– Συνέντευξη τύπου των διοργανωτών

Tην ευκαιρία να δουν από κοντά σπάνιες ράτσες σκύλων και να πληροφορηθούν πολλά και
ενδιαφέροντα γύρω από τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου, θα έχουν κάτοικοι και επισκέπτες, στο
γήπεδο της Παραλίας Κατερίνης, το Σαββατοκύριακο 08 & 09 Ιουνίου. Ο λόγος για τη Διεθνή Έκθεση
Μορφολογίας Σκύλων, που με την υποστήριξη του Δήμου Κατερίνης/Αντιδημαρχία Πολιτισμού –
Τουρισμού διοργανώνει ο Κυνοφιλικός Όμιλος Πιερίας.

Συμβάλλει προσθετικά & στην τουριστική κίνηση

Συνέντευξη τύπου στους εκπροσώπους των τοπικών μέσων ενημέρωσης παραχώρησαν σήμερα για
την ταυτότητα της σημαντικής αυτής διοργάνωσης: Ο Δήμαρχος Κατερίνης, Ιωάννης Ντούμος, η
Αντιδήμαρχος Πολιτισμού/Τουρισμού, Ελίνα Διαμαντοπούλου, οι πρόεδροι των: Κυνοφιλικού
Ομίλου Πιερίας, Αντώνης Μάνης, Κυνοφιλικού Retriever Ελλάδας, Παναγιώτης Παπαδόπουλος –
Θεοδωρίδης, Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας – Θράκης, Γιάννης Φραγγίδης. Επίσης,
τοποθετήθηκε ο πρόεδρος του συλλόγου Καρκινοπαθών Πιερίας, Γιώργος Καπετανάκης και
χαιρέτισε ο Αντιδήμαρχος Τοπικής Οικονομικής Ανάπτυξης, Θωμάς Αναστασιάδης.
Όπως σημείωσε ο Δήμαρχος, Ι. Ντούμος: «Με χαρά αποδεχτήκαμε την πρόσκληση να υποστηρίξουμε
ως Δήμος Κατερίνης, αυτή την Διεθνή Έκθεση που λειτουργεί προσθετικά για την τουριστική κίνηση
στον τόπο μας, όπως άλλωστε προκύπτει και από τις πολλές κρατήσεις για αυτό το διάστημα. Καλή
επιτυχία στη διοργάνωση».
Όπως ανέφερε από την πλευρά της, η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού/Τουρισμού, Ελίνα Διαμαντοπούλου
«Ακολουθώντας το πνεύμα και την στόχευση που έχει θέσει ο Δήμαρχος Ι. Ντούμος, επιλέγουμε να
συνδιοργανώνουμε εκδηλώσεις που όπως διαπιστώνουμε – στην προκειμένη περίπτωση – διευρύνουν
τον κόσμο που έρχεται να επισκεφτεί τον τόπο μας. Θα είμαστε παρόντες και με τις εμπλεκόμενες
υπηρεσίες του Δήμου στη διοργάνωση και είμαι βέβαιη ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά».

Καλλιέργεια φιλοζωικού αισθήματος

Ο πρόεδρος του Κυνοφιλικού Ομίλου Πιερίας, Αντώνης Μάνης ευχαρίστησε τον Δήμο Κατερίνης για
την ανταπόκρισή του και τη συνδιοργάνωση, ενώ κάλεσε μικρούς και μεγάλους «να έρθουν να
γνωρίσουν τους σκύλους από κοντά όχι μόνο ως κατοικίδια, αλλά και την γενικότερη κουλτούρα γύρω
από το σκύλο». Όπως επισημάνθηκε τόσο από τον πρόεδρο του Κυνοφιλικού Retriever Ελλάδας,
Παναγιώτη Παπαδόπουλο – Θεοδωρίδη, όσο και από τον πρόεδρο Κυνηγετικής Ομοσπονδίας
Μακεδονίας – Θράκης, Γιάννη Φραγγίδη «η έκθεση αποτελεί την έμπρακτη προσπάθεια καλλιέργειας
του κυνοφιλικού και φιλοζωικού αισθήματος». Όπως διευκρινίσθηκε από το πάνελ των διοργανωτών,
οι κριτές θα είναι από την Αυστρία, την Κροατία, τη Σερβία , την Ελλάδα, ενώ η είσοδος για το
κοινό είναι ελεύθερη.
Επιπλέον, ο πρόεδρος του συλλόγου Καρκινοπαθών, Γιώργος Καπετανάκης ανέδειξε μία ιδιαίτερα
ενδιαφέρουσα διάσταση άγνωστη στο ευρύ κοινό: «Τα σκυλιά έχουν ανεπτυγμένη την αίσθηση της
όσφρησης. Μελέτες δείχνουν ότι εξαιτίας της ικανότητας αυτής, μπορεί να αποδειχθούν πολύτιμοι
σύμμαχοι της ιατρικής κοινότητας, καθώς είναι σε θέση να “οσφραίνονται” νόσους του ανθρώπινου
οργανισμού, μεταξύ αυτών και ορισμένες μορφές καρκίνου».

