Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Η ταινία που μου έμεινε στο μυαλό ως η πιο πειραματική και πρωτότυπη της περσινής μυθικής, για τα δεδομένα του κινηματογράφου, χρονιάς είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ο Φάρος. Η ταινία του Robert Eggers έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ των Καννών στις 19 Μαΐου 2019 πριν την θεατρική της πρεμιέρα τον Οκτώβριο. Με την πρώτη θέαση του τρέιλερ καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε γιατί αυτή η ταινία ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες του 2019. Γυρισμένη εξολοκλήρου σε ασπρόμαυρο φιλμ και με παλιακή αναλογία απεικόνισης, την 1:19:1, η οποία χρησιμοποιούταν κατά την μεταβατική περίοδο όπου η βιομηχανία του κινηματογράφου εισήγαγε τον ήχο στις παραγωγές (μέσα του 1920 με αρχές 1930). Κακά τα ψέματα το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει κανείς στην ταινία είναι αυτές οι τεχνικές επιλογές.

Γραμμένη από τα αδέρφια Eggers και σε σκηνοθεσία ενός από τους δύο, του Robert Eggers, γνωστού πλέον σκηνοθέτη τρόμου μετά την είσοδο του στη βιομηχανία με το καταπληκτικό The Witch το 2015, το The Lighthouse αρχικά προοριζόταν ως μια πιο σύγχρονη έκφραση από τον Max Eggers της ομώνυμης ιστορίας του Edgar Allan Poe, η οποία έμεινε ατέλειωτη αφού ο Poe πέθανε πριν την ολοκληρώσει. Στη συνέχεια όμως, όπως έχει ήδη γραφτεί, η παραγωγή βρήκε αδιέξοδο και ο Max θέλησε να δουλέψει με τον αδερφό του και να μετατρέψουν το πρότζεκτ σε ένα θρίλερ εποχής. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κατάμαυρο ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει με όνειρο πυρετού (fever dream όπως το λένε οι Αμερικάνοι).

Ο εμβληματικός Willem Dafoe και ο ηθοποιός που έκανε την μεγαλύτερη ποιοτική στροφή στην καριέρα του μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις ταινίες Twilight, o Robert Pattinson, έχουν τον ρόλο δύο φαροφυλάκων οι οποίοι χάνουν το μυαλό τους και τη λογική τους στο απόμακρο νησί που τους ανατέθηκε ως πόστο μετά από μια τεράστια καταιγίδα που τους αφήνει εγκαταλελειμμένους και αβοήθητους. Αν υπάρχει ένα κομμάτι της ταινίας που πήρε περισσότερους επαίνους από αυτό της κινηματογράφησης και της εικόνας, αυτό είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Ο Dafoe «κουβαλάει» πολλές σκηνές με το τρομακτικό του ταλέντο και την τεράστια εμπειρία του (κλασικός oldschool method ηθοποιός, όπως λέμε αυτούς που μπαίνουν στον ρόλο με τη μέθοδο Στανισλάφσκι). Όμως ακόμα και αυτός επισκιάζεται σε συγκεκριμένες σκηνές από το δυναμισμό του Pattinson σε ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας.

Πίσω από την επιφανειακή ιστορία τρόμου, κρύβονται, όπως σε όλα τα μεγάλα και δουλεμένα έργα ένα σωρό συμβολισμοί και φιλοσοφικές ευαισθησίες. Ο Eggers παραδέχτηκε πως το φιλμ είναι επηρεασμένο πολύ από τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Jung και του Freud, κάτι που είναι εξόφθαλμο με την φαλλική εικόνα του φάρου, αλλά και με την οιδιπόδεια και σχεδόν ομοφυλοφιλική σχέση του Winslow (Pattinson) με το αφεντικό του, τον Thomas Wake (Dafoe). Υπάρχει μια άλφα ατμοσφαιρική ένταση στις αλληλεπιδράσεις των δύο πρωταγωνιστών, η οποία γίνεται ολοένα και πιο δυνατή όσο προχωράει η ταινία. Όσον αφορά τον μυθολογικό της συμβολισμό, θα λεγε κανείς πως είναι ένα φιλοσοφικό πάρτι στο οποίο διαβάζεται δυνατά η θεωρία των αρχετύπων του Jung, των αρχαϊκών δηλαδή εικόνων που μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι χωρίς να το καταλαβαίνουν λόγω του συλλογικού ασυνειδήτου, του κομματιού δηλαδή του μυαλού που, σύμφωνα με τον Jung, είναι γενετικά σχεδιασμένο να υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και που δε σχηματίζεται με τις προσωπικές εμπειρίες του καθενός όπως θα ήταν το φυσιολογικό. Ο Wake παραπέμπει στον μυθολογικό χαρακτήρα του Πρωτέα, του θαλάσσιου θεού-δαίμονα, και ο Winslow, όσο περισσότερο εξελίσσεται η ταινία, σε αυτόν του Προμηθέα.

