Οι ίδιοι πολίτες, τις προηγούμενες μέρες, προχώρησαν σε μια κίνηση ουσιαστική και συμβολική, αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία να καθαρίσουν έναν τοίχο από εμπρηστικά, υβριστικά συνθήματα που στοχοποιούσαν τον πρώην βουλευτή Πιερίας Στέργιο Καστόρη.

Όπως αναφέρουν σε ανακοίνωση που εξέδωσαν: «Ο ρατσισμός, το μίσος και η ξενοφοβία, η ωμή βία και  ο τραμπουκισμός πρέπει να εξαφανιστούν αμετάκλητα από τις γειτονιές μας, τις γειτονιές της  δημοκρατίας και της αλληλεγγύης.

Η κοινωνία της Κατερίνης λέει ΟΧΙ στην τρομοκρατική βία των ταγμάτων εφόδου των νεοναζί, γιατί η λεπτή γραμμή που χωρίζει τα εμπρηστικά τους  συνθήματα από τα μαχαιρώματα και τις δολοφονίες μπορεί να σπάσει ανά πάσα στιγμή. Γιατί οι ναζιστικές ιδέες δεν είναι απλά μια ιδεολογία, είναι ένας εργαλείο εγκλήματος.

Τέρμα πια με την ανοχή, την αμεριμνησία και την ατιμωρησία. Δεν μπορεί ο δήμος μας να ανέχεται  να κοσμούν τους τοίχους των σπιτιών μας και των δημόσιων χώρων μας τα εμετικά και τρομοκρατικά συνθήματα μιας χούφτας ανθρώπων που, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, υπηρετούν το τέρας που θέλει να βυθίσει και πάλι την ανθρωπότητα στο σκοτάδι.

Είμαστε εδώ και είμαστε πολλοί. Οι σκεπτόμενοι, οι ανθρωπιστές, οι αλληλέγγυοι πολίτες, που αγωνίζονται καθημερινά για να μη μολυνθεί η κοινωνία μας από τον ιό του φασισμού.

Το ίδιο περιμένουμε -τώρα, πριν είναι αργά – κι από τους εκπροσώπους μας σε κάθε δημοκρατικό θεσμό.»

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Κατερίνη – «Σβήνουν» το φασισμό από την πόλη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Αυτή τη βδομάδα συμπληρώνω ένα χρόνο στην Επτά. To σημερινό δεν είναι τόσο άρθρο-γιορτή της τέχνης ούτε του πολιτισμού, αλλά έχει να κάνει και με τα δύο. Στο πανεπιστήμιο ασχολήθηκα πολύ με την πολιτισμική παραγωγή των Αφρικανοαμερικανών, τη λογοτεχνία της φυλής, τα αφηγήματα σκλαβιάς, το κίνημα πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ των 60s, τον Martin Luther King και τον Malcolm X και γενικότερα την πολιτική διάσταση του χρώματος του δέρματος και την επίδραση του ρατσισμού και του φυλετικού διαχωρισμού που επιβλήθηκε τη δεκαετία του 70. Είναι όλα θέματα με τα οποία είχα καθημερινή τριβή. 

Παρακολουθώντας τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στην Αμερική, μετά την δολοφονία του Αφρικανοαμερικανού George Floyd από αστυνομικό, συνειδητοποιώ (ακόμα πιο επίπονα) πόσο γελασμένος είναι ο σύγχρονος κόσμος όταν νομίζει πως επειδή πλέον δεν υπάρχει ο απάνθρωπος θεσμός της δουλείας ή η πολιτική του φυλετικού διαχωρισμού, έχει εξαλειφθεί και ο ρατσισμός. Είδα ένα απόφθεγμα του Will Smith να μοιράζεται στα social media από αμέτρητα μέτωπα. «Ο ρατσισμός δεν γίνεται χειρότερος, απλά βιντεοσκοπείται». Έχει δίκιο όσον αφορά το ότι αυτή η κοινωνική πληγή, η εθνική αμαρτία του Αμερικανικού έθνους, δεν σταμάτησε ποτέ να υπάρχει και να υφέρπει στον πολιτισμό του ισχυρότερου κράτους στον πλανήτη. Το αμερικανικό χώμα έχει ποτίσει με τόσο μίσος και μισαλλοδοξία που για να μπορέσει καν να αναγνωριστεί (πόσο μάλλον να καταλυθεί) μια τέτοια άρρωστη ιδεολογία πρέπει τα θύματα του να βγουν στους δρόμους, εν μέσω κορονοϊού, και να διαμαρτυρηθούν με φόβο την ίδια τους τη ζωή από τους ανθρώπους που έχουν ορκιστεί να τους προστατεύουν και να τους υπηρετούν, όπως είναι το μότο της αστυνομικής δύναμης των ΗΠΑ.

