Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Στο «Τέλος Καλό Όλα Καλά» ο Σαίξπηρ έγραψε ένα πολύ όμορφο τρίστιχο για τη φύση των προσδοκιών που έμελλε να μοιράζεται στην εποχή των social media με μια πιο απλή και κουτσουρεμένη μορφή, κατακρεουργώντας την ποιητική γραφή του μεγάλου δραματουργού. «Οι προσδοκίες είναι οι ρίζες όλων των θλίψεων» είναι το τσιτάτο που χρησιμοποιούμε πλέον. Σήμερα θα γράψω για μια οικογένεια ιδιοφυών η οποία απέτυχε παταγωδώς να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που τους είχαν επιβάλλει οι καταστάσεις, μια οικογένεια στην οποία μπορεί να νιώσει κοντά κάθε άνθρωπος.

Τις τελευταίες μέρες έχω πιάσει τις ταινίες ενός πολύ αγαπημένου σκηνοθέτη με τη σειρά. Μιλάω για τον Wes Anderson, ο οποίος έχει κερδίσει τον σεβασμό του κινηματογραφικού κόσμου μέσα από τις καταπληκτικές ταινίες του και έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα καλλιτεχνικό στυλ που είναι ξεκάθαρα δικό του και που του έχει δώσει τον τίτλο του auteur, του δημιουργού που έχει απόλυτο έλεγχο μιας συλλογικής προσπάθειας όπως είναι ένα φιλμ, εμφυσώντας το όραμα του σε κάθε πτυχή του έργου του. Όταν είδαμε πριν λίγες μέρες το trailer της καινούριας του ταινίας “The French Dispatch” που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι (κατάστασης επιτρεπούσης), πραγματικά δε χρειαζόταν καν να αναγράφεται το όνομα του για να καταλάβουμε το χαρακτηριστικό του στυλ κινηματογράφησης.

Συμμετρικά και ελεγχόμενα επίπεδα πλάνα που σου δίνουν την ιδέα πως κινείσαι μέσα σε έναν κόσμο-κουκλοθέατρο (άλλωστε οι ταινίες του έχουν αυτό το μοτίβο των storybooks, των παιδικών βιβλίων με τις χειροτεχνίες που πετάγονται από τις σελίδες και «ζωντανεύουν» την ιστορία), ταιριαστές με το ύφος του έργου παλέτες χρωμάτων των οποίων το μιξάρισμα παραπέμπει σε συγκεκριμένες σκηνές και συναισθήματα (τα πιο «βαριά» καφέ των Royal Tenenbaums vs. τα πιο φωτεινά ροζ του Grand Budapest Hotel), η προσεκτική επιμέλεια των κοστουμιών, των οποίων η συνέπεια βοηθάει στο να σκεφτόμαστε τους χαρακτήρες με το συγκεκριμένο τους λουκ (δεν σημαίνει πως κάθε κοστούμι θα ναι χαρακτηριστικό όπως μια στολή στην αρχή, αλλά πως θα εξελιχθεί σε στολή με τη συνέπεια του στο μυαλό μας. Πόσο εμβληματικό ήταν άραγε το μαύρο δερμάτινο κοστούμι με τις σιδερογροθιές του Willem Dafoe στο Grand Budapest Hotel;), ακόμα και η χρησιμοποίηση συγκεκριμένων γραμματοσειρών για να πετύχει το αγαπημένο του αισθητικό αποτέλεσμα (Futura και Helvetica). Ο Anderson είναι σκηνοθέτης που αφήνει το στίγμα του στις δημιουργίες του όπως ο Hideo Kojima στα βιντεοπαιχνίδια του ή ο Kurt Cobain στα τραγούδια των Nirvana. Και το Royal Tenenbaums, για το οποίο θα γράψω, είναι ίσως το έργο με το μεγαλύτερο στίγμα του, το αποκορύφωμα της δουλειάς του.

Πρόκειται για dramedy όπως το λένε οι Αμερικάνοι, μια κωμωδία-δράμα, ένα δυνατό κράμα δραματικών συγκινήσεων και κωμικών στοιχείων. Βασισμένη σε ένα μη υπάρχον μυθιστόρημα (άλλη λόξα του Anderson η δημιουργία της εναλλακτικής πραγματικότητας) με μια αφήγηση που παραπέμπει στα γραπτά του J.D. Salinger (συγγραφέα του Φύλακα στη Σίκαλη), η ταινία ακολουθεί τη ζωή τριών προικισμένων αδερφών που χαίρουν μεγάλης επιτυχίας σε νεαρή ηλικία, ο καθένας στον τομέα του, αλλά και μεγάλης απογοήτευσης και αποτυχίας όντας ενήλικες. Ο εκκεντρικός πατέρας των παιδιών, ο Royal Tenenbaum, τον οποίο υποδύεται ο υπέροχος Gene Hackman, φεύγει από το σπίτι όταν τα παιδιά ήταν ακόμα έφηβοι (με την μητέρα τους Etheline να επωμίζεται όλα τα γονεϊκά βάρη) και γυρίζει κοντά στην αρχή της ταινίας, προσπαθώντας να ξανακερδίσει την οικογένεια του πίσω και να συμφιλιωθεί με τα παιδιά του που τόσο πλήγωσε. Η ταινία επιφανειακά είναι μια ιστορία που καταλήγει σε μια τρυφερή συμφιλίωση (μετά από χίλια κύματα βέβαια). Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο μήνυμα που περνάει και αυτό είναι το πόσο σημαντική είναι μια σταθερή, ενθαρρυντική και χωρίς προβλήματα οικογένεια στην εξέλιξη και ωριμότητα των ανθρώπων, τονίζοντας δε πόσο εύκολα μια προβληματική κατάσταση στο σπίτι μπορεί να γίνει τροχοπέδη στην ψυχολογική ανάπτυξη του ατόμου (πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται με μεγάλες προσδοκίες), ή αλλιώς baggage, «βαλίτσες» με αρνητικά ερεθίσματα και εμπειρίες που κουβαλάς μια ζωή μαζί σου σε ό,τι σχέση κάνεις δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο προβλημάτων και αποτυχιών.

