Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Η ταινία που μου έμεινε στο μυαλό ως η πιο πειραματική και πρωτότυπη της περσινής μυθικής, για τα δεδομένα του κινηματογράφου, χρονιάς είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ο Φάρος. Η ταινία του Robert Eggers έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ των Καννών στις 19 Μαΐου 2019 πριν την θεατρική της πρεμιέρα τον Οκτώβριο. Με την πρώτη θέαση του τρέιλερ καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε γιατί αυτή η ταινία ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες του 2019. Γυρισμένη εξολοκλήρου σε ασπρόμαυρο φιλμ και με παλιακή αναλογία απεικόνισης, την 1:19:1, η οποία χρησιμοποιούταν κατά την μεταβατική περίοδο όπου η βιομηχανία του κινηματογράφου εισήγαγε τον ήχο στις παραγωγές (μέσα του 1920 με αρχές 1930). Κακά τα ψέματα το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει κανείς στην ταινία είναι αυτές οι τεχνικές επιλογές.

Γραμμένη από τα αδέρφια Eggers και σε σκηνοθεσία ενός από τους δύο, του Robert Eggers, γνωστού πλέον σκηνοθέτη τρόμου μετά την είσοδο του στη βιομηχανία με το καταπληκτικό The Witch το 2015, το The Lighthouse αρχικά προοριζόταν ως μια πιο σύγχρονη έκφραση από τον Max Eggers της ομώνυμης ιστορίας του Edgar Allan Poe, η οποία έμεινε ατέλειωτη αφού ο Poe πέθανε πριν την ολοκληρώσει. Στη συνέχεια όμως, όπως έχει ήδη γραφτεί, η παραγωγή βρήκε αδιέξοδο και ο Max θέλησε να δουλέψει με τον αδερφό του και να μετατρέψουν το πρότζεκτ σε ένα θρίλερ εποχής. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κατάμαυρο ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει με όνειρο πυρετού (fever dream όπως το λένε οι Αμερικάνοι).

Ο εμβληματικός Willem Dafoe και ο ηθοποιός που έκανε την μεγαλύτερη ποιοτική στροφή στην καριέρα του μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις ταινίες Twilight, o Robert Pattinson, έχουν τον ρόλο δύο φαροφυλάκων οι οποίοι χάνουν το μυαλό τους και τη λογική τους στο απόμακρο νησί που τους ανατέθηκε ως πόστο μετά από μια τεράστια καταιγίδα που τους αφήνει εγκαταλελειμμένους και αβοήθητους. Αν υπάρχει ένα κομμάτι της ταινίας που πήρε περισσότερους επαίνους από αυτό της κινηματογράφησης και της εικόνας, αυτό είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Ο Dafoe «κουβαλάει» πολλές σκηνές με το τρομακτικό του ταλέντο και την τεράστια εμπειρία του (κλασικός oldschool method ηθοποιός, όπως λέμε αυτούς που μπαίνουν στον ρόλο με τη μέθοδο Στανισλάφσκι). Όμως ακόμα και αυτός επισκιάζεται σε συγκεκριμένες σκηνές από το δυναμισμό του Pattinson σε ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας.

Πίσω από την επιφανειακή ιστορία τρόμου, κρύβονται, όπως σε όλα τα μεγάλα και δουλεμένα έργα ένα σωρό συμβολισμοί και φιλοσοφικές ευαισθησίες. Ο Eggers παραδέχτηκε πως το φιλμ είναι επηρεασμένο πολύ από τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Jung και του Freud, κάτι που είναι εξόφθαλμο με την φαλλική εικόνα του φάρου, αλλά και με την οιδιπόδεια και σχεδόν ομοφυλοφιλική σχέση του Winslow (Pattinson) με το αφεντικό του, τον Thomas Wake (Dafoe). Υπάρχει μια άλφα ατμοσφαιρική ένταση στις αλληλεπιδράσεις των δύο πρωταγωνιστών, η οποία γίνεται ολοένα και πιο δυνατή όσο προχωράει η ταινία. Όσον αφορά τον μυθολογικό της συμβολισμό, θα λεγε κανείς πως είναι ένα φιλοσοφικό πάρτι στο οποίο διαβάζεται δυνατά η θεωρία των αρχετύπων του Jung, των αρχαϊκών δηλαδή εικόνων που μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι χωρίς να το καταλαβαίνουν λόγω του συλλογικού ασυνειδήτου, του κομματιού δηλαδή του μυαλού που, σύμφωνα με τον Jung, είναι γενετικά σχεδιασμένο να υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και που δε σχηματίζεται με τις προσωπικές εμπειρίες του καθενός όπως θα ήταν το φυσιολογικό. Ο Wake παραπέμπει στον μυθολογικό χαρακτήρα του Πρωτέα, του θαλάσσιου θεού-δαίμονα, και ο Winslow, όσο περισσότερο εξελίσσεται η ταινία, σε αυτόν του Προμηθέα.

