια πώς θα διαδίδονται και θα νομιμοποιούνται ψευδείς ειδήσεις στο ίντερνετ.

Όσον αφορά το στυλ της γραφής του, έχει ορισμένα χαρακτηριστικά για τα οποία έμεινε στην ιστορία και που ξεχωρίζουν την πένα του από χιλιόμετρα. Αυτά είναι το σατιρικό και πνευματώδες ύφος του, η απέχθεια του για τον χωρισμό κεφαλαίων, το κωμικό σπάσιμο του ρυθμού με χιουμοριστικές υποσημειώσεις, τα ονόματα των χαρακτήρων και των στοιχείων της αφήγησης του που είναι γεμάτα λογοπαίγνια και πολιτισμικές αναφορές, ακόμα και η στυλιζαρισμένη χρήση μόνο κεφαλαίων γραμμάτων όταν μιλάει ο Θάνατος στους υπόλοιπους χαρακτήρες για να δείξει πως επικοινωνεί τηλεπαθητικά, «στέλνοντας» τα λόγια του στο μυαλό των υπολοίπων. Το setting των βιβλίων του είναι μεν μεσαιωνικό, αλλά δεν του λείπουν πινελιές που το κάνουν πιο μοντέρνο ή πιο ατμοπάνκ κάποιες φορές.

Αυτό που κάνει το έργο του καθολικά ελκυστικό είναι επίσης το γεγονός πως έχει πολλαπλά σημεία εισόδου. Τα 41 βιβλία του χωρίζονται σε μικρότερες υποσειρές. Μια σειρά οκτώ βιβλίων πιο αστυνομικού τύπου για το Night Watch, την αστυνομική δύναμη της Ankh-Morpork, της εμβληματικής πόλης του Discworld, μια σειρά έξι βιβλίων για τις Μάγισσες, πέντε με τον Θάνατο ως βασικό χαρακτήρα, κοκ. Όλες με τις δικές τους ευαισθησίες και διαφορετικά σημεία εστίασης, αλλά με την ίδια ευχάριστη και απελευθερωτική πρόζα.

Όπως συχνά έλεγε και ο ίδιος, το είδος της φαντασίας στη λογοτεχνία δεν έχει να κάνει απλά με μάγους και χαζά ραβδάκια. Είναι ένας όμορφος τρόπος να βλέπεις τον κόσμο από νέες κατευθύνσεις. Έχοντας ασχοληθεί σε όλη την «ακαδημαϊκή» μου ζωή με τη λογοτεχνία του φανταστικού και με τις εμβληματικές μορφές που ανέφερα παραπάνω, μπορώ με πολύ σιγουριά να πω πως οι «νέες κατευθύνσεις» της φαντασίας υπέστησαν σοβαρό πλήγμα με την απώλεια του Pratchett. Τις ημέρες που περνάμε, δώστε μια ευκαιρία σε κάποιο από τα βιβλία του. Δε θα το μετανιώσετε.

The post Εκεί που το χιούμορ συναντά το φανταστικό – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

The Lobster σκηνοθεσίας Γιώργου Λάνθιμου (2015)

Αν αναρωτηθώ ποια ήταν η πιο παράξενη ταινία που είδα την τελευταία δεκαετία, ο Αστακός του Γιώργου Λάνθιμου είναι η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό. Ο Έλληνας σκηνοθέτης ξεκίνησε να ακούγεται στο Χόλυγουντ από τον Κυνόδοντα (2009) και πλέον έχοντας σκηνοθετήσει τρείς πολύ δυνατές ταινίες μέσα σε 5 χρόνια, είναι ένα από τα ονόματα που αποτελούν την εμπροσθοφυλακή της νέας σκηνοθετικής εποχής. Ο Αστακός είναι μια σουρεαλιστική, δυστοπική μαύρη κωμωδία. Η υπόθεση είναι παράλογα απλή. Άνθρωποι που δεν έχουν κάποια ρομαντική σχέση στη ζωή τους οδηγούνται σε ένα ξενοδοχείο και έχουν 45 μέρες να βρουν σύντροφο, αλλιώς θα μεταμορφωθούν σε ζώα. Όσο παράλογο και αν ακούγεται, το ύφος της ταινίας είναι δραματικό, κάτι που κατά την άποψη μου πέτυχε να με βάλει στην ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στο γέλιο και τον πραγματικό τρόμο. Είναι μια πανέξυπνη ιδέα που λειτουργεί με βρετανικό, ξερό και ανέκφραστο χιούμορ, το οποίο σατιρίζει την μοντέρνα κοινωνία όσον αφορά το φλερτ (τα likes του Facebook και τα swipe right του Tinder που κάνουν την αναζήτηση συντρόφου μια φθηνή συναλλαγή), αλλά κυρίως την εμμονή για σύντροφο, αγάπη και θετικότητα. Θυμίζει στη δομή της θεατρικό έργο του Samuel Beckett και αυτό μόνο ως καλό μπορούμε να το πάρουμε.