Κινηματογραφικά και σκηνοθετικά η ταινία είναι σχεδόν τέλεια. Ο συνεχής βόμβος του Φάρου που κάνει την ατμόσφαιρα σε όλη την ταινία αφόρητα αποπνικτική, το ασπρόμαυρο φιλμ, τα establishing καρέ, όπως τα λένε, που συστήνουν στον θεατή τον χώρο και την κλίμακα, το τρομερό μοντάζ όπως και κάθε άλλη σκηνοθετική επιλογή του Eggers όλες συνεισφέρουν σε ένα καταπληκτικά συνεκτικό αισθητικό και ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Στο τέλος νιώθεις ότι έχεις συμμετάσχει άθελα σου σε κάτι που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι εύκολη ταινία για να την ακολουθήσεις, γιατί δε δουλεύει με συνεχή παρουσίαση πλοκής, όπως οι σύγχρονες ταινίες, αλλά μιλάει με συσχετισμούς και μέσω του μοντάζ της. Αν σας αρέσουν οι πιο πειραματικές ταινίες και δη οι ταινίες τρόμου, τότε τσεκάρετε τα φιλμ του Eggers, και κυρίως τo συγκεκριμένo.

The post The Lighthouse – Το πυρετικό όνειρο του Eggers – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Βρισκόμαστε και επίσημα, μετά τις υποψηφιότητες των Όσκαρ, στην περίοδο της περισυλλογής. Είναι οι μέρες που γεμίζουμε τα κενά μας με τις καλύτερες ταινίες που δεν είδαμε μέχρι τώρα. Στα προηγούμενα άρθρα μου έγραψα για τους δύο ηθοποιούς που θεωρώ πως αξίζουν όσο κανένας άλλος το αγαλματίδιο του Πρώτου Αντρικού Ρόλου, τον Joachin Phoenix και τον Adam Driver. Ακόμα και οι νικητές του Δεύτερου Αντρικού και Δεύτερου Γυναικείου Ρόλου είναι ξεκάθαροι στο μυαλό μου. Στο άρθρο μου για το Once Upon a Time…In Hollywood (βλέπε Ξαναγράφοντας μια άλλη εποχή στο eptanews.gr) είχα γράψει πόσο καλή εντύπωση μου είχε αφήσει ο Brad Pitt στο ρόλο του Κλιφ Μπουθ. Σε μια ταινία με τον Leonardo DiCaprio βασικό πρωταγωνιστή είναι μεγάλη υπόθεση να κλέβει την παράσταση κάποιος άλλος. Όπως επίσης και η Laura Dern στο Marriage Story. Δυναμική, κυνική και ασυμβίβαστη, έπαιξε τον ρόλο της σκληρής δικηγορίνας καλύτερα από κάθε άλλη ταινία με παρόμοιο θέμα. Δεν έχω μιλήσει όμως ακόμα για το ποια είναι για μένα η επιλογή για τον Πρώτο Γυναικείο Ρόλο.

Όπως έλεγα πως στον Adam Driver βλέπω το μέλλον του Hollywood, έτσι το βλέπω και στην Saoirse Ronan. Πολλοί θα την γνωρίζετε ήδη μιας και πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο στα 25 της χρόνια. Στα 13 της (!) ήταν υποψήφια Β’ Γυναικείου Ρόλου για το Atonement (2007). Αμέσως απέδειξε πως η Ακαδημία δεν την διάλεξε τυχαία. Το όνομα της κόσμησε μέσα στην επόμενη δεκαετία κάποιες από τις καλύτερες ταινίες, το The Grand Budapest Hotel (2014), το καταπληκτικό Brooklyn (2015) και την ταινία που έκανε την Greta Gerwig γνωστή ως μοναδική σκηνοθέτη, το ασύλληπτο Lady Bird (2017). Φέτος έπαιξε την Jo March στην κριτικά αναγνωρισμένη διασκευή των Μικρών Κυριών, το Little Women (2019), ενώνοντας τις δυνάμεις της ξανά με την κάμερα της Gerwig, για την οποία πλέον αποτελεί μούσα, και έγινε η μόλις δεύτερη νεότερη ηθοποιός (μετά την Jennifer Lawrence) που έφτασε τις 4 υποψηφιότητες στα Όσκαρ (με τις 3 από αυτές να είναι για Α’ Γυναικείο Ρόλο!). Ένας από τους λόγους που με τράβηξε αρχικά στις ταινίες της είναι πως σε μια βιομηχανία που έχει το φαίνεσθαι και τις πρώτες εντυπώσεις ως άγραφο κανόνα, η Saoirse κράτησε ανέπαφο το όνομα της (προφέρεται Σέρσα, με το δεύτερο σίγμα παχύ), το οποίο είναι πολιτιστική κληρονομιά της καταγωγής της από την Ιρλανδία και σημαίνει «ελευθερία». Πράγματι, η ύπαρξη μιας τόσο αντισυμβατικής φιγούρας στο τυποποιημένο Hollywood μόνο ελευθερία αποπνέει.