Κινηματογραφικά και σκηνοθετικά η ταινία είναι σχεδόν τέλεια. Ο συνεχής βόμβος του Φάρου που κάνει την ατμόσφαιρα σε όλη την ταινία αφόρητα αποπνικτική, το ασπρόμαυρο φιλμ, τα establishing καρέ, όπως τα λένε, που συστήνουν στον θεατή τον χώρο και την κλίμακα, το τρομερό μοντάζ όπως και κάθε άλλη σκηνοθετική επιλογή του Eggers όλες συνεισφέρουν σε ένα καταπληκτικά συνεκτικό αισθητικό και ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Στο τέλος νιώθεις ότι έχεις συμμετάσχει άθελα σου σε κάτι που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι εύκολη ταινία για να την ακολουθήσεις, γιατί δε δουλεύει με συνεχή παρουσίαση πλοκής, όπως οι σύγχρονες ταινίες, αλλά μιλάει με συσχετισμούς και μέσω του μοντάζ της. Αν σας αρέσουν οι πιο πειραματικές ταινίες και δη οι ταινίες τρόμου, τότε τσεκάρετε τα φιλμ του Eggers, και κυρίως τo συγκεκριμένo.

The post The Lighthouse – Το πυρετικό όνειρο του Eggers – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Προσπαθώντας να προσαρμοστούμε στα δεδομένα της νέας κανονικότητας, η τέχνη και ιδιαίτερα αυτή του κινηματογράφου και της τηλεόρασης ήταν το μαξιλαράκι στο οποίο πέσαμε για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα του εγκλεισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού. Τις δύσκολες μέρες που όλα ήταν γκρίζα και απελπισμένα στραφήκαμε στους καλλιτέχνες. Και αυτό είναι αν μη τι άλλο η μεγαλύτερη απόδειξη για το πόσο σημαντική είναι η δημιουργία και η πολιτισμική παραγωγή γενικά, πόσο μάλλον βέβαια για μια κοινωνία που κινείται με βασική αξία το κέρδος, αγνοώντας επιδεικτικά τις τέχνες επειδή τα κέρδη τους δεν ποσοτικοποιούνται σε μορφή νομίσματος.

Πέρα από το Netflix που έχει πολύ καιρό που ήρθε (για να μείνει!) στην Ελλάδα, τις προηγούμενες μέρες ξεκίνησε μια καινούρια συνδρομητική πλατφόρμα με μια μεγάλη ποικιλία ταινιών, το Cinema No Borders, ή απλά Cinobo. Κακά τα ψέματα στην Ελλάδα μέχρι το Netflix δεν είχαμε καμία αξιόλογη πλατφόρμα online οικιακής ψυχαγωγίας. Το Netflix ήταν μια καλή αρχή, αλλά αποτελεί αυτό. Μια απλή αρχή. Για έναν σινεφίλ πχ. το Netflix δεν καλύπτει σε καμία περίπτωση τις ανάγκες του για μη-blockbuster ταινίες. Ο Ιρλανδός και η εισαγωγή των ταινιών του Studio Ghibli δεν αρκούν σε κάποιον που ψάχνει κάτι παραπάνω από απλή ψυχαγωγία από τις ταινίες του. Και κάπου εδώ μπαίνει στο πλάνο το Cinobo.