Στον επίλογο της συνέντευξης «Για την πολύτιμη προσφορά και συμβολή τους στην κυνοφιλία
του τόπου μας», τιμήθηκαν από τον Δήμαρχο Κατερίνης, Ιωάννη Ντούμο και από την
Αντιδήμαρχο, Ελίνα Διαμαντοπούλου, ο πρόεδρος του Κυνοφιλικού Ομίλου Πιερίας, Αντώνης
Μάνης και ο πρόεδρος του Κυνοφιλικού Retriever Ελλάδας, Παναγιώτης Παπαδόπουλος –
Θεοδωρίδης, αντίστοιχα.
Την παράσταση στη συνέντευξη «έκλεψε» ένα 10χρονο Labrador Retriever, με υπηρεσία στην
Αστυνομία.
Αναλυτικά το πρόγραμμα της έκθεσης διαμορφώνεται ως εξής:
Σάββατο
Έναρξη έκθεσης 10.00 πμ
Παρουσίαση Κριτών Εκθέσεως
Είσοδος των σκύλων στους στίβους για την εξέτασή τους από τους κριτές
αναλόγως ομάδας και φυλής για 1 Διεθνή κ 2 Εθνικούς Τίτλους (CACIB & CAC)
Βράβευση των Καλύτερων Νεαρών Χειριστών
Βράβευση των Καλύτερων Ομάδος
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Ζεύγους
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Εκτροφείων
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Απογόνων
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Βετεράνων
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Ελληνικών Φυλών
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Πρ. Κουταβιών
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Κουταβιών
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Νέων
Βράβευση του Καλύτερου Σκύλου της Έκθεσης 8/6/2024
Κυριακή
Έναρξη έκθεσης 10.00 πμ
Παρουσίαση Κριτών Εκθέσεως
Είσοδος των σκύλων στους στίβους για την εξέτασή τους από τους κριτές
αναλόγως ομάδας και φυλής για Διεθνή κ Εθνικό Τίτλο (CACIB & CAC)
Βράβευση των Καλύτερων Νεαρών Χειριστών
Βράβευση των Καλύτερων Ομάδος
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Ζεύγους
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Εκτροφείων
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Απογόνων
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Βετεράνων
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Ελληνικών Φυλών
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Πρ. Κουταβιών
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Κουταβιών
Βράβευση του Καλύτερου της Κατηγορίας Νέων
Βράβευση του Καλύτερου Σκύλου της Έκθεσης 9/6/2024.

The post Διεθνής Έκθεση Μορφολογίας Σκύλων στο γήπεδο Παραλίας appeared first on Eptanews.gr.

Ο Κόλιν προσπάθησε να πείσει τον κόσμο ότι τα γουρουνάκια αυτά έχουν πεθάνει από φυσικά αίτια οι οργανώσεις, όμως, παγκοσμίως ξεσηκώθηκαν για το γεγονός.

