Μενού Κλείσιμο

ΕΧΕ ΤΟΝ ΝΟΥ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ… Μία αληθινή ιστορία – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου

Η αλήθεια είναι πως δεν βγαίνω ποτέ έξω μόνος μου. Δεν ξέρω αν φταίει που είμαι ακόμη μικρός και η μαμά μου φοβάται μήπως χαθώ ή μήπως μου συμβεί κάτι κακό, όπως και να ‘χει, όμως, δεν βγαίνω έξω μόνος μου. Γενικά. Γιατί βγήκα προχθές;  Θες ο αέρας και η φασαρία, θες που όταν ήρθε ο αδερφός μου δεν έκλεισε καλά την εξώπορτα (όχι πως χρειάζεται να με κλειδώσουν μέσα, αλλά  με προσέχουν πολύ), τρόμαξα και λίγο βασικά από τον χαλασμό και, βασικά, τo έσκασα από το σπίτι.

 

Ε ναι! Εντάξει! Ο κόσμος είναι κακός για μικρά παιδιά σαν και μένα εκεί έξω, εγώ όμως είμαι πανέξυπνος και μεγαλοδείχνω κιόλας (κάτι μικρά με φοβούνται κιόλας χαχαχαχαχ) και μου αρέσει να βλέπω τους φίλους μου και να παίζω και μπάλα από δω κι από κει και όταν κάθομαι κάπου πολλοί μου λένε ότι είμαι πολύ όμορφος – κι η μαμά μου μου το λέει αλλά αυτή είναι μαμά μου και μ’ αγαπάει – και είμαι πολύ όμορφος και δεν είμαι και κανα χαζό στην τελική. 

 

Γι αυτό το έσκασα προχθές.  Βασικά δεν το έσκασα ακριβώς.  Είδα την εξώπορτα ανοιχτή και ήθελα να δω τί γίνεται έξω. Αλλά μετά άρχισε να φυσάει πολύ και είχε και πολλή βροχή και τρόμαξα (λογικό αφού είπαμε – είμαι μικρός κι ας μεγαλοδείχνω) κι άρχισα να τρέχω για να γυρίσω σπίτι αλλά έκανα λάθος και … χάθηκα. Ναι, εντάξει, χάθηκα. Μπερδεύομαι άμα τρέχω, επειδή τρέχω πολύ πολύ γρήγορα, και δεν προσέχω και πολλά. Και μετά σταμάτησε ο αέρας και η βροχή και όλοι βγήκαν έξω και κοιτούσαν από δω κι από κει και μιλούσαν. Κάποιοι κατάλαβαν ότι χάθηκα και με κέρασαν κιόλας.

 

Γενικά πέρασα υπέροχα αλλά μου βγήκε ξινό. Η μαμά είχε πολύ δίκιο. Και από δω και πέρα δεν θα ξαναβγώ ποτέ χωρίς αυτήν ή τον αδερφό μου κι ας μεγαλώσω κι άλλο γιατί ο κόσμος είναι κακός και η μαμά μου πέθανε από την αγωνία της και με έψαχνε και έκλαιγε και φοβόταν πως κάποιος θα μου κάνει κακό κι ότι δεν θα με βρεί ποτέ ξανά και δεν θα ξέρει τί απέγινα κι αν ζώ. Μου τα έλεγε μετά που με είδε κι έκλαιγε πολύ και δεν θέλω να την ξαναστεναχωρήσω. Μαμά μου είναι και με προσέχει. 

 

Είμαι μικρός, αλλά χαζός δεν είμαι! Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος είναι κακός με τα μικρά παιδιά. Τα μικρά παιδιά δεν πειράζουν κανέναν! Εγώ καθόμουν όμορφα και ωραία και χάζευα τον κόσμο και ήρθε ένας που έμοιαζε με τον παππού  – είναι πολύ καλός ο παππούς μου – κι εκεί που σήκωσα το κεφάλι να τον δω καλύτερα ΜΠΑΜ μου πατάει μία στο κεφάλι και τότε κι εγώ τον ΔΑΓΚΩΣΑ!!

