Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Δε θα προλογίσω καν το συγκεκριμένο άρθρο. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, gamer ή μη, που δεν γνωρίζει τον συμπαθητικό Ιταλό υδραυλικό της Nintendo.Το franchise του Mario είναι με μεγάλη διαφορά του δεύτερου το μεγαλύτερο και εμπορικότερο όλων των εποχών με περισσότερες από 640 εκατομμύρια κόπιες να έχουν πωληθεί από το 1981 όταν και πρωτοεμφανίστηκε. Από αυτά τα 640 εκατομμύρια αντίτυπα, τα 344 αντιστοιχούν στα Super Mario παιχνίδια, τη γνωστή σειρά platformer βιντεοπαιχνιδιών.

Τα Super Mario μεγάλωσαν και συνεχίζουν να μεγαλώνουν παιδιά και παιδιά. Το τελευταίο Super Mario βιντεοπαιχνίδι που κυκλοφόρησε, το Super Mario Odyssey (2017), ήταν όπως όλα τα προηγούμενα ένα σχεδιαστικό αριστούργημα και πραγματική πεμπτουσία των βιντεοπαιχνιδιών, ύμνος του απλού και ενστικτώδους gameplay. Δεν χρειάζεται να αναφέρω καν το πόσο πετυχημένο ήταν όσον αφορά τις πωλήσεις. Hint: πολύ!

Στα τέλη του Αυγούστου η Nintendo ανακοίνωσε, μετά από σιγή ιχθύος πολλών μηνών, πως, λόγω των 35 χρόνων από τη γέννηση των Super Mario παιχνιδιών, στο Switch θα κυκλοφορήσει μια συλλογή που την περίμενε κάθε φαν της σειράς. Για την ακρίβεια, ανακοίνωσε τη συλλογή τριών από τα πιο σημαντικά τρισδιάστατα Mario platformers, το Super Mario 64 του Nintendo 64, το Super Mario Sunshine του Nintendo GameCube και το Super Mario Galaxy του Nintendo Wii. Τρεις διαφορετικές γενιές, τρία διαφορετικά συστήματα, τρία ιστορικά παιχνίδια. Αυτό που ακολούθησε τη στιγμή της ανακοίνωσης ήταν ένα κύμα απίστευτου ενθουσιασμού… Δεν άργησε όμως να μετατραπεί σε γκρίνια με το που μαθεύτηκαν περισσότερες λεπτομέρειες για τη συλλογή.

Η Nintendo είναι χωρίς καμιά απολύτως υπερβολή η εταιρία που έρχεται στο μυαλό κάθε gamer που έχει «ζήσει» τις χρυσές δεκαετίες των 80s και 90s. Είναι συνώνυμη με την ποιότητα, την καινοτομία, τη διασκέδαση και τον οξυδερκή και γοητευτικό σχεδιασμό. Είναι όμως γνωστή και για την απληστία της. Έχει κατηγορηθεί πολλάκις (και όχι άδικα) πως «αρμέγει» τα μεγάλα της franchises, Mario και Zelda, εκμεταλλευόμενη την αγάπη και τη νοσταλγία του κοινού της για τους αγαπημένους του χαρακτήρες.

Εκείνη τη μέρα του Αυγούστου λοιπόν μαθεύτηκε πως η συλλογή (με τιμή 60 δολάρια) δεν περιέχει remakes, ούτε καν remastered εκδόσεις των παλιών της παιχνιδιών. Αυτό που θα έχει είναι απλά ports, απλή μεταφορά δηλαδή (με λίγο καλύτερα γραφικά) των original εκδόσεων στην Nintendo κονσόλα της τωρινής γενιάς, το Switch. Μάλιστα εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε πως τα παιχνίδια θα δουλεύουν με τη βοήθεια emulator στο Switch. Πολλοί έμειναν στην τιμή, αλλά δεν νομίζω πως 60 δολάρια για τρία από τα καλύτερα παιχνίδια της (τα οποία παρακαλούσαν οι φανς να φέρει στο Switch) είναι κακή τιμή, ακόμα και αν πρόκειται για ports. Η τάση της βιομηχανίας προς τα remakes και τις remastered εκδόσεις παλιών αγαπημένων τίτλων που δεν περιέχουν οικονομικό ρίσκο μιας και ο κόσμος θα τρέξει να τα αγοράσει είναι μια κουβέντα για άλλη στιγμή. Η σταγόνα όμως που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η ανακοίνωση από πλευράς Nintendo πως η συλλογή θα είναι διαθέσιμη μέχρι τις 31 Μαρτίου 2021. Η εκβιαστική πολιτική είναι ξεκάθαρη. «Άμα θες τα καλύτερα μου παιχνίδια στο Switch, αγόρασε τα τώρα γιατί μετά δε θα τα βρίσκεις!»

To μεγάλο καλό αυτής της συλλογής είναι πως παιδιά που δεν έζησαν αυτά τα παιχνίδια όταν πρωτοκυκλοφόρησαν έχουν την ευκαιρία να πάρουν μια ιδέα της εμπειρίας και να παίξουν τρεις καταπληκτικούς τίτλους. Εννοείται δε θα καταλάβουν το πόσο πρωτοποριακό ήταν το Super Mario 64 για το μέλλον των βιντεοπαιχνιδιών γιατί δεν έζησαν την αλλαγή από δυσδιάστατα σε τρισδιάστατα videogame περιβάλλοντα. Αυτό όμως που θα καταλάβουν σίγουρα είναι το πόσο καλοφτιαγμένο είναι αυτό και τα άλλα δύο σχεδιαστικά και αισθητικά και πόσο θα διασκεδάσουν παίζοντας τα. Το Super Mario 64 και το Super Mario Galaxy θεωρούνται τα δύο καλύτερα platformer games στην ιστορία (με το τρίτο να είναι το Super Mario Galaxy 2 που λείπει αδικαιολόγητα από τη συλλογή)!