Η Winnipeg Humane Society δήλωνε τότε σχετικά: Αναμφισβήτητα σκοτώνουμε ζώα για φαγητό και άλλες χρήσεις αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια καθώς “παίζει” με την ζωή και τον θάνατο.Ο δημοσιογράφος Peter Fricker έκανε τον δικηγόρο του διαβόλου σε σχετικό του άρθρο λέγοντας:

“Υποθέτω πως η ταρίχευση τουλάχιστον είναι ειλικρινής. Σκεφτείτε τις δερμάτινες τσάντες σας και τα παπούτσια σας. Έχουν πρόσωπο αλλά δεν μπορείτε να το δείτε. Τουλάχιστον με την ταρίχευση δεν μπορείς να αρνηθείς ότι το προϊόν είχε ζωή και πρόσωπο.” Στο άρθρο παρέπεμπε στην σελίδα του Υπουργείου Αγροτικής Οικονομίας όπου κάποιος μπορούσε να μια λίστα από χρήσεις του χοίρου χρησιμοποιούνται σε διάφορα προϊόντα. Πέραν του προφανούς (κρέας) στην λίστα βλέπουμε: Παρασιτοκτόνα, λάστιχο, κερί για πατώματα, κραγιόν, μέικαπ για το πρόσωπο, πλαστικά, κιμωλία, αντιψυκτικά, κόλλες, πρωτεϊνη για ζωοτροφές, δέρμα, γάντια, παπούτσια, ρούχα, πινέλα ζωγραφικής και βαψίματος, μόνωση, φίλτρα νερού, ινσουλίνη για διαβητικού και αρτηρίες για εξειδικευμένες επεμβάσεις…

Ο Κόλιν Χαρτ ξαφνιάστηκε ιδιαίτερα από τις έντονες αντιδράσεις και δήλωσε: Δεν κακοποιούμε ζώα. Αυτό που συμβαίνει είναι πραγματικά γελοίο…

Δέκα χρόνια πριν επίσης, αν αυτός ο κουμπαράς δεν ικανοποιούσε απόλυτα τα εκμαυλισμένα ένστικτα μπορούσατε να παραγγείλετε λούτρινα θύματα οδικών ατυχημάτων με εντεράκια και αιματάκια έξω…

Μια δημιουργία του Άνταμ Άρμπερ η τσαντούλα – σώμα περιελάμβανε και ταυτότητα με το όνομα του ζώου, και τα έντερα και όλα τα εσωτερικά όργανα μαζί με τα αίματα μέσα στην τσαντούλα, για να “βγαίνουν” όποτε θέλουμε, γιια ατέλειωτες ώρες διασκέδασης… 

Κυκλοφόρησε σε τρία μοντέλα – Τον Τουίτς το ρακούν, τον Γκράιντ το κουνέλι και τον Σπλότζ τον σκαντζόχοιρο. Περίμεναν  μεγάλη επιτυχία για το προϊόν για να εμπλουτίσουν την σειρά με πιο συνηθισμένα ζώα: σκύλους, γάτες, αλεπούδες κλπ. 

ο Άνταμ Άμπερ ισχυρίστηκε ότι ήταν τα τέλεια δώρα για όσους στερούνται συμπόνοιας και περιττών τρυφερών συναισθημάτων απέναντι σε ανθρώπους και ζώα – απλώς επισήμαναν πως καλό θα ήταν να μην τα δωρίσει κάποιος σε παιδιά κάτω των 14 ετών.

Αν σας σοκάρουν οι παραπάνω ιδέες σκεφτείτε λίγο πιο “έξω από το κουτί”. Είναι αλήθεια πιό λογικό να χαρίσετε στο παιδί σας ένα ζωντανό πλάσμα με ανάγκες και δικαιώματα;

The post Πες μου τι δώρο διάλεξες να σου πω ποιος είσαι… – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

Ε ναι! Εντάξει! Ο κόσμος είναι κακός για μικρά παιδιά σαν και μένα εκεί έξω, εγώ όμως είμαι πανέξυπνος και μεγαλοδείχνω κιόλας (κάτι μικρά με φοβούνται κιόλας χαχαχαχαχ) και μου αρέσει να βλέπω τους φίλους μου και να παίζω και μπάλα από δω κι από κει και όταν κάθομαι κάπου πολλοί μου λένε ότι είμαι πολύ όμορφος – κι η μαμά μου μου το λέει αλλά αυτή είναι μαμά μου και μ’ αγαπάει – και είμαι πολύ όμορφος και δεν είμαι και κανα χαζό στην τελική. 