 

Κάπως έτσι θα μας έλεγε την ιστορία του πιθανόν ο δόλιος τρομαγμένος σκυλάκος που χάθηκε την ημέρα της σφοδρής κακοκαιρίας και έκανε την “αιματηρή επίθεση”. Φυσικά και υπήρχε αίμα.  Και κάτι ράμματα στο πόδι που κλώτσησε. Και μετά τα ράμματα ο κύριος γύρισε σπίτι του. Υπάρχουν μάρτυρες και ο κύριος, άσχετα με την νοητική του κατάσταση και το γιατί φοβήθηκε,  ΚΛΩΤΣΗΣΕ τον σκύλο. Ο φόβος και η ασθένεια δεν είναι δικαιολογία. Θα δικαιολογούσατε τον ξυλοδαρμό του ταχυδρόμου από κάποιον ο οποίος “φοβήθηκε πως είδε κλέφτη”; Μην βιαστείτε να πείτε “άλλο αυτό!” Καθόλου άλλο αυτό. Το ίδιο ακριβώς είναι. Κι αν θέλετε να σηκώσετε το δάχτυλο και να βρείτε φταίχτη κάντε το. Και πολεμήστε για το δίκαιο και το σωστό. Πολεμήστε την άγνοια, πολεμήστε την εγκατάλειψη, πολεμήστε για τα θύματα. Σκυλί, παιδί, γέροντας, εργαζόμενος, γυναίκα. Το δίκηο ένα είναι. Και τιμωρεί τον θύτη. Και ο θύτης είναι πάντα άνθρωπος. 

 

Η ΔΡΑΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ και Ο,ΤΙ ΔΙΝΕΙΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ

 

Όσοι διέδωσαν μέσω ΜΜΕ και Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, και εμμένουν να διαδίδουν, ψευδείς ειδήσεις παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις, είτε γιατί προσπαθούν να ανεβάσουν την δημοτικότητα των blog τους για εισπράξεις είτε γιατί εξυπηρετούν συμφέροντα ανθρωποκεντρικών εκπροσώπων, επειδή προκάλεσαν το κοινό αίσθημα και, αναπόφευκτα, άδικη οργή ενάντια στα άστεγα ζώα, να είναι σίγουροι πως θα βρουν απέναντί τους τον νόμο με κάθε πρόσφορο μέσο. 

 

Όπως  μου είπε κάποτε και ο γέροντας Αριστείδης Τσιουπλής, όταν συνεργαζόμουν με το τυπογραφείο του: “Πήραν όλοι οι άσχετοι από ένα μαρκούτσι στο χέρι και το παίζουν δημοσιογράφοι” Ήρθε η ώρα οι τρομολάγνοι συλλέκτες των προσφιλών τους  like να μπουν στην θέση τους.

 

Υιοθεσία Σκύλου:

 

Ο Τσίλλι ψάχνει οικογένεια γιατί η δική του δεν υπάρχει πια.

Η καρδιά όλων μας πονά για τον χαμό της γυναίκας που διέμενε στην Βύρωνος και έφυγε άδικα από την ζωή την προηγούμενη εβδομάδα. Συμμερίζομαι τον πόνο της οικογένειας και ο ρόλος μου υπαγορεύει μόνο έναν τρόπο με τον οποίο μπορώ να βοηθήσω: να βρω σπίτι για τον αγαπημένο της σκύλο και μόνο της σύντροφο τα τελευταία χρόνια, τον γλυκύτατο επτάχρονο Τσίλλι.

 

Θέλω να ευχαριστήσω εκ βαθέων τον Άρη Δημητρίου και την Ξένια Στάθη που ανταποκρίθηκαν άμεσα στην έκκλησή μου για φιλοξενία. Ο Τσίλλι μόλις κάποιες ημέρες πριν άρχισε να τρώει και να θέλει να βγει έξω.  Είναι ακόμη θλιμμένος και μάλλον σοκαρισμένος γιατί έχασε την μαμά του. Και δεν μπορεί να καταλάβει γιατί την έχασε. Όπως ένα μικρό παιδί.

Έχει πολλά χρόνια μπροστά του και πολύ τρυφερότητα και χαρά να δώσει. Και χρειάζεται την βοήθειά σας. Όχι για να ξεχάσει την “μαμά” του αλλά για να συνεχίσει να ζει όμορφα και να την θυμάται κάθε φορά που θα κοιμάται σε μία ζεστή αγκαλιά.

 

Είναι επτά ετών, πολύ μικρού μεγέθους, στειρωμένος.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνείτε με το 6995998877 (Άρης Δημητρίου)

 

Οι ειδήσεις της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