Παναθηναϊκή Πανελλαδική Οργάνωση Γυναικών Παράρτημα Πιερίας «Οι Ολυμπιάδες»

Αν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Στιγμιότυπα από την καθιερωμένη εθελοντική αιμοδοσία των «Ολυμπιάδων» appeared first on Eptanews.gr.

Για να αποφασίσετε εάν είστε έτοιμοι ή κατάλληλοι για μια δέσμευση ζωής με έναν σκύλο ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθείτε:

Μπορείτε να ανεχθείτε σε καθημερινή βάση:

– Έναν σκύλο να σας σαλιώνει και να σας μυρίζει;

– Έναν σκύλο να γλύφεται και να ξύνεται;

– Έναν σκύλο να σας γεμίζει με τρίχες;

– Έναν σκύλο να γαβγίζει;

– Έναν σκύλο να σας ακολουθεί σε κάθε σας βήμα μέσα στο σπίτι;

– Το μάζεμα των ακαθαρσιών του σκύλου σας στη βόλτα;

Είστε έτοιμοι να:

– Βγαίνετε βόλτα με τον σκύλο σας δύο με τρεις φορές την ημέρα σε καθημερινή βάση, με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες;

– Μαζεύετε τις ακαθαρσίες του σκύλου σας στη βόλτα για να κρατάτε το περιβάλλον καθαρό και να δείχνετε σεβασμό στους συμπολίτες σας;

– Αντιμετωπίσετε την πιθανότητα να πρέπει να καθαρίσετε ακαθαρσίες, εμετό ή ούρα εάν ο σκύλος αρρωστήσει ή μέχρι να μάθει να μην λερώνει στο σπίτι;

– Αφιερώσετε χρόνο, μελέτη, ίσως και χρήμα, προκειμένου να ενημερωθείτε σωστά για τον τρόπο εκπαίδευσης του σκύλου;

Έχετε:

– Αρκετό και κατάλληλο χώρο για ένα σκύλο;

– Μια μόνιμη κατοικία;

– Μια ασφαλή κοντινή περιοχή (πχ ένα πάρκο) για να πηγαίνετε βόλτα με τον σκύλο σας;

– Χρόνο και υπομονή για να εκπαιδεύσετε το σκύλο σας;

– Χρόνο για να χαϊδεύετε, να ταΐζετε, να κάνετε βόλτα, να παίζετε και να επαινείτε το σκύλο σας καθημερινά;

– Την ικανότητα και την δυνατότητα να δεσμευτείτε δια βίου να φροντίζετε το κατοικίδιό σας, ακόμη κι αν αυτό αρρωστήσει, παραλύσει, τραυματιστεί, τυφλωθεί ή αποκτήσει άλλες ειδικές ανάγκες;

– Την ικανότητα και την δυνατότητα να δεσμευτείτε δια βίου να φροντίζετε το κατοικίδιό σας, ή να φροντίσετε για την εξασφάλισή του, ακόμη κι αν εσείς αρρωστήσετε ή χωρίσετε ή μετακομίσετε ή αντιμετωπίσετε καταστάσεις πέραν του φυσιολογικού;

– 500 ή και περισσότερα ευρώ το χρόνο να διαθέσετε ετησίως για την τροφή του, τα ιατρικά του έξοδα και άλλες του ανάγκες;

Απαντήσατε σε όλα ΝΑΙ; Πιθανόν είστε ιδανικός για να γίνετε κηδεμόνας ενός σκύλου. Μήπως, όμως, υπάρχουν στην οικογένειά σας

– Μέλη που δεν συμπαθούν τους σκύλους;

– Μέλη που φοβούνται τους σκύλους;

– Μέλη που έχουν αλλεργία στους σκύλους;

– Κτητική γάτα, σκύλος ή παιδί;

Απαντήσατε σε όλα ΟΧΙ; Είστε, χωρίς αμφιβολία, ιδανικοί υποψήφιοι για την υιοθεσία κάποιου σκύλου. Είστε, όμως, έτοιμοι; Πόσα γνωρίζετε για τον σκύλο;

Σωστό ή λάθος;

1. Ο σκύλος χρειάζεται βόλτα μια φορά την ημέρα.
2. Δεν πειράζει εάν είναι ο σκύλος δεμένος όλη την ημέρα. Τον λύνουμε το βράδυ.
3. Δεν πειράζει να υιοθετήσουμε σκύλο, ακόμη και αν κάποια μέλη της οικογένειας δεν συμπαθούν τους σκύλους.
4. Όταν αφήνουμε το σκύλο μας να τρέξει και να παίξει στην αυλή είναι σαν να πήγε βόλτα.
5. Οι σκύλοι πρέπει να πηγαίνουν στον κτηνίατρο μια φορά το χρόνο.
6. Ένας σκύλος μπορεί να εκπαιδευτεί να μην γαβγίζει, να μην μυρίζει το χώμα ή άλλους σκύλους και να μην ζητάει προσοχή όλη την ώρα.
7. Δεν πειράζει αν δεν μαζεύουμε τις ακαθαρσίες του σκύλου μας εφόσον είμαστε στο πάρκο, σε χόρτα ή σε χώμα. Είναι καλό λίπασμα.
8. Δεν πειράζει εάν ο σκύλος μας περιφέρεται μόνος του στη γειτονιά μας, γιατί όλοι οι γείτονές μας αγαπούν τους σκύλους.
9. Η στείρωση του κατοικίδιου μας δεν είναι απαραίτητη γιατί τον περιορίζουμε την εποχή του οίστρου και δεν ζευγαρώνει.
10. Δεν πειράζει εάν το παιδί μας είναι μικρό. Μπορεί να πάει βόλτα τον σκύλο μας γιατί δεν είναι μόνο μικρόσωμος, είναι και εκπαιδευμένος.

Σωστό ή Λάθος, λοιπόν; Την επόμενη βδομάδα αναλυτικά…

Μύρισε η άνοιξη: Εγώ και ο σκύλος μου στην θάλασσα

Κρατάτε τον παρακάτω οδηγό μαζί σας για κάθε ενδεχόμενο. Δυστυχώς ο νόμος σχεδόν παγκόσμια για τα ζώα κρύβει έναν απίστευτο παραλογισμό: από την μια αναγνωρίζονται ως όντα με δικαιώματα βασικά για την ζωή και ευζωία τους, από την άλλη αντιμετωπίζονται σαν τραπεζοκαθίσματα που αγοράζονται πουλιούνται ή πετιούνται στα σκουπίδια και στο δρόμο χωρίς δεύτερη σκέψη. Τον ίδιο παραλογισμό συναντούμε και στην καθημερινότητά μας από τους συμπολίτες μας. Μέχρι να έρθει η ημέρα που τα κατοικίδια θα λάβουν την θέση που τους αξίζει δίπλα μας πρέπει να είμαστε ενημερωμένοι και να ακολουθούμε τον νόμο. Δεν δίνουμε δικαίωμα. Δίνουμε το καλό παράδειγμα.

Αντωνία Νατσιοπούλου

για το

Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης

The post Σας παρακαλά το παιδί σας για σκυλάκι; Δεν είστε βέβαιοι εάν σας ταιριάζει ο σκύλος για κατοικίδιο? – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

Του Δημήτρη Ρουκά M.Sc.

Τεχνολόγος Γεωπόνος,

Επιστημονικός Συνεργάτης Π.Ε. Πιερίας

Ένα αξιοσημείωτο κομμάτι της τοπικής στρατιωτικής ιστορίας μας, που είχε ξεχαστεί κάτω από μια πυκνή βλάστηση για δεκαετίες, αποτελούν τα γερμανικά πολυβολεία στην παλαιά σιδηροδρομική (Συμμαχική) γέφυρα του Αλιάκμονα ποταμού στην Μεγάλη Γέφυρα (Μυλοβός) Πιερίας (Φωτ. 1). Πρόκειται για παλιά πολυβολεία και οχυρωματικές εγκαταστάσεις που ρημάζουν, έρμαια του χρόνου, των φθορών και της καταστροφής.

Κατασκευάστηκαν από τους Γερμανούς την περίοδο της Κατοχής ώστε οι δυνάμεις κατοχής να αποτρέψουν τυχών επιχειρήσεις δολιοφθοράς. Ήταν μέρος των οχυρωματικών έργων της αμυντικής γραμμής της γέφυρας. Όμως και η ίδια η παλαιά σιδηροδρομική γέφυρα φέρει την πρόσφατη προπολεμική και μεταπολεμική ιστορία της περιοχής (Φωτ. 2). Είναι συνυφασμένη με την ενσωμάτωση της Μακεδονίας στην Μητέρα Ελλάδα και τον αγώνα του Ελληνικού Κράτους και των κατοίκων να μπουν σε τροχιά ανάπτυξης μετά από πεντακόσια χρόνια οθωμανικής σκλαβιάς, δύο παγκοσμίους πολέμους και έναν ακόμη πιο καταστρεπτικό αδελφοκτόνο πόλεμο.

Το 1941, μόλις οι Γερμανοί κατέκτησαν τη χώρα μας, για το φόβο ενός σαμποτάζ οργάνωσαν τη στρατιωτική άμυνα και οχύρωση, με μια σειρά οχυρωματικών έργων. Άρχισαν να κατασκευάζουν πολυβολεία, πύργους και φυλάκια, παρατηρητήρια, καταφύγια και άλλα αμυντικά έργα σε στρατηγικής σημασίας σημεία του σιδηροδρομικού και οδικού δικτύου, με σκοπό την φύλαξη του συγκοινωνιακού δικτύου. Πολλά τέτοια έργα τους σώζονται μέχρι στις μέρες μας. Αυτό συνέβη και στην Πιερία Ένα από τα σημεία που θεωρούσαν μεγάλης στρατηγικής σημασίας, ήταν και η μεγάλη σιδηροδρομική γέφυρα του Αλιάκμονα κοντά στο χωριό Μολυβός (Σήμερα Μεγάλη Γέφυρα) του Αιγινίου. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η σιδηροδρομική γραμμή ήταν η κύρια οδός ανεφοδιασμού των γερμανικών δυνάμεων κατά την Εκστρατεία στη Βόρεια Αφρική. Η σιδηροδρομική γραμμή για τρία περίπου χρόνια εξυπηρετούσε τους στρατιωτικούς και πολιτικούς σκοπούς (μεταφορά των ελλήνων εβραίων στα κολαστήρια στρατόπεδα συγκεντρώσεως) των Γερμανών. Όταν ο γερμανικός στρατός αποχώρησε το 1944, ανατίναξε τη γέφυρα βάση του σχεδίου συστηματικής καταστροφής που είχε επεξεργαστεί η Βέρμαχτ χωρίς να προλάβει να καταστρέψει τα οχυρωματικά έργα. Τα αποτυπώματα των οχυρωματικών έργων (Φωτ. 3) και της κατεστραμμένης γέφυρας (Φωτ. 4) υπάρχουν ακόμα στην περιοχή.

Οχύρωση της σιδηροδρομικής γέφυρας του Αλιάκμονα ποταμού

Το σιδηροδρομικό δίκτυο στην Ελλάδα, εκτός από τον ρόλο της επικοινωνίας και της μεταφοράς, είχε επίσης να επιτελέσει και σημαντική στρατιωτική λειτουργία. Είναι γνωστό το πιο αδύνατο στρατιωτικό σημείο του σιδηροδρομικού δικτύου ήταν οι γέφυρες και οι Σιδηροδρομικοί Σταθμοί, η καταστροφή των οποίων, λόγω σημαντικών δυσκολιών στην ανασυγκρότηση, μειώνει σημαντικά τη στρατιωτική αξία τους.

Έτσι με το που ήρθαν οι Γερμανοί στο Αιγίνιο στις 12 Απριλίου του 1941, (Φωτ. 5) εγκατέστησαν αμέσως μια φρουρά στο Σιδηροδρομικό σταθμό του, μια στη σιδηροδρομική γραμμή δίπλα στη γέφυρα του Αλιάκμονα, κι ένα φυλάκιο στη σιδηροδρομική γραμμή στην περιοχή Κρυονέρι (νότια του Αιγινίου) καθώς η απόστασή του ήταν μόλις δύο χιλιόμετρα από τη γέφυρα. Φοβούμενοι σαμποτάζ και την καταστροφή της σιδηροδρομικής γεφύρας οι Γερμανοί επέδειξαν ιδιαίτερη σπουδή στην οργάνωση οχυρωματικών έργων ξεκινώντας άμεσα την ανέγερση των οχυρωματικών δομών περιμετρικά αυτής.

Όλα τα κτίρια βρίσκονται στην άμεση γειτνίαση με την σιδηροδρομική γέφυρα. Το ύψος των πυροβολείων προσαρμόστηκε στο μέγεθος του υφιστάμενου σιδηροδρομικού επιχώματος με σκοπό να μεγιστοποιηθεί το εύρος των όπλων και της παρατήρησης της περιοχής. Λόγω της εγγύτητας με τον Αλιάκμονα ποταμό τα γερμανικά φυλάκια της γέφυρας, εκτός από τον γενικό πολεμικό στόχο τους για την οχύρωση της, είχαν και ειδικό ρόλο την παρακολούθηση και έλεγχο του ποταμού. Επίσης κατασκεύασαν στο νοτιανατολικό φυλάκιο μπροστά προς τον ποταμό και ένα πολύ μικρό ναύσταθμο για τις βάρκες με τις οποίες περιπολούσαν στο ποταμό. Περιμετρικά της οχύρωσης της γέφυρας οι Γερμανοί εγκατέστησαν ναρκοπέδιο.

Τα οχυρωματικά έργα προστασίας της σιδηροδρομικής γέφυρας του Αλιάκμονα ποταμού

Το οχυρωματικό έργο των Γερμανών κατά την περίοδο της Κατοχής, για τη φύλαξη της σιδηροδρομικής γέφυρας του ποταμού Αλιάκμονα μας αποκαλύπτει μια πολύ ισχυρή αμυντική εγκατάσταση. Η οχύρωση της περιοχής περιελάμβανε, δύο πύργους-πυροβολεία, δυο φυλάκια πυροβολεία με τα προσαρτημένα ημιυπόγεια κτίρια υπηρεσίας των φυλακίων, ναύσταθμο, κτίρια εξυπηρέτησης της στρατοπέδευσης, διοικητήρια, θαλάμους οπλιτών και αξιωματικών, τηλεφωνικά κέντρα, σταθμούς ασυρμάτου, μαγειρεία, αποθήκες (τροφίμων, καυσίμων, πυρομαχικών, κλπ.) που εξασφάλιζαν την αυτάρκεια και την ασφαλή διαβίωση της φρουράς.

Σήμερα ο επισκέπτης ερχόμενος από την Μεγάλη Γέφυρα (Μυλοβό) το πρώτο οχυρό που συναντά 150 μ. πριν την γέφυρα είναι ο τριώροφος πύργος- πολυβολείο στην νοτιοδυτική πλευρά της σιδηροδρομικής γραμμής (Φωτ. 6).

Ο τριώροφος πύργος είναι κατασκευασμένος από οπλισμένο σκυρόδεμα, πέτρα, ασβεστοκονίαμα, συμπαγείς οπτόπλινθους, ξύλο και χάλυβα εσωτερικά. Στο κέντρο κάθε πλευράς, υπάρχουν προεξοχές κατασκευασμένες με τσιμεντένιους γείσους και κεραμικούς κυβόλιθους, επιβεβαιώνοντας τον οχυρωματικό προορισμό του κτιρίου. Στο εσωτερικό του πολυβολείου υπάρχει αρκετός χώρος που στρατωνιζόταν οι γερμανοί στρατιώτες. Η εσωτερική επικοινωνία πραγματοποιούταν με ξύλινες κλίμακες, οι οποίες δεν σώζονται, αλλά υπάρχουν τα ανοίγματα στα δάπεδα και τα ίχνη τους στους τοίχους (Φωτ. 7). Στην οροφή του διακρίνονται οι θέσεις βολής. Ήταν ένα φυλάκιο που μπορούσε να διαθέτει πολυπληθή άμυνα. Οι διαστάσεις και η κλίση τους υποδηλώνουν, επίσης, το στρατιωτικό χαρακτήρα της κατασκευής. Ο τριώροφος πύργος- πολυβολείο πρέπει να επικοινωνούσε με υπόγειες σήραγγες και ορύγματα με τα υπόλοιπα κτήρια της νότια πλευράς της γέφυρας. Ο πύργος δυστυχώς καταρρέει σιγά σιγά λόγω της διάβρωσης από την βροχή και την βλάστηση.