Εκεί όμως που νομίζω πως χάνεται το νόημα του αποφθέγματος είναι στο ότι υποβιβάζει το γεγονός πως ο ρατσισμός όντως γίνεται χειρότερος τα τελευταία χρόνια. Ναι οι μεγάλοι επιχειρηματικοί κολοσσοί δεν έχουν πλέον σκλάβους (επίσημους τουλάχιστον, γιατί αν διαβάσει κανείς για το εργασιακό περιβάλλον στις αποθήκες της Amazon πχ. θα φρίξει), ούτε οι τουαλέτες είναι χωρισμένες σε «λευκών» και «μαύρων». Το οικονομικό σύστημα όμως στο οποίο είναι δομημένη η κοινωνία, η παγκόσμια του επιρροή και η εμπορευματοποίηση ακόμα και των πιο σημαντικών αξιών της ανθρωπότητας στο βωμό της άνευ όρων μεγιστοποίησης του κέρδους έχει δημιουργήσει αγεφύρωτες ανισότητες σε όλο τον κόσμο και ειδικά στις ΗΠΑ που είναι το σημείο μηδέν του άκρατου καπιταλισμού. Όπως είναι φυσικό, λοιπόν, οι ανισότητες αυτές οδηγούν την πλειοψηφία του κόσμου στην ανάγκη για σταθερότητα και συνοχή υιοθετώντας πιο τοπικές λύσεις. Τέλος οι «κάτοικοι του κόσμου», όλοι έχουν πλέον στραφεί σε εθνικιστικές-φασιστικές ρητορικές μόνο και μόνο επειδή υπόσχονται προτεραιότητα σε «μας» αντί για «αυτούς».

Το να χτίζεις φράκτες και τείχη γύρω σου όμως, όσο και αν φαίνεται ως μια σωστή και άκακη πολιτική λύση, πρόκειται για έναν τεράστιο Δούρειο Ίππο. Όπως καταλαβαίνουμε και από τα γεγονότα στην Αμερική, τα πολιτισμικά προβλήματα που δημιουργεί είναι αδιαπέραστα. Ο εθνικισμός και η φασιστική ρητορική του διαχωρισμού στην οποία βασίζεται είναι αρρώστιες που δηλητηριάζουν το μυαλό ενός έθνους. Οπότε ναι, o Will δεν έχει άδικο όταν υπονοεί πως ο ρατσισμός δεν έφυγε ποτέ. Το μεγάλο πρόβλημα των τελευταίων χρόνων όμως δεν είναι ότι δεν έφυγε εξολοκλήρου, αλλά το ότι ποτίστηκε ακόμα πιο βαθιά στις κοινωνικές ρίζες των κρατών του κόσμου. Οι ΗΠΑ ψήφισαν έναν εξόφθαλμα ρατσιστή για Πρόεδρο τους, όπως και η Βραζιλία. Η Γαλλία και η Αυστρία έχουν πλέον δύο από τους μεγαλύτερους πυρήνες της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Η Μεγάλη Βρετανία, η κάποτε τεράστια αυτοκρατορία κλείστηκε με το Brexit στο εθνικιστικό της καβούκι. Η κυβέρνηση της Ουγγαρίας συγκεντρώνει όλο και περισσότερη δύναμη στα χέρια της επιβάλλοντας έτσι μια εν δυνάμει δικτατορία στη χώρα. Ακόμα και στην Ελλάδα είχαμε πριν λίγα χρόνια ένα νεοναζιστικό πολιτικό κόμμα στο Κοινοβούλιο.

Ο ρατσισμός πάντα ήταν αγκάθι στα πλευρά της ανθρωπότητας. Τώρα όμως έχει εξελιχθεί σε τρομακτική πολιτική δύναμη. Και για να τον εξαλείψεις πρέπει να τον αναγνωρίσεις. Όπως είχα γράψει και στο άρθρο μου με τίτλο «Η απολιτίκ πολιτική του εταιρικού καπιταλισμού και οι απολογητές της», το να διαλέγεις να μην παίρνεις πολιτική θέση σε περιόδους πολιτικής και ηθικής αναστάτωσης είναι από μόνο του πολιτική θέση συναίνεσης και απόδειξη προνομίου. Το πρόβλημα δεν το έχει μόνο η Αμερική. Γράψε το μήνυμα σου στα social media, εξέφρασε την αλληλεγγύη σου, μοιράσου τις φωνές αυτών που δεν ακούγονται, ψήφισε εκτός τις μισαλλόδοξες ιδεολογίες, γίνε παράδειγμα. Μην μένεις απλά σε ένα μαύρο φόντο και ένα hashtag. Την επόμενη βδομάδα θα γράψω για έναν από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, τον James Baldwin, εμβληματική μορφή του κινήματος πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και στεντόρεια φωνή της Αφρικανοαμερικανικής εμπειρίας. Το ντοκιμαντέρ “I Am Not Your Negro” (μτφ. Δεν Είμαι ο Νέγρος Σου), βασισμένο στα γραπτά και τη ζωή του, είναι σχεδόν απαραίτητο για να μπορέσει κανείς να προσεγγίσει το θέμα της φυλής και του ρατσισμού σήμερα.

