Συνέντευξη | Topsy (Χριστίνα Τοψικιώτου)
Όνειρα εγχώρια που ταξιδεύουν παντού! – Νέοι από την Κατερίνη που διαπρέπουν στο καλλιτεχνικό στερέωμα
Συνέντευξη: Ηρώ Τζημίκα
Topsy ή για τους πολύ δικούς σου ανθρώπους και φίλους, Χριστίνα! Πώς είσαι αυτό το διάστημα και θέλω να μάθω πώς βίωσες την κατάσταση με την πανδημία, γιατί είσαι ένα αρκετά δραστήριο άτομο, ασχολείσαι με τη μουσική σου κι όλο αυτό το οποίο βιώσαμε ήταν ένας ανασταλτικός παράγοντας σχεδόν σε όλους τους τομείς της ζωής μας.
Ήταν αρκετά δύσκολο για όλους, πόσο μάλλον για τους καλλιτέχνες. Μέσα στον κορωνοϊό πάντως μπόρεσα να βρω χρόνο και να γράψω τραγούδια. Μπόρεσα να σκεφτώ και να κάνω ένα καλύτερο πλάνο για τη συνέχεια, γιατί πριν από όλο αυτό, δεν είχα χρόνο, επειδή δούλευα και η δουλειά μου δεν έχει να κάνει με το τραγούδι και μέσα στη μέρα μου έτρωγε αρκετό χρόνο. Οπότε με την όλη κατάσταση, μιας και δεν είχα άλλες ασχολίες, βρέθηκε ο χρόνος που ήθελα, ώστε να σκεφτώ και να δημιουργήσω πράγματα και πλάνα με βάση το τραγούδι και τα όνειρά μου.
Ένιωσες πίεση;
Επειδή είμαι στο ξεκίνημα, δεν θα πω ότι ένιωσα πίεση, ούτε με εμπόδισε στο να μην μπορώ να κάνω κάτι επειδή ήταν όλα κλειστά. Επειδή όμως είμαι στη φάση που δημιουργώ και στήνω εμένα κι όσα θέλω να κάνω. Πήγα στο στούντιο, ηχογράφησα, ασχολήθηκα και με το styling μου παραπάνω και φυσικά με το τραγούδι.
Είσαι από τους ανθρώπους που δούλεψες, έχτισες πάνω σε εσένα, σου βγήκε σε καλό όλη αυτή η «αναμονή» και γεννήθηκε το «K City», όπου βλέπουμε στίχους και μουσική να είναι δικοί σου. Πες μου την ιστορία του τραγουδιού…
Είμαι πολύ ενθουσιασμένη για το καινούργιο μου τραγούδι με τίτλο «K City». Το «K City» ουσιαστικά επειδή είμαι underground artist και επειδή ό,τι κάνω, το κάνω μόνη μου, στη hip-hop κουλτούρα, πάντα εκπροσωπείς το μέρος που γεννήθηκες και μεγάλωσες. Εγώ μεγάλωσα στην Κατερίνη, σε μία μικρή πόλη της επαρχίας. Δεν σου δίνει πολλά πράγματα, αλλά υπάρχει η ομαδικότητα μέσα λίγα άτομα κι αυτό ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια και το βλέπω να μεγαλώνει. Θα ήθελα να «εκπροσωπήσω» την Κατερίνη και να της δώσω το ξεκίνημά μου. Παρόλα που στη μουσική έχω κάνει κι άλλα πράγματα, το τραγούδι αυτό είναι η αρχή της rap μουσικής μου πλευράς. Δεν ξεχνάω πού μεγάλωσα, που γεννήθηκα, με ποιους ανθρώπους ήμουνα και όπου και αν καταλήξω σε αυτό το ταξίδι η βάση μου θα είναι η Κατερίνη.
«Τόλμησες» σε αυτό το τραγούδι σε όλα, αλλά και ως προς το video clip και την αισθητική. Είσαι τολμηρός άνθρωπος;
Θεωρητικά είμαι, ναι (γέλια) πρακτικά όχι ακόμα, γιατί δεν έχω τα κατάλληλα μέσα και τους κατάλληλους συνεργάτες, για να κάνω όσα θέλω να κάνω. Σιγά, σιγά βρίσκοντας τους ανθρώπους και ό,τι χρειάζεται για να το τολμήσω, κάνω πράξη τις σκέψεις μου και να κάνω πράξη την τέχνη μου. Βήμα, βήμα και όλα θα γίνουν!