Στην νοτιοδυτική πλευρά της σιδηροδρομικής γραμμής δίπλα ακριβώς στην είσοδο της γέφυρας είναι ένα  κυκλικό πετρόκτιστο πολυβολείο μαζί με το ημιυπόγειο  κτίριο υποστήριξης. Το κυκλικό πολυβολείο έχει μια προφυλασσόμενη είσοδο από ένα εξωτερικό τοιχίο (Φωτ. 8) & (Σχεδ.της φωτ. 8) Υπάρχουν μικρές οπές στα εσωτερικά τοιχία τους που έχουν σκοπό την τοποθέτηση των πολυβόλων.

Δίπλα από κυκλικό πολυβολείο υπάρχει ένα μισογκρεμισμένο κτίριο εξυπηρέτησης στρατοπέδευσης (Φωτ. 9). Το κτίριο αυτό αποτέλεσε για ένα διάστημα τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμού Αλιάκμονα. Κατασκευάστηκε στη δεκαετία ’30, ίσως μαζί με τις νέες, τότε, χαλύβδινες γέφυρες των ποταμών Αξιού και Βαρδαρόβαση (1933 Τα οικοδομικά υλικά που είναι λίθοι (λαξευμένοι στις όψεις), συμπαγείς οπτόπλινθοι και ξύλο και ήταν με ξύλινη κεραμοσκεπή στέγη.

Στη νοτιανατολική πλευρά της σιδηροδρομικής γραμμής υπάρχει τετράγωνο φυλάκιο μαζί με το ημιυπόγειο κτίριο υποστήριξης. Και αυτό το πολυβολείο έχει μια προφυλασσόμενη είσοδο από ένα εξωτερικό τοιχίο. Εδώ υπάρχουν ορθογώνιες μικρές οπές στα εσωτερικά τοιχία τους που έχουν σκοπό την τοποθέτηση των πολυβόλων (Φωτ. 10). Ωστόσο χρειάζεται να περπατήσει για να φτάσει κοντά ώστε να τα δει κάποιος, καθώς η βλάστηση είναι πολύ πυκνή.

Δίπλα στο τετράγωνο φυλάκιο προς τον ποταμό υπάρχει ένα ημιυπόγειο κτίριο υποστήριξης. Σε αυτή την πλευρά υπάρχει μια τσιμεντένια ανοικτή δεξαμενή. Επίσης εκεί κοντά ήταν και ο μικρός ναύσταθμος που τώρα δεν υπήρχε Το ημιυπόγειο κτίριο υποστήριξης αποτέλεσε και μαγειρείο, τραπεζαρία για τους στρατιώτες. Δε είναι εύκολα ευδιάκριτο λόγω της πολύ πυκνής βλάστησης και του καναλιού (Φωτ. 11). Απέναντι από το κτίριο τώρα είναι όλο δένδρα υπήρχε το υποτιθέμενο «Κ.Ψ.Μ.» μια και επρόκειτο για μια παράγκα καφενείο του παππού Πολύζου από το Μυλοβό.

Στη βορειανατολική πλευρά περνώντας τον Αλιάκμονα προς την πλευρά της Ημαθίας, υπάρχει ένας μονώροφος πετρόκτιστος πύργος-πυροβολείο. Διπλά στο πύργο υπάρχουν δύο υποστηρικτικά  κτήρια τα οποία έχουν σχεδόν απογυμνωθεί: δεν υπάρχει σκεπή, δεν υπάρχουν κουφώματα, δεν υπάρχουν εσωτερικά χωρίσματα και πολλές πέτρες έχουν αφαιρεθεί (Φωτ. 12). Σε αυτά φυλασσόταν και τα «ιδικά χαλιά» που έστρωναν πάνω στην γέφυρα όταν χρειαζόταν για να μπορούν να περνούν οχήματα.

Τέλος πάνω στις βάσεις (ζευκτά) της γέφυρας υπάρχουν επίσης τσιμεντένια ατομικά φυλάκια πολυβολεία δεμένα με τον μεταλλικό σκελετό της γέφυρας.

Χρονικά η εγκατάλειψη του οχυρωματικού συγκροτήματος έγινε σταδιακά. Πρώτα σταμάτησε να χρησιμοποιείτε ο τριώροφος πύργος – πυροβολείο μετά το κτίριο μισογκρεμισμένο κτίριο εξυπηρέτησης στρατοπέδευσης. Η στρατοπέδευση πήγε στο νοτιοανατολικό φυλάκιο και βορειοανατολικό πύργο – πυροβολείο και τα συνοδά κτίρια. Τα ατομικά φυλάκια πάνω στις βάσεις (ζευκτά) της γέφυρας χρησιμοποιήθηκαν μέχρι τέλος της παρουσίασης του στρατού.

Καταναγκαστική εργασία από τους κατοίκους την περίοδο της κατοχής

Οι Γερμανοί κατακτητές πραγματοποίησαν σε μικρό χρονικό διάστημα ένα μεγάλο οχυρωματικό έργο, αφού πρώτα (1941) επισκεύασαν την γέφυρα που είχαν ανατινάξει στις 8 Απριλίου 1941, οπισθοχωρώντας οι Νεοζηλανδοί (ΑΝΖΑΚ) της Divisional Cavalry Regiment, του Βρετανικού εκστρατευτικού τμήματος . Η δουλειά της ήταν να καταστρέψει της γέφυρες στον ποταμό Αλιάκμονα για να  καθυστερήσουν την προέλευση των Γερμανών.

Όπως όλα τα έργα των Γερμανών, η κατασκευή τους έγινε με καταναγκαστική εργασία των κατοίκων των γύρω χωριών της σιδηροδρομικής γέφυρας, του Μυλοβού αλλά και του Αιγινίου, που τους πήραν ως «Ντουρντουβάκια» με την γνωστή μορφή της αγγαρείας. Ευτυχώς χωρίς να έχουν την τύχη των χαρακτηρισμένων έτσι ομώνυμων Ελλήνων της Ανατολικής Μακεδονίας που χάθηκαν στα αζήτητα στα καταναγκαστικά τάγματα εργασίας του Βουλγαρικού στρατού κατοχής. Η ίδια η λέξη «ντουρντουβάκι» αποτελεί ελληνοποιημένη παραφθορά της προφερόμενης βουλγαρικής λέξης «τρούντοβι βόιτσκι», δηλαδή «τάγματα εργασίας», ή του «τρούντοβ βόινικ», δηλαδή «φαντάρος εργασίας». Ακόμη επέταξαν και κάρα για να μεταφέρουν τα υλικά. Για τις δε πέτρες που χρησιμοποίησαν τις πήραν μέσα από τις αυλές των Καβακλιωτών κατοίκων του Αιγινίου όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο πρώην Δήμαρχος Αιγινίου κ Αναστάσιος Τερζής. Την όλη επίβλεψη της κατασκευής των έργων την είχε η Οργάνωση Τόντ (Organisation Todt). Η Οργάνωση Τόντ ήταν γνωστή για την χρήση καταναγκαστικής εργασίας. Πέρα της αγγαρείας οι Γερμανοί δεν προέβησαν σε εχθροπραξίες, εκφοβισμούς και εκτελέσεις, σε βάρος των κατοίκων όπως σε άλλα χωριά της Πιερίας. Όταν  έφυγαν απ’ το Αιγίνιο στις 25 Οκτωβρίου του 1944 άφησαν πίσω τους άρρωστους ή τραυματίες στρατιώτες. Οι στρατιώτες αυτοί ήταν από την στρατιωτική μονάδα της γέφυρας. Οι Αιγνιώτες τους περιέθαλψαν και όταν έληξε ο πόλεμος και ανάρρωσαν επέστρεψαν στην πατρίδα τους (Φωτ. 15).

Αμυντική Αρχιτεκτονική

Τα Γερμανικά οχυρωματικά έργα που διατηρούνται σε σημαντικό βαθμό στον Αλιάκμονα ποταμό δεν εκτιμώνται μόνο ιστορικά, καθώς έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην άμυνα της σιδηροδρομικής γέφυρας κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, αποτιμούνται επίσης και ως αμυντικής αρχιτεκτονικής στοιχεία. Πρόκειται για ένα παράδειγμα ολοκληρωμένης γερμανική αμυντικής δομής, που χαρακτηρίζει την έννοια της «οχύρωσης» στο σιδηροδρομικό δίκτυο και όχι μόνο, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες των Βαλκανίων (Φωτ. 15). Οι δομές αυτές είναι χαρακτηριστικές της περιόδου κατά την οποία χτίστηκαν (1939-1944).

Η γερμανική οχύρωση της σιδηροδρομικής γέφυρας παρουσιάζει αξιόλογα αρχιτεκτονικά στοιχεία της εποχής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο σχεδιασμός των πυροβολείων- πύργων και φυλακίων όπως και των άλλων συνιστούν ένα μοναδικό σωζόμενο ενιαίο σύνολο της περιόδου αυτής. Όλα τα πυροβολεία προσφέρουν άριστη προστασία στους οπλίτες, τόσο από τις καιρικές συνθήκες όσο και από τον αντίπαλο. Πρόκειται λοιπόν για ένα ισχυρό αμυντικό έργο χάρη στην απλότητα κατασκευής του και στην έξυπνη λειτουργία του. Το βασικότερο αμυντικό στοιχείο αποτελούν οι πύργοι-πυροβολεία στο ευρύτερο οχυρωματικό σύστημα. Ακολουθούν τον τυποποιημένο σχεδιασμό, με τετράγωνο σχέδιο και δομή με δύο ή τρείς ορόφους με μια οροφή πλάκας που επιτρέπει την επιτήρηση λόγου της ορατότητας και την τοποθέτηση πολυβολείου (Φωτ. Σχεδ. 16). Φαίνεται ότι οι μηχανικοί που κατασκεύασαν τα έργα αυτά και οι στρατιωτικοί που τα σχεδίασαν τα έκαναν υπό την οπτική των τακτικών πλεονεκτημάτων που αυτά θα προσέφεραν στις δυνάμεις κατοχής.

Η κατασκευή της σιδηροδρομική γέφυρα του Αλιάκμονα Ποταμού.

Το Ελληνικό Κράτος αμέσως μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων και πριν αρχίσει ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος, αποφάσισε να ενώσει σιδηροδρομικά τις νότιες περιοχές του Ελληνικού Σιδηρόδρομου που σταματούσε στο Παπαπούλι μέχρι το 1909 με τα πρώην οθωμανικά δίκτυα της Μακεδονίας που βρίσκονταν βορειότερα. Από τα πιο ενδιαφέροντα έργα της γραμμής Παπαπούλι-Πλατύ ήταν η σήραγγα κάτω από το ενετικό κάστρο στην παραλία του Πλαταμώνα, στην είσοδο του Θερμαϊκού και η γέφυρα του Αλιάκμονα (Βιστρίτσα) που ήταν το μεγαλύτερο τεχνικό έργο της γραμμής. Στις 13/26 Ιανουαρίου 1914, το ελληνικό Κράτος υπογράφει συμβάσεις με τη γαλλική εταιρία Batignolles για την κατασκευή της επεκτάσεως της γραμμής από το Παπαπούλι μέχρι το Πλατύ μήκους, 90 χλμ. ώστε επιτευχθεί η σιδηροδρομική ένωση με τη Μακεδονία.

Η εταιρία Batignolles αναλαμβάνει την υποχρέωση της κατασκευής της σιδηροδρομικής γραμμής. Οι κατασκευαστικές εργασίες ξεκίνησαν με εντατικό ρυθμό, την άνοιξη του 1914. Η έναρξη του Α’ Παγκόσμιου πόλεμου είχε ως αποτέλεσμα να επέλθουν συνεχή και μεγάλα εμπόδια και να αντικατασταθούν οι προγραμματισμένες μεταλλικές κατασκευές στις γέφυρες των ποταμών με άλλες ξύλινες, προσωρινές. Έτσι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε στο πέρασμα του ποταμού Αλιάκμονα της παλαιάς κοίτης του ήταν ξύλινη. Στην δεκαετία του ’20, η αρχική, ξύλινη κατασκευή αντικαταστάθηκε από χαλύβδινη (Φωτ. 17 )(Φωτ.18 ) (Φωτ.19 ). Η γέφυρα επί της παλαιάς κοίτης του Αλιάκμονα ήταν ανοίγματος 150 μ. με τρία μεταλλικά τμήματα μεταξύ των βάθρων, τα  οποία όμως αντικαταστάθηκαν προσωρινά με ξύλινα.

Ο βασιλιάς της Ελλάδας στις 9/ 22.5.1916, εγκαινίασε τη νέα γραμμή Παπαπούλι-Πλατύ στη στάση του Λιμπάνοβου (Κολινδρού), σημερινό Αιγίνιο (Φωτ. 20).

Τα εγκαίνια έγιναν με κάθε επισημότητα, τοποθετώντας μαζί με το διάδοχο τον τελευταίο αμφιδέτη βιδώνοντας από ένα τιρφόνι (Φωτ. 21).

Κατόπιν, αφού σταθεροποιήθηκε η σύνδεση από τα συνεργεία, το τραίνο των εγκαινίων μετέφερε τους προσκεκλημένους μέχρι το Λιμπάνοβο, όπου παρατέθηκε γεύμα και εκφωνήθηκαν οι επίσημοι λόγοι.

Στη συνέχεια, το τραίνο τους μετέφερε μέχρι το Πλατύ. Το 1918 τα πρώτα τρένα πραγματοποιούν τη διαδρομή Αθήνα–Θεσσαλονίκη (507 χλμ) και σηματοδοτούν την ολοκλήρωση της γραμμής. Με την ολοκλήρωση της κατασκευής της γραμμής Παπαπούλι-Πλατύ, η γραμμή προσφέρει τις σημαντικές στρατιωτικές υπηρεσίες της (αθρόα μεταφορά συμμαχικών στρατευμάτων εξοπλισμού και πυρομαχικών) στους συμμάχους της Αντάντ και λίγα χρόνια αργότερα (1/7/1920 το πρώτο διεθνές σιδηροδρομικό δρομολόγιο από το Παρίσι φτάνει στην Αθήνα) σηματοδοτώντας την οριστική πλέον είσοδο της Ελλάδας στο χάρτη των διευρωπαϊκών σιδηροδρομικών δικτύων. Λίγες δεκαετίες αργότερα (1941) οι Γερμανοί γνωρίζοντας την στρατιωτική σημασία του υπάρχοντος σιδηροδρομικού δικτύου προέβησαν στην περίμετρο της σιδηροδρομικής γέφυρας του Αλιάκμονα στην κατασκευή οχυρωματικών έργων για την φύλαξή της.