Cinema with no borders λοιπόν, κινηματογράφος χωρίς σύνορα. Και αυτό ακριβώς είναι που θέλει να πετύχει η πλατφόρμα. Εκεί που το Netflix ρίχνει όλο το βάρος του στην υπερπαραγωγή σειρών και ταινιών, το Cinobo είναι πιο απλό, πιο ουσιαστικό, πιο εύστοχο. Η μαγεία του έγκειται στο ότι φιλοξενεί εντελώς μη-mainstream ανεξάρτητες ταινίες, ταινίες που δε θα τις βλέπατε στον κινηματογράφο επειδή δεν είχανε καμπάνιες μάρκετινγκ εκατομμυρίων και πολύ πιθανόν να μην γνωρίζατε καν την ύπαρξη τους. Δεν είναι όμως ότι και ότι. Φιλοξενεί φιλμ που ενθουσίασαν κοινό και κριτικούς στα μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ των προηγούμενων χρόνων, φιλμ που ξεκίνησαν πολιτιστικό και ακαδημαϊκό διάλογο και που στη σύλληψη τους είχανε μια παραπάνω προσοχή απ’ ότι ένα καινούριο James Bond ας πούμε.

Όταν το εξηγούσα σε έναν φίλο μου η πρώτη του αντίδραση ήταν «Α οκ, το Netflix των κουλτουριάρηδων». Πέρα από το γεγονός ότι μισώ την λέξη «κουλτουριάρης», καταλαβαίνω πως οτιδήποτε απευθύνεται σε πολύ μικρό κομμάτι κοινού πέφτει ταυτόχρονα στην παγίδα του ελιτισμού. Πράγματι, το Frances Ha του, γνωστού από το Marriage Story πλέον, Noah Baumbach, το Lost Highway του αγαπημένου και εκκεντρικού David Lynch και το Only Lovers Left Alive του Jim Jarmusch, δημιουργού του Paterson για το οποίο είχα γράψει παλιότερα, μόνο mainstream δεν τα λες. Είναι δύσκολες ταινίες, δεν περνάς απλά την ώρα σου μ’ αυτές, περιέχουν ένα άλφα συναισθηματικό ρίσκο, μια ανάγκη για πρωτοτυπία και πειραματισμό αντί για τη συνηθισμένη Χολιγουντιανή συνταγή. Αυτός είναι όμως και ο λόγος που το Cinobo έχει τη δική του θέση στην ελληνική οικιακή ψυχαγωγία. Επειδή δε το Cinobo αναπτύχθηκε από Έλληνες, έχει δωθεί ιδιαίτερη προσοχή σε ελληνικές παραγωγές, αλλά και σε Έλληνες σκηνοθέτες, όπως ο Παντελής Βούλγαρης ή ο Γιώργος Λάνθιμος.

Το Cinobo προσφέρει 1080p FullHD ανάλυση, ελληνικούς υπότιτλος, 5.1 surround ήχο, ακόμα και λειτουργία local αποθήκευσης ταινιών σε τάμπλετ ή smartphone για θέαση χωρίς ίντερνετ. Επίσης, δίνει την επιλογή σύνδεσης 5 συσκευών στον λογαριασμό, εκ των οποίων 2 μπορούν να παίζουν ταυτόχρονα. Η συνδρομή ανέρχεται στα 8 ευρώ μηνιαίως, ποσό που είναι αρκετά οκ όσον αφορά αυτά που προσφέρει στο στοχοθετημένο κοινό. Δώστε του μια ευκαιρία. Αυτή τη στιγμή προσφέρει δωρεάν δοκιμή 14 ημερών, οπότε και θα μπορείτε να κρίνετε καλύτερα την λειτουργία του.

The post Cinobo: Το ελληνικό Netflix των σινεφίλ – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Στο «Τέλος Καλό Όλα Καλά» ο Σαίξπηρ έγραψε ένα πολύ όμορφο τρίστιχο για τη φύση των προσδοκιών που έμελλε να μοιράζεται στην εποχή των social media με μια πιο απλή και κουτσουρεμένη μορφή, κατακρεουργώντας την ποιητική γραφή του μεγάλου δραματουργού. «Οι προσδοκίες είναι οι ρίζες όλων των θλίψεων» είναι το τσιτάτο που χρησιμοποιούμε πλέον. Σήμερα θα γράψω για μια οικογένεια ιδιοφυών η οποία απέτυχε παταγωδώς να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που τους είχαν επιβάλλει οι καταστάσεις, μια οικογένεια στην οποία μπορεί να νιώσει κοντά κάθε άνθρωπος.