Γι αυτό το έσκασα προχθές.  Βασικά δεν το έσκασα ακριβώς.  Είδα την εξώπορτα ανοιχτή και ήθελα να δω τί γίνεται έξω. Αλλά μετά άρχισε να φυσάει πολύ και είχε και πολλή βροχή και τρόμαξα (λογικό αφού είπαμε – είμαι μικρός κι ας μεγαλοδείχνω) κι άρχισα να τρέχω για να γυρίσω σπίτι αλλά έκανα λάθος και … χάθηκα. Ναι, εντάξει, χάθηκα. Μπερδεύομαι άμα τρέχω, επειδή τρέχω πολύ πολύ γρήγορα, και δεν προσέχω και πολλά. Και μετά σταμάτησε ο αέρας και η βροχή και όλοι βγήκαν έξω και κοιτούσαν από δω κι από κει και μιλούσαν. Κάποιοι κατάλαβαν ότι χάθηκα και με κέρασαν κιόλας.

Γενικά πέρασα υπέροχα αλλά μου βγήκε ξινό. Η μαμά είχε πολύ δίκιο. Και από δω και πέρα δεν θα ξαναβγώ ποτέ χωρίς αυτήν ή τον αδερφό μου κι ας μεγαλώσω κι άλλο γιατί ο κόσμος είναι κακός και η μαμά μου πέθανε από την αγωνία της και με έψαχνε και έκλαιγε και φοβόταν πως κάποιος θα μου κάνει κακό κι ότι δεν θα με βρεί ποτέ ξανά και δεν θα ξέρει τί απέγινα κι αν ζώ. Μου τα έλεγε μετά που με είδε κι έκλαιγε πολύ και δεν θέλω να την ξαναστεναχωρήσω. Μαμά μου είναι και με προσέχει. 

Είμαι μικρός, αλλά χαζός δεν είμαι! Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος είναι κακός με τα μικρά παιδιά. Τα μικρά παιδιά δεν πειράζουν κανέναν! Εγώ καθόμουν όμορφα και ωραία και χάζευα τον κόσμο και ήρθε ένας που έμοιαζε με τον παππού  – είναι πολύ καλός ο παππούς μου – κι εκεί που σήκωσα το κεφάλι να τον δω καλύτερα ΜΠΑΜ μου πατάει μία στο κεφάλι και τότε κι εγώ τον ΔΑΓΚΩΣΑ!!

Κάπως έτσι θα μας έλεγε την ιστορία του πιθανόν ο δόλιος τρομαγμένος σκυλάκος που χάθηκε την ημέρα της σφοδρής κακοκαιρίας και έκανε την “αιματηρή επίθεση”. Φυσικά και υπήρχε αίμα.  Και κάτι ράμματα στο πόδι που κλώτσησε. Και μετά τα ράμματα ο κύριος γύρισε σπίτι του. Υπάρχουν μάρτυρες και ο κύριος, άσχετα με την νοητική του κατάσταση και το γιατί φοβήθηκε,  ΚΛΩΤΣΗΣΕ τον σκύλο. Ο φόβος και η ασθένεια δεν είναι δικαιολογία. Θα δικαιολογούσατε τον ξυλοδαρμό του ταχυδρόμου από κάποιον ο οποίος “φοβήθηκε πως είδε κλέφτη”; Μην βιαστείτε να πείτε “άλλο αυτό!” Καθόλου άλλο αυτό. Το ίδιο ακριβώς είναι. Κι αν θέλετε να σηκώσετε το δάχτυλο και να βρείτε φταίχτη κάντε το. Και πολεμήστε για το δίκαιο και το σωστό. Πολεμήστε την άγνοια, πολεμήστε την εγκατάλειψη, πολεμήστε για τα θύματα. Σκυλί, παιδί, γέροντας, εργαζόμενος, γυναίκα. Το δίκηο ένα είναι. Και τιμωρεί τον θύτη. Και ο θύτης είναι πάντα άνθρωπος. 