Η κατασκευή νέας γεφύρας το1932 και οι ανακατασκευές της κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ξεκίνησαν από την ‘Εταιρία Foundation που είχε και την επίβλεψη, να εκτελούνται υδραυλικά έργα στην πεδιάδας της Θεσσαλονίκης. Τα έργα στην περιοχή του Αλιάκμονα ποταμού περιλάμβαναν την κατασκευή περιφερειακής διώρυγα που εκβάλλει στον ’Αλιάκμονα, την διευθέτηση της κοίτης του πόταμου Αλιάκμονος και την κατασκευή νέας σιδηροδρομικής γέφυρας (300μ.) στην προέκταση στην υπάρχουσα παλαιά σιδηροδρομική γέφυρα (150μ.) παρά τό 472ό χλμ.της γραμμής Αθηνών-Θεσ)νίκης επί της νέας κοίτης του ποταμού. Τα έργα αυτά κατεστάθησαν αναγκαία για την εξυπηρέτηση του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου Η διευθέτηση της κοίτης του πόταμου Αλιάκμονος ολοκληρώθηκε  το 1936. Κατά την διάρκεια της κατασκευής της νέας γεφύρας η κυκλοφορία των συρμών γινόταν από παρακαμπτήρια γραμμής ABC, (Σχεδ. της Φωτ. 22) προσωρινής γέφυρας της επί του Αλιάκμονος.

Η προσωρινή γέφυρα, κατασκευάστηκε από την εταιρία «’Έρεκα» της Θεσσαλονίκης (Φωτ.22).

Τα σιδερένια μέρη την νέας γέφυρας  προέρχονταν από το εργοστάσιο Krupp της Rheinhausen της Γερμανίας. Στις 23 και 24 Ιουνίου 1932 έγινε η προσωρινή παραλαβή της γεφύρας και ξεκίνησε η λειτουργία της μέχρι τις 9 Απριλίου 1941 όταν την ανατίναξαν οπισθοχωρώντας οι Νεοζηλανδικοί (ΑΝΖΑΚ) του εκστρατευτικού τμήματος των Βρετανών χωρίς να προκαλέσουν μεγάλες ζημιές. Τις ζημιές αυτές τις αποκατέστησαν αμέσως οι Γερμανικές δυνάμεις Κατοχής. Μέχρι να επιδιορθώσουν τις καταστροφές κατασκεύασαν προσωρινή γέφυρας δεξιά κατάντη της επί του Αλιάκμονα γέφυρα.

Μαζί με την αποκατάσταση των ζημιών που προξένησαν οι σύμμαχοι (Νεοζηλανδικών -ΑΝΖΑΚ) οι Γερμανικές δυνάμεις Κατοχής ξεκίνησαν και την οχύρωση της περιοχής, περιφερικά της σιδηροδρομικής γέφυρας.

Δυστυχώς όπως είναι ήδη γνωστό, οι Γερμανοί εγκαταλείποντας την Ελλάδα επέφεραν τις μεγαλύτερες καταστροφές από όλες τις άλλες χώρες, τις όποιες προσωρινά υποδούλωσαν. Ο βαρύτερος κλήρος αυτής της καταστρεπτικής λαίλαπας έλαχε στην κυρία σιδηροδρομική αρτηρία της Ελλάδος καθώς τίποτε σχεδόν δεν απέμεινε άθικτο στο Δίκτυο των Σ.Ε.Κ (Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους). Ο Γερμανικός στρατός αποχωρώντας τον Οκτώβριο του 1944 από το Αιγίνιο προς τη Θεσσαλονίκη χρησιμοποίησε τραίνα που μετέφεραν πολλές γερμανικές μονάδες, άρματα, οχήματα, μέχρι και μικρά αεροπλάνα (με διπλωμένα τα φτερά τους). Μόλις ολοκλήρωσαν την αποχώρησή τους ανατίναξαν την σιδηροδρομική γέφυρα στον Αλιάκμονα ποταμό καταστρέφοντας την σχεδόν ολοσχερώς, δεν πρόλαβαν όμως να καταστρέψουν τια οχυρωματικά έργα.

Αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανικών Στρατευμάτων υπηρεσίες των Σ.Ε.Κ. ξεκίνησαν το δυσχερές έργο της ανακατασκευής της γέφυρας (Φωτ. 24). Οι δυσκολίες ήταν μεγάλες καθώς η Ελλάδα έμπαινε στον εμφύλιο πόλεμο. Παρόλα αυτά ξεκίνησε, η άμεση χρηματοδότηση από το Ελληνικό κράτος, η περισυλλογή και συγκέντρωση των πάσης φύσεως υλικών και εργαλείων. Επίσης βοήθεια προσφέρθηκε από τις Βρετανικές Στρατιωτικές Αρχές που βρίσκονταν στην Ελλάδα μέσω της ΟΥΝΡΡΑ, χωρίς να καταβληθεί στην ΟΥΝΡΡΑ κανένα ποσό. Στα έργα της αποκατάστασης εργάστηκαν αρκετοί κάτοικοι από την Μεγάλη Γέφυρα (Μυλοβό).

Η γέφυρα αποτελείτο από μια συνεχή μεταλλική γέφυρα επί 3 ανοίγματα των 45,00+60,00+45,00 μ. και 6 μεταλλικών ζευκτών ανοίγματος 48,80 μ. Από την ανατίναξη καταστράφηκαν τα 3 άνοιγμά της συνεχής γέφυρας των 150μ. και τα 5 από τα 6 ζευκτά. Από τα 10 βάθρα της γέφυρας, 2 παρέμειναν αβλαβή, 2 κατεστράφησαν «έκ θεμελίων», τα δε υπόλοιπα 6 καταστράφηκε τελείως η ανωδομή. Οι εργασίες αποκατάστασης ξεκίνησαν το 1945. Κατά τις εργασίες, καθαρίστηκαν τα ερείπια, ανασυναρμολογήθηκαν 2 παλαιά μεταλλικά ζευκτά ανοίγματος 48,80 μ., υποκατεστάθησαν 7 βάθρα και κατασκευάστηκε  παραπλεύρως προσωρινή γέφυρα υπηρεσίας. Μέχρι να ολοκληρωθεί η ανακατασκευή της γέφυρας, κατασκεύασαν μια πρόχειρη γέφυρα ώστε να υπάρχει σιδηροδρομική επικοινωνία στις βάσείς που είχαν οι Γερμανοί .

Για την γρήγορη κατασκευή των υπόλοιπων ζευκτών και για να αποφύγουν τυχόν παρενόχληση από του αντάρτες του ΕΛΑΣ στο σοβαρό έργο της αποκατάστασης, επιλέχτηκαν λυόμενα μεταλλικά ζεύγματα γεφυρών, τύπου «ΕΒΕΡΩΛΛ» (λυόμενες γέφυρες με την μορφή τυποποιημένων τμημάτων) και ήταν επιμελημένης εργοστασιακής κατασκευής, ετοιμοπαράδοτα.

Μπορεί τα τεχνικά προβλήματα να λυνόταν, όμως ένα μεγάλο εμπόδιο ήταν να προσεγγίσουν την περιοχή για να ξεκινήσουν την αποκατάσταση των καταστροφών, καθώς έγιναν τοποθετήσεις ναρκών γύρω από την γέφυρα από τους γερμανούς σε αριθμό και σε θέσεις άγνωστες. Το πρόβλημα ήταν τόσο μεγάλο που και στους τοπογραφικούς χάρτες του 1952 της περιοχής τα περιφερειακά αγροτεμάχια φέρουν την ένδειξη «ναρκοπέδιο» (Φωτ. 26).

Η σιδηροδρομική γέφυρα ολοκληρώθηκε το 1949 και λειτούργησε αδιάλειπτα μέχρι το 1991, όπου εγκαινιάστηκε η καινούργια σιδηροδρομική γέφυρα της νέας σιδηροδρομικής γραμμής υψηλών ταχυτήτων με την ηλεκτροκίνηση των συρμών.

Συγκεκριμένα, η νέα σιδηροδρομικής γραμμής υψηλών ταχυτήτων (διπλή γραμμή) κατασκευάστηκε χρονικά στα εξής τμήματα: Κατερίνη – Κορινός (1991), Αιγίνιο – Πλατύ (1991), Λεπτοκαρυά – Κατερίνη (1993), Κορινός – Αιγίνιο (2000), ενώ η κατασκευή διπλής γραμμής στο τμήμα Λεπτοκαρυά – Πλαταμώνας – (Ευαγγελισμός) ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2003

Σε όλες της φάσεις της κατασκευής της γέφυρας (πρώτη γέφυρα, επέκταση, ανακατασκευή) η τεχνογνωσία για την κατασκευή της βρίσκονται πολύ μπροστά για την εποχή της. Σήμερα τα δρομολόγια του τρένου μπορεί να έχουν καταργηθεί, όμως η επί οχτώ δεκαετείες μεταλλική γέφυρα στέκεται εκεί, έχοντας δει πολλά στην πολύχρονη ιστορία της

Γερμανικές Στρατιωτικές Μονάδες και η μετέπειτα Ελληνική επάνδρωση της φρουράς της γέφυρας.

Το Γερμανικό Σιδηροδρομικό Μηχανικό –Eisenbahnpioniere

Οι δυνάμεις κατοχής αμέσως μετά την κατάληψη της Ελλάδας, για την αντιμετώπιση των βλαβών, ανατινάξεις ή εκτροχιασμούς που αφορούν το τροχαίο υλικό, αλλά και την αυξανόμενη ανταρτική δράση που ξεκίνησε λίγο αργότερα όρισαν σημεία υποστήριξης του έργου αυτού. Η Υπηρεσία Επαγρύπνησης Uberwachungsstelle είχε την ευθύνη των σιδηροδρόμων. από το 1941 Η Θεσσαλονίκη αρχικά θα είναι υπεύθυνη για το τμήμα Κατερίνη-Πλατύ, Θεσσαλονίκη.

Το 1942, στο δίκτυο Θεσσαλονίκης-Γραβιάς θα δραστηριοποιηθούν δύο συνεργεία συντήρησης υπαγόμενα στην Οργάνωση Τόντ (Organisation Todt). Το Βόρειο Συνεργείο Bauzug Nord με έδρα τον Αλιάκμονα και το Νότιο Συνεργείο Bauzug Sud, με έδρα το Ελευθεροχώρι. Αποστολή τους θα είναι πρώτιστα η επισκευή και ενίσχυση του σιδηροδρομικού δικτύου ώστε να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις αυξημένες μεταφορικές ανάγκες των στρατευμάτων κατοχής. Η Οργάνωση Τόντ ήταν γνωστή για την χρήση καταναγκαστικής εργασίας. Από το καλοκαίρι του 1943 θα δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα για την λειτουργία των σημείων βοηθείας, μονάδες σιδηροδρομικών επισκευών υπαγόμενες στο Γερμανικό Σιδηροδρομικό Μηχανικό (Eisenbahnpioniere).

Μονάδες Ασφαλείας των Σιδηροδρόμων – Bahnschutzepolizei ή Bzp

Καθώς η Πιερία από την πρώτη μέρα της κατοχής ήταν στην Γερμανική Ζώνη την ασφάλεια του σιδηροδρομικού δικτύου την είχε η Δκσης της Αστυνομίας Ασφάλειας Σιδηροδρόμων Bahnschutzepolizei (Bzp) με έδρα την Θεσσαλονίκη. Από τις αρχές του 1943 σε συνεργασία με την Βέρμαχτ θα αναλάβουν μονάδες του πεζικού το σημαντικό αυτό έργο. Έτσι, λίγες μέρες μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου για την φύλαξη της γραμμής θα εγκατασταθεί το Τάγμα φύλαξης Ldschtz. Btl.935 (Κατερίνη).

Ουσιαστικά, όμως επρόκειτο για μονάδες εθνοφυλακής Landesschutzen αποτελούμενες από στρατεύσιμους β΄ διαλογής και ανεκπαίδευτους για το έργο που είχαν να αντιμετωπίσουν. Γενικά ο σχηματισμός των Landerschützen ήταν μονάδες πεζικού στελεχωμένοι με άνδρες 35-45 χρονών ή και μεγαλύτερουςώς πολιτοφυλακή έχοντας καθήκοντα και ασφάλειας και  φύλαξης στρατιωτικών χώρων Η δομή και οι στολές τους αντιστοιχούσαν σε αυτές του  πεζικού της Βέρμαχτ. Οι στολές ήταν χαμηλής ποιότητας και ο διαθέσιμος εξοπλισμός ήταν φτωχός. Τα όπλα και τα οπλικά συστήματα αποτελούνταν από λάφυρα δημιουργώντας μια, γεγονός που προκαλούσε προβλήματα με τα πυρομαχικά.

Το Τάγμα Landesschützen 935 ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1943 στο Krems, αποτελείται από 4 λόχους. Μετά την συγκρότηση του, το τάγμα μεταφέρθηκε στα νοτιοανατολικά και τέθηκε υπό την στρατιωτική διοίκηση Θεσσαλονίκης -Αιγαίου. Το 1945 το τάγμα αναπτύχθηκε στην περιοχή του Σεράγεβο στην Κροατία .

Τα οχυρωματικά έργα ήταν αρκετά ανθεκτικά που εκδόθηκαν στην εγχώρια φρουρά το 1944 (Φωτ. 27).

Έτσι κατά τη διάρκεια του εμφυλίου οι πύργοι διατηρήθηκαν σε αμυντική επαγρύπνηση και είχαν την ίδια χρήση κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου. Είναι γεγονός ότι Ελληνικά στρατεύματα αναπτύχθηκαν για να προστατεύουν τη περιοχή καθώς υπήρχε ο φόβος να γίνει επίθεση ανταρτών εναντίων του εργοταξίου για να παρεμποδίσουν την αποκατάσταση της σιδηροδρομικής γέφυρας αλλά και των διερχόμενων αμαξοστοιχιών Η στρατιωτική του τακτική φύλαξη συνεχίστηκε και μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου μέχρι το 1955 περίπου. Οι κάτοικοι του Αιγινίου κατά τις εορτές επισκεπτόταν ως συνάστε τους στρατιώτες και να προσφέρουν δώρα.

Μετά το 1955 η φύλαξή γινόταν μαζί με τα Τ.Ε.Α. Αιγινίου Κολινδρού μέχρι το 1970. Η φύλαξης της γέφυρα από το 1970 και μέχρι το 1972 την είχαν μόνο τα Τ.Ε.Α. Αιγινίου Κολινδρού οπότε και σταμάτησε να φυλάτε. Κατά την επιστράτευση το 1974 είχε ξανά μια έντονη παρουσίαση στρατιωτικών δυνάμεων. Μέτα την μεταπολίτευση η φύλαξης της γέφυρα σταμάτησε εντελώς. Οι στρατιωτικές μονάδες που ήταν υπεύθυνες για την φύλαξη της ήταν η μονάδα μηχανικού από το στρατόπεδο του σήμερα βρίσκετε το 315 Συνεργείο Περιοχή Τεχνικού στο Πλατύ έχοντας την εποπτεία των γεφυρών των ποταμών Αλιάκμονα και Λουδία μέχρι το 1957. Μετά η στρατιωτική μονάδα που ήταν υπεύθυνη για την φύλαξη της ήταν  το 722 Τάγμα Μηχανικού με έδρα την Αλεξάνδρεια (Γιδά). Αυτό έγραψε στον εξωτερικό τοίχο των μαγειρείων ύστερα από μια επίσκεψη στον χώρο μετά από χρόνια και κάποιος στρατιώτης που υπηρέτησε στην φύλαξη της γέφυρα «1964…70 ΕΣΣΟ 722 Τ.Μ.» (Φωτ. 29). Δυστυχώς σε αυτά τα χρόνια είχαμε και δύο ατυχήματα που έχασαν την ζωή τους ένας στρατιώτης και ένας λοχίας.