Η Οικογένεια Τένενμπάουμ είναι μια ιστορία για την αποτυχία της πραγματικότητας να ανταποκριθεί στις πολύ ψηλές προσδοκίες της νεαρής ηλικίας. Ένα ξεκάθαρα τραγικό μοτίβο πίσω από τη φανταχτερή κωμική επιφάνεια του φιλμ. Στον κινηματογράφο πολλές φορές χρησιμοποιείται ο όρος rosebud (ο οποίος πάρθηκε από την τελευταία λέξη του Πολίτη Κέιν στο νεκροκρέβατο του) για να χαρακτηρίσει ένα μυστήριο, κάτι στο παρελθόν του χαρακτήρα που τον «έπλασε», τον άλλαξε και τον έκανε αυτό που είναι. Στη ζωή του Chas (Ben Stiller), της Margot (Gwyneth Paltrow), του Richie (Luke Wilson) και του παιδικού τους φίλου Eli (Owen Wilson), το rosebud τους μπορούμε να το βρούμε στη μορφή του Royal Tenenbaum.

Και τα τρία παιδιά του Royal, όπως και ο φίλος τους που έμενε απέναντι τους, μεγάλωσαν με μεγάλα όνειρα και υψηλές προσδοκίες, οι οποίες εν τέλει δεν έγιναν πραγματικότητα μιας και το βάρος της ζωής τους έκοψε τα φτερά. Το rosebud του Eli είναι πως ήθελε από μικρός να είναι ένας προικισμένος Tenenbaum όπως οι φίλοι του, γι’ αυτό και στην ενήλικη του ζωή προσπάθησε πάρα πολύ να είναι το next big thing στη συγγραφή western βιβλίων. Ο Chas, ο μεγαλύτερος από τα τρία αδέρφια και γεννημένη ιδιοφυΐα στα μαθηματικά και στις επιχειρήσεις, ήθελε να γίνει καλύτερος πατέρας από τον δικό του που τους παράτησε. H Margot είχε κερδίσει τεράστια υποτροφία για τα θεατρικά έργα που έγραφε ως παιδί. Ούσα υιοθετημένη (κάτι που ο Royal δεν έπαψε να υπενθυμίζει) ήθελε απλά να αγαπηθεί και ο Richie, παιδί-θαύμα όσον αφορά το τένις, έτρεφε μια απαγορευμένη αλλά πολύ τρυφερή αγάπη για την αδερφή του. Ακόμα και ο Royal έχει το δικό του rosebud με τον χαμό των γονιών του.

Οι προσδοκίες όλων όμως έπεσαν στο κενό. Ο Eli δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει το όνειρο του και να είναι πραγματικά χαρούμενος παρά όλη την επιτυχία που είχε ως συγγραφέας και εθίστηκε στα ναρκωτικά. Ο Chas, μετά τον θάνατο της γυναίκας του σε ένα τρομερό ατύχημα με αεροπλάνο (από το οποίο το μόνο που γλίτωσε ήταν ο σκύλος τους ο Buckley), έγινε ένας υπερπροστατευτικός πατέρας, ο οποίος «έπνιγε» τα παιδιά του με τον έλεγχο του αποξενώνοντας τα εντελώς, όπως και ο Royal (ο φαύλος κύκλος είναι πεντακάθαρος εδώ). Η Margot πετούσε τον εαυτό της σε διάφορες σχέσεις, αν και παντρεμένη, μπας και μπορέσει να καλύψει ποτέ το κενό μέσα της που είχε δημιουργηθεί από την απόρριψη του πατέρα της. O Richie κατέστρεψε την καριέρα του ως τενίστας με μια τραγική εμφάνιση λόγω της εμμονικής του αγάπης για την Margot, γυρίζοντας τον κόσμο σε μια προσπάθεια να βρει έναν τρόπο να ζήσει χωρίς αυτή.

Η ταινία κλιμακώνεται απίστευτα στη σκηνή αφού μάθει ο Richie για τις σχέσεις της αδερφής του με άλλους άντρες, όπως και με τον κολλητό του τον Eli. Η σκηνή του ξυρίσματος υπό τους ήχους του Needle in The Hay του Elliott Smith είναι μια από τις πιο δυνατές που έχω δει σε ταινία. Ο Richie ξυρίζει τα μακριά του μαλλιά και τα μούσια του και αναφωνεί «Αύριο θα αυτοκτονήσω» πριν κόψει τις φλέβες του στον γεμάτο τρίχες νιπτήρα. Η σκηνή της μεταμόρφωσης του Richie είναι συμβολική, αφού πετάει τον κεφαλόδεσμο του και αλλάζει εντελώς την εμφάνιση του που ήταν χαρακτηριστική από τότε που ήταν μικρό παιδάκι. Το ότι αναφωνεί πως θα αυτοκτονήσει αύριο αλλά κόβει τις φλέβες του στο αμέσως επόμενο καρέ δείχνει πως αυτό ήταν κάτι που το είπε πολλές φορές στη ζωή του, αλλά τον κρατούσε η ελπίδα της Margot. Όταν όμως κατέρρευσε μια και καλή η εξιδανικευμένη εικόνα της αδερφής του αλλά και ενός τέλειου μέλλοντος μαζί της μετά από αυτά που έμαθε, συνειδητοποίησε πως δεν έχει λόγο να ζει πλέον.