Τις τελευταίες μέρες έχω πιάσει τις ταινίες ενός πολύ αγαπημένου σκηνοθέτη με τη σειρά. Μιλάω για τον Wes Anderson, ο οποίος έχει κερδίσει τον σεβασμό του κινηματογραφικού κόσμου μέσα από τις καταπληκτικές ταινίες του και έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα καλλιτεχνικό στυλ που είναι ξεκάθαρα δικό του και που του έχει δώσει τον τίτλο του auteur, του δημιουργού που έχει απόλυτο έλεγχο μιας συλλογικής προσπάθειας όπως είναι ένα φιλμ, εμφυσώντας το όραμα του σε κάθε πτυχή του έργου του. Όταν είδαμε πριν λίγες μέρες το trailer της καινούριας του ταινίας “The French Dispatch” που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι (κατάστασης επιτρεπούσης), πραγματικά δε χρειαζόταν καν να αναγράφεται το όνομα του για να καταλάβουμε το χαρακτηριστικό του στυλ κινηματογράφησης.

Συμμετρικά και ελεγχόμενα επίπεδα πλάνα που σου δίνουν την ιδέα πως κινείσαι μέσα σε έναν κόσμο-κουκλοθέατρο (άλλωστε οι ταινίες του έχουν αυτό το μοτίβο των storybooks, των παιδικών βιβλίων με τις χειροτεχνίες που πετάγονται από τις σελίδες και «ζωντανεύουν» την ιστορία), ταιριαστές με το ύφος του έργου παλέτες χρωμάτων των οποίων το μιξάρισμα παραπέμπει σε συγκεκριμένες σκηνές και συναισθήματα (τα πιο «βαριά» καφέ των Royal Tenenbaums vs. τα πιο φωτεινά ροζ του Grand Budapest Hotel), η προσεκτική επιμέλεια των κοστουμιών, των οποίων η συνέπεια βοηθάει στο να σκεφτόμαστε τους χαρακτήρες με το συγκεκριμένο τους λουκ (δεν σημαίνει πως κάθε κοστούμι θα ναι χαρακτηριστικό όπως μια στολή στην αρχή, αλλά πως θα εξελιχθεί σε στολή με τη συνέπεια του στο μυαλό μας. Πόσο εμβληματικό ήταν άραγε το μαύρο δερμάτινο κοστούμι με τις σιδερογροθιές του Willem Dafoe στο Grand Budapest Hotel;), ακόμα και η χρησιμοποίηση συγκεκριμένων γραμματοσειρών για να πετύχει το αγαπημένο του αισθητικό αποτέλεσμα (Futura και Helvetica). Ο Anderson είναι σκηνοθέτης που αφήνει το στίγμα του στις δημιουργίες του όπως ο Hideo Kojima στα βιντεοπαιχνίδια του ή ο Kurt Cobain στα τραγούδια των Nirvana. Και το Royal Tenenbaums, για το οποίο θα γράψω, είναι ίσως το έργο με το μεγαλύτερο στίγμα του, το αποκορύφωμα της δουλειάς του.

Πρόκειται για dramedy όπως το λένε οι Αμερικάνοι, μια κωμωδία-δράμα, ένα δυνατό κράμα δραματικών συγκινήσεων και κωμικών στοιχείων. Βασισμένη σε ένα μη υπάρχον μυθιστόρημα (άλλη λόξα του Anderson η δημιουργία της εναλλακτικής πραγματικότητας) με μια αφήγηση που παραπέμπει στα γραπτά του J.D. Salinger (συγγραφέα του Φύλακα στη Σίκαλη), η ταινία ακολουθεί τη ζωή τριών προικισμένων αδερφών που χαίρουν μεγάλης επιτυχίας σε νεαρή ηλικία, ο καθένας στον τομέα του, αλλά και μεγάλης απογοήτευσης και αποτυχίας όντας ενήλικες. Ο εκκεντρικός πατέρας των παιδιών, ο Royal Tenenbaum, τον οποίο υποδύεται ο υπέροχος Gene Hackman, φεύγει από το σπίτι όταν τα παιδιά ήταν ακόμα έφηβοι (με την μητέρα τους Etheline να επωμίζεται όλα τα γονεϊκά βάρη) και γυρίζει κοντά στην αρχή της ταινίας, προσπαθώντας να ξανακερδίσει την οικογένεια του πίσω και να συμφιλιωθεί με τα παιδιά του που τόσο πλήγωσε. Η ταινία επιφανειακά είναι μια ιστορία που καταλήγει σε μια τρυφερή συμφιλίωση (μετά από χίλια κύματα βέβαια). Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο μήνυμα που περνάει και αυτό είναι το πόσο σημαντική είναι μια σταθερή, ενθαρρυντική και χωρίς προβλήματα οικογένεια στην εξέλιξη και ωριμότητα των ανθρώπων, τονίζοντας δε πόσο εύκολα μια προβληματική κατάσταση στο σπίτι μπορεί να γίνει τροχοπέδη στην ψυχολογική ανάπτυξη του ατόμου (πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται με μεγάλες προσδοκίες), ή αλλιώς baggage, «βαλίτσες» με αρνητικά ερεθίσματα και εμπειρίες που κουβαλάς μια ζωή μαζί σου σε ό,τι σχέση κάνεις δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο προβλημάτων και αποτυχιών.