Η παλαιά σιδηροδρομική γέφυρα του Αλιάκμονα ένα ζωντανό παράδειγμα της ιστορίας του τόπου μας

Σήμερα μπορούμε να δούμε τα υπολείμματα των οχυρωματικών έργων δίπλα στην αχρησιμοποίητη σιδηροδρομική γραμμή του Αλιάκμονα Τα Γερμανικά πολυβολεία είναι εντελώς παρατημένα, ερειπωμένα και σε πλήρη εγκατάλειψη παρέμεναν στωικά στον χρόνο, «ατενίζοντας» την αλλουβιακή πεδιάδα της Ημαθίας και Πιερίας καθώς την διασχίζει ο Αλιάκμονας ποταμός,

Παρόλο που η περιοχή είναι εύκολα προσβάσιμη μέσω αγροτικών δρόμων, από την Μεγάλη Γέφυρα (Μυλοβός) που απέχει μόλις δύο χιλιόμετρα άλλα και από την πλευρά της Ημαθίας, η πρόσβαση στις κατασκευές δεν είναι εύκολη υπόθεση, καθώς αφημένες στην τύχη τους χάθηκαν κάτω από την επίδραση της φύσης Ολόκληρη η περιοχή των γερμανικών πυροβολείων της σιδηροδρομική γεφύρας είναι πλέον κατάφυτη από δέντρα. Η βλάστηση επίσης έχει τυλιχτεί και αναρριχηθεί ανάμεσα στα σίδερα της γέφυρας (Φωτ. 30).

Αν και έχουν περάσει πολλά χρόνια από την κατασκευή της γέφυρα (1916) των οχυρωματικών έργων (1941) και την τελευταία τους χρήση (μέχρι 1970 έντονη παρουσία στρατού, 1972 απλή φρούρηση,1974 σταμάτησε η φύλαξη της) πολλά από αυτά παραμένουν σε σχετική καλή εξωτερική κατάσταση. Ελπίζουμε να μη χρειαστεί να ξαναχρησιμοποιηθούν για ανάγκες παρόμοιες με αυτές που χτίστηκαν αλλά μόνο για τουριστικούς λόγους όπως αποτυπώνεται και στο εγκεκριμένο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΓΠΣ) του Δήμου Αιγινίου και σαν επισκέψιμα μνημεία – μάρτυρες της ιστορίας του τόπου μας.

Συγκεκριμένα η περιοχή περιμετρικά της γέφυρας της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής στον Αλιάκμονα λόγω της ύπαρξη του υγρού στοιχείου του ποταμού, που θεωρείται συγκριτικό πλεονέκτημα της περιοχής, και του σημαντικού αρχιτεκτονικού στοιχείου που μπορεί να αποτελέσει η παλιά μεταλλική γέφυρα της σιδηροδρομικής γραμμής με τις αντίστοιχες εγκαταστάσεις (πολυβολεία, λίθινος πύργος, πολεμίστρες κλπ.) είναι χαρακτηρισμένη ως Ζώνη Τουρισμού − Αναψυχής στο εγκεκριμένο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο  (ΓΠΣ) του Δήμου Αιγινίου ( Περιοχές Ελέγχου και Περιορισμού Δόμησης (χάρτη Π.2 η ζώνη Π.Ε.Π.Δ. 1) (Φωτ, 31). Με αυτόν τον τρόπο έχουμε ένα πλαίσιο για την εν γένει αξιοποίηση του χώρου δίνοντας αξία στην περιοχή που ακόμη στις μέρες μας αποτελεί πραγματικά έναν κρυμμένο περιβαλλοντικό και ιστορικό θησαυρό. Αξίζει κανείς να την επισκεφτεί στην περιοχή. την εγκαταλελειμμένη σιδηροδρομική γέφυρα, με τους πύργους και τα φυλάκια της αντικρίζοντας όλη την ιστορία αυτής της γραμμής.

Κατά καιρούς κάποιοι προσπάθησαν να «εξερευνήσουν» τους χώρους γύρω από τα φυλάκια, με την ελπίδα ότι θα βρουν τον κρυμμένο θησαυρό και αυτομάτως να γίνουν πλούσιοι (Φωτ. 32). Οι επίδοξοι χρυσοθήρες, πίστεψαν στις φήμες των τελευταίων χρόνων, που λένε ότι σε κάποιο σημείο υπάρχουν θαμμένες λίρες από τη γερμανική κατοχή. Έως σήμερα όμως κανείς δεν έφθασε στο πολυπόθητο αποτέλεσμα. Αν και ο θησαυρός είναι μπροστά τους και δεν είναι άλλος από την σωστή αξιοποίηση της.

Το συγκρότημα των αμυντικών έργων στην παλαιά σιδηροδρομική γέφυρα του Αλιάκμονα ποταμού έχει σημαντική επιστημονική αξία ως παράδειγμα ενός συστήματος οχύρωσης και παραμένει ένα πολύτιμο ιστορικό μνημείο. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, αποτελούν κομμάτι της ιστορίας μας που έχει παραδοθεί στη λήθη την ίδια στιγμή που σε άλλες χώρες, αυτές τις πολεμικές εγκαταστάσεις τις έχουν συντηρήσει και τις έχουν εκμεταλλευτεί. Το ζητούμενο είναι, να μην καταστραφούν και να διασωθούν. Αποτελούν ένα ζωντανό παράδειγμα της ιστορίας του τόπου μας, ένα σύγχρονο μνημείο συλλογικής μνήμης κατά την περίοδο της σκληρής γερμανικής (ναζιστικής) κατοχής της Ελλάδος.

Η προσέγγισή στο χώρο των κτηρίων και το πέρασμα της γέφυράς απαιτεί προσοχή (Φωτ. 33).

Για την ολοκλήρωση αυτού του άρθρου πολύτιμη βοήθεια μου πρόσφεραν, ο νυν Δήμαρχος Πύδνας – Κολινδρού κ. Αναστάσιος Μανώλας, ο πρώην Δήμαρχος Αιγινίου και πρόεδρος του Ιδρύματος Πασχάλη & Ιωάννας Τερζή Διευθυντής του «Ιστορικού Μουσείου Αιγινίου» κ Αναστάσιος Τερζής, ο Περιφερειακός Σύμβουλος Π.Ε. Πιερίας κ Απόστολος Τζόβας, οι άνθρωποι (Συνταξιούχου Σιδηροδρομικοί) του «Σιδηροδρομικού Μουσείου Θεσ/νικης», ο κάτοικος του Αιγινίου Γεωπόνος Αθανάσιος Κουρέας. Επίσης προφορικές πληροφορίες έδωσε και ο κάτοικος της Μεγάλης Γέφυρας κ. Βασίλειος Νετσιός (82 Ετών). Πληροφορίες άντλησα από το περιοδικό Σιδηροτροχιά τεύχος 50 «Η κατασκευή της ενωτικής γραμμής Παπαπούλι-Πλατύ» από το περιοδικό Σιδηροτροχιά τεύχος 47-48 «Οι δυνάμεις κατοχής και το Ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο (1941-44)» που εκδίδει οι Σύλλογος Φίλων του Σιδηροδρόμου. Επίσης στοιχεία μου δόθηκαν από τις έντυπες εκδόσεις των Τεχνικών Χρονικών, 2/1933 «ΝΕΑΙ ΣΙΔΗΡΑΙ ΓΕΦΥΡΑΙ ΕΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – ΣΙΔΗΡΑ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΑΑΙΑΚΜΟΝΟΣ»,10/1948 «Η ΕΛΛΑΣ ΜΑΧΕΤΑΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΙΝ ΤΗΣ – ΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΑΙ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΤΩΝ Σ. Ε. Κ.» Για τα χαρτογραφικά υπόβαθρα πολύτιμη στάθηκε η βοήθεια του Τμήματος Πολιτική Γης και Διεύθυνσης Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής Περιφερειακής Ενότητας Πιερίας. Συνοδοιπόρο στο χώρο της παλαιάς σιδηροδρομικής γέφυρας και των οχυρώσεων της για την ανάδειξη, είχα τον κάτοικο του οικισμού Μεγάλης Γέφυρας κ Γεώργιο Καλφούντζο Απόστρατο Αξιωματικό Αεροπορίας Στρατού.

The post Τα Γερμανικά πολυβολεία στην παλαιά Σιδηροδρομική γέφυρα του Αλιάκμονα – Ρεπορτάζ του Δημήτρη Ρουκά appeared first on Eptanews.gr.

”Ξέρω πως δεν είναι εύκολο” λέει ο Ντάγκλας Φακκίμα, διευθυντής σε καταφύγια ζώων στο Όρεγκον και την Καλιφόρνια για 19 χρόνια. “Τα ζώα μας χρειάζονται. Δεν μπορούμε, όμως, να βοηθήσουμε ουσιαστικά αν δεν φροντίζουμε τον εαυτό μας. Όλοι όσοι έχουμε αφιερώσει την ζωή μας στα ζώα περνάμε από τέσσερις φάσεις: του ζήλου, της κατάθλιψης, του μίσους και της αποδοχής. Κάθε άτομο, βέβαια, είναι μοναδικό. Η πορεία όλων μας, όμως, είναι παρόμοια κι όσοι επιβιώνουμε καταλαβαίνουμε πως έχουμε ήδη πετύχει αυτό που θέλαμε από την αρχή.”

Οι περισσότεροι όταν μπαίνουν στην δεύτερη φάση δεν αντέχουν και τα παρατάνε. Πολλοί πηγαινοέρχονται παγιδευμένοι ανάμεσα στην δεύτερη και την τρίτη φάση. Ιδανική είναι η τέταρτη φάση. Έχω ζήσει στο απόλυτο άκρο τις τρεις πρώτες φάσεις και αυτή είναι η εμπειρία μου.

Πρώτη φάση

Πλημμυρίζεις από την βεβαιότητα ότι θα αλλάξεις τον κόσμο, έχεις ντοπαριστεί από την αγάπη και την δύναμη που νιώθεις. Περνάς μέρες με ελάχιστο ύπνο, από περιστατικό σε περιστατικό, το μυαλό σου είναι γεμάτο με ιδέες και νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα. Όσοι δεν καταλαβαίνουν το πάθος σου αρχίζουν να απομακρύνονται ή τους απομακρύνεις εσύ: κάνεις  καινούριους φίλους που έχουν τον ίδιο σκοπό! Δεν χρειάζεσαι κανέναν. Σε γεμίζουν οι ζωές που σώζεις και η προσπάθειά σου να τιμωρηθούν όσοι εγκληματούν. Έχεις τέτοιο ζήλο που νομίζεις ότι οι λύσεις είναι απλές κι ας φαίνεται το πρόβλημα πολυδιάστατο.

Δεύτερη φάση

Οι άνθρωποι που νόμιζες συμμάχους τελικά δεν κατάλαβαν λέξη. Πάλι αυτοί κουβαλάνε κουτάβια, κάνουν τις ίδιες ερωτήσεις δεν καταγγέλλουν, δεν μπορούν, δεν προλαβαίνουν. Τα ζώα ακόμη παραμελούνται, μένουν δεμένα νυχθημερόν, κακοποιούνται, δολοφονούνται, γεννούν και ότι κι αν καταφέρνεις κατά περίπτωση πέφτει στο κενό. Η σαπουνόφουσκα έχει σκάσει. Γυρίζεις στο σπίτι, κλειδώνεις την πόρτα και προσπαθείς σκληρά να κρατήσεις λίγο κουράγιο για την επόμενη μέρα. Η οικογένεια παύει να υπάρχει, οι φίλοι και οι εραστές επίσης. Τις ελάχιστες φορές που θέλεις να υποκριθείς πως έχεις ακόμη ζωή, βγαίνοντας με φίλους, όλοι σου μιλούν για τον καημένο σκύλο που είδαν χθες ή σου λένε “ας είμαστε ειλικρινείς, το έχεις παρακάνει, δεν προσέχεις τον εαυτό σου. Έχεις ηττηθεί γιατί ήθελες κάτι καλύτερο και πίστεψες ότι και οι υπόλοιποι ήθελαν το ίδιο και δεν μπορείς πια να ξεφύγεις. Ακόμη κι αυτοί που λένε ότι νοιάζονται για σένα βάζουν ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο της ζωής που ούτως ή άλλως έχεις κηδέψει από καιρό ή σε κατηγορούν. Πνίγεις τα δάκρυα με πείσμα και κάπως έτσι αντέχεις τις μέρες και τις νύχτες και το ότι τελικά ξύπνησες και σήμερα το πρωί.

Τρίτη Φάση

Η οργή ξεχειλίζει από παντού σαν λάβα και καίει τα πάντα στο διάβα της. Γίνεσαι ατραξιόν που παρατηρούν οι τουρίστες στους δρόμους της Πομπηίας της ζωής σου. Η θλίψη σου βαρέθηκε να πορεύεται μόνη της και τακίμιασε με το μίσος. Δεν υπάρχει καμμία ελπίδα. Όλοι φταίνε. Κακός ψόφος στους ανεύθυνους, τους σκατόψυχους, τους εγκληματίες. Είσαι ενάντια σε όλους: “συναγωνιστές”, συνεργάτες, οικογένεια, γείτονες, στο σπίτι, στον δρόμο, στον οδηγό μπροστά σου, στον υπάλληλο της τράπεζας, στον περιπτερά. Η διαύγεια του νου, η προοπτική και η αποτελεσματικότητά σου μετακόμισαν σε άλλο μαχαλά. Ομορφιά πουθενά. Άξιος κανείς. Ακόμη και τα ζώα που βοηθάς είναι απόμακρα σαν σκιές κι ας είναι δίπλα σου, πίσω σου, μπροστά σου.

Τέταρτη φάση

Αρχίζεις να βλέπεις την θέση σου στην κοινωνία, τον ρόλο σου, συνειδητοποιείς πως μπορείς να είσαι αποτελεσματικός μόνο όταν φροντίζεις τον εαυτό σου, όταν αφιερώνουμε χρόνο σε σένα, στους φίλους, στην οικογένεια, όταν έχεις προσωπική ζωή. Κάποιες μέρες, ναι, μπορεί να τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, άλλες μέρες όμως ξεκουράζεσαι και ξέρεις πως η γη θα συνεχίσει να γυρίζει και χωρίς εσένα. Ανακαλύπτεις πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κακοί, κάνεις πιο προσεκτικές επιλογές, απαιτείς λιγότερα, δείχνεις κατανόηση στην άγνοια, αρχίζεις να ξανα-αγαπάς. Απολαμβάνεις την παρέα με τα ζώα και την επαφή μαζί τους. Νιώθεις σιγουριά για όσα μπορείς να καταφέρεις. Αλλάζεις τον κόσμο. Ναι. Ένα βήμα την φορά. Και ΦΥΣΙΚΑ υπάρχουν άνθρωποι που εγκληματούν και δεν θα καταλάβουν ποτέ. Και, φυσικά, πολλές φορές θα νιώθεις πως σε τραβάνε πίσω η θλίψη κι ο θυμός.. Τώρα πια, όμως, ξέρεις ότι μπορείς να το αποδεχτείς χωρίς να ξαναχαθείς.

Είμαστε μέρος ενός στρατού που ολοένα μεγαλώνει.

Ενός στρατού που έμαθε να χάνει και να κερδίζει κάθε μέρα.

Είμαστε η φωνή όσων δεν έχουν φωνή.

Είμαστε η αγάπη εκεί που δεν υπάρχει αγάπη.

Γιατρεύουμε πληγές που κανένας δεν βλέπει.

Χύνουμε δάκρυα ποταμούς για όσους σώθηκαν και χάθηκαν.

Γινόμαστε δυνατότεροι μέρα με την ημέρα.

Αγαπούμε κάθε μορφή ζωής.

Και δεν θα σταματήσουμε μέχρι να κερδίσουμε τον πόλεμο.