Η συλλογή κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου και είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω και τα τρία παιχνίδια που περιλαμβάνονται. Τα σχόλια που έχω να κάνω είναι λίγα αλλά σημαντικά. Καταρχήν, αν και τα γραφικά είναι πράγματι βελτιωμένα πιστεύω πως δεν έπρεπε να συμπεριληφθεί η Super Mario 64 έκδοση του Nintendo 64, αλλά αυτή του remake στο DS. Βέβαια κάτι τέτοιο σημαίνει και περισσότερη δουλειά για την βελτιστοποίηση της εμπειρίας μιας και το Switch δεν έχει δεύτερη οθόνη όπως το DS. Η Nintendo βέβαια διάλεξε τον δρόμο της τεμπελιάς, κάτι που φαίνεται και στο ότι δεν βελτίωσε τις τραγικές κινήσεις της κάμερας του original SM64.

Όσον αφορά τα άλλα δύο, το Super Mario Sunshine μοιάζει πιο όμορφο από ποτέ και το Super Mario Galaxy (που χρειαζόταν motion controls στο Nintendo Wii) μπορεί πλέον να παιχτεί εξολοκλήρου με τα κουμπιά και την touch screen του Switch. H Nintendo επομένως έβαλε το χέρι της. Έκανε κάποιες πολύ καλές αλλαγές στην βασική εμπειρία. Ήταν όμως λίγες. Βέβαια αυτό που θέλει θα το καταφέρει. Η συλλογή πουλάει και θα πουλήσει σαν ζεστό καρβέλι. Δεν μπορώ όμως καν να σκεφτώ τι θα γινόταν αν τα τρία παιχνίδια της συλλογής ήταν remakes, ή έστω πιο προσεκτικές μεταφορές των παλιών.

Προτείνω ανεπιφύλακτα τη συλλογή σε όποιον δεν τα είχε παίξει στην ώρα τους αλλά και σε αυτόν που θέλει να τα έχει για πάντα στην κατοχή του στο Switch. Είναι επίσης καταπληκτικά δώρα για ένα παιδί, αλλά αυτό το ξέρατε ήδη.

The post Super Mario 3D All-Stars: Μια καταπληκτική πλην τεμπέλικη συλλογή – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν μια φράση στην καθημερινή τους ζωή που μου αρέσει πολύ, το comfort food, ή αλλιώς φαγητό παρηγοριάς. Έτσι αποκαλούν το φαγητό (συνήθως αυτό με υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη ή υδατάνθρακες) το οποίο παρέχει μια άλφα παρηγοριά, ένα αίσθημα ευεξίας, γαλήνης και νηφαλιότητας μιας και ξυπνάει μνήμες της παιδικής ηλικίας και του φαγητού της μαμάς. Ε λοιπόν τις τελευταίες μέρες κατάλαβα ότι υπάρχει και comfort gaming. Θα μου πείτε όλα τα βιντεοπαιχνίδια είναι τόποι απόδρασης και ηρεμίας, οπότε τι ακριβώς κάνει ένα βιντεοπαιχνίδι να μπει στην κατηγορία του comfort gaming; Εύκολο. Αρκεί να το λένε Animal Crossing.

To Animal Crossing είναι μια σειρά βιντεοπαιχνιδιών που ανήκει στο είδος της κοινωνικής προσομοίωσης όπως η πολύ γνωστή σειρά Sims. Αναπτύχθηκε και δημοσιεύτηκε από τη Nintendo με το πρώτο παιχνίδι να βγαίνει το 2001 στο GameCube. Η ιστορία που πλαισιώνει την εμπειρία είναι απλή. Ο παίκτης-χαρακτήρας είναι ένα γλυκό ανθρωπάκι που ζει σε ένα χωριό που κατοικείται από διάφορα ανθρωπομορφικά ζώα. Τι κάνει στο χωριό; Ζει. Πολύ απλά. Πιάνει ψάρια, έντομα, βρίσκει απολιθώματα, φυτεύει λουλούδια και δέντρα, κάνει παρέα με τους γείτονες του, κλπ. Αυτό είναι όλο το παιχνίδι.

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε η νέα εισαγωγή στο franchise, το Animal Crossing New Horizons για το Nintendo Switch, το οποίο και παίζω μανιωδώς τελευταία. Θεωρώντας τον εαυτό μου βετεράνο στο franchise, μπορώ με μεγάλη βεβαιότητα να πω πως το New Horizons είναι το καλύτερο παιχνίδι της σειράς, βελτιώνοντας την εμπειρία κάθε πτυχής του παιχνιδιού. Στο New Horizons, αφού φτιάξεις τον χαρακτήρα σου, μετακομίζεις σε ένα ερημικό νησί με άλλα δύο ζωάκια έχοντας αγοράσει ένα αεροπορικό (και όχι μόνο) πακέτο από τον Tom Nook, τον πιο θρυλικό χαρακτήρα της σειράς. Το παιχνίδι από εκεί και πέρα είναι όσο πιο ανοιχτό στις επιλογές μπορείς να φανταστείς. Λειτουργώντας σε πραγματικό χρόνο (δηλαδή αν ανοίξεις το Switch σου στις 7 το απόγευμα, θα έχει ήδη βραδιάσει στον κόσμο του παιχνιδιού), το παιχνίδι σου δίνει όλα τα εργαλεία για να διαχειριστείς έναν ψηφιακό κόσμο στον δικό σου χρόνο και με τις δικές σου ευαισθησίες.