Η ΔΡΑΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ και Ο,ΤΙ ΔΙΝΕΙΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ

Όσοι διέδωσαν μέσω ΜΜΕ και Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, και εμμένουν να διαδίδουν, ψευδείς ειδήσεις παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις, είτε γιατί προσπαθούν να ανεβάσουν την δημοτικότητα των blog τους για εισπράξεις είτε γιατί εξυπηρετούν συμφέροντα ανθρωποκεντρικών εκπροσώπων, επειδή προκάλεσαν το κοινό αίσθημα και, αναπόφευκτα, άδικη οργή ενάντια στα άστεγα ζώα, να είναι σίγουροι πως θα βρουν απέναντί τους τον νόμο με κάθε πρόσφορο μέσο. 

Όπως  μου είπε κάποτε και ο γέροντας Αριστείδης Τσιουπλής, όταν συνεργαζόμουν με το τυπογραφείο του: “Πήραν όλοι οι άσχετοι από ένα μαρκούτσι στο χέρι και το παίζουν δημοσιογράφοι” Ήρθε η ώρα οι τρομολάγνοι συλλέκτες των προσφιλών τους  like να μπουν στην θέση τους.

Υιοθεσία Σκύλου:

Ο Τσίλλι ψάχνει οικογένεια γιατί η δική του δεν υπάρχει πια.

Η καρδιά όλων μας πονά για τον χαμό της γυναίκας που διέμενε στην Βύρωνος και έφυγε άδικα από την ζωή την προηγούμενη εβδομάδα. Συμμερίζομαι τον πόνο της οικογένειας και ο ρόλος μου υπαγορεύει μόνο έναν τρόπο με τον οποίο μπορώ να βοηθήσω: να βρω σπίτι για τον αγαπημένο της σκύλο και μόνο της σύντροφο τα τελευταία χρόνια, τον γλυκύτατο επτάχρονο Τσίλλι.

Θέλω να ευχαριστήσω εκ βαθέων τον Άρη Δημητρίου και την Ξένια Στάθη που ανταποκρίθηκαν άμεσα στην έκκλησή μου για φιλοξενία. Ο Τσίλλι μόλις κάποιες ημέρες πριν άρχισε να τρώει και να θέλει να βγει έξω.  Είναι ακόμη θλιμμένος και μάλλον σοκαρισμένος γιατί έχασε την μαμά του. Και δεν μπορεί να καταλάβει γιατί την έχασε. Όπως ένα μικρό παιδί.

Έχει πολλά χρόνια μπροστά του και πολύ τρυφερότητα και χαρά να δώσει. Και χρειάζεται την βοήθειά σας. Όχι για να ξεχάσει την “μαμά” του αλλά για να συνεχίσει να ζει όμορφα και να την θυμάται κάθε φορά που θα κοιμάται σε μία ζεστή αγκαλιά.

Είναι επτά ετών, πολύ μικρού μεγέθους, στειρωμένος.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνείτε με το 6995998877 (Άρης Δημητρίου)

The post ΕΧΕ ΤΟΝ ΝΟΥ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ… Μία αληθινή ιστορία – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

The post Πρέπει να φροντίσουμε για τη σίτιση των άστεγων ζώων – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

”Ξέρω πως δεν είναι εύκολο” λέει ο Ντάγκλας Φακκίμα, διευθυντής σε καταφύγια ζώων στο Όρεγκον και την Καλιφόρνια για 19 χρόνια. “Τα ζώα μας χρειάζονται. Δεν μπορούμε, όμως, να βοηθήσουμε ουσιαστικά αν δεν φροντίζουμε τον εαυτό μας. Όλοι όσοι έχουμε αφιερώσει την ζωή μας στα ζώα περνάμε από τέσσερις φάσεις: του ζήλου, της κατάθλιψης, του μίσους και της αποδοχής. Κάθε άτομο, βέβαια, είναι μοναδικό. Η πορεία όλων μας, όμως, είναι παρόμοια κι όσοι επιβιώνουμε καταλαβαίνουμε πως έχουμε ήδη πετύχει αυτό που θέλαμε από την αρχή.”