Όλοι οι βασικοί χαρακτήρες της ταινίας ζουν σε μια πραγματικότητα η οποία δεν μπόρεσε ποτέ να τους φέρει κοντά στα όνειρα τους. Αντίθετα τους πέταξε σε έναν απύθμενο λάκκο απελπισίας. Ο Richie είναι απλά αυτός που δρα στην απόγνωση του. Αυτή η σκηνή έγινε ακόμα μια εμβληματική μετά τον θάνατο του τραγουδιστή του μουσικού χαλιού της, του Elliott Smith, ο οποίος βρέθηκε νεκρός δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας με δύο μαχαιριές στο στήθος, οι οποίες δεν διαπιστώθηκε ποτέ αν ήταν αυτοτραυματισμός, όπως και η απόπειρα αυτοκτονίας του Owen Wilson, ο οποίος βοήθησε τον Anderson και με το σενάριο, έξι χρόνια μετά, το 2007.

Ο Richie εν τέλει κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή και να αποκαλύψει στην αδερφή του τα αισθήματα του (τα οποία αν και ήταν αμοιβαία δεν θα έβρισκαν ποτέ γόνιμο έδαφος για να ευδοκιμήσουν λόγω της αδερφικής τους σχέσης) και έλυσε κατά κάποιο τρόπο το πρόβλημα που τον κρατούσε στάσιμο ενώ βρίσκει νέο νόημα στη ζωή του διδάσκοντας τένις σε μικρά παιδιά. Η Margot επίσης, με την εξομολόγηση του Richie, γνώρισε για πρώτη φορά την βαθιά αγάπη που έψαχνε χρόνια σε εφήμερες σχέσεις, ξέφυγε από την καταθλιπτική της μουργέλα και ξεκίνησε να γράφει ξανά, αφού λίγο καιρό αργότερα κυκλοφορεί το νέο της θεατρικό που ήταν βασισμένο στην οικογένεια της. Η ταινία κλείνει με μια γλυκιά νότα αισιοδοξίας, με την οικογένεια να έχει μαζέψει τα κομμάτια της μετά από ένα κωμικό ατύχημα του Eli, ο οποίος πατάει με το αμάξι του τον Buckley, τον σκύλο του Chas και των διδύμων, κόβοντας μια και καλή την σχέση με το θλιβερό παρελθόν και «πιέζοντας» συμβολικά τον Chas (αλλά και τον εαυτό του αφού αργότερα μπαίνει σε κέντρο αποτοξίνωσης) να κάνει το βήμα παραπέρα στη ζωή του, όντας κολλημένος στην στιγμή που η γυναίκα του έχασε τη ζωή της. Ο Royal τελικώς μπόρεσε να διορθώσει τις σχέσεις του με τα παιδιά και τα εγγόνια του πριν πεθάνει, αφού εξιλεώθηκε και αυτός συμβολικά μιας και η δική του εμφάνιση μετά από τόσα χρόνια ήταν το εφαλτήριο για να επιλύσουν τα παιδιά του τα σοβαρά ψυχολογικά τους αδιέξοδα. Ο Chas, ο οποίος ήταν και ο πιο επηρεασμένος από την έξοδο του πατέρα του από τη ζωή του, ήταν ο μόνος που τον είδε να πεθαίνει στο νοσοκομείο. Στην ταφόπλακα του Royal γράφει «Πέθανε τραγικά, προσπαθώντας να σώσει την οικογένεια του από τα συντρίμμια ενός κατεστραμμένου υποβρύχιου σκάφους», παίζοντας με τον εκκεντρικό χαρακτήρα του Royal, αλλά κρύβοντας κάτω από τον επικό λυρισμό του στίχου την πραγματικότητα.

Η ιστορία της δυσλειτουργικής οικογένειας των Τένενμπάουμ είναι παραμύθι (όπως θέλει να μας δείξει και ο Anderson από την ύπαρξη κεφαλαίων). Φαίνεται όμως τόσο αληθινή γιατί πηγάζει από ανθρώπινα ερεθίσματα. Οι χαρακτήρες είναι «ζωντανοί» και περνάνε πάρα πολύ εύκολα τη νοσταλγία του παρελθόντος και την κατάθλιψη του παρόντος τους. Ξεχώρισα την καταπληκτική ερμηνεία του Gene Hackman αλλά και αυτές των Gwyneth Paltrow και Luke Wilson που σε ορισμένες σκηνές ήταν σοκαριστικές. Όσο εύκολα θα σε κάνει να γελάσεις, άλλο τόσο εύκολα θα σε κάνει να κλάψεις. Η δύναμη του σεναρίου μιας κωμωδίας-δράματος είναι το να μη μοιάζει επιτηδευμένο και εκτός τόπου και χρόνου, αλλά τα ύψη των κωμικών στοιχείων και της δραματικής της έντασης να δένουνε αριστοτεχνικά. Στη συγκεκριμένη ο Wes Anderson δεν τα έδεσε απλά, τα κέντησε.