The post I Can’t Breathe – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Στην πραγματικότητα, όσα πρωτόγνωρα συνέβησαν στις 29 Φεβρουαρίου σε εκείνο το περίεργο Χόφεχναϊμ-Μπάγερν, αποτέλεσαν το κερασάκι σε μία πολεμική τούρτα, η οποία όμως έχει βαθύτερες ρίζες από την καταπάτηση -με τις πλάτες της Ομοσπονδίας- ενός θεμελιώδους κανόνα για τη συλλογικότητα και τη λαϊκή βάση των γερμανικών club. Η μεγαλύτερη κόντρα αφορά το πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνονται οι ultras στη Γερμανία το ποδόσφαιρο και όλον τον μηχανισμό του και το πώς η διοικητική ελίτ των clubs ακολουθεί έναν αντίθετο δρόμο. Στην ουσία πρόκειται για μία πάλη της λαϊκής Αριστεράς κόντρα στις “δεξιόστροφες” διοικήσεις, με τους οπαδούς πλέον να τις κατηγορούν ανοικτά για ανοχή στον ρατσισμό, την ξενοφοβία και σε όλων των ειδών τις διακρίσεις.

Η ιστορία αυτή πάει αρκετά πίσω και πιο συγκεκριμένα 13 χρόνια πριν, έχοντας και πάλι τον Χοπ στο επίκεντρό της. Eκείνη η αφετηρία εξηγεί και το γιατί άπαντες εκτός της δικής του ομάδας τον μισούν. Το 2007, χρονιά της ανόδου στην Μπουντεσλίγκα, ο τότε τεχνικός διευθυντής της Μάιντς είχε επιτεθεί στον Χοπ, λέγοντας ότι δεν θα έπρεπε να έχει θέση ανάμεσα στους παράγοντες του ποδοσφαίρου, επειδή θέλει να διοικεί δικτατορικά και με πλήρη έλεγχο, όπως κάνουν συνήθως οι πλούσιοι λευκοί. Ο Χοπ είχε απαντήσει, ζητώντας προστασία και κατονομάζοντας την επίθεση εις βάρος του ως “ρατσιστική”, κάτι που είχε θεωρηθεί “εξοργιστικό” από τους αριστερούς οπαδούς των ομάδων.

Σταδιακά ο Χοπ απέκτησε μεγαλύτερη δύναμη, το 2015 παραβίασε τον κανόνα του 50+1, ώσπου φτάσαμε στον Νοέμβριο του 2018. Οι οπαδοί της Ντόρτμουντ είχαν σηκώσει για πολλοστή φορά πανό εναντίον, μόνο που ήταν ιδιαίτερα υβριστικό. Η συνέπεια ήταν να αναλάβει δράση η Ομοσπονδία και να τιμωρηθούν με αποκλεισμό (τιμωρία με αναστολή) από ελεύθερη παρουσία στο γήπεδο της Χόφενχαϊμ. Ωστόσο, το περιστατικό του περασμένου Δεκεμβρίου στην «PreZero Arena», όταν και πάλι οι φιλοξενούμενοι της Ντόρτμουντ του επιτέθηκαν με συνθήματα, ενεργοποίησε αυτόματα την ποινή απαγόρευσης εισόδου, δίχως αναστολή, μέχρι το 2023.

Σε αντίθεση με ό,τι θα συνέβαινε μάλλον στις περισσότερες χώρες του κόσμου, οι ultras των άλλων γερμανικών ομάδων στάθηκαν στο πλευρό εκείνων της Ντόρτμουντ, απαιτώντας από την Ομοσπονδία να πάψει τις συλλογικές τιμωρίες, αλλά και να ασχοληθεί με τα σημαντικότερα προβλήματα του ποδοσφαίρου, όπως είναι ο κοινωνικός διαχωρισμός και τα ρατσιστικά φαινόμενα, για τα οποία δεν κάνει ποτέ τίποτα. Κάπως έτσι φτάσαμε στις 29 Φεβρουαρίου και στους οπαδούς της Μπάγερν με τα γνωστά γεγονότα, τα οποία έχουν πυροδοτήσει μία γενικευμένη ανάφλεξη στο ανώτατο επίπεδο του γερμανικού ποδοσφαίρου.

