Μενού Κλείσιμο

Οι 10 αγαπημένες μου ταινίες της δεκαετίας (Α’ Μέρος) – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη

Κων/νος Σαλαβάτης

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

 

 

Με τα budget παραγωγής να συνεχίζουν να ανεβαίνουν και με την ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση να είναι μεγαλύτερη από ποτέ μέσα στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε η βιομηχανία του κινηματογράφου από το 2010 και μετά δούλευε στο… αξελερέ, για να χρησιμοποιήσω και την κινηματογραφική αργκό. Η παρακάτω λίστα τονίζω πως περιλαμβάνει τις ταινίες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με άγγιξαν, τις αγαπημένες μου δηλαδή και όχι απαραίτητα τις καλύτερες της δεκαετίας. Τις περισσότερες από αυτές τις είδα στον κινηματογράφο οπότε πολύ πιθανό να είναι και αυτός ένας από τους λόγους που μου προξένησαν δυνατά συναισθήματα, αλλά χωρίς καμιά υπερβολή είναι και οι 10 καταπληκτικές γι’ αυτό και τις συστήνω ανεπιφύλακτα. Χρόνια πολλά σε όλους και καλή Πρωτοχρονιά να έχουμε, με υγεία και δημιουργικότητα!

 

Hateful Eight σκηνοθεσίας Quentin Tarantino (2015)

Για μένα οι Μισητοί Οκτώ είναι το αποκορύφωμα του κινηματογραφικού θαύματος που ακούει στο όνομα Quentin Tarantino. Οι ταινία, όπως και όλες οι άλλες του Tarantino πλην του Pulp Fiction, απόσπασε mixed κριτικές και σαν κάθε αμφιλεγόμενο έργο τέχνης αγαπήθηκε πολύ, αλλά και κατηγορήθηκε πολύ (κυρίως για το πολύ αίμα της και τη χρήση ρατσιστικών επιθέτων). Γιατί είναι το Hateful Eight η αγαπημένη μου ταινία της δεκαετίας όταν δεν είναι καν η καλύτερη του Tarantino τα τελευταία δέκα χρόνια; Εύκολη η απάντηση. Η ταινία είναι ένα μεταμοντέρνο παστίς, ένας συνδυασμός θεωρητικά ασύμβατων θεματικών και σκηνικών, της ταινίας γουέστερν, του whodunit και του τρόμου. Το μεγάλο της προσόν είναι το πόσο αριστουργηματικά χειρίζεται ο Ταραντίνο την κάμερα αν σκεφτούμε πως όλη η ιστορία παίρνει μέρος μέσα σε μια καλύβα στο χιονισμένο Wyoming. Σε σκηνές που η έμφαση δίνεται σε έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα βλέπεις στις άκρες του φιλμ 70 χιλιοστών (μια ακόμα λόξα του ρομαντικού και παλιακού Ταραντίνο), άτομα να κινούνται και να κάνουν πράγματα μέσα στο χώρο παίρνοντας και εσύ το ρόλο του ντετέκτιβ. Μια ταινία μυστηρίου και αίματος μέσα σε μια Αμερική κατακερματισμένη από ιδεολογικές διαφορές. Απλά σκεφτείτε πως κατάφερε να κάνει μια ταινία να σε κρατάει από τα μαλλιά γυρίζοντας την εξολοκλήρου σε ένα μόνο σκηνικό, μέσα στο υφασματοπωλείο της Minnie. Όσες φορές και να τη δω δεν την χορταίνω. Κορυφαία ερμηνεία της Jennifer Jason Leigh, απλά καταπληκτική.

 

Inception σκηνοθεσίας Cristopher Nolan (2010)

Το Inception είναι ίσως η πρώτη ταινία που με συγκλόνισε στον κινηματογράφο. Την είδα την περίοδο που κυκλοφόρησε όντας ανακουφισμένος από το τέλος των Πανελλαδικών μου εξετάσεων. Και νομίζω πως είναι και η ταινία που μου σφήνωσε στο μυαλό την αγάπη μου για τον κινηματογράφο. Μετά το Inception ξεκίνησα να «καταβροχθίζω» ταινίες, να τις μελετάω, να τις σκέφτομαι, να προσπαθώ να μπω στο μυαλό των ηθοποιών και του σκηνοθέτη. Δεν νομίζω πως χρειάζεται και πολλά λόγια η καλύτερη κατά πολλούς ταινία της δεκαετίας. Πνευματικό παιδί του σκηνοθέτη που κατά την άποψη μου σημάδεψε τα τελευταία δέκα χρόνια το Hollywood, του Cristopher Nolan. Ένα ολόφρεσκο concept όσον αφορά την ιστορία, ένα καστ αστεριών, πανέμορφη κινηματογραφικά, ριψοκίνδυνη γιατί δεν ακολουθούσε την πεπατημένη όσον αφορά την επίλυση της πλοκής και με το soundtrack του Hans Zimmer να είναι μέχρι σήμερα το καλύτερο και πιο ταιριαστό που έχω ακούσει ποτέ σε ταινία. To Time δεν έχει λείψει ποτέ από καμία playlist μου.