The post The Royal Tenenbaums: Rosebuds, αποτυχία και η σημασία της οικογένειας – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Αυτή τη βδομάδα συνεχίζω με την λίστα των 10 αγαπημένων μου βιντεοπαιχνιδιών τα τελευταία δέκα χρόνια.

The Witcher 3: Wild Hunt της CD Projekt Red (2015)

Το παιχνίδι που έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία για μένα το καλοκαίρι του 2015. Χωρίς να είμαι φαν των δύο προηγούμενων παιχνιδιών της σειράς, αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στον μεγάλο τίτλο της CD Projekt μιας και ήμουν σε φάση RPG. Το Witcher 3 είναι για σεμινάριο και σεναριακά (δεν εντόπιζες διαφορά στις main και στις side quests, τόσο καλογραμμένο ήταν) και όσον αφορά το open world στοιχείο του μιας και είχε έναν κόσμο τεράστιο και ολοζώντανο που σε τραβούσε να τον εξερευνήσεις. Απίστευτη έμφαση στη λεπτομέρεια σε κάθε του πτυχή (ίσως εκτός του λίγο άτσαλου combat system) που έκανε τους χαρακτήρες του πραγματικούς ανθρώπους στα μάτια του παίκτη και τις αποφάσεις του Geralt βαρύνουσης σημασίας στον τρόπο που επηρέαζαν τον κόσμο γύρω του και την πλοκή του παιχνιδιού. Ακόμα και τα σκηνικά, ο οργανικός κύκλος μέρας και νύχτας και οι διάλογοι του ήταν τόσο προσεγμένα που το ανέβασαν στο βάθρο των RPGs στα μάτια μου.

Persona 5 της Atlus (2016)

Δε θα πω πολλά για αυτό το παιχνίδι γιατί θα γράψω σίγουρα άρθρο στο μέλλον. Οπότε από αυτό πρέπει να συμπεράνετε πολλά. Ήταν το πρώτο παιχνίδι της σειράς Persona που έπαιξα και πλέον έχω γίνει φανατικός οπαδός τους. Απλά αναφέρω πως οι μεγαλύτεροι κριτικοί βιντεοπαιχνιδιών στον κόσμο υποστηρίζουν πως είναι ένα από τα καλύτερα RPGs από καταβολής της βιομηχανίας. Ακόμα και το πολύ σκληρό Famitsu της Ιαπωνίας του έδωσε ένα σχεδόν-τέλειο σκορ (39/40). Είναι ένα αριστούργημα των βιντεοπαιχνιδιών που παίρνει άριστα σε κάθε κατηγορία που μπορεί να σκεφτεί κάποιος για να το κρίνει: το εικαστικό του design, την acid jazz μουσική του, το RPG gameplay του, την τρομερή του σκηνοθεσία, την δαιδαλώδη ιστορία του, τον σχεδιασμό των πιστών του, κλπ. Τον Μάρτιο του 2020 θα κυκλοφορήσει μια ενισχυμένη με παραπάνω περιεχόμενο έκδοση του παιχνιδιού που θα τιτλοφορείται ως Persona 5 Royal Edition. Είναι ευκαιρία να το παίξουν όσοι είναι φαν του είδους και δεν το είχαν στα ραντάρ τους μέχρι τώρα.

Dishonored 2 της Arkane Studios (2016)

Έχω μια αδυναμία στα sequels. Ναι, το πρώτο παιχνίδι ίσως ήταν καλύτερο από άποψη ατμόσφαιρας και ιστορίας. Δεν το συζητώ καν πως το Dishonored ήταν ένα αριστούργημα της Arkane που μέχρι σήμερα θεωρείται ένα από τα καλύτερα stealth action παιχνίδια όλων των εποχών. Το sequel του όμως κατά την άποψη μου ήταν κάτι παραπάνω από επιτυχημένο. Υπέροχο το art direction όπως και στο πρώτο (με τη game engine της Arkane να δίνει ρέστα!), εθιστικότατο stealth gameplay (με μεγάλο συν την εισαγωγή της όχι πλέον μικρής Emily σαν playable χαρακτήρα με δικές της αποκλειστικές δυνάμεις), μια AI (τεχνητή νοημοσύνη) να την πιείς στο ποτήρι, μοναδικό το level design του (που είναι ίσως και ο λόγος που έγινε αγαπημένο μου) και ο τρόπος παιχνιδιού εντελώς μη γραμμικός, με τις αποφάσεις σου να επηρεάζουν την επίλυση της πλοκής. Ένα από τα παιχνίδια που μπήκε στη λίστα όχι γιατί είναι από τα καλύτερα που έχω παίξει, αλλά γιατί λάτρεψα κάθε λεπτό παιχνιδιού του, κάτι που είναι πολύ σπάνιο.