Ο τελικός σκοπός είναι να δημιουργήσεις μια ζωντανή κοινότητα με τους γείτονες σου στο ερημονήσι. Μετά από μια βδομάδα έχω ένα μουσείο (για μένα είναι ένα από τα πιο ωραία σχεδιασμένα κτήρια που έχω δει σε βιντεοπαιχνίδι), στο οποίο φιλοξενούνται όλα τα ψαράκια και τα έντομα που έπιασα και δώρισα, όπως και όλα τα απολιθώματα που βρήκα, ένα μαγαζί στο οποίο δουλεύουν τα ανιψάκια του Tom Nook, μια γέφυρα που διευκολύνει την κίνηση στο νησί, καθώς και 5 ζωάκια γείτονες με τους οποίους έχω αρχίσει και δένομαι.

Το καινούριο Animal Crossing αποτελεί ίσως το καλύτερο αγχολυτικό για τις μέρες που περνάμε και για μένα αυτό που το κάνει τόσο επιτυχημένο είναι ο προσωπικός του χαρακτήρας και η αγάπη για την ζωή και για τα μικρά πράγματα που αποπνέει. Ο τρόπος που τρέχει ο χαρακτήρας σου, οι εκφράσεις των γειτόνων σου όταν τους δίνεις ένα δώρο, ο τρόπος που κουνιούνται τα φύλλα στα δέντρα με τον άνεμο, το χρώμα των φύλλων όταν μπει η άνοιξη ή το φθινόπωρο, ο ήχος της βροχής. Όλα ποτισμένα με ένα πανέμορφο εικαστικό και το περίφημο Nintendo polish, το «βερνίκι» της μαμάς Nintendo που σαν νεράιδα δίνει ψυχή και χαρακτήρα στα δημιουργήματα της.

Η εμπειρία του παιχνιδιού είναι πραγματικά σαν να ζεις δεύτερη ζωή. Και σ’ αυτό βοηθάει απίστευτα το μοναδικό multiplayer σύστημα που έχει. Μπορείς να επισκεφτείς τα νησάκια των φίλων σου, ή ακόμα και αγνώστων, χρησιμοποιώντας τον κωδικό που θα σου δώσουν. Έχοντας κάνει φίλους ένα σωρό άτομα που γνώρισα στο twitter, έχω επισκεφτεί τα νησάκια τους, ανταλλάξαμε φρούτα—μιας και κάθε νησί έχει και ένα δικό του ντόπιο φρούτο (μήλα, αχλάδια, ροδάκινα, κεράσια, πορτοκάλια) και κάθε φρούτο που δεν είναι ντόπιο στο νησί σου μπορείς να το πουλήσεις πολύ πιο ακριβά—ψάρεψα ψάρια που στο δικό μου νησί δεν υπάρχουν ακόμα μιας και είμαι στο Βόρειο Ημισφαίριο ενώ το νησί που επισκέφτηκα είναι στο Νότιο, έδωσα και πήρα δώρα, και βοήθησα τους φίλους μου να καθαρίσουν τα νησιά τους από ξερόχορτα.

Ενώ στην αρχή ζεις σε μια σκηνή, μπορείς να αποπληρώσεις το χρέος σου για όλο το ταξίδι με μια άτυπη μορφή νoμίσματος, τα Nook Miles, τα οποία και παίρνεις όταν κάνεις διάφορες δραστηριότητες μέσα στο νησί (αν πιάσεις 5 έντομα, αν φυτέψεις ένα δέντρο, αν μιλήσεις σε 3 γείτονες σου, κλπ.) Στη συνέχεια μπορείς να ζητήσεις να σου κατασκευάσουν το δικό σου σπίτι, το οποίο ξεκινάει με ένα δωμάτιο και, αν αποπληρώσεις το δάνειο που πήρες για να το χτίσεις, μπορείς να το επεκτείνεις ξανά και ξανά μέχρι να φτάσεις να έχεις ένα σπίτι με 4 δωμάτια στο ισόγειο, έναν έξτρα όροφο, όπως και υπόγειο. To σπίτι σου μπορείς να το διακοσμήσεις με διάφορα έπιπλα που θα αγοράσεις από τη στιγμή που θα χτιστεί το μαγαζί στην πόλη, ή που θα φτιάξεις από μόνος σου. Ναι, το crafting είναι μεγάλο κομμάτι της εμπειρίας του New Horizons και περιλαμβάνει από έπιπλα μέχρι και σχεδιασμό ρούχων, τα οποία μπορείς μετά να μοιραστείς με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ήδη έχουν σχεδιαστεί στο παιχνίδι στολές από διάφορους χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιών, όπως φορέματα της Zelda ή τα ρούχα του Nathan Drake των Uncharted. Με λίγα λόγια το παιχνίδι καλλιεργεί τη δημιουργικότητα και της δίνει πολλαπλές διόδους έκφρασης.

Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλος είναι ο όγκος των δραστηριοτήτων του και πόσο προσεγμένος σχεδιαστικά είναι ο κόσμος του. Το Animal Crossing όμως δε σου ζητάει να το παίξεις όπως τα άλλα παιχνίδια. Το ότι λειτουργεί σε πραγματικό χρόνο σημαίνει πως αφού παίξεις μία-δύο ώρες δεν έχεις να κάνεις κάτι άλλο για την συγκεκριμένη μέρα. Το μαγαζί κλείνει στις 10 η ώρα το βράδυ, οπότε δεν μπορείς να πουλήσεις άμεσα τα ψάρια που έπιασες, αν θέλεις να το παίξεις αργά το βράδυ. Είναι αργό, μετρημένο και αβίαστο. Σου ψιθυρίζει «σταμάτα και κάτσε απόλαυσε το ταξίδι». Ναι, ο τελικός σκοπός είναι να φτιάξεις μια ζωντανή κοινότητα. Όλο το νόημα όμως βρίσκεται στο πώς θα φτάσεις εκεί. Η ομορφιά βρίσκεται στους φίλους που θα κάνεις στην πορεία, στα λουλούδια που θα φροντίσεις, τα φρούτα που θα καλλιεργήσεις και στην ενασχόληση σου με το να κάνεις καλύτερο έναν τόπο για σένα και για τους γύρω σου.

Είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να δώσει πράγματα σε όλους, από ένα παιδί δημοτικού που «παίζει» με τη δημιουργικότητα του, μέχρι έναν εργαζόμενο ενήλικα που γυρνάει από τη δουλειά του καταβεβλημένος από το βάρος των υποχρεώσεων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως έκανε το μεγαλύτερο launch στο Switch στην Ιαπωνία με περίπου 1,9 εκατ. πωλήσεις σε 3 ημέρες (χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα ψηφιακά αντίτυπα), ξεπερνώντας τα μεγαθήρια που ακούνε στο όνομα Legend of Zelda, Super Mario, Smash και Pokemon. Η σειρά πάντα πουλούσε σαν ζεστό καρβέλι, όμως η επικρατούσα κατάσταση στον κόσμο την εκτόξευσε σε δυσθεώρητα ύψη, και για μένα δεν υπάρχει παιχνίδι που να το αξίζει περισσότερο.

The post Animal Crossing: Comfort Gaming στα χρόνια της χολέρας – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Οι άνθρωποι έχουν χτίσει «Τοίχους» και συνήθισαν να ζουν στην απομόνωση. Το Death Stranding είναι ένα εντελώς καινούριο είδος παιχνιδιού δράσης, όπου ο στόχος του παίκτη είναι να επανασυνδέσει απομονωμένες πόλεις και μια κατακερματισμένη κοινωνία. Όλα τα στοιχεία, ακόμα και η ιστορία και το gameplay, είναι δεμένα μαζί με το θέμα της «κλωστής», της διασύνδεσης. Ως ο Sam Porter Bridges, θα προσπαθήσεις να γεφυρώσεις αυτούς τους διαχωρισμούς και μέσα από αυτό, να δημιουργήσεις νέους δεσμούς, «κλωστές», με άλλους παίκτες στον κόσμο. Μέσα από την εμπειρία που θα σου προσφέρει το παιχνίδι, ελπίζω πως θα καταλάβεις την πραγματική σημασία της διασύνδεσης με άλλους ανθρώπους. –Hideo Kojima

Διαβάζετε αυτό το άρθρο Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2019. Το Death Stranding έχει κλείσει 3 μέρες στην αγορά μετά την κυκλοφορία του την Παρασκευή.

«Αν είναι δυνατόν με αυτό το παιχνίδι. Έχει μονοπωλήσει τον διάλογο στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών. Ακόμα και στις ειδήσεις εμφανίζεται! Είναι τόσο καλό;»

Ναι. Η ποιότητα του δεν βρίσκεται όμως στους άξονες πάνω στους οποίους κρίνεται παραδοσιακά ένα βιντεοπαιχνίδι. Γραφικά, gameplay, μουσική, σενάριο. Τα έχει αυτά, ναι. Σε κάποια υπερτερεί και σε κάποια άλλα υστερεί.

«Ε τότε που βρίσκεται η ποιότητα του;»

Στο πολιτιστικό του κεφάλαιο ως ολόφρεσκο είδος βιντεοπαιχνιδιού, στα ηθικά και πολιτικά του μηνύματα και στην αγνή καλλιτεχνική έκφραση του δημιουργού του. Ο ντόρος γίνεται γιατί το μυαλό το οποίο γέννησε αυτή την ιδέα είναι συνώνυμο της καινοτομίας και της διαχρονικής καλλιτεχνικής δημιουργίας, κάτι που συνηθίζω να αποκαλώ forever art (μτφ. τέχνη για πάντα), τέχνη που θα μείνει για πάντα ανεξίτηλη στο μυαλό και την καρδιά του παραλήπτη των μηνυμάτων. Είναι το μυαλό που αφήνει το σημάδι του σε κάθε έργο τέχνης του, δίνοντας σου να καταλάβεις πως δεν το κουνάει το χρήμα, αλλά το όραμα. Ο Hideo Kojima έχει αποκτήσει cult status … και όχι μόνο στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών! Μετά το επεισοδιακό διαζύγιο του σπουδαίου δημιουργού του παγκοσμίως καταξιωμένου Metal Gear Solid franchise με την KONAMI, την ίδρυση της Kojima Productions και την λευκή επιταγή-πρόταση της Sony για συνεργασία, ο Kojima ξέφυγε από το «χωριό» της μικρής αυτής (σχετικά πάντα με αυτή του κινηματογράφου ή της μουσικής) βιομηχανίας. «Έφτιαχνα παιχνίδια για 30 χρόνια και ξαφνικά δεν είχα τίποτα. Ούτε γραφείο, ούτε προσωπικό, ούτε υλικά, ούτε πράγματα για να δουλέψω, ούτε καν μηχανήματα», είχε πει μετά το διαζύγιο με την KONAMI. Τι είχε; Διασυνδέσεις. Κρατήστε αυτή τη λέξη.

