Μενού Κλείσιμο

Πόσο πονάει η συμπόνια (Μέρος Δεύτερο) – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου

Ακόμη και μία μικρή θετική εμπειρία με οποιονδήποτε ξένο μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε συμπονετικά για αυτόν, διαπιστώνει μία ομάδα ειδικών του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης. Κι αν είναι έτσι, τότε γιατί σπάνια συμπονούμε τον εαυτό μας; 

 

”Ξέρω πως δεν είναι εύκολο” λέει ο Ντάγκλας Φακκίμα, διευθυντής σε καταφύγια ζώων στο Όρεγκον και την Καλιφόρνια για 19 χρόνια. “Τα ζώα μας χρειάζονται. Δεν μπορούμε, όμως, να βοηθήσουμε ουσιαστικά αν δεν φροντίζουμε τον εαυτό μας. Όλοι όσοι έχουμε αφιερώσει την ζωή μας στα ζώα περνάμε από τέσσερις φάσεις: του ζήλου, της κατάθλιψης, του μίσους και της αποδοχής. Κάθε άτομο, βέβαια, είναι μοναδικό. Η πορεία όλων μας, όμως, είναι παρόμοια κι όσοι επιβιώνουμε καταλαβαίνουμε πως έχουμε ήδη πετύχει αυτό που θέλαμε από την αρχή.”

Οι περισσότεροι όταν μπαίνουν στην δεύτερη φάση δεν αντέχουν και τα παρατάνε. Πολλοί πηγαινοέρχονται παγιδευμένοι ανάμεσα στην δεύτερη και την τρίτη φάση. Ιδανική είναι η τέταρτη φάση. Έχω ζήσει στο απόλυτο άκρο τις τρεις πρώτες φάσεις και αυτή είναι η εμπειρία μου.

 

Πρώτη φάση

 

Πλημμυρίζεις από την βεβαιότητα ότι θα αλλάξεις τον κόσμο, έχεις ντοπαριστεί από την αγάπη και την δύναμη που νιώθεις. Περνάς μέρες με ελάχιστο ύπνο, από περιστατικό σε περιστατικό, το μυαλό σου είναι γεμάτο με ιδέες και νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα. Όσοι δεν καταλαβαίνουν το πάθος σου αρχίζουν να απομακρύνονται ή τους απομακρύνεις εσύ: κάνεις  καινούριους φίλους που έχουν τον ίδιο σκοπό! Δεν χρειάζεσαι κανέναν. Σε γεμίζουν οι ζωές που σώζεις και η προσπάθειά σου να τιμωρηθούν όσοι εγκληματούν. Έχεις τέτοιο ζήλο που νομίζεις ότι οι λύσεις είναι απλές κι ας φαίνεται το πρόβλημα πολυδιάστατο.

 

Δεύτερη φάση

 

Οι άνθρωποι που νόμιζες συμμάχους τελικά δεν κατάλαβαν λέξη. Πάλι αυτοί κουβαλάνε κουτάβια, κάνουν τις ίδιες ερωτήσεις δεν καταγγέλλουν, δεν μπορούν, δεν προλαβαίνουν. Τα ζώα ακόμη παραμελούνται, μένουν δεμένα νυχθημερόν, κακοποιούνται, δολοφονούνται, γεννούν και ότι κι αν καταφέρνεις κατά περίπτωση πέφτει στο κενό. Η σαπουνόφουσκα έχει σκάσει. Γυρίζεις στο σπίτι, κλειδώνεις την πόρτα και προσπαθείς σκληρά να κρατήσεις λίγο κουράγιο για την επόμενη μέρα. Η οικογένεια παύει να υπάρχει, οι φίλοι και οι εραστές επίσης. Τις ελάχιστες φορές που θέλεις να υποκριθείς πως έχεις ακόμη ζωή, βγαίνοντας με φίλους, όλοι σου μιλούν για τον καημένο σκύλο που είδαν χθες ή σου λένε “ας είμαστε ειλικρινείς, το έχεις παρακάνει, δεν προσέχεις τον εαυτό σου. Έχεις ηττηθεί γιατί ήθελες κάτι καλύτερο και πίστεψες ότι και οι υπόλοιποι ήθελαν το ίδιο και δεν μπορείς πια να ξεφύγεις. Ακόμη κι αυτοί που λένε ότι νοιάζονται για σένα βάζουν ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο της ζωής που ούτως ή άλλως έχεις κηδέψει από καιρό ή σε κατηγορούν. Πνίγεις τα δάκρυα με πείσμα και κάπως έτσι αντέχεις τις μέρες και τις νύχτες και το ότι τελικά ξύπνησες και σήμερα το πρωί.