Αντωνία Νατσιοπούλου

για το

Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης

The post Πόσο πονάει η συμπόνια (Μέρος Δεύτερο) – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Υπάρχει μια συγκεκριμένη κινηματογραφική σεκάνς στο μυαλό μου που όσο περνάει ο καιρός τόσο την σκέφτομαι περισσότερο. Πρόκειται για την εμβληματική 4^η πράξη του Θωρηκτού Ποτέμκιν (1925), την περίφημη σκηνή στα σκαλιά της Οδησσού. Το Θωρηκτό Ποτέμκιν είναι από τις πρώτες ταινίες που ερευνούν οι μελλοντικοί σκηνοθέτες ή οι φιλόδοξοι κριτικοί κινηματογράφου γιατί αποτελεί την τέλεια αναπαράσταση της κινηματογραφικής θεωρίας του γνωστότερου θεωρητικού του σινεμά, του Sergei Eisenstein.

Ο Eisenstein θεωρείται ο πατέρας του μοντάζ και νομίζω πως δεν έχει υπάρξει κάποιος πιο σημαντικός από αυτόν στην θεωρητική ανάλυση της 7^ης τέχνης. Διάβαζα πριν λίγο καιρό ένα βιβλίο για τη σκηνοθεσία γραμμένο από τον David Mamet, τον πασίγνωστο Αμερικανό θεατρικό συγγραφέα. O Mamet έκανε ξεκάθαρο πως η δική του εικόνα για τον κινηματογράφο ταίριαζε με εκείνη του Eisenstein. Έλεγε πως οι περισσότερες Αμερικανικές ταινίες πλέον αποτελούνται από πολλές κάμερες που απλά ακολουθούν τους χαρακτήρες. Σαν να είναι δηλαδή η ταινία απλά μια καταγραφή, ένα ιστορικό των πράξεων των χαρακτήρων και κυρίως του πρωταγωνιστή. Υπάρχει όμως και άλλη προσέγγιση του κινηματογραφικού νοήματος, αυτή του Eisenstein. Αυτή δεν έχει να κάνει με το να ακολουθεί τους χαρακτήρες, αλλά πρόκειται για μια σειρά διαδοχικών εικόνων που αντιπαρατίθενται έτσι ώστε η αντίθεση μεταξύ αυτών προχωρά μπροστά την ιστορία στο μυαλό του κοινού.

Με λίγα λόγια, ο κινηματογράφος για τον Eisenstein είναι μια σειρά διαδοχικών εικόνων που από μόνες τους δεν έχουν κανένα νόημα. Το νόημα βρίσκεται στην αντιπαράθεση τους και δημιουργείται στο μυαλό του κοινού και όχι στο πανί του κινηματογράφου. Αυτό είναι όλο το νόημα της θεωρίας του μοντάζ του Eisenstein. Πάντα λες την ιστορία με cuts. Μια σκηνή με ένα φλιτζάνι τσαγιού. Cut. Μια σκηνή με ένα κουτάλι. Cut. Μια σκηνή με ένα πηρούνι. Cut. Μια σκηνή με μια πόρτα. Άφησε τις λήψεις να πουν την ιστορία. Γιατί, όπως πολύ σωστά εξηγεί ο Mamet, σε διαφορετική περίπτωση δεν έχεις δραματική δράση, αλλά αφήγηση. Η δουλειά του σκηνοθέτη είναι να πει την ιστορία, όχι να την εξηγεί και να προκαταβάλλει τον θεατή στην ερμηνεία του. Άλλωστε όταν λέμε ιστορίες με τους φίλους μας στις καφετέριες δεν «πηδάμε» από το ένα πράγμα στο άλλο; Δεν αλλάζουμε χρονικό πλαίσιο και μέρος σε κλάσματα του δευτερολέπτου; Η ιστορία μας προχωράει με την αντίθεση των εικόνων που φέρνουμε στο μυαλό του συνομιλητή μας.

Το Θωρηκτό Ποτέμκιν λέει την ιστορία της ανταρσίας στο Ρωσικό πλοίο «Πρίγκιπας Ποτέμκιν» κατά τη διάρκεια της Ρωσικής επανάστασης του 1905, της εξέγερσης που όπως είπε ο Λένιν ήταν η πρόβα τζενεράλε για την Οκτωβριανή Επανάσταση των μπολσεβίκων το 1917. Η σκηνή στα σκαλιά της Οδησσού είναι από τις πιο φορτισμένες που έχει να επιδείξει το σινεμά, είτε συναισθηματικά είτε ιδεολογικά, μιας και αποδίδει την δύναμη της κάμερας του Eisenstein στο να δημιουργήσει επαναστατική προπαγάνδα με τις λήψεις του και να κάνει τους θεατές να ταυτιστούν με τους εξεγερμένους. Τα cuts του και η αντιπαράθεση των εικόνων του είναι από μόνα τους ένα ισχυρό επιχείρημα κατά του τσαρικού καθεστώτος. Ο ίδιος ο Υπουργός Προπαγάνδας της Ναζιστικής Γερμανίας, Γιόζεφ Γκαίμπελς, είχε πει πως «αυτό το υπέροχο φιλμ δεν έχει όμοιο του … εάν κάποιος δεν έχει στέρεα πολιτική στάση, θα μπορούσε να γίνει μπολσεβίκος παρακολουθώντας το.»

Στην σκηνή των σκαλιών, οι πολίτες της Οδησσού πλέουν προς το Ποτέμκιν για να δείξουν έμπρακτα την υποστήριξη τους στους ναύτες δωρίζοντας προμήθειες, ενώ ένα μεγάλο πλήθος συγκεντρώνεται στα σκαλιά της Οδησσού για να παρακολουθήσουν τα γεγονότα και να ζητωκραυγάσουν για τους αντάρτες. Ξαφνικά ένα απόσπασμα Κοζάκων σχηματίζει γραμμές μάχης στην κορυφή των σκαλιών και κατευθύνεται προς το άοπλο πλήθος των αμάχων, στο οποίο υπάρχουν γυναίκες και παιδιά, ανοίγοντας πυρ και κατεβαίνοντας τα σκαλιά με στημένες τις ξιφολόγχες, αγνοώντας τις κραυγές του άμαχου πλήθους που ζητούσε έλεος. Σαν μηχανή θανάτου, το απόσπασμα σταματάει κάποιες στιγμές και πυροβολεί τον κόσμο πριν συνεχίσει και πάλι την φονική του προμενάδα. Στο τέλος των σκαλιών, το ιππικό της κυβέρνησης επιτίθεται στον κόσμο που προσπαθεί να ξεφύγει, σκοτώνοντας με τακτικότητα αυτούς που γλίτωσαν την αρχική επίθεση.

Πώς κατάφερε να αποδώσει ο Eisenstein αυτή την φριχτή σκηνή; Με τη βοήθεια του μοντάζ. Η όλη σεκάνς χτίζεται με την κίνηση και με διαφορετικές γωνίες λήψης, θέλοντας να περάσει στον θεατή την ωμότητα της επίθεσης και να προκαλέσει σοκ. Αρχικά ξεκινάει με μια σειρά από μακρινά πλάνα για να δείξει όσο καλύτερα μπορεί τον χώρο στο οποίο εκτυλίσσεται η δράση και την μανιασμένη κίνηση του κόσμου που κατέβαινε τα σκαλιά. Τα μακρινά πλάνα του όμως γρήγορα αλλάζουν σε μεσαίου μεγέθους πλάνα του πλήθους, σε κοντινά πλάνα του αποσπάσματος που πυροβολεί, όπως επίσης και σε πολύ κοντινά πλάνα των ποδιών. Παρατηρούμε δηλαδή μια συνεχή κίνηση που κατεβαίνει τα σκαλιά μέσα από πολλά cuts εικόνων από διαφορετικές γωνίες λήψης.

Γρήγορα όμως αντιστρέφει την μανία της καθόδου με τη μορφή μιας μάνας που κρατάει στα χέρια της το νεκρό παιδί της ανεβαίνοντας τα σκαλιά, ως μία επιτελεστική εικόνα απόρριψης. Το καρέ της μάνας που ανεβαίνει τα σκαλιά χρησιμοποιείται για να σπάσει την καθοδική «πλημμύρα», φέρνοντας μια νότα ανθρωπιάς στο ανατριχιαστικό σκηνικό. Η σεκάνς συνεχίζεται με τα καρέ ενός μωρού στο καρότσι του που τινάζεται πίσω στα σκαλιά μετά το θάνατο της μητέρας του, χάνοντας τον έλεγχο και ξεκινώντας μια ακόμα πιο μανιώδη καθοδική πορεία. Οι εναλλαγές των καρέ είναι συνεχείς και βιαστικές, σχεδόν αποπνικτικές.

O Roger Corman, ο πάπας του pop cinema όπως τον αποκαλούσαν, είχε αναλύσει τη συγκεκριμένη σκηνή και είχε κάνει ένα πολύ εύστοχο σχόλιο για το μοντάζ του Eisenstein. Στο τέλος των σκαλιών της Οδησσού υπήρχαν αγάλματα λιονταριών. Αυτό που κατάφερε ο Eisenstein με τρία διαδοχικά καρέ του είναι να δημιουργήσει μια ψεύτικη κίνηση με διαφορετικές γωνίες λήψης έτσι ώστε τα λιοντάρια να φαίνονται να σηκώνονται από την ξαπλωμένη στάση τους σαν σοκαρισμένα από τις φρικαλεότητες, έτοιμα να αντισταθούν στην βία και τον θάνατο.

Ο Τσαρικός στρατός σκότωσε πολύ κόσμο στην Οδησσό, όμως το μακελειό στα σκαλιά ήταν προϊόν μυθοπλασίας. Όπως όμως πολύ σωστά τόνισε ο γνωστός κριτικός κινηματογράφου Roger Ebert, το ότι δεν υπήρχε τσαρική σφαγή στα σκαλιά δεν μειώνει την δύναμη της σκηνής. Μάλιστα είναι ειρωνικό, είπε, το γεγονός ότι ο Eisenstein δημιούργησε μια τόσο δυνατή σεκάνς που σήμερα η αιματοχυσία στα σκαλιά της Οδησσού αναφέρεται συχνά σαν να συνέβη πραγματικά. Δε χρειάστηκε ούτε διαλόγους, ούτε μονολόγους, ούτε τίποτα. Το Θωρηκτό Ποτέμκιν ανήκει στον βουβό κινηματογράφο, αλλά μόνο βουβή ταινία δεν είναι. Τα καρέ του Eisenstein μιλάνε από μόνα τους στο μυαλό μας.

The post Το Θωρηκτό Ποτέμκιν: Τα σκαλιά της Οδησσού και η κινηματογραφική θεωρία του Sergei Eisenstein – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, την τελευταία 4ετία οι καταγγελίες για παιδική διαδικτυακή κακοποίηση στην Ελλάδα ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, ενώ διαπιστώνεται πως όσο μικραίνει ο μέσος όρος ηλικίας των παιδιών που έχουν πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες, τόσο το πρόβλημα γιγαντώνεται

Εντυπωσιακή αύξηση της τάξεως του 39% σημείωσε ο αριθμός των καταγγελιών που υπεβλήθησαν στη SafeLine κατά τη διάρκεια του 2019 για παράνομο περιεχόμενο ή παράνομη δραστηριότητα στο διαδίκτυο ενώ σχεδόν διπλασιάστηκε και το ποσοστό των καταγγελιών  για παιδική διαδικτυακή κακοποίηση.

Να σημειωθεί ότι τα τελευταία 4 χρόνια οι εν λόγω καταγγελίες ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο στην Ελλάδα επιβεβαιώνοντας την αύξηση των περιστατικών που παρατηρείται σε όλο τον κόσμο, μέσα από τα στατιστικά στοιχεία του INHOPE, του Παγκόσμιου Συνδέσμου Ανοικτών Γραμμών για το Παράνομο περιεχόμενο του Διαδικτύου που συντονίζει τις δράσεις 47 γραμμών ανά την υφήλιο (www.inhope.org). Διαπιστώνεται μάλιστα ότι όσο μικραίνει ο μέσος όρος ηλικίας των παιδιών που έχουν πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες, τόσο το πρόβλημα γιγαντώνεται.

O INHOPE είναι μία παγκοσμίου εμβέλειας συντονισμένη προσπάθεια για την πάταξη του φαινομένου ανάρτησης υλικού παιδικής κακοποίησης στο διαδίκτυο και έχει συμβάλει δυναμικά στην εξιχνίαση μεγάλων κυκλωμάτων διεθνώς. Συνεργάζεται στενά με διεθνείς οργανισμούς πρόληψης και καταστολής εγκλημάτων όπως την ΙNTERPOL και την EUROPOL καθώς και με οργανισμούς-κλειδιά της βιομηχανίας του Ίντερνετ, όπως το Facebook, το Twitter και τη Microsoft. Κάτω από την «ομπρέλα» του ΙΝΗΟPE λειτουργούν 48 Ανοιχτές Γραμμές Καταγγελιών σε 43 χώρες γεγονός που εξασφαλίζει ταχεία και αποτελεσματική απάντηση σε παράνομες αναφορές περιεχομένου ανά τον κόσμο, αναπτύσσοντας αποτελεσματικούς  μηχανισμούς και ανταλλάσσοντας τεχνογνωσία και βέλτιστες πρακτικές.

Πιο συγκεκριμένα η Ανοιχτή γραμμή για το Παράνομο περιεχόμενο στο διαδίκτυο SafeLine.gr, η οποία λειτουργεί στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας από το 2003, έλαβε (κατά το 2019) 6403 καταγγελίες. Για πρώτη φορά το 2019 το ποσοστό των επιβεβαιωμένων καταγγελιών για παιδική πορνογραφία ξεπέρασε το ποσοστό των  καταγγελιών για οικονομικές απάτες στο διαδίκτυο (45% παιδική πορνογραφία- 30% οικονομικές απάτες).

Oι καταγγελίες για παιδική κακοποίηση προωθήθηκαν στην Ελληνική Αστυνομία και καταχωρήθηκαν στη βάση ICCAM του INHOPE/INTERPOL. Η επεξεργασία είχε τις περισσότερες φορές σαν αποτέλεσμα την άμεση απομάκρυνση του παράνομου περιεχομένου από το διαδίκτυο και τον εντοπισμό από την INTERPOL κυκλωμάτων διακίνησης τέτοιου περιεχομένου.

Αύξηση των καταγγελιών παιδικής πορνογραφίας αποτυπώνεται και στα ετήσια στατιστικά στοιχεία του INHOPE, κάτω από την «ομπρέλα» του οποίου λειτουργούν 48 Ανοιχτές Γραμμές Καταγγελιών σε 43 χώρες. Κατά τη διάρκεια του 2019, ο INHOPE έλαβε 183.788 καταγγελίες παιδικής κακοποίησης. Το 90% από αυτές αφορούν σε παιδιά ηλικίας από 3-13 ετών, στη συντριπτική πλειοψηφία τους (91%) κορίτσια.

Καθοριστικής σημασίας στη γρήγορη επεξεργασία των καταγγελιών και στην αποτελεσματικότητα των 48 Ανοιχτών Γραμμών που λειτουργούν υπό την εποπτεία του INHOPE ήταν η μετάβαση από την παλιά βάση δεδομένων IHRMS στη νέα πλατφόρμα ICCAM που βρίσκεται στα κεντρικά της INTERPOL στη Λυών της Γαλλίας. Το νέο πρωτοποριακό σύστημα είναι ταχύτερο, πιο ακριβές και παρέχει βελτιωμένα δεδομένα προσφέροντας  ζωτικής σημασίας πληροφορίες στις αρχές επιβολής του νόμου. Επιπρόσθετα, σημαντικό ρόλο διαδραματίζει στην αποτελεσματικότητα των ανοιχτών γραμμών καταγγελιών για το παράνομο περιεχόμενο στο διαδίκτυο και η άριστη εκπαίδευση των αναλυτών μέσω των training seminars που έχει αναλάβει ο ΙΝΗΟPΕ σε συνεργασία με την ΙΝΤΕΡΠΟΛ και τα οποία πραγματοποιούνταιι δύο φορές το χρόνο.