Πως είναι όταν ένας άνθρωπος που ζει για να δημιουργεί χάσει τη δυνατότητα να το κάνει; Τυπικά νεκρός. Το πνευματικό του παιδί, τα παιχνίδια Metal Gear Solid δεν ήταν πλέον δικά του. Ανήκαν όλα στην KONAMI. Δεν είχε τίποτα. Εκτός από σχέσεις με ανθρώπους. Έκανε ταξίδια. Συνάντησε τους φίλους του στη βιομηχανία. Από τον Οσκαρικό Guillermo Del Toro, μέσω του οποίου γνώρισε τον πασίγνωστο Norman Reedus τουThe Walking Dead και τον Mads Mikkelsen του Hannibal, μέχρι και την φημισμένη εταιρία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Guerilla Games. Ζήτησε να συνεργαστούν. Άπλωσε το χέρι για βοήθεια. Και η βοήθεια του δόθηκε απλόχερα. Στάθηκε στα πόδια του για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό. Νοίκιασε κάποια γραφεία στο Τόκυο, τηλεφώνησε σε κάποιους από το παλιό του προσωπικό που ήταν διατεθειμένοι να αφήσουν την KONAMI για να τον ακολουθήσουν και γύρισε σελίδα στην ιστορία της ζωής του. Στο μυαλό του υπήρχε μόνο η λέξη που τον κράτησε ζωντανό και ενεργό. Διασυνδέσεις.

Ο Kobo Abe, ένας Ιάπωνας σουρεαλιστής δραματουργός και συγγραφέας είχε γράψει παλιότερα ένα μικρό διήγημα με τίτλο Nawa (μτφ. κλωστή αλλά και σχοινί). Το Death Stranding ξεκινάει με ένα απόφθεγμα από αυτήν την ξεχασμένη ιστοριούλα της ιαπωνικής κουλτούρας: «Το σχοινί, μαζί με το ξύλο, είναι δύο από τα αρχαιότερα εργαλεία της ανθρωπότητας. Το ξύλο για να κρατάει το κακό μακριά, το σχοινί για να φέρνει το καλό δίπλα μας. Ήταν οι πρώτοι μας φίλοι, δικά μας κατασκευάσματα. Όπου υπήρχαν άνθρωποι υπήρχαν το σχοινί και το ξύλο.» Που κολλάει αυτό σε ένα βιντεοπαιχνίδι; «Τα περισσότερα από τα εργαλεία σε βιντεοπαιχνίδια δράσης είναι ξύλα. Χτυπάς, πυροβολείς, κλωτσάς. Η επικοινωνία επιτυγχάνεται πάντα μέσα από αυτά τα ξύλα. Θέλω οι άνθρωποι να επικοινωνούν όχι με ξύλα, αλλά με σχοινιά». Η φράση αυτή αποτελεί τον πυρήνα της επαναστατικής ιδέας του Kojima και την αρχή της αλλαγής που θα φέρει στη βιομηχανία.

Σε ένα βιντεοπαιχνίδι, ο τρόπος με τον οποίο ο παίκτης αλληλεπιδρά με το περιβάλλον είναι συνήθως η μάχη. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να προσφέρουν ώρες ψυχαγωγίας και ψυχολογικής απόδρασης. Γιατί όμως να μην μπορείς να αλληλεπιδράς και διαφορετικά; Χωρίς τη χρήση βίας; Χωρίς να «διώχνεις» το κακό, αλλά «τραβώντας» το καλό με το μεταφορικό «σχοινί» του δημιουργού; Αυτή είναι η ψυχή του Death Stranding. Αυτή η ταοϊστική ιδέα της συνύπαρξης του καλού και του κακού που θυμίζει τα έργα της ασύγκριτης συγγραφέως Ursula Le Guin είναι που το κάνει να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα από ΟΛΑ τα υπόλοιπα βιντεοπαιχνίδια σήμερα. Σε ένα αρνητικά φορτισμένο κοινωνικοπολιτικό κλίμα που δίνει έμφαση στο «ξύλο», ο Hideo σου θυμίζει πως μπορείς να χρησιμοποιήσεις το «σχοινί».

Ονομάζει το νέο είδος βιντεοπαιχνιδιού που εισάγει το Death Stranding, παιχνίδι κλωστής (Strand Game). Όπως το σχοινί που αποτελείται από πολλές κλωστές που συνδέονται μεταξύ τους. Όπως εκείνες τις διασυνδέσεις που σήκωσαν τον Hideo στα πόδια του όταν έπεσε. Έτσι και στο παιχνίδι, αν και είσαι μόνος (μιας και είναι singleplayer), δεν είσαι ποτέ πραγματικά απομονωμένος. Με ένα πρωτοποριακό σύστημα online επικοινωνίας όλων των χρηστών του Death Stranding, ο κόσμος γύρω σου αλλάζει μέσα από την συνύπαρξη σου με άλλα άτομα που έχουν ξεκινήσει και αυτοί το ταξίδι για να ενώσουν τις κατακερματισμένες Ηνωμένες Πόλεις της Αμερικής. Χωρίς να αλληλεπιδράς μπαίνοντας στο παιχνίδι του άλλου, επικοινωνείς έμμεσα με άλλους παίκτες, βοηθάς και βοηθιέσαι. Για να περάσεις το θεόρατο βουνό που βλέπεις απέναντι σου κάποιος σου έχει αφήσει μια σκάλα (την άφησε όταν πέρασε από εκείνο το σημείο στο δικό του παιχνίδι). Ή αφήνεις εσύ μία για να βοηθήσεις τον επόμενο που θα περάσει από εδώ. Μοιράζεστε υλικά για να χτίσετε δρόμους, φτιάχνετε καταφύγια, γέφυρες, σταθμούς φόρτισης για τα εργαλεία σας. Αλλάζετε το περιβάλλον με το σχοινί. Αν παίξεις το Death Stranding χωρίς αυτή την πρωτοποριακή online κοινωνική συνύπαρξη θα δυσκολευτείς πάρα πολύ. Για τους λάτρεις των παιχνιδιών δράσης υπάρχουν και τα … ξύλα. Τα όπλα δε λείπουν από το παιχνίδι. Δεν είναι όμως η λύση. Το να σκοτώσεις στο Death Stranding έχει τρομερές συνέπειες. Σε ποιο παιχνίδι μέχρι τώρα υπήρχαν σοβαρότατες επιπτώσεις όταν σκοτώνεις; Δε μου έρχεται κάποιο στο μυαλό. Εδώ υπάρχουν. Το Death Stranding ξεφεύγει από την κλασική μανιχαϊστική φιλοσοφία των βιντεοπαιχνιδιών δράσης, την λογική δηλαδή του «βρίσκω τον κακό και τον σκοτώνω». Και κακά τα ψέματα, γι’ αυτό και μόνο αξίζει τη θέση του στη βιομηχανία.