Οι περισσότεροι όταν μπαίνουν στην δεύτερη φάση δεν αντέχουν και τα παρατάνε. Πολλοί πηγαινοέρχονται παγιδευμένοι ανάμεσα στην δεύτερη και την τρίτη φάση. Ιδανική είναι η τέταρτη φάση. Έχω ζήσει στο απόλυτο άκρο τις τρεις πρώτες φάσεις και αυτή είναι η εμπειρία μου.

Πρώτη φάση

Πλημμυρίζεις από την βεβαιότητα ότι θα αλλάξεις τον κόσμο, έχεις ντοπαριστεί από την αγάπη και την δύναμη που νιώθεις. Περνάς μέρες με ελάχιστο ύπνο, από περιστατικό σε περιστατικό, το μυαλό σου είναι γεμάτο με ιδέες και νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα. Όσοι δεν καταλαβαίνουν το πάθος σου αρχίζουν να απομακρύνονται ή τους απομακρύνεις εσύ: κάνεις  καινούριους φίλους που έχουν τον ίδιο σκοπό! Δεν χρειάζεσαι κανέναν. Σε γεμίζουν οι ζωές που σώζεις και η προσπάθειά σου να τιμωρηθούν όσοι εγκληματούν. Έχεις τέτοιο ζήλο που νομίζεις ότι οι λύσεις είναι απλές κι ας φαίνεται το πρόβλημα πολυδιάστατο.

Δεύτερη φάση

Οι άνθρωποι που νόμιζες συμμάχους τελικά δεν κατάλαβαν λέξη. Πάλι αυτοί κουβαλάνε κουτάβια, κάνουν τις ίδιες ερωτήσεις δεν καταγγέλλουν, δεν μπορούν, δεν προλαβαίνουν. Τα ζώα ακόμη παραμελούνται, μένουν δεμένα νυχθημερόν, κακοποιούνται, δολοφονούνται, γεννούν και ότι κι αν καταφέρνεις κατά περίπτωση πέφτει στο κενό. Η σαπουνόφουσκα έχει σκάσει. Γυρίζεις στο σπίτι, κλειδώνεις την πόρτα και προσπαθείς σκληρά να κρατήσεις λίγο κουράγιο για την επόμενη μέρα. Η οικογένεια παύει να υπάρχει, οι φίλοι και οι εραστές επίσης. Τις ελάχιστες φορές που θέλεις να υποκριθείς πως έχεις ακόμη ζωή, βγαίνοντας με φίλους, όλοι σου μιλούν για τον καημένο σκύλο που είδαν χθες ή σου λένε “ας είμαστε ειλικρινείς, το έχεις παρακάνει, δεν προσέχεις τον εαυτό σου. Έχεις ηττηθεί γιατί ήθελες κάτι καλύτερο και πίστεψες ότι και οι υπόλοιποι ήθελαν το ίδιο και δεν μπορείς πια να ξεφύγεις. Ακόμη κι αυτοί που λένε ότι νοιάζονται για σένα βάζουν ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο της ζωής που ούτως ή άλλως έχεις κηδέψει από καιρό ή σε κατηγορούν. Πνίγεις τα δάκρυα με πείσμα και κάπως έτσι αντέχεις τις μέρες και τις νύχτες και το ότι τελικά ξύπνησες και σήμερα το πρωί.

Τρίτη Φάση

Η οργή ξεχειλίζει από παντού σαν λάβα και καίει τα πάντα στο διάβα της. Γίνεσαι ατραξιόν που παρατηρούν οι τουρίστες στους δρόμους της Πομπηίας της ζωής σου. Η θλίψη σου βαρέθηκε να πορεύεται μόνη της και τακίμιασε με το μίσος. Δεν υπάρχει καμμία ελπίδα. Όλοι φταίνε. Κακός ψόφος στους ανεύθυνους, τους σκατόψυχους, τους εγκληματίες. Είσαι ενάντια σε όλους: “συναγωνιστές”, συνεργάτες, οικογένεια, γείτονες, στο σπίτι, στον δρόμο, στον οδηγό μπροστά σου, στον υπάλληλο της τράπεζας, στον περιπτερά. Η διαύγεια του νου, η προοπτική και η αποτελεσματικότητά σου μετακόμισαν σε άλλο μαχαλά. Ομορφιά πουθενά. Άξιος κανείς. Ακόμη και τα ζώα που βοηθάς είναι απόμακρα σαν σκιές κι ας είναι δίπλα σου, πίσω σου, μπροστά σου.