Η Οικογένεια Τένενμπάουμ είναι μια ιστορία για την αποτυχία της πραγματικότητας να ανταποκριθεί στις πολύ ψηλές προσδοκίες της νεαρής ηλικίας. Ένα ξεκάθαρα τραγικό μοτίβο πίσω από τη φανταχτερή κωμική επιφάνεια του φιλμ. Στον κινηματογράφο πολλές φορές χρησιμοποιείται ο όρος rosebud (ο οποίος πάρθηκε από την τελευταία λέξη του Πολίτη Κέιν στο νεκροκρέβατο του) για να χαρακτηρίσει ένα μυστήριο, κάτι στο παρελθόν του χαρακτήρα που τον «έπλασε», τον άλλαξε και τον έκανε αυτό που είναι. Στη ζωή του Chas (Ben Stiller), της Margot (Gwyneth Paltrow), του Richie (Luke Wilson) και του παιδικού τους φίλου Eli (Owen Wilson), το rosebud τους μπορούμε να το βρούμε στη μορφή του Royal Tenenbaum.

Και τα τρία παιδιά του Royal, όπως και ο φίλος τους που έμενε απέναντι τους, μεγάλωσαν με μεγάλα όνειρα και υψηλές προσδοκίες, οι οποίες εν τέλει δεν έγιναν πραγματικότητα μιας και το βάρος της ζωής τους έκοψε τα φτερά. Το rosebud του Eli είναι πως ήθελε από μικρός να είναι ένας προικισμένος Tenenbaum όπως οι φίλοι του, γι’ αυτό και στην ενήλικη του ζωή προσπάθησε πάρα πολύ να είναι το next big thing στη συγγραφή western βιβλίων. Ο Chas, ο μεγαλύτερος από τα τρία αδέρφια και γεννημένη ιδιοφυΐα στα μαθηματικά και στις επιχειρήσεις, ήθελε να γίνει καλύτερος πατέρας από τον δικό του που τους παράτησε. H Margot είχε κερδίσει τεράστια υποτροφία για τα θεατρικά έργα που έγραφε ως παιδί. Ούσα υιοθετημένη (κάτι που ο Royal δεν έπαψε να υπενθυμίζει) ήθελε απλά να αγαπηθεί και ο Richie, παιδί-θαύμα όσον αφορά το τένις, έτρεφε μια απαγορευμένη αλλά πολύ τρυφερή αγάπη για την αδερφή του. Ακόμα και ο Royal έχει το δικό του rosebud με τον χαμό των γονιών του.