Η ψυχή αυτού του παιχνιδιού είναι να μας κάνει πιο ανθρώπους σε μια κοινωνία που μας έχει καταντήσει ζώα απέναντι στον συνάνθρωπο μας. Είναι να μας δείξει πόσο μεγαλύτερο νόημα έχει η ζωή όταν τη ζούμε με άλλους. Βοηθώντας τους άλλους. Απλώνοντας το χέρι με το σχοινί για να σηκώσουμε αυτούς που έχουν ανάγκη. Πόσο πιο σημαντικό είναι το να χαιρόμαστε με τις επιτυχίες των άλλων, αντί να τις ζηλεύουμε. Πόσο πιο σημαντικό είναι να αλληλεπιδρούμε με τον πραγματικό κόσμο με το σχοινί, δημιουργώντας δεσμούς, και όχι με το ξύλο, καταστρέφοντας διασυνδέσεις. Χωρίς να σε εγκλωβίζει ιδεολογικά με δογματικές απόψεις και λόγια, σου μαθαίνει πρακτικά τον δρόμο της συνύπαρξης και σε χαϊδεύει απαλά στο κεφάλι σαν ένας περήφανος γονιός.

Το Death Stranding είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να μπορέσουν να το παίξουν ακόμα και εκείνοι που δεν συνηθίζουν να παίζουν βιντεοπαιχνίδια. Υπάρχει very easy mode για τους σινεφίλ, όπως ανέφερε ο Kojima. Αυτό το παιχνίδι το περιμένω χρόνια. Δε θα είναι το καλύτερο βιντεοπαιχνίδι όλων των εποχών, γιατί δεν είναι κλασικό βιντεοπαιχνίδι. Δε θα αρέσει σε όλους. Πολλοί θα το βαρεθούν. Όπως πρόσεξα και με τον δημόσιο διάλογο γύρω από τα σχόλια του Scorsese για τις ταινίες της Marvel, ο κόσμος δε θέλει αλλαγές και επαναστάσεις στις εμπειρίες του. Θέλει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά. Το ασφαλές δεν προβληματίζει άλλωστε και το τελευταίο πράγμα που ζητάει ο κόσμος σήμερα είναι να προβληματιστεί. Για μένα όμως το Death Stranding, όπως είχα πει και για το The Shape of Water (2017) του Del Toro (ο οποίος έχει σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Death Stranding, μιας και είναι πολύ καλός φίλος του Kojima) είναι το σημαντικότερο βιντεοπαιχνίδι που έχει βγει για τον σύγχρονο κόσμο γιατί σπάει τα παραδοσιακά καλούπια και κουβαλάει, όπως ο Sam τα δέματα στο παιχνίδι, την πολιτική δύναμη της συνύπαρξης και της διασύνδεσης που είναι αυτό που χρειάζεται ο πλανήτης αυτή τη στιγμή.

Εκατομμύρια ζητωκραυγάζουν τον πολεμιστή

που χύνει αίμα στην αρένα,

ενώ εκείνος που θέλει την ειρήνη

γελοιοποιείται και ξεφτιλίζεται.

Πρέπει οι καρδιές να υποφέρουν για πάντα

από την άγνοια και την απληστία;

Μπορούν οι βόμβες να θεραπεύσουν τις ψυχές μας

ή να αφήσουν ελεύθερα τα πνεύματα μας; – Aberjhani (The Black Skylark)

The post Death Stranding: Η κλωστή του Hideo – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Για τους γονείς, αντί να αντιστέκονται στα κοινωνικά μέσα και στο Διαδίκτυο, υπάρχουν επιστήμονες που τους προτρέπουν να αφήσουν τα παιδιά τους να αγκαλιάσουν την τεχνολογία και να τα παρέχουν εφόδια ώστε αυτή να παραμείνει στη ζωή τους προετοιμάζοντάς τα για το μέλλον τους

Τη 2η θέση, ανάμεσα σε δεκάδες συμμετοχές, κατέλαβε το Εκπαιδευτικό Παιχνίδι «Enchanted Crystals», το οποίο δημιουργήθηκε μέσα από συνεργασία σχολείων της Ευρώπης με τη συμμετοχή των Εκπαιδευτηρίων «Πλάτων». Η συμμετοχή ενός σχολείου από την Πιερία θα μπορούσε να αποτελεί από μόνη της «είδηση» για την περιοχή μας, αλλά μέχρι την βράβευση, έπρεπε να προηγηθεί η στόχευση του «εγχειρήματος», η σύλληψη της ιδέας και τελικά η υλοποίησή της μετά από δύο χρόνια δουλειάς και συνεργασίας με εκπαιδευτικά ιδρύματα ακόμη τριών χωρών πολύ πιο προηγμένων σε εκπαιδευτικές πρακτικές.