 

Parasite σκηνοθεσίας Bong Joon-ho (2019)

Η καλύτερη ταινία φέτος για μένα. Ξέροντας την δύναμη της κάμερας του Bong Joon-ho από προηγούμενες του ταινίες (Mother, Okja) είχα υψηλές προσδοκίες. Η ταινία κέρδισε παμψηφεί τον Χρυσό Φοίνικα απέναντι στο Once Upon A Time In Hollywood του Ταραντίνο και στο Joker του Φίλιπς άλλωστε. Ο Bong είχε πει πως προσπάθησε να εκφράσει ένα αίσθημα συγκεκριμένο στην Κορεάτικη κουλτούρα, όμως οι αντιδράσεις του κοινού σε διάφορα σημεία του κόσμου ήταν οι ίδιες. Τότε κατάλαβε πως ουσιαστικά όλοι ζούμε σε μία χώρα. Το όνομα αυτής της χώρας είναι Καπιταλισμός. Τα Παράσιτα είναι μια ταινία με αριστουργηματικό ρυθμό που ξεκινάει με έναν συγκεκριμένο τρόπο και καταλήγει εντελώς διαφορετική στο τέλος. Πηδώντας από ένα είδος στο άλλο αψηφώντας κατηγοριοποίηση, δένεται περίτεχνα με το θέμα της που είναι πιο σχετικό από ποτέ και αυτό είναι το χάος που έχει προκαλέσει το καπιταλιστικό σύστημα σε ανθρώπινο επίπεδο. Η πάλη των τάξεων δεν είναι ένα θέμα που βλέπουμε πρώτη φορά στον κινηματογράφο, είναι όμως από τις φορές που αντιμετωπίζεται με τρομερά φρέσκο τρόπο μέσα από τον συνδυασμό του θρίλερ εγκλήματος και του κοινωνικού δράματος. Πρέπει να την δουν ΌΛΟΙ όσοι ασχολούνται με τον κινηματογράφο, γιατί σε κάποια χρόνια θα την βάζουμε στο βάθρο δίπλα σε ιερά τέρατα, όπως το Κουρδιστό Πορτοκάλι του Stanley Kubrick ή τον Νονό και την Αποκάλυψη Τώρα του Francis Ford Coppola.

 

Marriage Story του Noah Baumbach (2019)

Το Marriage Story σκεφτόμουν όλη τη βδομάδα αν θα μπει στην δεκάδα ή όχι. Όχι επειδή δεν το αξίζει, αλλά επειδή την είδα πρόσφατα και φοβάμαι μήπως το recency bias έχει χτυπήσει κόκκινο και ουσιαστικά μεροληπτώ όντας επηρεασμένος από την πρόσφατη προβολή. Είναι η ταινία που με εξέπληξε περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Ακολουθώ την κινηματογραφική πορεία του Adam Driver από τη στιγμή που τον είδα στο Star Wars VII: The Force Awakens. Στο πρόσωπο του βλέπω την επόμενη δεκαετία του Hollywood μιας και τον θεωρώ τρομακτικά ταλαντούχο ηθοποιό. Ε λοιπόν σε αυτή την ταινία με έστειλε αδιάβαστο. Το Marriage Story είναι μια ιστορία για έναν γάμο, όπως λέει και το όνομα. Ή μάλλον για έναν χαλασμένο γάμο. Είναι μια ταινία που ξεγυμνώνει την πραγματικότητα ενός διαζυγίου και το σημάδι που αφήνει στους ανθρώπους που το περνάνε. Κυνική και ασυμβίβαστη μας κάνει μάρτυρες στο backstage της γραφειοκρατίας πίσω από έναν χωρισμό που έχει στη μέση του ένα παιδί, αυτό του Adam Driver και της Scarlett Johansson. Δεν αναλώνονται πολλές ταινίες στο να δείχνουν τα φτηνά κόλπα που χρησιμοποιούν οι δικηγόροι των δύο γονιών για να κερδίσουν την κηδεμονία του παιδιού. Γι’ αυτό και αυτή η ταινία με τάραξε περισσότερο από οποιαδήποτε. Μέσα σε ένα διαζύγιο η αγάπη που έχεις για τον άλλον άνθρωπο τεντώνεται στα άκρα και στα άκρα πάντα παραμονεύει το μίσος. Η ερμηνεία του Driver σε όλη την ταινία θα ήταν αρκετή να του κερδίσει το Όσκαρ Α’ Αντρικού Ρόλου αν δεν έπεφτε στη χρονιά του Joaquin Phoenix… Κρατάω τη σκηνή με το σουγιαδάκι, το αίμα, και την κοινωνική λειτουργό ως το αποκορύφωμα της απόγνωσης του (αν και πολλοί θα διάλεγαν τη σκηνή του καβγά). Must see ταινία από όλους. Αφήστε τη να σας ταρακουνήσει και να σας κάνει να κλάψετε σαν παιδί.

 

Mad Max: Fury Road του George Miller (2015)

Δεν είμαι μεγάλος φαν των ταινιών δράσης. Αν όμως όλες οι ταινίες δράσης ήταν σαν το Fury Road, τότε θα ήμουν ο μεγαλύτερος. Η ταινία είναι ένα οπτικό και ηχητικό αριστούργημα τυλιγμένο σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο. Είναι κυριολεκτικά δύο ώρες συνεχούς δράσης με κάποια μικρά διαλείμματα διαλόγου για να πάρεις δυο ανάσες. Δυστυχώς πιστεύω πως όποιος δεν την είδε στον κινηματογράφο έχει χάσει μεγάλο κομμάτι της μαγείας της. Δείτε την όσο καλύτερα μπορείτε. Σε 4K Blu-ray αν έχετε τον κατάλληλο player, ή σε απλό Blu-ray περιτριγυρισμένοι από ηχεία home cinema. Είναι μια απίστευτη εμπειρία και η ιστορία του είναι τόσο ανθρώπινη που θα σας αγγίξει σίγουρα. Πολύ ωραίες ερμηνείες επίσης από Tom Hardy και Charlize Theron που συνεισφέρουν στο συνολικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Οι ειδήσεις της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