Όσον αφορά στις καταγγελίες που έλαβε η SafeLine κατά το 2019 για διαδικτυακές οικονομικές απάτες, αφορούσαν κυρίως διαδικτυακές αγορές όπου τις περισσότερες φορές οι καταγγέλλοντες δεν παρέλαβαν ποτέ το προϊόν παραγγελίας τους ή το προϊόν που παρέλαβαν δεν ανταποκρινόταν στον προϊόν που είχαν επιλέξει. Πολλά περιστατικά επίσης αφορούσαν στο ότι δεν τηρούνταν οι όροι επιστροφής χρημάτων ή αλλαγής προϊόντων. Άλλες καταγγελίες αφορούσαν περιστατικά όπου, κατόπιν πληρωμής, αναγραφόταν στην ιστοσελίδα ότι το tracking number της παραγγελίας είναι προσωρινώς μη διαθέσιμο. Οι καταγγέλλοντες συμπερασματικά -καθώς οι πλειοψηφία των καταγγελιών στη SafeLine υποβάλλονται ανώνυμα- είναι ενήλικες οι οποίοι είτε ζητούν τρόπο να αποζημιωθούν είτε να πάρουν πίσω τα χρήματά τους είτε ζητούν να αφαιρεθούν απ’ το διαδίκτυο οι εν λόγω ιστοσελίδες/διαφημίσεις προκειμένου να μην υπάρξουν περισσότερα μελλοντικά θύματα.

Οι υπόλοιπες κατηγορίες καταγγελιών παρέμειναν στα ίδια περίπου επίπεδα με το 2018.

Η SafeLine είναι επίσημο μέλος του INHOPE από το 2005 και προσφέρει στο κοινό τη δυνατότητα εύκολης ακόμα και ανώνυμης επικοινωνίας μέσω της ιστοσελίδας SafeLine.gr όπου ο χρήστης επιλέγοντας το πλαίσιο «Κάντε Καταγγελία» μπορεί να προβεί σε αναφορά του παράνομου υλικού που έχει συναντήσει. Νομικοί της γραμμής επεξεργάζονται την καταγγελία και εν συνεχεία είτε την προωθούν στις αρχές επιβολής του νόμου είτε αναλαμβάνουν πρωτοβουλία και προχωρούν στις ενέργειες εκείνες που θα απομακρύνουν άμεσα το παράνομο υλικό από το διαδίκτυο.

Το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου, είναι επίσημος εκπρόσωπος στην Ελλάδα των Πανευρωπαϊκών Οργανισμών INSAFE / INHOPE που χαράσσουν την ευρωπαϊκή στρατηγική για ένα ασφαλές και ποιοτικό διαδίκτυο και  παρέχει ενημέρωση, βοήθεια και υποστήριξη στους μικρούς και μεγάλους χρήστες του διαδικτύου με την ανάπτυξη τριών διακριτών δράσεων:

Μέσω της ιστοσελίδας SaferInternet4Kids.gr μπορεί κανείς να ενημερωθεί και να αντλήσει υλικό σχετικό με την ασφαλή χρήση του Ίντερνετ και τη χρήση των κοινωνικών δικτύων με το οποίο μπορεί με τη σειρά του να ενημερώσει διαδραστικά παιδιά και νέους κάθε ηλικίας. Το ενημερωτικό αυτό portal απευθύνεται τόσο σε γονείς και εκπαιδευτικούς όσο και σε εφήβους και παιδιά και περιλαμβάνει κατάλληλο πολυμεσικό υλικό.

Μέσω της συμβουλευτικής γραμμής Βοήθειας Ηelp-line (διαθέσιμη τηλεφωνικά στο 210-6007686 και μέσω του ιστοχώρου www.help-line.gr), εξειδικευμένοι ψυχολόγοι παρέχουν υποστήριξη και συμβουλές για εξειδικευμένα θέματα που σχετίζονται με τη υπερβολική ενασχόληση στο διαδίκτυο, τον διαδικτυακό εκφοβισμό, την έκθεση σε ακατάλληλο περιεχόμενο και άλλους προβληματισμούς σχετικά με τη χρήση του διαδικτύου, του κινητού τηλεφώνου και των διαδικτυακών παιχνιδιών.

Και μέσω της Ανοιχτής Γραμμής Καταγγελιών για το παράνομο περιεχόμενο του διαδικτύου SafeLine (http://www.safeline.gr), δέχεται καταγγελίες για παιδική κακοποίηση και παράνομη χρήση του διαδικτύου και συνεργάζεται τόσο με την Ελληνική αστυνομία όσο και με την INTERPOL μέσω του Ευρωπαϊκού οργανισμού INHOPE. H SafeLine είναι δηλαδή ένα κομμάτι ενός μεγάλου παζλ, μιας και η καταπολέμηση του παράνομου περιεχομένου του Ίντερνετ είναι υπόθεση παγκόσμιας κλίμακας και δεν περιορίζεται από εθνικά σύνορα.

Το Gaming κυρίαρχος λόγος επικοινωνίας με τη Γραμμή Βοήθειας

Προβλήματα και ανησυχίες που προκύπτουν από την ενασχόληση των παιδιών με το gaming ήταν ο κύριος λόγος επικοινωνίας με τη γραμμή βοήθειας Help-line.gr σύμφωνα με τα στατιστικά ετήσια στοιχεία 2019. Η συγκεκριμένη κατηγορία (gaming) αναδείχθηκε για πρώτη φορά  κατά τα ετήσια στατιστικά στοιχεία του 2018 και καθ’ όλη τη διάρκεια του 2019 πρωταγωνίστησε στις κλήσεις που δέχτηκαν οι εξειδικευμένοι ψυχολόγοι της γραμμής.

Πιο συγκεκριμένα οι κύριοι λόγοι επαφής με τη γραμμή βοήθειας για το 2019 ήταν κατά 35% το gaming, ακολουθεί με ποσοστό περίπου 16% ο διαδικτυακός εκφοβισμός και με 13% τα θέματα παραβίασης προσωπικών δεδομένων. Αισθητή είναι η πτώση των τηλεφωνημάτων που δέχτηκε η γραμμή σε σχέση με την υπερβολική χρήση του διαδικτύου. Το 2019 το 8% των καλούντων αναζήτησαν λύσεις ή συμβουλές για προβλήματα εθισμού, την ώρα που το αντίστοιχο ποσοστό στα στοιχεία του 2018 ήταν 12%.

Η πλειοψηφία των κλήσεων (65%) προήλθε από ενήλικες, κυρίως γονείς που επικοινώνησαν ως επί το πλείστο ζητώντας οδηγίες και συμβουλές για κάποιο θέμα που αντιμετώπιζε το ανήλικο παιδί τους σε σχέση με το διαδίκτυο, ενώ οι επαγγελματίες και οι ανήλικοι που απευθύνθηκαν στη γραμμή ακολουθούν με ποσοστό 19% και 16% αντίστοιχα.

The post Προβληματίζουν τα στοιχεία της SafeLine.gr-INHOPE.org για την διαδικτυακή παιδική κακοποίηση appeared first on Eptanews.gr.

Στην πραγματικότητα τα περισσότερα από 100 πλέον είδη χρυσόψαρου που έχουν δημιουργηθεί από τον άνθρωπο με επιλεκτική αναπαραγωγή είναι αποκλειστικά ψάρια ενυδρείου η τεχνητής λίμνης και σε αρκετές χώρες η νομοθεσία απαγορεύει ρητά την απελευθέρωσή τους στο οικοσύστημα λόγω των τρομακτικών διαταραχών που μπορεί να προκύψουν.

Γνωρίζατε ότι τα χρυσόψαρα:

1. Διαθέτουν μνήμη έως και ενός χρόνου και όχι δευτερολέπτων, όπως συνηθίζεται να λέγεται. Επιστήμονες εκπαίδευσαν μία ομάδα χρυσόψαρων συνδέοντας έναν χαρακτηριστικό ήχο με την παροχή τροφής. Έξι μήνες μετά δοκίμασαν την ανταπόκριση των χρυσόψαρων στον ήχο αυτό και διαπίστωσαν πως το εξαρτημένο αντανακλαστικό όχι μόνο δεν είχε ατονήσει, αντιθέτως, τα χρυσόψαρα εμφανίστηκαν για να φάνε!
2. Έχουν εκπληκτική αίσθηση του χρόνου και θυμούνται ακριβώς την ώρα που ταΐζονται, αναγνωρίζουν τον άνθρωπο που τα ταΐζει και, βέβαια, αυτόν συμπαθούν περισσότερο απ’ όλους!
3. Αντιδρούν στα χρώματα και τους αρέσει η μουσική και το παιχνίδι.
4. Εκπαιδεύονται, όπως και κάθε έμβιο είδος στον πλανήτη, με μέσο ανταμοιβής το φαγητό. Επιστήμονες εκπαίδευσαν χρυσόψαρα να παίζουν με μπάλα!
5. Ζουν έως 30 χρόνια. Δυστυχώς, πάνω από το 60% των χρυσόψαρων που αγοράζονται ετησίως (και αυτό μεταφράζεται σε πολλά εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως) ως “κατοικίδια” ζουν από μέρες έως κάποιους μήνες καθώς παραμένει σε γυάλα με πλημμελή φροντίδα λόγω ελλιπούς ενημέρωσης και έλλειψης νομοθετικής κατοχύρωσης συγκεκριμένου πρωτοκόλλου φροντίδας.
6. Είναι δυνατόν να φτάσουν μήκος άνω των 45 εκατοστών. Στην Ολλανδία υπάρχει χρυσόψαρο με μήκος 48 εκατοστών! Σε ηλικία 6 ετών, θεωρείται φυσιολογικό να έχουν μήκος 20-25 εκατοστά.
7. Διαθέτουν αντίληψη και αναγνωρίζουν τον άνθρωπο που τα ταΐζει.
8. Είναι παμφάγα, τρώνε οτιδήποτε χωράει στο στόμα τους και έχουν ανάγκη και από φυτικές τροφές.
9. Τα μάτια τους είναι μεγάλα με ιδιαίτερη ευαισθησία στο απότομο φως και αρκετά μεγάλο πεδίο όρασης. Είναι, επίσης, στους δυνατούς ήχους.
10. Επηρεάζονται ιδιαίτερα από το επίπεδο του οξυγόνου στο νερό του ενυδρείου. Επηρεάζονται, επίσης, ιδιαίτερα από την γενικότερη ποιότητα του νερού, η οποία είναι ο πλέον καταλυτικός παράγοντας για την υγεία και ευημερία τους. Το μεγαλύτερο λάθος είναι να θεωρήσετε πως το διαυγές νερό είναι καθαρό.
11. Η υγεία τους “διαβάζεται” στις ακαθαρσίες τους και με καθημερινή παρατήρηση και έλεγχο θα μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις περισσότερες ασθένειες που τα προσβάλλουν.
12. Το γηραιότερο κατοικίδιο χρυσόψαρο, ο Tish, πέθανε το 1999 σε ηλικία 43 ετών. Το είχε “κερδίσει” ένα επτάχρονο αγόρι σε λοταρία. Ο Tish μοιραζόταν το ενυδρείο με ένα άλλο χρυσόψαρο, τον Tosh, που όμως πέθανε το 1975. Τότε η οικογένεια χρειάστηκε να τοποθετήσει δίχτυ πάνω από την επιφάνεια του νερού καθώς  ο Tish έκανε άλματα απόγνωσης εκτός ενυδρείου που θα μπορούσαν να αποβούν μοιραία για τη ζωή του.

Αν θέλετε, λοιπόν, χρυσόψαρο στο σπίτι σας επειδή θεωρείτε πως έχει ελάχιστες απαιτήσεις φροντίδας, ξανασκεφτείτε το. Αν τελικά πάρετε την απόφαση, ενημερωθείτε και είναι σίγουρο πως θα ζήσετε πολλές διασκεδαστικές στιγμές με τον Λουδοβίκο σας αν δώσετε και εκείνο το κάτι παραπάνω!

Αντωνία Νατσιοπούλου

για το

Συμμετέχω Αδέσποτα Κατερίνης

The post Ένα χρυσόψαρο στη γυάλα… – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

Εδώ και αρκετό καιρό, οι άνθρωποι του Ινστιτούτου (Πιεριείς κατά το πλείστον) έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου ενημέρωσης όχι μόνο των τοπικών κοινωνιών, αλλά και το φορέων της Πιερίας, για ένα σχέδιο ιδιαίτερα φιλόδοξο. Ένα σχέδιο που έχει ως στόχο την ανάδειξη της περιοχής μας, «πατώντας» πάνω στα συγκριτικά πλεονεκτήματά της. Τον μύθο (όπως έχει καταγραφεί στην Παγκόσμια Ιστορία) με επίκεντρο τον Όλυμπο των Θεών και τα Πιέρια των Μουσών.

Όπως αναφέρουν είναι αποδεκτό από την παγκόσμια κοινότητα ότι η πατρίδα μας έχει παίξει σημαντικότατο ρόλο στη διαμόρφωση του ανθρώπινου πολιτισμού. Πολλά από αυτά τα σημαντικά γεγονότα  συνέβησαν στην Πιερία, στη γη του Ολύμπου, των Πιερίων και του Θερμαϊκού. 

Το Ινστιτούτο Πολιτισμού και Ανάπτυξης Πιερίας –Ολύμπου το «Λίκνο των Μουσών» («ΛτΜ») ιδρύθηκε με σκοπό να δημιουργηθεί ένα θεματικό πάρκο πολιτισμού αξιοποιώντας τον υπάρχοντα άυλο πλούτο του μύθου, της ιστορίας του πολιτισμού άλλα  και το καταπληκτικό φυσικό περιβάλλον του τόπου μας.

Με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας θα δημιουργηθεί  ένας χώρος εκδηλώσεων, καλλιτεχνικής έκφρασης, ενημέρωσης, διασκέδασης, εμπειρίας, ψυχαγωγίας, δράσεων και αναψυχής.

Το Ινστιτούτο, όπως αναφέρει σχεδίασε έναν «οδικό χάρτη» με τον οποίο θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις επένδυσης, μέσα στην Ελλάδα των παθογενειών και της κρίσης.

Αρχικά οργανώθηκαν σε ομάδες δουλειάς με κατάλληλες αρμοδιότητες. Εντόπισαν μια περιοχή κατάλληλη για το μέγεθος και την ποιότητα του έργου, εξασφάλισαν την πρόθεση διάθεσης γης από τους ιδιοκτήτες και στη συνέχεια ενημέρωσε την κοινωνία για τις προθέσεις του κερδίζοντας τη συναίνεση και τη συνέργειά της

Στην συνέχεια, εφάρμοσε τη διαδικασία Brainstorming και εντόπισε τους θεματικούς άξονες του πάρκου.

Πρόθεση του Ινστιτούτου είναι να εφαρμόσει τη διαδικασία Crowd funding με στόχο την εξοικονόμηση πόρων για την εκπόνηση των μελετών του έργου.

Κατόπιν αυτών, θα συσταθεί επενδυτικό σχήμα για αναζήτηση κεφαλαίων και παράλληλα θα γίνει η καταγραφή και η οργάνωση του αφηγήματος (μύθος, ιστορία, παράδοση κλπ).

Το «ΛτΜ»  θα παρακολουθεί την εξέλιξη και συνέχεια τη λειτουργία του έργου και θα εγγυάται για την εφαρμογή των κανόνων δεοντολογίας και κοινωνικής ευθύνης της επένδυσης απέναντι στην κοινωνία.