Έλληνες, Γερμανοί, Βρετανοί και Πορτογάλοι εκπαιδευτικοί, κατάφεραν να διακριθούν για το Εκπαιδευτικό Παιχνίδι «Enchanted Crystals» (Μαγεμένοι κρύσταλλοι), το οποίο δημιούργησαν για συσκευές τηλεφώνου και λάπτοπ.  Συγκεκριμένα, η εφαρμογή που παρουσίασαν, κατετάγη στη 2η θέση στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού προγράμματος Erasmus+ «LOOKING FOR ENHANCEMENT OF VIRTUAL ENVIRONMENTS FOR LEARNING (LEVEL)» και το βραβείο παρέλαβαν, πριν λίγες μέρες ο David Farrell, καθηγητής στο Glasgow Caledonian University και ο Σπυρίδων Μπλάτσιος από τα Εκπαιδευτήρια «Πλάτων»

Οι γονείς, αντί να αντιστέκονται στα κοινωνικά μέσα και στο Διαδίκτυο, υπάρχουν επιστήμονες που τους προτρέπουν να αφήσουν τα παιδιά τους να αγκαλιάσουν την τεχνολογία και να τους παρέχουν τα εφόδια ώστε αυτή να παραμείνει στη ζωή τους προετοιμάζοντάς τα για το μέλλον τους. Στην Ελλάδα –σε μια «πρωτόγονη» τεχνολογικά περιοχή της Ευρώπης»- δεν έχουμε αντιληφθεί όλοι (και σίγουρα όχι πλήρως) πως το διαδίκτυο και οι συσκευές εισόδου σ’ αυτό (κινητά τηλέφωνα, τάμπλετ, υπολογιστές) δεν αποτελούν τον «διάβολο» που μόνο «αποξενώνει» τα παιδιά, αλλά (και) έναν «άγγελο» που μπορεί να ανοίξει τις πύλες στην γνώση, στην πληροφορία, αλλά και στην ψυχαγωγία (με την κυριολεκτική έννοια του όρου).

Με αφορμή την βράβευση των Εκπαιδευτηρίων «Πλάτων» για το Εκπαιδευτικό παιχνίδι “Enchanted Crystals” και κάνοντας μια «γρήγορη» έρευνα στο διαδίκτυο, «έπεσα» σε συναρπαστικές απόψεις ειδικών σχετικά με την αναγκαιότητα εξοικείωσης των παιδιών με την τεχνολογία. Στην αρχή η ανάγνωση αυτών των απόψεων, μου φάνηκαν αρκετά «αιρετικές», όμως τελικά είναι η άλλη όψη του νομίσματος και σίγουρα όχι εκείνη που επιμένουμε να βλέπουμε ως «πρωτόγονοι» στις νέες τεχνολογίες.

Μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση (από τις πολλές που μπορεί να βρει κάποιος για το θέμα) είναι ένα σχόλιο για το βιβλίο του Jordan Shapiro*: «Το παιχνίδι είναι καθήκον των παιδιών και αποτελεί τη βασική δραστηριότητά τους ως παιδιά. Παιχνίδι δεν σημαίνει χρόνος χωρίς μάθηση αλλά διασκέδαση με μάθηση (…) Ο Jordan Shapiro αναφέρεται στους πλέον γνωστούς βιβλιογραφικούς όρους μάθηση βασισμένη στο ψηφιακό παιχνίδι (game-based learning) και παιχνιδοποίηση (gamification) όπου αποτελούν για πολλούς εκπαιδευτικούς και γονείς προκλήσεις που θα πρέπει να εντάξουν στη μαθησιακή διαδικασία.

Σε άρθρο του στο «Forbes» υποστηρίζει πως (ακόμη) και τα γνωστότερα παιχνίδια που δεν έχουν δημιουργηθεί για εκπαιδευτικούς σκοπούς όπως τα σύγχρονα Angry Birds και το κλασικό και παλιό Pac Man ή Super mario, μαθαίνουν στα παιδιά δεξιότητες. Δεξιότητες βασικές όπως η σταδιακή πρόοδος, η επίλυση διάφορων προβληματικών καταστάσεων, οι κανόνες αλλά και οι λύσεις που βρίσκουν για να μπορέσουν να αλλάξουν επίπεδο. Τα παιδιά συζητούν με τους φίλους τους για το παιχνίδι και για τις νέες μεθόδους που βρίσκουν για να ξεκλειδώσουν πίστα με αποτέλεσμα έμμεσες δεξιότητες όπως αυτές που αναφέραμε παραπάνω να γίνονται πιο άμεσα κατανοητές. Το ίδιο συμβαίνει και όταν η μάθηση γίνεται μέσα από ένα παιχνίδι και οι εκπαιδευτικοί στόχοι βρίσκονται «κρυμμένοι» μέσα σε αυτό.» Με λίγα λόγια, αντί να αντιστεκόμαστε στα κοινωνικά μέσα και στο Διαδίκτυο, ο Jordan Shapiro λέει στους γονείς πώς να αγκαλιάσουν την τεχνολογία, ώστε αυτή να παραμείνει στη ζωή των παιδιών τους και να τα προετοιμάσουν για το μέλλον τους.

Από τη θεωρεία στην πράξη μέσω… «Πλάτωνος»

Και αν όλα αυτά για κάποιους κατατάσσονται στην σφαίρα της θεωρίας, υπάρχουν και εκείνοι που επιχειρούν να τα εφαρμόσουν στην πράξη και να τα προσφέρουν δωρεάν στους μαθητές του κόσμου (ελέω διαδικτύου).

Τέσσερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, από τη Γερμανία, την Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ελλάδα, κατάφεραν να δημιουργήσουν το δικό τους διαδικτυακό παιχνίδι με τίτλο “Enchanted Crystals” το οποίο πολύ εύκολα μπορεί να εγκατασταθεί σε κινητό τηλέφωνο ή τάμπλετ, καθώς είναι διαθέσιμο τόσο για συσκευές Android όσο και iOs από το Google Play και το App Store αντίστοιχα. Από την Ελλάδα στο διετές ερευνητικό πρόγραμμα το οποίο χρηματοδοτήθηκε από το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Erasmus+ και από το Βρετανικό κράτος, συμμετείχαν μόνο τα Εκπαιδευτήρια «Πλάτων»

«Το συγκεκριμένο πρόγραμμα έφερε σε επαφή προγραμματιστές παιχνιδιών, καθηγητές και ερευνητές από τέσσερεις Ευρωπαϊκές χώρες, με κοινό σκοπό να δοκιμάσουν έναν εναλλακτικό τρόπο εκπαίδευσης των νεαρών μαθητών στα μαθηματικά», αναφέρει ο εκπαιδευτικός των Εκπαιδευτηρίων «Πλάτων» και υποψήφιος διδάκτορας Εφαρμοσμένης Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Σπύρος Μπλάτσιος

Όπως τονίζει ο κ. Μπλάτσιος, η ιδέα τού παιχνιδιού βασίστηκε σε πρόσφατες έρευνες οι οποίες καταδεικνύουν πως οι μαθητές που βασίζονται στη μνήμη τους για να εκτελέσουν βασικές αριθμητικές πράξεις αντί να χρειάζεται να επεξεργαστούν την απάντηση, έχουν καλύτερες επιδόσεις στις μαθηματικές δοκιμασίες, καθώς και στο ό,τι οι δεξιότητες που αναπτύσσουν στα μαθηματικά οι μαθητές συσχετίζονται άμεσα με τα επόμενα επιτεύγματά τους. «Για αυτό όσο νωρίτερα εμφανίσουν τις δεξιότητες αυτές τόσο καλύτερη θα είναι η πορεία τους ως μαθητές», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Το “Enchanted Crystals”, όσο «απλή ιδέα» και αν φαντάζει, χρειάστηκε να συνεργαστούν πολλοί άνθρωποι, ώστε να τεθεί σε εφαρμογή και εν τέλει να διακριθεί. Στη σχεδίαση του παιχνιδιού συμμετείχαν εκπαιδευτικοί διαφόρων βαθμίδων καθώς και εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής. Το παιχνίδι σχεδιάστηκε να παίζεται σε κινητά τηλέφωνα και tablet και ο βασικός λόγος είναι ότι σήμερα τα περισσότερα παιδιά έχουν άμεση πρόσβαση σε αυτές τις συσκευές στο σπίτι τους.

Από εκπαιδευτικής απόψεως το παιχνίδι “Enchanted Crystals” αποτελεί έναν εναλλακτικό τρόπο μελέτης για τους μαθητές. «Αντί ο εκπαιδευτικός να δίνει φύλλα εργασίας στους μαθητές μπορεί να τους δώσει μια πρόκληση να παίξουν το παιχνίδι», σημειώνει ο κ. Μπλάτσιος.

Από άποψη εργονομίας ο παίκτης μπορεί να ρυθμίσει την ταχύτητα του παιχνιδιού, αλλά και το επίπεδο της δυσκολίας του, κάνοντας το έτσι κατάλληλο για μαθητές διαφόρων βαθμίδων. Παράλληλα η ομάδα εργασίας που υλοποίησε την ιδέα, φρόντισε και για μια (μη ηλεκτρονική) έκδοση του παιχνιδιού, αλλά με κάρτες. Η συγκεκριμένη έκδοση, απευθύνεται σε μαθητές ειδικής αγωγής.

Με λίγα λόγια, το «Enchanted Crystals» δίνει ασκήσεις μαθηματικών στα παιδιά, χωρίς (ενδεχομένως) οι παίκτες να αντιλαμβάνονται πως… κάνουν μάθημα! Σε αυτό το παιχνίδι οι παίκτες πηγαίνουν σε μια περιπέτεια σε ένα μαγικό σχολείο, όπου τα μαθηματικά είναι μαγεία. Κάνοντας τα ξόρκια με τη βοήθεια αριθμητικών πράξεων στην οθόνη της συσκευής τους με το δάχτυλό τους, οι παίκτες εξασκούνται στα μαθηματικά ενώ παράλληλα βιώνουν ένα συναρπαστικό παιχνίδι.

«Φυσικά ο καλύτερος τρόπος για να βιώσει κάποιος τον κόσμο των Enchanted Crystals είναι να παίξει και ο ίδιος το παιχνίδι», συμπληρώνει ο κ. Μπλάτσιος, υποστηρίζοντας πως «το σενάριο του μπορεί να βοηθήσει να βυθισθείτε  στον κόσμο των Enchanted Crystals, και να κάνετε την εξάσκηση μαθηματικών διασκέδαση»… και δεν έχει καθόλου άδικο, αφού πολύ εύκολα μπορεί να «κολλήσει» ακόμη και ενήλικας «παιδεύοντας» το μυαλό του.

*Ο Jordan Shapiro είναι διάσημος Αμερικανός διανοούμενος και συγγραφέας. Τα άρθρα του στο Forbes για την παγκόσμια εκπαίδευση, τη μάθηση μέσω του ψηφιακού παιχνιδιού, των παιδιών και του πολιτισμού διαβάστηκαν από περισσότερους από 5 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Είναι διεθνής ομιλητής και σύμβουλος, θιασώτης  μιας νέας εκπαιδευτικής προσέγγισης που συνδυάζει την ψυχολογία, τη φιλοσοφία και την οικονομία με «απρόβλεπτους» τρόπους.

The post «Μαγεμένοι κρύσταλλοι» στην υπηρεσία της εκπαίδευσης appeared first on Eptanews.gr.