Το Lady Bird, η coming-of-age ταινία (ιστορία ενηλικίωσης) για την οποία ήταν υποψήφια για βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου λόγω της απίστευτης ερμηνείας της που υπογράμμισε με έναν πολύ αυθεντικό τρόπο την αναταραχή και το χάος της εφηβείας, αγαπήθηκε όσο καμιά άλλη ταινία. Στο Rotten Tomatoes μάλιστα, μια από τις βασικές ιστοσελίδες κινηματογραφικής κριτικής, η ταινία έχει ένα άγραφο βραβείο Guinness. Η ταινία με τα περισσότερα reviews που κατάφερε να μείνει στο 100% στην βαθμολογία. Έμεινε στο 100% μέχρι το 196ο review που ήταν το πρώτο(!) αρνητικό. Για να μην ρίχνω βέβαια όλους τους διθυράμβους στην Saoirse, δεν ήταν μόνο η ερμηνεία της που έκανε την ταινία να ξεχωρίσει, αλλά και εκείνη της Laurie Metcalf, όπως και η πολύ όμορφη και λεπτολόγα σκηνοθεσία της Greta Gerwig που ξανασυστήθηκε στο Hollywood έχοντας πλέον όλα τα εφόδια για να μπαίνει σε συζητήσεις ακόμα και για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Η χημεία της Ronan με τη Metcalf στους καυγάδες ανάμεσα σε μάνα και κόρη είναι πραγματικά ασύλληπτη.

Για το Little Women η Ronan έδωσε μάχη. Μόλις έμαθε πως θα υπάρξει διασκευή του κλασικού βιβλίου από την Gerwig έθεσε τον εαυτό της στη διαθεσιμότητα της σκηνοθέτη και εν τέλει κέρδισε το ρόλο. Δεν θέλω να πω πολλά για την ταινία γιατί ακόμα δεν την έχει δει πολύς κόσμος, όμως θα σας πω αυτό: Δεν είναι μια απλή διασκευή των Μικρών Κυριών, αποκομμένη από τον χρόνο και την σημερινή πραγματικότητα. Είναι θα έλεγα μια διασκευή που παραδίδει μια πιο μοντέρνα εκδοχή του βιβλίου, εκμεταλλεύοντας τον προοδευτικό του χαρακτήρα με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. Αλήθεια, πόσο έξυπνο σκηνοθετικό τρικ είναι η όμορφη και ζεστή κιτρινωπή παλέτα χρωμάτων που χρησιμοποιεί στις σκηνές των νεότερων χρόνων των αδερφών March η οποία ξεθώριασε στις σκηνές στις οποίες οι αδερφές έχουν πλέον μεγαλώσει και βομβαρδίζονται από τις κοινωνικές υποχρεώσεις και πιέσεις της ενηλικίωσης; Η Greta άλλωστε έγραφε το σενάριο για τις Μικρές Κυρίες πριν ακόμα σκηνοθετήσει το Lady Bird. Είναι από αυτά τα projects που κάποιος θέλει να τα βγάλει επειδή τον τρώνε μέσα του το πάθος και η αγάπη για τη δουλειά του. Και ω του θαύματος, αυτό το πάθος της βρήκε ταίρι σ’ αυτό της Ronan, που την πλησίασε σε ένα σόου βραβείων και, με την οικειότητα που της είχε, της είπε ξερά και με περίσσια κότσια πως «Ξέρω πως θα κάνεις αυτή την ταινία. Θέλω να παίξω εγώ και πιστεύω πως ο μόνος ρόλος που μπορώ να παίξω είναι η Jo March. Οπότε, αν με θες, αυτό είναι αυτό που μπορώ να σου προσφέρω», εισπράττοντας ένα “Oκ, θα το σκεφτώ!” πριν έρθει μετά από μια βδομάδα το email που έλεγε “Έχεις δίκιο, είσαι η Jo.”. Η Jo της Gerwig είναι ένα σεμινάριο σε χτίσιμο χαρακτήρα και δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη και πιο ταιριαστή ηθοποιό από την Saoirse για να σωματοποιήσει το κινηματογραφικό της όραμα. Είναι χωρίς δεύτερη σκέψη η προσωπική μου επιλογή για τον Α’ Γυναικείο Ρόλο στα φετινά Όσκαρ.

The post Saoirse Ronan: “Μικρή Κυρία”, Μεγάλη Ηθοποιός – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.