«Οραματιζόμαστε ένα έργο μοναδικό», αναφέρουν χαρακτηριστικά. Ένα έργο που θα δίνει την ευκαιρία σε όλους τους πολίτες του κόσμου να βιώσουν τη γέννηση και την εξέλιξη του παγκόσμιου πολιτισμού και συγχρόνως να ψυχαγωγηθούν και να απολαύσουν την Πιερική φύση.

Να γνωρίσουν το λαό μας και τον τρόπο ζωής του, για να πετύχουμε τη  δημιουργική  ώσμωση  μεταξύ των πολιτισμών, αλλά ταυτόχρονα να αναδειχθεί και η διακριτότητα μεταξύ αυτών.

Η προσπάθειά τους, όπως τονίζεται από το Ίδρυμα, είναι ένα κοινωνικό – οικονομικό πείραμα, «και επιδιώκουμε να ωριμάσουμε την επενδυτική πρόταση σε επίπεδο Master Plan ή ακόμα και Business Plan.»

Σε κάθε πρωτοβουλία, σε κάθε νέα ιδέα αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι ο στόχος.

Αναφορά γίνεται για ένα θεματικό πάρκο πολιτισμού, τεχνών, επιστημών και παράδοσης με εστίαση  στις μούσες, στους 12 θεούς του Ολύμπου, τους μυθικούς και ιστορικούς ήρωες και τα μεγάλα ιστορικά, κοινωνικά και θρησκευτικά γεγονότα, τον τρόπο ζωής και της αξίες της Ελληνικής κοινωνίας.

 Το πάρκο θα κατασκευαστεί στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα, στην περιοχή των Καρυών των Πιερίων σε μια έκταση 12.000 στρεμμάτων. «Το αποκαλέσαμε μοναδικό, και αυτό θεωρούμε ότι είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα, διότι δεν υπάρχει άλλο έργο με αυτό το μέγεθος και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά», υποστηρίζει το Λίκνο των Μουσών.

Το θεματικό πάρκο ουσιαστικά θα είναι ένα σύμπλεγμα πολυχώρων μάθησης, διασκέδασης, αναψυχής και πολλών άλλων δραστηριοτήτων όπου μικροί-μεγάλοι θα μπορούν να επισκέπτονται όλο το χρόνο και να περνούν ευχάριστες ώρες σύμφωνα και με τα προγράμματα που θα παρέχονται.

Θα απευθύνεται σε οικογένειες που επιθυμούν να συνδυάσουν, στις διακοπές κάθε εποχής,  διασκέδαση αλλά και επιμέρους μόρφωση. Αυτό γιατί, οι επισκέπτες που φιλοδοξεί να προσελκύσει απ όλο τον πλανήτη, θα γνωρίσουν μέσα από το θεματικό πάρκο την εξέλιξη του παγκόσμιου πολιτισμού.

Η επιχειρηματική αυτή κίνηση, θεωρείται ότι είναι ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο  ιδιαίτερα λόγω της δεινής οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή την στιγμή η χώρα μας.

Ιδιαίτερα το οικονομικό μοντέλο που προτείνεται, υποστηρίζουν πως θα δημιουργήσει ένα βιώσιμο σχήμα με διάχυση πλούτου στην κοινωνία.  

Ο άφθονος πλούτος του αφηγήματος του θεματικού πάρκου και η άρτια οργάνωση της υποδοχής των επισκεπτών, θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του τουρισμού  με αποτέλεσμα την συμβολή στην οικονομική ανάπτυξη της πατρίδας μας.

Κάνοντας αναφορά στο «όραμα», αναφέρει το Ινστιτούτο πως πριν ο άνθρωπος ανακαλύψει τη φωτιά, πριν αρθρωθεί η πρώτη ανθρώπινη λέξη, πριν γραφτεί η ιστορία, οι τρομερές θεϊκές οντότητες που κυβερνούσαν τον κόσμο επέλεξαν το πιο λαμπρό και μεγαλειώδες μέρος για να εγκατασταθούν. Την Ελλάδα, τον Όλυμπο, την Πιερική Γη.

-Πατρίδα του λόγου, της επιστήμης, της τέχνης, της φιλοσοφίας.

-Πατρίδα του μύθου και της ιστορίας.

-Πατρίδα του ανθρώπινου πολιτισμού.

Οι ποιητές, οι συγγραφείς, οι ιστορικοί και οι παραμυθάδες συνηθίζουν να αναφέρονται ή να επικαλούνται την Πιερία ή τις οντότητες που σχετίζονται με τον ιερό αυτό τόπο.

Ο Όλυμπος μαζί με τα Πιέρια όρη και τον Τίταρο δημιουργούν ένα επιβλητικό ενιαίο ορεινό σύμπλεγμα που αγκαλιάζει το εύφορο Πιερικό κάμπο,  που με τη θάλασσα του Θερμαϊκού δημιουργούν μια  απέραντη ακτογραμμή.  Σύνθεση   ενός τοπίου που φέρει το  θεϊκό άγγιγμα.

Είναι ο τόπος που ο μύθος, η ιστορία και το φυσικό περιβάλλον συνθέτουν μοναδικές άυλες και υλικές προϋποθέσεις, έτσι ώστε να θεωρείται ιδανικός τόπος για να φιλοξενήσει ένα  θεματικό πάρκο πολιτισμού.

Ο χώρος θα ονομαστεί  «MUSEIO» διότι στον ίδιο τόπο υπήρχε η αρχαία Πιερίς με το Μούσειο, το πρώτο σχολείο της ανθρωπότητας. Εκεί δίδασκε ο Ορφέας στους απλούς πολίτες  όλες τις τέχνες που εφηύραν και καλλιέργησαν οι Πιερίδες Μούσες.

Ο  «Λόγος» σε όλες τις σύγχρονες μορφές του, υποστηριζόμενος από τη σύγχρονη τεχνολογία και τις τεχνικές θεάματος,  θα είναι το κύριο μέσο για την επικοινωνία με τους επισκέπτες  για να βιώσουν μοναδικές εμπειρίες.

Ο χώρος που  εντόπισε το «ΛτΜ»  μπορεί να δεχθεί μεγάλο αριθμό επισκεπτών και να υποστηρίξει πολλές και ποικίλες δράσεις που αφορούν τη διοργάνωση μαζικών εκδηλώσεων, την παροχή ενημέρωσης και επιμόρφωσης, την προσφορά ευκαιριών ψυχαγωγίας, παιχνιδιού και αναψυχής.

Η χλωρίδα, η πανίδα και το ανάγλυφο της περιοχής, τα μονοπάτια των Μουσών και τα τοπία των Θεών, θα προσφέρουν ευκαιρίες και προτάσεις, εντός και εκτός του θεματικού πάρκου,  για δράσεις βουνού και θάλασσας.

Η εγγύτητα της περιοχής με σπουδαίους χώρους Αρχαιολογικού, Θρησκευτικού και άλλου ενδιαφέροντος, δημιουργεί και προσφέρει ακόμα ένα «μπουκέτο» επιλογών στον επισκέπτη.

Το τέλειο φυσικό περιβάλλον, σε συνδυασμό με τον οργανωμένο λόγο και τις σύγχρονες  υποδομές, θα καταστήσει το θεματικό πάρκο μοναδικό τουριστικό προορισμό.

Το θεματικό πάρκο ως μοχλός ανάπτυξης

Το θεματικό πάρκο θα λειτουργήσει ως κινητήριο γρανάζι που θα συμπαρασύρει δορυφορικά, όλους τους παραγωγικούς κλάδους, δημιουργώντας τοπική και περιφερειακή οικονομική ανάπτυξη.

Η γεωγραφική θέση του πάρκου και η μορφολογία εδάφους του νομού Πιερίας προσφέρει άριστη προσβασιμότητα, δεδομένου ότι κάθε σημείο του νομού απέχει το πολύ 30 λεπτά με αυτοκίνητο. Η πρόταση είναι να  εφαρμοστεί ένα ανοικτό μοντέλο λειτουργίας για να διανεμηθεί ο πλούτος σε όλο το νομό, να αξιοποιηθούν οι υπάρχουσες υποδομές  και να παραταθεί η τουριστική περίοδος για όλο το χρόνο.

Στο χώρο του θεματικού πάρκου θα υπάρχουν υποδομές που θα υποστηρίζουν το θεματολόγιο και τις εκδηλώσεις. Θα καλύπτονται πλήρως οι ανάγκες των επισκεπτών, μόνο για το χρόνο της επίσκεψης.

Η φιλοξενία, η εστίαση, η διασκέδαση, οι αγορές και όλες οι άλλες δραστηριότητες  των επισκεπτών θα πραγματοποιούνται  εκτός θεματικού πάρκου σε όλα τα σημεία του νομού.

Επειδή όλη η οικονομική ζωή της ευρύτερης περιοχής θα εξαρτάται από την ελκυστικότητα και την επισκεψιμότητα του θεματικού πάρκου, είναι λογικό να ηγηθεί και της πολιτικής marketing. 

Η ιστοσελίδα www.museio.gr θα είναι η βασική πύλη επικοινωνίας των επισκεπτών με το θεματικό πάρκο για ενημέρωση, πληροφόρηση, παροχής υπηρεσιών και αγορών. Σ’ αυτήν την περίπτωση θα δημιουργηθεί μία πλατφόρμα που θα καλύπτει όλες τις ανάγκες των επισκεπτών που αφορούν διαμονή, εστίαση, διασκέδαση, μεταφορά, αγορές, πληροφόρηση κλπ. Το site με την πλατφόρμα θα προβάλλει σε ένα τεράστιο target group πελατών τις επιχειρήσεις,  χωρίς να χρειάζεται να εμπλακούν σε άλλη διαδικασία προώθησης.

Συνδυαστικά  πακέτα προσφορών είτε προς τους επισκέπτες είτε προς τα πρακτορεία ταξιδιών θα καθιστά ελκυστική την ιδέα για επίσκεψη στο θεματικό πάρκο, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Η λογική του «ανοικτού» θεματικού πάρκου και η ύπαρξη της  πλατφόρμας, δίνει τη δυνατότητα με ευθύνη του θεματικού πάρκου, να εφαρμοστεί στην ευρύτερη περιοχή  ένα σύμφωνο ποιότητας παροχής υπηρεσιών και πώλησης αγαθών, υψηλών προδιαγραφών, με αποτέλεσμα να προσελκύονται επισκέπτες με ανώτερο βιοτικό επίπεδο που θα επιφέρει περισσότερα κέρδη για την τοπική οικονομία.

Στην πλατφόρμα θα συμμετέχουν οι επιχειρήσεις που θα υπογράψουν το σύμφωνο ποιότητας και συνεργασίας με το θεματικό πάρκο. Σε περίπτωση μη τήρησης των συμφωνηθέντων παύει η συνεργασία.   

Το θεματικό πάρκο θα δικαιούται προμήθεια για τις υπηρεσίες που θα παρέχει, από τον κύκλο εργασιών στην παροχή  υπηρεσιών και τις πωλήσεις των συνεργαζόμενων επιχειρήσεων.

Βασική προϋπόθεση αυτού του σχεδιασμού είναι η εξασφάλιση της βιωσιμότητας του θεματικού πάρκου διότι μόνο έτσι θα είναι σταθερό αυτό το μοντέλο.

Η τεχνολογία μάς επιτρέπει να εφαρμοστεί και ενιαίο σύστημα πληρωμών αγαθών και υπηρεσιών σε όλη την περιοχή ενδιαφέροντος, πλήρως ελεγχόμενο και ασφαλές, με prepaid πληρωμές με τη χρήση  μαγνητικών καρτών,  QR code ή Barcode.

Το θεματικό πάρκο θα έχει ημερήσια επισκεψιμότητα πολλών χιλιάδων επισκεπτών και θα δημιουργήσει νέα δεδομένα στο νομό Πιερίας, στα καταλύματα, στην αγορά, στην εστίαση, στη διασκέδαση.

Το έργο αυτό θα δημιουργήσει νέα συγκοινωνιακά δεδομένα  και θα απαιτηθούν νέες; υποδομές δρόμων, λιμανιών και υπηρεσιών συγκοινωνίας και μεταφορών και ίσως δημιουργηθεί η ανάγκη να υλοποιηθούν και μεγαλύτερα έργα αυτής της κατηγορίας.

Η ιδέα να λειτουργεί σαν κέντρο πληροφόρησης και συντονισμού των τουριστών για όλες τις δράσεις και τις μορφές τουρισμού που προσφέρει η Πιερία και οι γύρω περιοχές είναι ριζοσπαστική. Η σημερινή πανσπερμία δράσεων πολιτιστικού, αθλητικού, θρησκευτικού, ιστορικού, γεωλογικού, περιβαλλοντικού ή άλλου περιεχομένου δεν έχει την απαιτούμενη στήριξη marketing και επιχειρηματική αποτελεσματικότητα. Όλες σχεδόν οι δράσεις ελέγχονται  από ερασιτεχνικά σωματεία όπως ομάδες ορειβατικές, τις φύσης, πεζοπορίας, αναρρίχησης, σπηλαίων, παραπέντε, θρησκευτικές οργανώσεις, πολιτιστικοί σύλλογοι κλπ. με αποτέλεσμα να μην αξιοποιούν το σύγχρονο marketing για καλύτερη προώθηση των προτάσεων αυτών.  Το θεματικό πάρκο μπορεί να στεγάσει και να συντονίσει όλους τους φορείς έτσι ώστε να αξιοποιηθεί ο μεγάλος αριθμός επισκεπτών.

Το «ΛτΜ» θα κάνει συλλογή και εκλαΐκευση του μύθου, της ιστορίας, της παράδοσης, του τρόπου ζωής, των αξιών κλπ και θα εκπαιδεύσει όλους τους εργαζόμενους και όλες τις επαγγελματικές ομάδες που θα έρχονται σε επαφή με τους επισκέπτες, σε συγκεκριμένα πρότυπα επικοινωνίας, λόγου και συμπεριφοράς. Ειδικότερα το προσωπικό του θα γνωρίζει την Ελληνική και την Αγγλική γλώσσα και  θα έχει ειδική εκπαίδευση στα θέματα Ελληνικού πολιτισμού, ιστορίας, μύθου και παράδοσης. Αυτήν την εκπαίδευση θα την αναλάβει το ΛτΜ. Η δράση αυτή θα ορίσει τη στάθμη ποιότητας σε όλες τις μορφές  υπηρεσιών που θα παρέχονται.

Εντός και εκτός του θεματικού πάρκου αναμένεται να δημιουργηθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας και θα κτισθεί μια νέα οικονομική πραγματικότητα για την Πιερία.

Το «MUSEIO» θα δημιουργήσει νέες αναπτυξιακές συνθήκες σε όλη την περιοχή και θα φέρει ευημερία  σε όλη την τοπική κοινωνία.

Οι θεματικοί άξονες που θα φιλοξενεί  ταυτόχρονα ή εκ περιτροπής το «MUSEIO» θα είναι: η Τέχνη, ο Λόγος, η Επιστήμη, η Τεχνολογία, η Κοινωνία το Περιβάλλον και η Ποιότητα ζωής σε όλες τις εκφάνσεις.

Παράλληλα υπάρχουν και άξονες με «ειδικά θέματα» όπως πχ την Ελιά, το Αμπέλι, την χειροτεχνία κλπ

Σύμφωνα με το στρατηγικό σχέδιο του Λίκνου των Μουσών, για να αναδειχθούν οι ιδιαιτερότητες του τόπου, θα γίνεται και μια σύντομη αναδρομή στο μύθο και την ιστορία.