Οι προσδοκίες όλων όμως έπεσαν στο κενό. Ο Eli δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει το όνειρο του και να είναι πραγματικά χαρούμενος παρά όλη την επιτυχία που είχε ως συγγραφέας και εθίστηκε στα ναρκωτικά. Ο Chas, μετά τον θάνατο της γυναίκας του σε ένα τρομερό ατύχημα με αεροπλάνο (από το οποίο το μόνο που γλίτωσε ήταν ο σκύλος τους ο Buckley), έγινε ένας υπερπροστατευτικός πατέρας, ο οποίος «έπνιγε» τα παιδιά του με τον έλεγχο του αποξενώνοντας τα εντελώς, όπως και ο Royal (ο φαύλος κύκλος είναι πεντακάθαρος εδώ). Η Margot πετούσε τον εαυτό της σε διάφορες σχέσεις, αν και παντρεμένη, μπας και μπορέσει να καλύψει ποτέ το κενό μέσα της που είχε δημιουργηθεί από την απόρριψη του πατέρα της. O Richie κατέστρεψε την καριέρα του ως τενίστας με μια τραγική εμφάνιση λόγω της εμμονικής του αγάπης για την Margot, γυρίζοντας τον κόσμο σε μια προσπάθεια να βρει έναν τρόπο να ζήσει χωρίς αυτή.

Η ταινία κλιμακώνεται απίστευτα στη σκηνή αφού μάθει ο Richie για τις σχέσεις της αδερφής του με άλλους άντρες, όπως και με τον κολλητό του τον Eli. Η σκηνή του ξυρίσματος υπό τους ήχους του Needle in The Hay του Elliott Smith είναι μια από τις πιο δυνατές που έχω δει σε ταινία. Ο Richie ξυρίζει τα μακριά του μαλλιά και τα μούσια του και αναφωνεί «Αύριο θα αυτοκτονήσω» πριν κόψει τις φλέβες του στον γεμάτο τρίχες νιπτήρα. Η σκηνή της μεταμόρφωσης του Richie είναι συμβολική, αφού πετάει τον κεφαλόδεσμο του και αλλάζει εντελώς την εμφάνιση του που ήταν χαρακτηριστική από τότε που ήταν μικρό παιδάκι. Το ότι αναφωνεί πως θα αυτοκτονήσει αύριο αλλά κόβει τις φλέβες του στο αμέσως επόμενο καρέ δείχνει πως αυτό ήταν κάτι που το είπε πολλές φορές στη ζωή του, αλλά τον κρατούσε η ελπίδα της Margot. Όταν όμως κατέρρευσε μια και καλή η εξιδανικευμένη εικόνα της αδερφής του αλλά και ενός τέλειου μέλλοντος μαζί της μετά από αυτά που έμαθε, συνειδητοποίησε πως δεν έχει λόγο να ζει πλέον.

Όλοι οι βασικοί χαρακτήρες της ταινίας ζουν σε μια πραγματικότητα η οποία δεν μπόρεσε ποτέ να τους φέρει κοντά στα όνειρα τους. Αντίθετα τους πέταξε σε έναν απύθμενο λάκκο απελπισίας. Ο Richie είναι απλά αυτός που δρα στην απόγνωση του. Αυτή η σκηνή έγινε ακόμα μια εμβληματική μετά τον θάνατο του τραγουδιστή του μουσικού χαλιού της, του Elliott Smith, ο οποίος βρέθηκε νεκρός δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας με δύο μαχαιριές στο στήθος, οι οποίες δεν διαπιστώθηκε ποτέ αν ήταν αυτοτραυματισμός, όπως και η απόπειρα αυτοκτονίας του Owen Wilson, ο οποίος βοήθησε τον Anderson και με το σενάριο, έξι χρόνια μετά, το 2007.