Τέταρτη φάση

Αρχίζεις να βλέπεις την θέση σου στην κοινωνία, τον ρόλο σου, συνειδητοποιείς πως μπορείς να είσαι αποτελεσματικός μόνο όταν φροντίζεις τον εαυτό σου, όταν αφιερώνουμε χρόνο σε σένα, στους φίλους, στην οικογένεια, όταν έχεις προσωπική ζωή. Κάποιες μέρες, ναι, μπορεί να τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, άλλες μέρες όμως ξεκουράζεσαι και ξέρεις πως η γη θα συνεχίσει να γυρίζει και χωρίς εσένα. Ανακαλύπτεις πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κακοί, κάνεις πιο προσεκτικές επιλογές, απαιτείς λιγότερα, δείχνεις κατανόηση στην άγνοια, αρχίζεις να ξανα-αγαπάς. Απολαμβάνεις την παρέα με τα ζώα και την επαφή μαζί τους. Νιώθεις σιγουριά για όσα μπορείς να καταφέρεις. Αλλάζεις τον κόσμο. Ναι. Ένα βήμα την φορά. Και ΦΥΣΙΚΑ υπάρχουν άνθρωποι που εγκληματούν και δεν θα καταλάβουν ποτέ. Και, φυσικά, πολλές φορές θα νιώθεις πως σε τραβάνε πίσω η θλίψη κι ο θυμός.. Τώρα πια, όμως, ξέρεις ότι μπορείς να το αποδεχτείς χωρίς να ξαναχαθείς.

Είμαστε μέρος ενός στρατού που ολοένα μεγαλώνει.

Ενός στρατού που έμαθε να χάνει και να κερδίζει κάθε μέρα.

Είμαστε η φωνή όσων δεν έχουν φωνή.

Είμαστε η αγάπη εκεί που δεν υπάρχει αγάπη.

Γιατρεύουμε πληγές που κανένας δεν βλέπει.

Χύνουμε δάκρυα ποταμούς για όσους σώθηκαν και χάθηκαν.

Γινόμαστε δυνατότεροι μέρα με την ημέρα.

Αγαπούμε κάθε μορφή ζωής.

Και δεν θα σταματήσουμε μέχρι να κερδίσουμε τον πόλεμο.

Αντωνία Νατσιοπούλου

για το

Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης

The post Πόσο πονάει η συμπόνια (Μέρος Δεύτερο) – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

Ο Ντάγκλας Φακκίμα, μετά από 30 χρόνια στον τομέα της διάσωσης ζώων, διατύπωσε τις τέσσερις φάσεις από τις οποίες ο ίδιος πέρασε έως ότου φτάσει να συνειδητοποιήσει πως δεν μπορεί να “τα σώσει όλα” αλλά και ότι οι προσπάθειές του δεν πέφτουν στο κενό μα αλλάζουν τον κόσμο σιγά σιγά. Έτσι κατάφερε να συνεχίσει με μια φυσιολογική ζωή χωρίς να σταματήσει να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ζώων και για την διάσωσή τους.

Νιώθεις πλήρη αδυναμία να πεις “όχι” θέτοντας όρια ή να αρνηθείς βοήθεια σε ένα ζώο που νομίζεις ότι έχει ανάγκη; Νιώθεις όλο και πιο έντονα να σε βαραίνει η σκιά της ματαιότητας των πάντων; Νιώθεις συνέχεια θυμό και η φρίκη της καθημερινότητας είναι το μόνο που σκέφτεσαι; Πιστεύεις πως οι άνθρωποι γύρω σου ποτέ δεν θα βοηθήσουν, δεν θα καταλάβουν, δεν θα αλλάξουν και πως οι νόμοι δεν πρόκειται να λειτουργήσουν ποτέ επαρκώς;

Το χρόνιο στρες που βιώνει το μυαλό και το σώμα όσων ατόμων ασχολούνται με τα ζώα καταλήγει σε αυτό που  χαρακτηρίζεται από τις επιστημονικές κοινότητες ως compassion fatigue (σύνδρομο κόπωσης από συμπόνοια). Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η συναισθηματική, πνευματική και νοητική εξάντληση που προκύπτει όταν προσπαθείς να φροντίσεις ανθρώπους ή/και ζώα που υποφέρουν.