Συγκεκριμένα αναφέρει «Η μυθολογία επέλεξε αυτόν τόπο για κατοικία των δώδεκα θεών και των άλλων θεοτήτων που οι αποφάσεις και οι ενέργειές τους δρούσαν καταλυτικά σε όλες τις περιόδους, με αποτέλεσμα η Πιερία να είναι ένα μόνιμο σκηνικό μυθολογικού και ιστορικού ενδιαφέροντος.»

Ο ρόλος του «Λίκνο των Μουσών»

Μέσα στην Ελλάδα της κρίσης και των παθογενειών δημιουργήσαμε έναν πολιτιστικό σύλλογο με σκοπό να τολμήσει  ένα καινοτόμο κοινωνικό – οικονομικό πείραμα.  Να αναζητήσει τρόπο αξιοποίησης των πλεονεκτημάτων που αναφέρθηκαν προηγούμενα και αποτελούν ένα ανεξάντλητο, απύθμενο και μοναδικό άυλου πλούτου που πρέπει να πιστωθεί στην  πατρίδα μας και ειδικότερα στην Πιερία.

Το όνομά του είναι το «Λίκνο των Μουσών». Συντομογραφικά «ΛτΜ» και έχει σαν μέλη  πολίτες της Πιερίας, και εθελοντές.

Το «ΛτΜ» έχει σαν στόχο τη δημιουργία ενός θεματικού πάρκου με αντικείμενο τον πολιτισμό, την ιστορία, το μύθο, την παράδοση  και το περιβάλλον. Προτείνει τον τρόπο πραγματοποίησης του έργου αυτού. Εντοπίζει την απαιτούμενη γη,  που είναι κατάλληλη και προετοιμάζει την κοινωνία για ένα τέτοιο μεγάλο έργο. Αποτέλεσμα της προσπάθειας είναι η δημιουργία μιας ολοκληρωμένης πρότασης που θα είναι ελκυστική σε επενδυτικές οντότητες.

Τα μέλη του ΛτΜ εργαζόμενα σε εθελοντική βάση, προχώρησαν με γρήγορους ρυθμούς, δημιούργησαν ομάδες δουλειάς και σήμερα έχουν να επιδείξουν ένα σημαντικό, όπως το χαρακτηρίζουν, έργο.

Επέλεξε να δημιουργήσει ένα θεματικό πάρκο πολιτισμού, μύθου, ιστορίας, παράδοσης και περιβάλλοντος. Με την αξιοποίηση σύγχρονης τεχνολογίας και μεθόδους που υπηρετούν το λόγο, θα παρέχει μία μοναδική εμπειρία στους επισκέπτες. Εντόπισε ένα κομμάτι Πιερικής γης, 12.000 στρ. κατάλληλο για ένα τέτοιο μεγάλο έργο. Πήρε ενυπόγραφα για την οικοδομήσιμη γη 1016 στρμ, την πρόθεση συνεργασίας από τους 109 ιδιοκτήτες γης, σε σύνολο 120. Υπέγραψε με το δασικό συνεταιρισμό της περιοχής πρωτόκολλο συνεργασίας για ενοικίαση του δάσους 11.000 στρμ για 99 χρόνια. 

Αποδεικνύει ότι υπάρχει η συναίνεση της κοινωνίας για το έργο με τη συλλογή υπογραφών από τους πολίτες.

Για τον ίδιο λόγο υπογράφει πρωτόκολλα συνεργασίας με επιχειρήσεις τοπικές ή εκτός νομού και χώρας προκειμένου να αποδείξει την κοινωνική συναίνεση.

Υπογράφει πρωτόκολλα συνεργασίας με ιδρύματα επιστημονικά και φορείς για συνεργασία και αναζήτηση τεχνογνωσίας.

Εφήρμοσε τη μέθοδο Brainstorming και εντόπισε τα θέματα που θα παρουσιάζει το πάρκο. Η διαδικασία αυτή θα συνεχίζεται «ες αεί» για τις ανάγκες ανανέωσης του θεματολογίου.

Γίνεται συστηματική καταγραφή της εθελοντικής προσφοράς και των χορηγιών.

Ξεκίνησε η συλλογή και η τυποποίηση της ιστορίας, του μύθου, της παράδοσης για τη δημιουργία του αφηγήματος του πάρκο, η οποία θα αξιοποιηθεί από ομάδα φιλολόγων και ιστορικών κ.ά.

Ξεκίνησε η αναζήτηση κεφαλαίων μέσω site με τη μέθοδο Crowd funding και χορηγιών  για την παραγωγή μελετών.

Τώρα είμαστε έτοιμοι να  συσταθεί ένα επενδυτικό σχήμα για να δώσει απάντηση στα απαιτούμενα κεφάλαια προκειμένου να υλοποιηθεί η επένδυση.

Στη συνέχεια το «ΛτΜ» θα ασχοληθεί με θέματα επιμόρφωσης των εν δυνάμει εργαζομένων στο θπ , της τοπικής κοινωνίας και των επαγγελματιών με γνώμονα το αφήγημα που τώρα δημιουργείται. Σκοπός ο τόπος να αποκτήσει μια συγκεκριμένη ταυτότητα λόγου και συμπεριφοράς, παγκοσμίως αναγνωρίσιμη.

Το «ΛτΜ» σε συνεργασία με το «MUSEIO» , λόγω της δύναμης που απορρέει από την αποδοχή του ρόλου του από την κοινωνία,  θα συμβάλει να υλοποιηθεί σύμφωνο ποιότητας με υψηλές προδιαγραφές στην παροχή υπηρεσιών και στις αγορές  σε όλες τις συμβεβλημένες με το πάρκο επιχειρήσεις και  θα επιβλέπει  την τήρηση των συμφωνηθέντων. Όλα αυτά θα βοηθήσουν στην προσέλκυση τουρισμού υψηλού οικονομικού επιπέδου

Το «ΛτΜ»  θα παρακολουθεί την εξέλιξη  και συνέχεια τη λειτουργία του έργου και θα εγγυάται για την εφαρμογή των κανόνων δεοντολογίας και κοινωνικής ευθύνης της επένδυσης απέναντι στην κοινωνία.

Το Ινστιτούτο Πολιτισμού και Ανάπτυξης Πιερίας-Ολύμπου το «Λίκνο των Μουσών», ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2018 με έδρα την Κατερίνη. Έχει 75 μέλη και πρόεδρός του είναι ο Τάσος Γκρέμος. Στις υπόλοιπες θέσεις του Δ.Σ. είναι οι αν. Πρόεδρος Απόστολος Χήρας, Γραμματέας Γιώργος-Τάσος Αδαμίδης, αν. Γραμματέας Άννα Μπίσμπα, Ταμίας Δάφνη Αγνή, αν Ταμίας Ιωάννης Τζήκας και Έφορος Δημοσίων Σχέσεων Μανώλης Κοσμαδάκης

The post Το Στρατηγικό Σχέδιο για τη δημιουργία θεματικού πάρκου στην Πιερία – Το «Λίκνο» που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα appeared first on Eptanews.gr.

Στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου σε σχετική επιστημονική ημερίδα ο τ. καθηγητής του Πανεπιστημίου του Νις της Σερβίας κ. Αθανάσιος Μπίντας προέβει σε επίσημη ανακοίνωση-αποκάλυψη σχετικά με την ταυτοποίηση των ταφικών τύμβων του Κορινού, υποστηρίζοντας πως ένας εκ των τάφων ανήκει στην μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την Ολυμπιάδα.

Συγκεκριμένα ο κ. Μπίντας ταυτοποίησε τον ένα  από τους μνημειακούς μακεδονικούς τάφους με το πρόσωπο της Ολυμπιάδας, της μητέρας του Μεγ. Αλεξάνδρου, και τον άλλο με τον στρατηγό Νεοπτόλεμο, ξάδελφό του, τού γένους των Αιακιδών που ήταν από τη δυναστεία της Ηπείρου. Κλάδος των Αιακιδών κατοικούσε στη βόρεια Πιερία και τα μέλη της οικογένεια αυτής ανήκαν στους εταίρους, στην άρχουσα τάξη της Μακεδονίας. Ο κ. Μπίντας αφού μελέτησε τις ανέκδοτες σημειώσεις του Αμερικανού καθηγητή Charles Edson στο Πανεπιστήμιο του Harvard και το βιβλίο του Έλληνα Αρχαιολόγου Γ. Οικονόμου για τις επιγραφές της Πιερίας κατέληξε με πειστικά επιστημονικά επιχειρήματα στην ανακάλυψή του, διότι όπως είπε, «οι επιγραφές αποτελούν τον άμεσο και αδιάψευστο λόγο των αρχαίων». Ο κύριος καθηγητής παρουσίασε τρεις επιτύμβιες επιγραφές που αναφέρονται στους Αιακίδες της Πιερίας που ήταν απόγονοι της Ολυμπιάδας τής συζύγου τού, Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας.

Στην κατάμεστη αίθουσα συνεδρίων του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πιερίας ο κ. Μπίντας ανέλυσε με επιστημονική επιχειρηματολογία τις θέσεις του για τον Ταφικό Τύμβο και απέδειξε πως το περίφημο μνημείο, που πρώτος ανέσκαψε ο Γάλλος αρχαιολόγος Leon Heuzey τη δεκαετία του 1850, είναι σίγουρα η τελευταία κατοικία της μητέρας του Μεγ. Αλεξάνδρου.

Το αποδεικτικό σκεπτικό της ταυτοποίησης του εντυπωσιακού Μακεδονικού ταφικού μνημείου στον Κορινό του Δήμου Κατερίνης, στηρίζεται σε αρχαιολογικά επιγραφικά τεκμήρια αλλά παράλληλα και σε ιστορικά δεδομένα Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων όπως και σε συμπεράσματα σύγχρονων ανασκαφικών δεδομένων και συγκεκριμένα του έγκριτου αρχαιολόγου Ματθαίου Μπέσιου ο οποίος ανάσκαπτε την ευρύτερη περιοχή της Πύδνας (Βόρεια Πιερία) πάνω από 30 χρόνια. Η «σοδειά» των ανασκαφών του Ματθαίου Μπέσιου ταυτόχρονα με τις έρευνες του Heuzey του Οικονόμου αλλά και η επιστημονική αποκατάσταση των αρχαίων επιτυμβίων από τον Γερμανό Adolf Wilhelm οδήγησαν τον καθηγητή κ. Αθανάσιο Μπίντα να καταλήξει στην εντυπωσιακή αυτήν ανακάλυψη.

Στην ημερίδα συμμετείχε και η  γνωστή και διακεκριμένη αρχαιολόγος κα Λιάνα Σουβαλτζή διευθύντρια της Ελληνικής αποστολής που ανασκάπτει τον τάφο του Μεγ. Αλεξάνδρου στην όαση Σίουα της Αιγύπτου. Διαφωτιστική και επικαιροποιημένη η εισήγηση της κας Σουβαλτζή πρόσθεσε με τις παρεμβάσεις της και λειτούργησε αυξητικά στην ανακάλυψη του κ. Μπίντα , με τις λεπτομερειακές της επισημάνσεις όπως: Ο τάφος της Ολυμπιάδας στον Κορινό Πιερίας είναι πανομοιότυπος με τον τάφο του Μεγ. Αλεξάνδρου στην Όαση Σίουα της Αιγύπτου αλλά σε μικρότερες διαστάσεις.

Ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Nis της Σερβίας κ. Αθανάσιος Μπίντας εκτός των επιγραφικών και ιστορικών αποδείξεων επικαλέστηκε και τα χαρακτηριστικά του ίδιου του ταφικού Μνημείου, τα οποία είναι εξόχως μοναδικά με συμβολικές προεκτάσεις σε σύγκριση με όλους τους μέχρι σήμερα ανασκαφέντες μακεδονικούς τάφους. Συγκεκριμένα το ταφικό σύμπλεγμα που ταυτίζεται με την Ολυμπιάδα έχει μήκος 22 μέτρα ενώ οι μέχρι σήμερα ανασκαφέντες μακεδονικοί τάφοι, δεν ξεπερνούν σε μήκος τα 10 μέτρα. Υπάρχει πρόπυλο που λειτουργούσε ως «Τελεστήριο» (είναι γνωστό πως η Ολυμπιάδα είχε θεοποιηθεί). Μετά το πρόπυλο-τελεστήριο το ταφικό σύμπλεγμα συνεχίζει με έναν πομπικό θολωτό διάδρομο ο οποίος καταλήγει στον Τριθάλαμο χώρο της ταφής της μεγάλης Βασίλισσας.

Αυτή η ξεχωριστή δομή του ταφικού αυτού συμπλέγματος μάς ενισχύει την πεποίθηση, ισχυρίζεται ο κ. Μπίντας πως τελούνταν «Μυστήρια» προς τιμήν της Βασίλισσας-Θεάς. Τα «Μυστήρια» ήταν ιδιαίτερες τελετές και τελούνταν τις νύχτες κατά τη χάση της Σελήνης γι αυτό οι γυναίκες προσέρχονταν σε αυτά κρατώντας λυχνάρια.

Ο κ. Μπίντας, εκτός των άλλων ενίσχυσε την άποψή του στηριζόμενος τόσο στην οικοδομική μοναδικότητα του τάφου όσο και στα κτερίσματαπου βρήκε ο Heuzey (ο τάφος είχε συλληθεί κατά την αρχαιότητα) και ο οποίος τα μετέφερε στο Μουσείο του Λούβρου.

-Στην νεκρική κλίνη υπήρχε ανάγλυφος ένας «ελληνικός ποιμενικός» δηλαδή ένας «Μολοττικός Κύων» ένα σκυλί δώρο του Μεγ. Αλεξάνδρου στη μητέρα του όταν έφυγε για την Ασία.

-Δίπλα από τη νεκρή κλίνη υπήρχε η θήκη όπου είχε τοποθετηθεί η Λύκηθος με την τέφρα της νεκρής ή η οστεοδόχος λάρνακα. Στην πρόσοψη της θήκης υπάρχει ο ανάγλυφος δράκοντας (φίδι). Είναι γνωστό πως η Ολυμπιάδα αρέσκοντας να παίζει με τα φίδια

-Ο Heuzey βρήκε και το ιερό λυχνάρι που χρησιμοποιούσε η αρχιέρεια Βασίλισσα κατά τις νυχτερινές τελετές των Θεσμοφορίων. Τώρα βρίσκεται και αυτό το Μουσείο του Λούβρου.

Η ταυτοποίηση ωστόσο του ταφικού τύμβου του Κορινού με την Ολυμπιάδα προκύπτει και από πολλές άλλες λεπτομέρειες και εμπεριστατωμένες επισημάνσεις, που ανέλυσε ο κ. Μπίντας και περιλαμβάνονται στο πρόσφατα εκδοθέν βιβλίο του με τίτλο: Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑΣ όπου αναλύει διεξοδικά την ανακάλυψή του.

Η εισήγησή του είχε τεράστια απήχηση σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου. Σημειωτέο πως μόνο στην Αμερική είχε 680.000 likes.

Ευελπιστούμε πως μια τέτοια ανακάλυψη θα έχει τα ανάλογα οφέλη για τον τόπο αφού το μνημείο βρίσκεται σε κομβική θέση (Olympus Plaza) και είναι εύκολα προσβάσιμο γι αυτούς που χρησιμοποιούν τον αυτοκινητόδρομο Αιγαίου. Αποτελεί δε πρόκληση για τις τοπικές αρχές να αξιοποιήσουν ένα τόσο αναπάντεχο «εύρημα» που αναδεικνύει την περιοχή μας.

The post Κορινός Πιερίας – Ο τάφος της μητέρας του Μ. Αλεξάνδρου appeared first on Eptanews.gr.

Φωτογραφίκο υλικό από τον Ζάρκο Λεωνίδα.

The post Στιγμιότυπα από την κοπή πίτας της Διασωστικής Ομάδας Πιερίας appeared first on Eptanews.gr.