Ο Richie εν τέλει κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή και να αποκαλύψει στην αδερφή του τα αισθήματα του (τα οποία αν και ήταν αμοιβαία δεν θα έβρισκαν ποτέ γόνιμο έδαφος για να ευδοκιμήσουν λόγω της αδερφικής τους σχέσης) και έλυσε κατά κάποιο τρόπο το πρόβλημα που τον κρατούσε στάσιμο ενώ βρίσκει νέο νόημα στη ζωή του διδάσκοντας τένις σε μικρά παιδιά. Η Margot επίσης, με την εξομολόγηση του Richie, γνώρισε για πρώτη φορά την βαθιά αγάπη που έψαχνε χρόνια σε εφήμερες σχέσεις, ξέφυγε από την καταθλιπτική της μουργέλα και ξεκίνησε να γράφει ξανά, αφού λίγο καιρό αργότερα κυκλοφορεί το νέο της θεατρικό που ήταν βασισμένο στην οικογένεια της. Η ταινία κλείνει με μια γλυκιά νότα αισιοδοξίας, με την οικογένεια να έχει μαζέψει τα κομμάτια της μετά από ένα κωμικό ατύχημα του Eli, ο οποίος πατάει με το αμάξι του τον Buckley, τον σκύλο του Chas και των διδύμων, κόβοντας μια και καλή την σχέση με το θλιβερό παρελθόν και «πιέζοντας» συμβολικά τον Chas (αλλά και τον εαυτό του αφού αργότερα μπαίνει σε κέντρο αποτοξίνωσης) να κάνει το βήμα παραπέρα στη ζωή του, όντας κολλημένος στην στιγμή που η γυναίκα του έχασε τη ζωή της. Ο Royal τελικώς μπόρεσε να διορθώσει τις σχέσεις του με τα παιδιά και τα εγγόνια του πριν πεθάνει, αφού εξιλεώθηκε και αυτός συμβολικά μιας και η δική του εμφάνιση μετά από τόσα χρόνια ήταν το εφαλτήριο για να επιλύσουν τα παιδιά του τα σοβαρά ψυχολογικά τους αδιέξοδα. Ο Chas, ο οποίος ήταν και ο πιο επηρεασμένος από την έξοδο του πατέρα του από τη ζωή του, ήταν ο μόνος που τον είδε να πεθαίνει στο νοσοκομείο. Στην ταφόπλακα του Royal γράφει «Πέθανε τραγικά, προσπαθώντας να σώσει την οικογένεια του από τα συντρίμμια ενός κατεστραμμένου υποβρύχιου σκάφους», παίζοντας με τον εκκεντρικό χαρακτήρα του Royal, αλλά κρύβοντας κάτω από τον επικό λυρισμό του στίχου την πραγματικότητα.

Η ιστορία της δυσλειτουργικής οικογένειας των Τένενμπάουμ είναι παραμύθι (όπως θέλει να μας δείξει και ο Anderson από την ύπαρξη κεφαλαίων). Φαίνεται όμως τόσο αληθινή γιατί πηγάζει από ανθρώπινα ερεθίσματα. Οι χαρακτήρες είναι «ζωντανοί» και περνάνε πάρα πολύ εύκολα τη νοσταλγία του παρελθόντος και την κατάθλιψη του παρόντος τους. Ξεχώρισα την καταπληκτική ερμηνεία του Gene Hackman αλλά και αυτές των Gwyneth Paltrow και Luke Wilson που σε ορισμένες σκηνές ήταν σοκαριστικές. Όσο εύκολα θα σε κάνει να γελάσεις, άλλο τόσο εύκολα θα σε κάνει να κλάψεις. Η δύναμη του σεναρίου μιας κωμωδίας-δράματος είναι το να μη μοιάζει επιτηδευμένο και εκτός τόπου και χρόνου, αλλά τα ύψη των κωμικών στοιχείων και της δραματικής της έντασης να δένουνε αριστοτεχνικά. Στη συγκεκριμένη ο Wes Anderson δεν τα έδεσε απλά, τα κέντησε.

The post The Royal Tenenbaums: Rosebuds, αποτυχία και η σημασία της οικογένειας – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Διανύοντας περίεργες μέρες με την παγκόσμια εξάπλωση του ιού COVID-19, η Ελλάδα (τουλάχιστον η σκεπτόμενη) μπήκε στο καβούκι της. Ενώ για τους εσωστρεφείς η κοινωνική απομόνωση στο σπίτι φέρνει ψυχική γαλήνη και ηρεμία, για τους εξωστρεφείς οι μέρες στο σπίτι είναι άλλος ένας κύκλος στην κόλαση του Δάντη. Υπάρχουν όμως τόσα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να ξεγελάσουμε την ανάγκη μας για κοινωνικοποίηση και το Netflix είναι ένα από τα πιο αποτελεσματικά. Παρακάτω θα δώσω κάποιες προτάσεις με σειρές και ταινίες που καλύπτουν το κενό.