 

Τρίτη Φάση

 

Η οργή ξεχειλίζει από παντού σαν λάβα και καίει τα πάντα στο διάβα της. Γίνεσαι ατραξιόν που παρατηρούν οι τουρίστες στους δρόμους της Πομπηίας της ζωής σου. Η θλίψη σου βαρέθηκε να πορεύεται μόνη της και τακίμιασε με το μίσος. Δεν υπάρχει καμμία ελπίδα. Όλοι φταίνε. Κακός ψόφος στους ανεύθυνους, τους σκατόψυχους, τους εγκληματίες. Είσαι ενάντια σε όλους: “συναγωνιστές”, συνεργάτες, οικογένεια, γείτονες, στο σπίτι, στον δρόμο, στον οδηγό μπροστά σου, στον υπάλληλο της τράπεζας, στον περιπτερά. Η διαύγεια του νου, η προοπτική και η αποτελεσματικότητά σου μετακόμισαν σε άλλο μαχαλά. Ομορφιά πουθενά. Άξιος κανείς. Ακόμη και τα ζώα που βοηθάς είναι απόμακρα σαν σκιές κι ας είναι δίπλα σου, πίσω σου, μπροστά σου.

 

Τέταρτη φάση

 

Αρχίζεις να βλέπεις την θέση σου στην κοινωνία, τον ρόλο σου, συνειδητοποιείς πως μπορείς να είσαι αποτελεσματικός μόνο όταν φροντίζεις τον εαυτό σου, όταν αφιερώνουμε χρόνο σε σένα, στους φίλους, στην οικογένεια, όταν έχεις προσωπική ζωή. Κάποιες μέρες, ναι, μπορεί να τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, άλλες μέρες όμως ξεκουράζεσαι και ξέρεις πως η γη θα συνεχίσει να γυρίζει και χωρίς εσένα. Ανακαλύπτεις πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κακοί, κάνεις πιο προσεκτικές επιλογές, απαιτείς λιγότερα, δείχνεις κατανόηση στην άγνοια, αρχίζεις να ξανα-αγαπάς. Απολαμβάνεις την παρέα με τα ζώα και την επαφή μαζί τους. Νιώθεις σιγουριά για όσα μπορείς να καταφέρεις. Αλλάζεις τον κόσμο. Ναι. Ένα βήμα την φορά. Και ΦΥΣΙΚΑ υπάρχουν άνθρωποι που εγκληματούν και δεν θα καταλάβουν ποτέ. Και, φυσικά, πολλές φορές θα νιώθεις πως σε τραβάνε πίσω η θλίψη κι ο θυμός.. Τώρα πια, όμως, ξέρεις ότι μπορείς να το αποδεχτείς χωρίς να ξαναχαθείς.

 

Είμαστε μέρος ενός στρατού που ολοένα μεγαλώνει.

Ενός στρατού που έμαθε να χάνει και να κερδίζει κάθε μέρα.

Είμαστε η φωνή όσων δεν έχουν φωνή.

Είμαστε η αγάπη εκεί που δεν υπάρχει αγάπη.

Γιατρεύουμε πληγές που κανένας δεν βλέπει.

Χύνουμε δάκρυα ποταμούς για όσους σώθηκαν και χάθηκαν.

Γινόμαστε δυνατότεροι μέρα με την ημέρα.

Αγαπούμε κάθε μορφή ζωής.

Και δεν θα σταματήσουμε μέχρι να κερδίσουμε τον πόλεμο.

 

Αντωνία Νατσιοπούλου

για το

Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης

 

Οι ειδήσεις της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