SOMA της Frictional Games (2015)

Από όλες τις εκπλήξεις αυτή ήταν η μεγαλύτερη. Ήθελα απλά να παίξω ένα χοροράκι μιας και πλησίαζε το Halloween. Και αντί για μια φτηνή σαχλοεμπειρία τρόμου που περίμενα μου έκατσε ένα από τα παιχνίδια που θυμάμαι μέχρι σήμερα πως με έκανε να αισθανθώ και να σκεφτώ. Το SOMA καταπιάνεται με τα ζητήματα της ανθρώπινης φύσης και ταυτότητας μέσα σε ένα πλαίσιο τρόμου επιστημονικής φαντασίας. Θυμίζει πολύ τα βαριά ονόματα της λογοτεχνίας της επιστημονικής φαντασίας (Philip K. Dick, Ursula K. Le Guin, Greg Egan, κλπ.) και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τη γραφή τους. Φτιαγμένο από τη μανούλα για horror παιχνίδια Frictional Games (δημιουργό του Amnesia και των Penumbra) όπως έμαθα αργότερα, μου διηγήθηκε μια ιστορία που με συγκλόνισε, με τρόμαξε, με ταρακούνησε και έκανε το μυαλό μου να δουλεύει υπερωρίες. Είναι ένα sci-fi survival horror με τρομερό voice acting που τικάρει όλα τα κουτιά για μια εμβυθιστική εμπειρία. Must-play.

Night in the Woods της Infinite Fall (2017)

Για το Night in the Woods έγραψα στο πρώτο μου άρθρο για την Επτά στις 3 Ιουνίου (βλέπε «Το άγχος της ενηλικίωσης μέσα από τα μάτια ενός βιντεοπαιχνιδιού»). Πρόκειται για ένα από τα indies που μου με επηρέασε βαθύτατα όταν το έπαιξα γιατί μου μίλησε πολύ προσωπικά για ζητήματα που, όπως την Mae, με έτρωγαν μέσα μου. Το παιχνίδι χρηματοδοτήθηκε μέσω του Kickstarter, συμπληρώνοντας 400% των χρημάτων που αρχικά ζητούσε (50,000$) για να αναπτυχθεί από τους backers του. Περιέχει ίσως τους πιο καλογραμμένους χαρακτήρες που θα μπορούσαν να υπάρξουν για να πούνε μια ιστορία σαν και αυτή. Το εκπληκτικό art direction μαζί με το πανέμορφο και πολλές φορές μελαγχολικό soundtrack του βοηθούν την πλοκή να εξελιχθεί χωρίς να βαραίνουν παραπάνω τον παίκτη με τη σοβαρότητα των θεμάτων που παραθέτει.

The post Τα 10 αγαπημένα μου βιντεοπαιχνίδια της δεκαετίας (B’ Μέρος) – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Μια από τις ταινίες που πέρασαν κάτω από το ραντάρ λόγω του Joker και του Parasite είναι το Scary Stories to Tell in the Dark του André Øvredal που βασίστηκε στην ομώνυμη παιδική σειρά βιβλίων του Alvin Schwartz. Με παραγωγό τον Guillermo Del Toro, της πλέον εμβληματικής φιγούρας στον χώρο των γκροτέσκ παραμυθιών τρόμου, αυτή η κινηματογραφική προσπάθεια ήταν από τις πολύ αναμενόμενες στον χώρο του τρόμου.

Το έτος είναι 1968, η τοποθεσία μία μικρή πόλη (Mill Valley) στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ και οι πρωταγωνιστές τέσσερα παιδιά, η Stella, ο Auggie, ο Chuck και ο Ramón. Η πλοκή αναπτύσσει ταχύτητα με το παλιό, καλό κλισέ του στοιχειωμένου σπιτιού της πόλης τους που παλιά ανήκε σε μια πλούσια οικογένεια που βοήθησε να ιδρυθεί το Mill Valley και που τα παιδιά αποφάσισαν να … επισκεφτούν το Halloween. Έχοντας ακούσει απίστευτες  ιστορίες για την μικρή κόρη αυτής της οικογένειας, πέφτουν πάνω στο βιβλίο της, το οποίο η Stella παίρνει μαζί της χωρίς να το πει στους υπόλοιπους. Το βιβλίο όμως έμελλε να είναι πολύ πιο επικίνδυνο απ’ ότι θα περίμενε η μικρή Stella. Στις κενές του σελίδες γράφονται συνέχεια ιστορίες με αίμα, σαν να τις γράφει ένα αόρατο χέρι, και αυτές οι ιστορίες γίνονται πραγματικότητα μετά από λίγα λεπτά.

Η ατμόσφαιρα της ταινίας θυμίζει πολύ το άρτιο αποτέλεσμα του Stranger Things, αν και εδώ μιλάμε για δύο δεκαετίες πίσω. Τα ρούχα, τα κουρέματα, οι ειδήσεις στην τηλεόραση, το drive-in, κλπ. όλα φτιάχνουν μια πολύ ωραία και νοσταλγική εικόνα των τελευταίων χρόνων των ‘60s που κάνει πολύ καλή αντίθεση με τον τρόμο που θα ζήσει αυτή η πόλη μόλις η Stella πάρει το βιβλίο. Όλες οι ιστοριούλες που θα γραφούν από το ίδιο το βιβλίο και θα γίνουν πραγματικότητα έχουν ως βάση τους την εκδίκηση που πλανάται πάνω από την ιστορία της μικρής κόρης της πλούσιας οικογενείας στην οποία ανήκε το σπίτι, της Sarah Bellows. Τα «τέρατα» της ταινίας η αλήθεια είναι πως είναι πάρα πολύ λεπτομερώς σχεδιασμένα έτσι ώστε να είναι όσο πιο αλλόκοτα και τρομακτικά γίνεται. Σ’ αυτό το κομμάτι η ταινία και η κινηματογράφηση της είναι από τις καλύτερες horror εμπειρίες. Δεν δουλεύει με jump scares και όμως σου κάνει το στομάχι κόμπο.