Castlevania

Το Castlevania είναι ίσως η καλύτερη μεταφορά βιντεοπαιχνιδιού στην τηλεόραση. Βασισμένο στην ομώνυμη θρυλική σειρά βιντεοπαιχνιδιών της Konami, η animated παραγωγή του Netflix είναι πιστή, εικαστικά πανέμορφη και αφηγηματικά πλήρης. Η ιστορία του Κόμη Δράκουλα και των Belmont, της μυθικής οικογένειας κυνηγών τεράτων, δεν μεταφέρθηκε ποτέ με τέτοια βαρύτητα (και τόσα κλισέ!). Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε η 3^η σεζόν, οπότε αν ψάχνετε κάτι μακάβριο με δυνατή ατμόσφαιρα είναι η σειρά σας. Ιδιαίτερο χειροκρότημα παίρνουν οι φωνές των Graham MacTavish (Dracula) και Richard Armitage (Trevor Belmont), οι οποίες ταίριαζαν γάντι στους χαρακτήρες τους.

Moneyball

To Moneyball (2011) μπήκε πριν λίγες μέρες στη βιβλιοθήκη του Netflix στην Ελλάδα, αλλά σαν ταινία έχει πολλά χρόνια που κυκλοφόρησε. Με σενάριο Steven Zaillian (Λίστα του Σίντλερ, Συμμορίες της Νέας Υόρκης, Ο Ιρλανδός), και σκηνοθεσία Aaron Sorkin (A Few Good Men, The Social Network, Steve Jobs) πρόκειται για μια πολύ δυνατή εμπειρία…αν και επιφανειακά πρόκειται για ταινία που αφορά το πιο βαρετό άθλημα του κόσμου, το baseball. Η πιο μεστή ερμηνεία του Brad Pitt στην πολυετή του υποκριτική πορεία. Ο Pitt παίζει έναν γενικό διευθυντή μιας μεγάλης ομάδας baseball, ο οποίος προσπαθεί με ένα πάρα πολύ μικρό budget να χτίσει μια ομάδα «νικητών» από υποτιμημένους παίκτες που έχουν πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων από τις παλιότερες ομάδες τους, με το προσωπικό του δράμα να καλύπτει σαν ομπρέλα την ζωή του. Το Moneyball ήταν υποψήφιο για 6 Όσκαρ συμπεριλαμβανομένων αυτών για Καλύτερη Ταινία, Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο, Α’ Αντρικού Ρόλου για τον Brad Pitt και Β’ Αντρικού Ρόλου για τον Jonah Hill.

Ταινίες Studio Ghibli

Όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις γνωρίζουν πως οι ποιοτικοί γίγαντες του Hayao Miyazaki και του Isao Takahata έχουν αρχίσει να παρελαύνουν στο ελληνικό Netflix. 1^η Φεβρουαρίου έγινε διαθέσιμο το πρώτο κύμα των ταινιών Studio Ghibli, 1^η Μαρτίου έφτασε το δεύτερο και περιμένουμε το τρίτο και τελευταίο την πρωταπριλιά. Έχοντας ήδη γράψει για ποιο λόγο θεωρώ τον Hayao Miyazaki έναν από τους καλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών και έχοντας αναλύσει τις καλλιτεχνικές του ευαισθησίες στο άρθρο μου με τίτλο ««Βλέποντας με μάτια ανέφελα…», δεν θα γράψω για συγκεκριμένη ταινία του σήμερα. Κυρίως γιατί δεν θέλω καν να τις «μαγαρίσω» με αναλυτική σκέψη και λογική, αυτές οι ταινίες είναι καταφύγιο για την ψυχή. Πέρα από τις πολύ γνωστές (Spirited Away, My Neighbor Totoro, Kiki’s Delivery Service), η Πριγκίπισσα Μονονόκε, η Ναυσικά της Κοιλάδας των Ανέμων, η Ιστορία της Πριγκίπισσας Κάγκουγια, το Κάστρο στον Ουρανό, αλλά και το Πόρκο Ρόσο είναι αριστουργηματικές ταινίες κινουμένων σχεδίων που θα μπορέσουν να εκτιμήσουν εκτός από τα παιδιά και οι μεγαλύτεροι. Τα ερεθίσματα που δίνουν οι ταινίες του Studio Ghibli είναι σεμινάρια ανθρωπιάς, ενσυναίσθησης, και αγνής αγάπης για τη φύση και τον συνάνθρωπο. Ό,τι πρέπει για μια οικογένεια που ψάχνει να βρει κάτι να δει μαζί με τα παιδιά της.

The post Netflix στις μέρες του κορονοϊού – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.