Η στάση του Ρουμενίγκε, η εικόνα του μαζί με τον Χοπ στο κέντρο του γηπέδου και έχοντας δίπλα τους παίκτες, έδειξαν ότι αυτή είναι η μία πλευρά της αντιπαράθεσης και από τους οπαδούς θεωρείται αντιπροσωπεύει αυτήν τη “δεξιά ελίτ”. Ωστόσο, στα περισσότερα clubs της Μπουντεσλίγκα, αν όχι σε όλα, οι μεγαλύτεροι σύνδεσμοι οπαδών είναι αριστερών πεποιθήσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην Μπάγερν είναι οι Schickeria München, οι Inferno Bavaria και οι Red Fanatic München. Αυτά τα τρία γκρουπ που βρέθηκαν τώρα στο προσκήνιο, έχουν επιδείξει σπουδαίο αντιναζιστικό, αντιρατσιστικό και κοινωνικό έργο, βοηθώντας ακόμα και στο να μην ακούγονται υβριστικά συνθήματα κατά των άλλων οπαδών.

Στην πραγματικότητα, όλα τα παραπάνω δεν θα υπήρχαν, εάν η Γερμανική Ομοσπονδία αποφάσιζε να τηρήσει ευλαβικά τους κανόνες και να πάρει θέση κατά των κοινωνικών διακρίσεων. Ολοι οι σύνδεσμοι οπαδών κυρίως με την ηγεσία της τα έχουν βάλει, καθώς εκεί καταλήγει κάθε μικρή ή μεγάλη εσωτερική διαμάχη στα clubs, όπως συμβαίνει τώρα στην Μπάγερν. Η Ενωση Οπαδών της Γερμανίας, που ονομάζεται “Unsere Kurve”, επεμβαίνει συχνά και κατηγορεί την Ομοσπονδία για αδράνεια. Οπως συνέβη π.χ. πρόσφατα με τον ισχυρό άνδρα της Σάλκε, Κλέμενς Τένις, ο οποίος έκανε το εξής ξεκάθαρα ρατσιστικό σχόλιο για τον Τζόρνταν Τουρουναρίγκα της Χέρτα. «Αντί να πληρώνουμε φόρους, θα έπρεπε να δώσουμε χρήματα για εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας στην Αφρική, ώστε να μην κάνουν παιδιά στο σκοτάδι και βγαίνουν όπως ο Τουρουναρίγκα».

Η ποινή χάδι που του επιβλήθηκε, ήταν απομάκρυνση τριών μηνών από τα καθήκοντά του. Και αυτό συμβαίνει σε κάθε αντίστοιχο συμβάν. Μετά το συμβάν στο Χόφενχαϊμ-Μπάγερν, η “Unsere Kurve” εξήγησε το αυτονόητο, πως σε καμία περίπτωση δεν διεκόπη αγώνας εξαιτίας ρατσιστικού σχολίου, όπως πήγε να συμβεί με τον Χοπ. Η ελίτ των λευκών, πλούσιων Γερμανών κυβερνάει με όποιον τρόπο θέλει εκείνη και οι ultras έχουν αποφασίσει πως πλέον δεν θα κάνουν πίσω στις ανισότητες.

Ολη αυτή η ιστορία αναδεικνύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ότι το οπαδικό κίνημα στη Γερμανία, όσα σκοτεινά σημεία κι αν έχει και έχει πάρα πολλά, κάνει αυτό που θα έπρεπε να έκαναν οι οπαδοί σε κάθε ποδοσφαιρική γωνιά της Γης. Η κουλτούρα τους τους καθιστά ενεργούς, αντιδραστικούς στην ανισότητα, να παλεύουν μέσα από τις εξέδρες για μικρές ή μεγάλες αδικίες της κοινωνίας. Να φωνάζουν για τα ακριβά εισιτήρια, να διώχνουν τα αντι-σημιτικά συνθήματα από τα γήπεδα και μαζί όσους αναπολούν τους ναζί. Από την αντιδραστική “Südkurve” της Μπάγερν, έως το υπέροχο “Gelbe Wand” (σ.σ.: Κίτρινο Τείχος) της Ντόρτμουντ, οι Γερμανοί οπαδοί υπενθυμίζουν ότι το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι…

Πηγή: gazzetta.gr

The post Ρατσισμός, λευκή ελίτ, αριστεροί οπαδοί: Η άγνωστη μάχη του γερμανικού ποδοσφαίρου appeared first on Eptanews.gr.