Μενού Κλείσιμο

Πόσο πονάει η συμπόνοια; – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου

“Γοργά η συμπόνια σου να ρέει, σαν αίμα μιας πληγής σου που κυλάει, δύναμη όμως δε σου παίρνει” Κουρασάμα Γιούκιο

Ο Ντάγκλας Φακκίμα, μετά από 30 χρόνια στον τομέα της διάσωσης ζώων, διατύπωσε τις τέσσερις φάσεις από τις οποίες ο ίδιος πέρασε έως ότου φτάσει να συνειδητοποιήσει πως δεν μπορεί να “τα σώσει όλα” αλλά και ότι οι προσπάθειές του δεν πέφτουν στο κενό μα αλλάζουν τον κόσμο σιγά σιγά. Έτσι κατάφερε να συνεχίσει με μια φυσιολογική ζωή χωρίς να σταματήσει να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ζώων και για την διάσωσή τους.

Νιώθεις πλήρη αδυναμία να πεις “όχι” θέτοντας όρια ή να αρνηθείς βοήθεια σε ένα ζώο που νομίζεις ότι έχει ανάγκη; Νιώθεις όλο και πιο έντονα να σε βαραίνει η σκιά της ματαιότητας των πάντων; Νιώθεις συνέχεια θυμό και η φρίκη της καθημερινότητας είναι το μόνο που σκέφτεσαι; Πιστεύεις πως οι άνθρωποι γύρω σου ποτέ δεν θα βοηθήσουν, δεν θα καταλάβουν, δεν θα αλλάξουν και πως οι νόμοι δεν πρόκειται να λειτουργήσουν ποτέ επαρκώς;

Το χρόνιο στρες που βιώνει το μυαλό και το σώμα όσων ατόμων ασχολούνται με τα ζώα καταλήγει σε αυτό που  χαρακτηρίζεται από τις επιστημονικές κοινότητες ως compassion fatigue (σύνδρομο κόπωσης από συμπόνοια). Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η συναισθηματική, πνευματική και νοητική εξάντληση που προκύπτει όταν προσπαθείς να φροντίσεις ανθρώπους ή/και ζώα που υποφέρουν.

Το βάρος των συναισθημάτων που προκαλεί η διάσωση, ο ανέλπις αγώνας ενάντια στην κακοποίηση και την εγκατάλειψη συσσωρεύονται με τον καιρό και οδηγούν, σχεδόν πάντα και με μαθηματική ακρίβεια, στο απόλυτο άκρο: την “συλλογή” ζώων ή την αυτοκτονία.

“Δεν μπορείς να αναιρέσεις και να σβήσεις όσα έχεις δει και νιώσει. Η κοσμοθεωρία σου έχει αλλάξει για πάντα. Ξύπνησες. Άνοιξες τα μάτια σου και δεν μπορείς πια να ξανακοιμηθείς» λέει η Elizabeth 

“Γοργά η συμπόνια σου να ρέει, σαν αίμα μιας πληγής σου που κυλάει, δύναμη όμως δε σου παίρνει” Κουρασάμα Γιούκιο

Strand, ιδρυτικό μέλος και διευθύντρια στο κτηνιατρικό πρόγραμμα κοινωνικής εργασίας του Πανεπιστημίου του Τενεσσί.

Τον Σεπτέμβριο του 2014 η Σοφία Γιν, συγγραφέας, κτηνίατρος και ειδικός συμπεριφοράς, παγκόσμια  αναγνωρισμένη με προσφορά ανεκτίμητη στον τομέα της θετικής ενίσχυσης της συμπεριφοράς και εκπαίδευσης ζώων, αυτοκτόνησε λόγω του compassion fatigue, το οποίο έχει αναγνωριστεί πλέον επίσημα ως STSD (δευτερεύουσα μετα-τραυματική διαταραχή).

Η μάχη με το STSD είναι μάχη που κερδίζεται. Αρκεί να παραδεχτείς αυτό που σου συμβαίνει και να θελήσεις να παλέψεις. Μετά αρκεί να πιστέψεις πως μπορείς κι εσύ και να ξεκινήσεις να αλλάζεις τον τρόπο που σκέφτεσαι και ενεργείς.

Μπορείς να κερδίσεις αυτή τη μάχη εάν θέσεις προσωπικά όρια και εάν αποδεχτείς ότι είναι αδύνατον να ελέγξεις την κακία και την αναλγησία του ανθρώπινου είδους. Δεν μπορείς να “τα σώσεις όλα”. Ακόμη κι αν όλοι οι γύρω σου προσπαθούν να σε κάνουν να το πιστέψεις ή επιμένουν να σου μεταβιβάζουν τις ευθύνες τους για να κοιμούνται ήσυχοι και να σε κρίνουν ως ανεπαρκή στην συνέχεια. Μπορείς να σώζεις μία ζωή κάθε φορά. Μπορείς να πολεμάς έναν “εχθρό” κάθε φορά.

Μην επιτρέπεις σε κανέναν να σου στερήσει το δικαίωμα σε μια φυσιολογική ζωή, το δικαίωμα να παλεύεις για αυτά που πιστεύεις και το δικαίωμα να βοηθάς όποιον έχει ανάγκη.

Μην νιώθεις ντροπή γιατί είσαι άνθρωπος με μεγάλη καρδιά και αίσθηση ευθύνης. Αυτοί που σε κρίνουν από τον καναπέ τους θα έπρεπε να ντρέπονται. Είσαι άνθρωπος. Δεν χρειάζεται να παραδώσεις τα όπλα. Μπορείς να συνεχίσεις να προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο βάζοντας ένα μικρό λιθαράκι κάθε φορά σε αυτό που λέμε «καλύτερο αύριο».

Γοργά η συμπόνια σου να ρέει, σαν αίμα μιας πληγής σου

που κυλάει

δύναμη όμως δε σου παίρνει (Κουρασάμα Γιούκιο)

Συνεχίζεται…

Meme in the box:

Οι ειδήσεις της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