Το βάρος των συναισθημάτων που προκαλεί η διάσωση, ο ανέλπις αγώνας ενάντια στην κακοποίηση και την εγκατάλειψη συσσωρεύονται με τον καιρό και οδηγούν, σχεδόν πάντα και με μαθηματική ακρίβεια, στο απόλυτο άκρο: την “συλλογή” ζώων ή την αυτοκτονία.

“Δεν μπορείς να αναιρέσεις και να σβήσεις όσα έχεις δει και νιώσει. Η κοσμοθεωρία σου έχει αλλάξει για πάντα. Ξύπνησες. Άνοιξες τα μάτια σου και δεν μπορείς πια να ξανακοιμηθείς» λέει η Elizabeth 

“Γοργά η συμπόνια σου να ρέει, σαν αίμα μιας πληγής σου που κυλάει, δύναμη όμως δε σου παίρνει” Κουρασάμα Γιούκιο

Strand, ιδρυτικό μέλος και διευθύντρια στο κτηνιατρικό πρόγραμμα κοινωνικής εργασίας του Πανεπιστημίου του Τενεσσί.

Τον Σεπτέμβριο του 2014 η Σοφία Γιν, συγγραφέας, κτηνίατρος και ειδικός συμπεριφοράς, παγκόσμια  αναγνωρισμένη με προσφορά ανεκτίμητη στον τομέα της θετικής ενίσχυσης της συμπεριφοράς και εκπαίδευσης ζώων, αυτοκτόνησε λόγω του compassion fatigue, το οποίο έχει αναγνωριστεί πλέον επίσημα ως STSD (δευτερεύουσα μετα-τραυματική διαταραχή).

Η μάχη με το STSD είναι μάχη που κερδίζεται. Αρκεί να παραδεχτείς αυτό που σου συμβαίνει και να θελήσεις να παλέψεις. Μετά αρκεί να πιστέψεις πως μπορείς κι εσύ και να ξεκινήσεις να αλλάζεις τον τρόπο που σκέφτεσαι και ενεργείς.

Μπορείς να κερδίσεις αυτή τη μάχη εάν θέσεις προσωπικά όρια και εάν αποδεχτείς ότι είναι αδύνατον να ελέγξεις την κακία και την αναλγησία του ανθρώπινου είδους. Δεν μπορείς να “τα σώσεις όλα”. Ακόμη κι αν όλοι οι γύρω σου προσπαθούν να σε κάνουν να το πιστέψεις ή επιμένουν να σου μεταβιβάζουν τις ευθύνες τους για να κοιμούνται ήσυχοι και να σε κρίνουν ως ανεπαρκή στην συνέχεια. Μπορείς να σώζεις μία ζωή κάθε φορά. Μπορείς να πολεμάς έναν “εχθρό” κάθε φορά.

Μην επιτρέπεις σε κανέναν να σου στερήσει το δικαίωμα σε μια φυσιολογική ζωή, το δικαίωμα να παλεύεις για αυτά που πιστεύεις και το δικαίωμα να βοηθάς όποιον έχει ανάγκη.

Μην νιώθεις ντροπή γιατί είσαι άνθρωπος με μεγάλη καρδιά και αίσθηση ευθύνης. Αυτοί που σε κρίνουν από τον καναπέ τους θα έπρεπε να ντρέπονται. Είσαι άνθρωπος. Δεν χρειάζεται να παραδώσεις τα όπλα. Μπορείς να συνεχίσεις να προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο βάζοντας ένα μικρό λιθαράκι κάθε φορά σε αυτό που λέμε «καλύτερο αύριο».

Γοργά η συμπόνια σου να ρέει, σαν αίμα μιας πληγής σου

που κυλάει

δύναμη όμως δε σου παίρνει (Κουρασάμα Γιούκιο)

Συνεχίζεται…

Meme in the box:

The post Πόσο πονάει η συμπόνοια; – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.