Και αφού έχει χτίσει μια αριστουργηματική δραματική ιστορία που πλαισιώνει τις υπόλοιπες ιστοριούλες τρόμου, ξαφνικά το τέλος είναι ανάλογο ενός αυτοκινήτου που πέφτει σε γκρεμό ενώ κινούταν με υπερβολική ταχύτητα. Ενώ σε όλη τη διάρκεια της teaseάρει ουσιαστικά ένα πολύ πιο μαύρο και καταθλιπτικό αποτέλεσμα, το τέλος της είναι εντελώς αδιάφορο και αντιστρόφως ανάλογο της έντασης που κατάφερε να δημιουργήσει. Και εδώ είναι νομίζω το που φαίνεται πως η ταινία είναι κυρίως εφηβικό horror αλλά όχι στα επίπεδα του Stranger Things. Για ένα παιδί στα 14-15 η ταινία είναι ένα πολύ όμορφο αισθητικό αποτέλεσμα (ωραία χρήση των χρωμάτων και της κάμερας) συνυφασμένο με τρόμο πρώτης διαλογής. Για έναν ενήλικα είναι αυτά τα δύο χωρίς όμως τoν αποχαιρετισμό που θα περίμενε ένας λάτρης του είδους.

Η αίσθηση που μου άφησε εν τέλει η ταινία είναι πως πρόκειται για ένα πολύ ωραίο concept εφηβικού τρόμου στυλ Stranger Things, με παρόμοια δυναμική πλοκής, ωραία twists και ανεπανάληπτο χτίσιμο έντασης και σασπένς … το οποίο όμως κατέρρευσε στο τελευταίο του μισάωρο λόγω της απογοητευτικής του κατάληξης. Από το Scary Stories to Tell in the Dark κρατάω το πόσο καλά δουλεμένο ήταν σαν ταινία στην πλειοψηφία του runtime του και το πόσο ωραία με έβαλε στην πρίζα, αν και προορίζεται κυρίως για έφηβους, βασισμένο στα πιο απλά κλισέ (όπως πχ το Until Dawn στο PS4), χωρίς όμως το ίδιο να φανεί κλισέ.

The post Scary Stories to Tell in the Dark: Μια μαύρη νότα εφηβικού τρόμου – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Οι άνθρωποι έχουν χτίσει «Τοίχους» και συνήθισαν να ζουν στην απομόνωση. Το Death Stranding είναι ένα εντελώς καινούριο είδος παιχνιδιού δράσης, όπου ο στόχος του παίκτη είναι να επανασυνδέσει απομονωμένες πόλεις και μια κατακερματισμένη κοινωνία. Όλα τα στοιχεία, ακόμα και η ιστορία και το gameplay, είναι δεμένα μαζί με το θέμα της «κλωστής», της διασύνδεσης. Ως ο Sam Porter Bridges, θα προσπαθήσεις να γεφυρώσεις αυτούς τους διαχωρισμούς και μέσα από αυτό, να δημιουργήσεις νέους δεσμούς, «κλωστές», με άλλους παίκτες στον κόσμο. Μέσα από την εμπειρία που θα σου προσφέρει το παιχνίδι, ελπίζω πως θα καταλάβεις την πραγματική σημασία της διασύνδεσης με άλλους ανθρώπους. –Hideo Kojima

Διαβάζετε αυτό το άρθρο Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2019. Το Death Stranding έχει κλείσει 3 μέρες στην αγορά μετά την κυκλοφορία του την Παρασκευή.

«Αν είναι δυνατόν με αυτό το παιχνίδι. Έχει μονοπωλήσει τον διάλογο στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών. Ακόμα και στις ειδήσεις εμφανίζεται! Είναι τόσο καλό;»

Ναι. Η ποιότητα του δεν βρίσκεται όμως στους άξονες πάνω στους οποίους κρίνεται παραδοσιακά ένα βιντεοπαιχνίδι. Γραφικά, gameplay, μουσική, σενάριο. Τα έχει αυτά, ναι. Σε κάποια υπερτερεί και σε κάποια άλλα υστερεί.

«Ε τότε που βρίσκεται η ποιότητα του;»

Στο πολιτιστικό του κεφάλαιο ως ολόφρεσκο είδος βιντεοπαιχνιδιού, στα ηθικά και πολιτικά του μηνύματα και στην αγνή καλλιτεχνική έκφραση του δημιουργού του. Ο ντόρος γίνεται γιατί το μυαλό το οποίο γέννησε αυτή την ιδέα είναι συνώνυμο της καινοτομίας και της διαχρονικής καλλιτεχνικής δημιουργίας, κάτι που συνηθίζω να αποκαλώ forever art (μτφ. τέχνη για πάντα), τέχνη που θα μείνει για πάντα ανεξίτηλη στο μυαλό και την καρδιά του παραλήπτη των μηνυμάτων. Είναι το μυαλό που αφήνει το σημάδι του σε κάθε έργο τέχνης του, δίνοντας σου να καταλάβεις πως δεν το κουνάει το χρήμα, αλλά το όραμα. Ο Hideo Kojima έχει αποκτήσει cult status … και όχι μόνο στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών! Μετά το επεισοδιακό διαζύγιο του σπουδαίου δημιουργού του παγκοσμίως καταξιωμένου Metal Gear Solid franchise με την KONAMI, την ίδρυση της Kojima Productions και την λευκή επιταγή-πρόταση της Sony για συνεργασία, ο Kojima ξέφυγε από το «χωριό» της μικρής αυτής (σχετικά πάντα με αυτή του κινηματογράφου ή της μουσικής) βιομηχανίας. «Έφτιαχνα παιχνίδια για 30 χρόνια και ξαφνικά δεν είχα τίποτα. Ούτε γραφείο, ούτε προσωπικό, ούτε υλικά, ούτε πράγματα για να δουλέψω, ούτε καν μηχανήματα», είχε πει μετά το διαζύγιο με την KONAMI. Τι είχε; Διασυνδέσεις. Κρατήστε αυτή τη λέξη.