Interstellar σκηνοθεσίας Cristopher Nolan (2014)

Άλλη μια επιτυχία του Nolan που στον κινηματογράφο ξέφυγε από τα όρια της ταινίας και σε ρούφηξε στο δράμα της. Το Interstellar είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας και το setting της είναι ένα δυστοπικό μέλλον στο οποίο η ανθρωπότητα παλεύει να επιβιώσει στον πλέον αφιλόξενο πλανήτη της Γης την ώρα που οι μεγαλύτεροι επιστήμονες προσπαθούν να βρουν ένα νέο σπίτι για να διασωθεί το είδος. Και ενώ υπάρχει η «μεγάλη εικόνα» όπως λένε οι Αμερικανοί, υπάρχει και η μικρότερη ιστορία που προσφέρει απίστευτες δραματικές εντάσεις, αυτή της οικογένειας του Joseph Cooper, ενός πρώην πιλότου της NASA. Ας αφήσω στην άκρη το γεγονός πως είναι ένα οπτικό και μουσικό αριστούργημα, όπως μας έχει συνηθίσει ο Νόλαν, και ας πιάσω λίγο την ψυχή της. Μια ταινία τόσο μακριά από την πραγματικότητα, με επιστημονικές πομφόλυγες, με ταξίδια μέσα από διαστημικές σκουληκότρυπες και πλανήτες στους οποίους το 1 δευτερόλεπτο αντιστοιχεί σε ώρες στο πλαίσιο της γης, θα πρεπε νομοτελειακά να μην μπορεί να σε ακουμπήσει δραματικά. Το Interstellar όμως θα σε κάνει να κλάψεις. Καταπληκτικός ο Matthew McConaughey και η Jessica Chastain. Είναι ένα διαστημικό και κινηματογραφικό ταξίδι με απίστευτη κάθαρση. Μας έλειπε κάτι τόσο δυνατό μετά το 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (1968) του Κιούμπρικ. Δεν φτάνει το αριστούργημα του Κιούμπρικ, αλλά σίγουρα στέκεται στο ύψος της.

Joker του Todd Phillis (2019)

Για το Joker τοποθετήθηκα εκτενώς λίγες μέρες μετά την πρώτη προβολή του στους κινηματογράφους (βλέπε Joker: Ο «Πρίγκηπας του Εγκλήματος» γίνεται βασιλιάς στα χέρια του Joaquin Phoenix στο eptanews.gr). Ο λόγος βέβαια που βρίσκεται στην αγαπημένη μου 10άδα δεν είναι ο Todd Phillips ή το σενάριο της, αλλά ο άνθρωπος που ενσάρκωσε το όραμα της ταινίας. Εμμένω στην άποψη μου πως αν έπαιζε κάποιος άλλος τον πρίγκηπα του εγκλήματος αυτή η ταινία θα ήταν…απλά ένα καλό blockbuster. Η ερμηνεία του Phoenix όμως κουβάλησε στις πλάτες της την ταινία και την βάζει σήμερα δίπλα σε μεγαθήρια. Είχα γράψει παλιότερα για τις Τρεις Πινακίδες και το πόσο με ιντριγκάρουν οι ταινίες των οποίων η πλοκή επισκιάζεται από το καστ τους. Το Joker είναι το απόλυτο παράδειγμα.

Anomalisa σκηνοθεσίας Charlie Kaufman (2015)

Καμιά έκπληξη εδώ. Ο Charlie Kaufman είναι από τους καλύτερους σεναριογράφους που έχει να επιδείξει το Χόλυγουντ. To Being John Malkovich (1999), το Synecdoche, New York (2008) και το Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) τον είχαν ήδη βάλει σε περίοπτη θέση μέσα στο μυαλό μου. Είχα πολύ μεγάλες προσδοκίες από το Anomalisa, κάτι που συνήθως «δολοφονεί» τις ταινίες πριν τις δω γιατί είναι αδύνατο να με «γεμίσουν», όμως ο Kaufman δεν απογοητεύει ποτέ. Η ταινία μου θύμισε πολύ το Lost in Translation (2003), αλλά είναι πολύ πιο καλογραμμένη. Έκανα μια βαθιά ψυχαναλυτική ανάλυση της πριν κάποιους μήνες (Anomalisa: Η αναβολή της επιθυμίας και το συναισθηματικό κενό στο eptanews.gr), την οποία αξίζει να διαβάσετε αφού βέβαια τη δείτε, καθώς πρόκειται για ανάλυση και όχι για no-spoiler review. Λάτρεψα την κυνικότητα της και την τρομακτική αντίθεση ενός τόσο «μαύρου» σεναριακού αποτελέσματος με το φαινομενικά χαρούμενο εικαστικό της, αυτό του animation διακεκομμένης λήψης.

Django Unchained του Quentin Tarantino (2012)

Νομίζω πως είναι η ταινία που έχω δει περισσότερες φορές στη ζωή μου μετά φυσικά από τις ταινίες του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Δεν έχω απολαύσει ταινία περισσότερο. Δεν νιώθω την παραμικρή ανάγκη να την αναλύσω ή να σας εξηγήσω γιατί είναι τόσο ψηλά στις επιλογές μου. Απλά δείτε την αν δεν το έχετε κάνει ήδη. Τολμηρή, γεμάτη αίμα, πανέμορφη στιλιστικά και με εξαιρετικές ερμηνείες από Christoph Waltz, Jamie Foxx, Leonardo DiCaprio, Samuel Jackson, και Kerry Washington. Κάθε φορά που βλέπω ταινία του Tarantino είμαι σαν μικρό παιδί. Δεν υπάρχει ταινία του που να μην είναι ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ του κινηματογράφου ως ψυχαγωγία. Δεν έχω βρει ακόμα άνθρωπο που δεν του άρεσε ή που θεώρησε χαμένες τις 2μιση ώρες που ξόδεψε για χάρη της.

The post Οι 10 αγαπημένες μου ταινίες της δεκαετίας (Β’ Μέρος) – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.