Πως είναι όταν ένας άνθρωπος που ζει για να δημιουργεί χάσει τη δυνατότητα να το κάνει; Τυπικά νεκρός. Το πνευματικό του παιδί, τα παιχνίδια Metal Gear Solid δεν ήταν πλέον δικά του. Ανήκαν όλα στην KONAMI. Δεν είχε τίποτα. Εκτός από σχέσεις με ανθρώπους. Έκανε ταξίδια. Συνάντησε τους φίλους του στη βιομηχανία. Από τον Οσκαρικό Guillermo Del Toro, μέσω του οποίου γνώρισε τον πασίγνωστο Norman Reedus τουThe Walking Dead και τον Mads Mikkelsen του Hannibal, μέχρι και την φημισμένη εταιρία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Guerilla Games. Ζήτησε να συνεργαστούν. Άπλωσε το χέρι για βοήθεια. Και η βοήθεια του δόθηκε απλόχερα. Στάθηκε στα πόδια του για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό. Νοίκιασε κάποια γραφεία στο Τόκυο, τηλεφώνησε σε κάποιους από το παλιό του προσωπικό που ήταν διατεθειμένοι να αφήσουν την KONAMI για να τον ακολουθήσουν και γύρισε σελίδα στην ιστορία της ζωής του. Στο μυαλό του υπήρχε μόνο η λέξη που τον κράτησε ζωντανό και ενεργό. Διασυνδέσεις.

Ο Kobo Abe, ένας Ιάπωνας σουρεαλιστής δραματουργός και συγγραφέας είχε γράψει παλιότερα ένα μικρό διήγημα με τίτλο Nawa (μτφ. κλωστή αλλά και σχοινί). Το Death Stranding ξεκινάει με ένα απόφθεγμα από αυτήν την ξεχασμένη ιστοριούλα της ιαπωνικής κουλτούρας: «Το σχοινί, μαζί με το ξύλο, είναι δύο από τα αρχαιότερα εργαλεία της ανθρωπότητας. Το ξύλο για να κρατάει το κακό μακριά, το σχοινί για να φέρνει το καλό δίπλα μας. Ήταν οι πρώτοι μας φίλοι, δικά μας κατασκευάσματα. Όπου υπήρχαν άνθρωποι υπήρχαν το σχοινί και το ξύλο.» Που κολλάει αυτό σε ένα βιντεοπαιχνίδι; «Τα περισσότερα από τα εργαλεία σε βιντεοπαιχνίδια δράσης είναι ξύλα. Χτυπάς, πυροβολείς, κλωτσάς. Η επικοινωνία επιτυγχάνεται πάντα μέσα από αυτά τα ξύλα. Θέλω οι άνθρωποι να επικοινωνούν όχι με ξύλα, αλλά με σχοινιά». Η φράση αυτή αποτελεί τον πυρήνα της επαναστατικής ιδέας του Kojima και την αρχή της αλλαγής που θα φέρει στη βιομηχανία.

Σε ένα βιντεοπαιχνίδι, ο τρόπος με τον οποίο ο παίκτης αλληλεπιδρά με το περιβάλλον είναι συνήθως η μάχη. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να προσφέρουν ώρες ψυχαγωγίας και ψυχολογικής απόδρασης. Γιατί όμως να μην μπορείς να αλληλεπιδράς και διαφορετικά; Χωρίς τη χρήση βίας; Χωρίς να «διώχνεις» το κακό, αλλά «τραβώντας» το καλό με το μεταφορικό «σχοινί» του δημιουργού; Αυτή είναι η ψυχή του Death Stranding. Αυτή η ταοϊστική ιδέα της συνύπαρξης του καλού και του κακού που θυμίζει τα έργα της ασύγκριτης συγγραφέως Ursula Le Guin είναι που το κάνει να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα από ΟΛΑ τα υπόλοιπα βιντεοπαιχνίδια σήμερα. Σε ένα αρνητικά φορτισμένο κοινωνικοπολιτικό κλίμα που δίνει έμφαση στο «ξύλο», ο Hideo σου θυμίζει πως μπορείς να χρησιμοποιήσεις το «σχοινί».

Ονομάζει το νέο είδος βιντεοπαιχνιδιού που εισάγει το Death Stranding, παιχνίδι κλωστής (Strand Game). Όπως το σχοινί που αποτελείται από πολλές κλωστές που συνδέονται μεταξύ τους. Όπως εκείνες τις διασυνδέσεις που σήκωσαν τον Hideo στα πόδια του όταν έπεσε. Έτσι και στο παιχνίδι, αν και είσαι μόνος (μιας και είναι singleplayer), δεν είσαι ποτέ πραγματικά απομονωμένος. Με ένα πρωτοποριακό σύστημα online επικοινωνίας όλων των χρηστών του Death Stranding, ο κόσμος γύρω σου αλλάζει μέσα από την συνύπαρξη σου με άλλα άτομα που έχουν ξεκινήσει και αυτοί το ταξίδι για να ενώσουν τις κατακερματισμένες Ηνωμένες Πόλεις της Αμερικής. Χωρίς να αλληλεπιδράς μπαίνοντας στο παιχνίδι του άλλου, επικοινωνείς έμμεσα με άλλους παίκτες, βοηθάς και βοηθιέσαι. Για να περάσεις το θεόρατο βουνό που βλέπεις απέναντι σου κάποιος σου έχει αφήσει μια σκάλα (την άφησε όταν πέρασε από εκείνο το σημείο στο δικό του παιχνίδι). Ή αφήνεις εσύ μία για να βοηθήσεις τον επόμενο που θα περάσει από εδώ. Μοιράζεστε υλικά για να χτίσετε δρόμους, φτιάχνετε καταφύγια, γέφυρες, σταθμούς φόρτισης για τα εργαλεία σας. Αλλάζετε το περιβάλλον με το σχοινί. Αν παίξεις το Death Stranding χωρίς αυτή την πρωτοποριακή online κοινωνική συνύπαρξη θα δυσκολευτείς πάρα πολύ. Για τους λάτρεις των παιχνιδιών δράσης υπάρχουν και τα … ξύλα. Τα όπλα δε λείπουν από το παιχνίδι. Δεν είναι όμως η λύση. Το να σκοτώσεις στο Death Stranding έχει τρομερές συνέπειες. Σε ποιο παιχνίδι μέχρι τώρα υπήρχαν σοβαρότατες επιπτώσεις όταν σκοτώνεις; Δε μου έρχεται κάποιο στο μυαλό. Εδώ υπάρχουν. Το Death Stranding ξεφεύγει από την κλασική μανιχαϊστική φιλοσοφία των βιντεοπαιχνιδιών δράσης, την λογική δηλαδή του «βρίσκω τον κακό και τον σκοτώνω». Και κακά τα ψέματα, γι’ αυτό και μόνο αξίζει τη θέση του στη βιομηχανία.

Η ψυχή αυτού του παιχνιδιού είναι να μας κάνει πιο ανθρώπους σε μια κοινωνία που μας έχει καταντήσει ζώα απέναντι στον συνάνθρωπο μας. Είναι να μας δείξει πόσο μεγαλύτερο νόημα έχει η ζωή όταν τη ζούμε με άλλους. Βοηθώντας τους άλλους. Απλώνοντας το χέρι με το σχοινί για να σηκώσουμε αυτούς που έχουν ανάγκη. Πόσο πιο σημαντικό είναι το να χαιρόμαστε με τις επιτυχίες των άλλων, αντί να τις ζηλεύουμε. Πόσο πιο σημαντικό είναι να αλληλεπιδρούμε με τον πραγματικό κόσμο με το σχοινί, δημιουργώντας δεσμούς, και όχι με το ξύλο, καταστρέφοντας διασυνδέσεις. Χωρίς να σε εγκλωβίζει ιδεολογικά με δογματικές απόψεις και λόγια, σου μαθαίνει πρακτικά τον δρόμο της συνύπαρξης και σε χαϊδεύει απαλά στο κεφάλι σαν ένας περήφανος γονιός.

Το Death Stranding είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να μπορέσουν να το παίξουν ακόμα και εκείνοι που δεν συνηθίζουν να παίζουν βιντεοπαιχνίδια. Υπάρχει very easy mode για τους σινεφίλ, όπως ανέφερε ο Kojima. Αυτό το παιχνίδι το περιμένω χρόνια. Δε θα είναι το καλύτερο βιντεοπαιχνίδι όλων των εποχών, γιατί δεν είναι κλασικό βιντεοπαιχνίδι. Δε θα αρέσει σε όλους. Πολλοί θα το βαρεθούν. Όπως πρόσεξα και με τον δημόσιο διάλογο γύρω από τα σχόλια του Scorsese για τις ταινίες της Marvel, ο κόσμος δε θέλει αλλαγές και επαναστάσεις στις εμπειρίες του. Θέλει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά. Το ασφαλές δεν προβληματίζει άλλωστε και το τελευταίο πράγμα που ζητάει ο κόσμος σήμερα είναι να προβληματιστεί. Για μένα όμως το Death Stranding, όπως είχα πει και για το The Shape of Water (2017) του Del Toro (ο οποίος έχει σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Death Stranding, μιας και είναι πολύ καλός φίλος του Kojima) είναι το σημαντικότερο βιντεοπαιχνίδι που έχει βγει για τον σύγχρονο κόσμο γιατί σπάει τα παραδοσιακά καλούπια και κουβαλάει, όπως ο Sam τα δέματα στο παιχνίδι, την πολιτική δύναμη της συνύπαρξης και της διασύνδεσης που είναι αυτό που χρειάζεται ο πλανήτης αυτή τη στιγμή.

Εκατομμύρια ζητωκραυγάζουν τον πολεμιστή

που χύνει αίμα στην αρένα,

ενώ εκείνος που θέλει την ειρήνη

γελοιοποιείται και ξεφτιλίζεται.

Πρέπει οι καρδιές να υποφέρουν για πάντα

από την άγνοια και την απληστία;

Μπορούν οι βόμβες να θεραπεύσουν τις ψυχές μας

ή να αφήσουν ελεύθερα τα πνεύματα μας; – Aberjhani (The Black Skylark)

The post Death Stranding: Η κλωστή του Hideo – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.