Όταν τολμάμε σε γενικές γραμμές, κάποιες φορές μπορεί να ξεπεράσουμε και κάποιες γραμμές. Είσαι ένας άνθρωπος που δίνεις το στίγμα σου, κάνεις αυτό που σου αρέσει, μιλάς μέσα από τα social media σου, λες την άποψή σου και στηρίζεις τα όσα λες. Υπάρχουν αυτοί που σε ακολουθούν, υπάρχουν κι αυτοί που θα ασκήσουν κριτική. Πώς αντιδράς σε κάτι τέτοιο;
Δεν με πειράζει. Στην επαρχία φαίνεται πιο έντονα η κακή κριτική, αλλά είναι λογικό, γιατί όταν είσαι έντονος χαρακτήρας και κάνεις πράγματα πιο τολμηρά, είσαι «πολύ» για μία μικρή κοινωνία. Εάν ένας τέτοιος χαρακτήρας ήταν στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη, δεν θα ήταν τίποτα. Παρόλα αυτά δεν το παίρνω κατάκαρδα, γιατί το αντιλαμβάνομαι και δεν θα συμβιβαστώ με μέτρια πράγματα. Θα μπορούσα να περιοριστώ στο να είμαι μέτρια και να κάνω πιο safe κινήσεις, δεν θα ήμουν όμως εγώ. Θέλω αυτό που θα κάνω να είναι εγώ και ας βγει λάθος. Δεν θα το μετανιώσω κι ας βγει λάθος, απλά θα ξέρω εν τέλει ότι δεν μου άρεσε και ότι δεν θα το κάνω ξανά.
Μου τα λες πολύ ωραία… Την αγαπάς την Κατερίνη; Γιατί μπορεί να είναι η έδρα σου, αλλά όπως είπες να θέλεις κάποιες φορές να εξαφανιστείς…
Εδώ είναι η φωλιά σου. Όπου κι αν κοιτάξεις σε αυτή την πόλη θα δεις μία γνωστή φυσιογνωμία και νιώθεις μια ζεστασιά και μια οικειότητα και είναι πολύ γαμάτο! Όμως η Κατερίνη είναι μια πόλη που σε «ρουφάει» και σε κρατάει στάσιμο. Δεν πρέπει να το ωραιοποιούμε όλο αυτό και να επαναπαυόμαστε μέσα σε αυτή την οικειότητα. Είναι ωραίο να γυρνάς στη βάση σου, να παίρνεις δύναμη, αλλά πρέπει να εξελιχτείς. Πόσο μάλλον αν θέλεις να ασχοληθείς με τις τέχνες. Εγώ τόσα χρόνια ήμουν στη Θεσσαλονίκη, σπούδαζα και δούλευα και λόγω του Covid-19 γύρισα πίσω. Σε «πνίγει» κάποιες φορές, όπως εμένα τώρα, αλλά κάνω υπομονή για να ανέβω ξανά Θεσσαλονίκη και μετά να το δω και για την Αθήνα.
Αναφέρθηκες στην Αθήνα. Στην Αθήνα είχες κατέβει και πριν μερικά χρόνια και έκανες ένα βήμα στο «X-Factor». Δεν θέλω να σταθούμε πολύ σε αυτό, αλλά θα ήθελα να μάθω το πώς πήρες την απόφαση να πας… Πόσο μάλλον μιας και το καλλιτεχνικό σου ύφος, δεν «ταιριάζει» τόσο σε αυτό το παιχνίδι.
Δεν θα βάλω κάποια ταμπέλα, ούτε θα πω ότι θεωρούμε ράπερ. Καλλιτέχνης θεωρούμαι πάνω σε αυτό το κομμάτι και ξεκίνησα με τη μουσική τραγουδώντας soul και rnb. Τα ακούσματά μου στη συνέχεια ήταν από τη rap και την hip hop σκηνή. Το πρώτο CD που θυμάμαι να αγοράζω ήταν το «Get Rich or Die Trying» του 50cent όταν ήμουν 7. Δεν ήξερα ότι μπορώ να ραπάρω. Το ανακάλυψα τυχαία ραπάροντας Nicki Minaj. Στο X-Factor δεν πήγα ως ράπερ, αλλά ως τραγουδίστρια το 2016. Ήταν το πρώτο X-Factor μετά από πολλά χρόνια με καινούργια παραγωγή. Σαν μικρή και ονειροπόλα πάντα ήθελα να πάω σε ένα talent show, κυρίως για την εμπειρία, όχι τόσο για την προβολή. Μου άρεσε η όλη διαδικασία. Με το που έγινα 18 και είχα τέτοια ευκαιρία, δεν το σκέφτηκα καν κι απλά δήλωσα συμμετοχή. Βλέποντάς το τώρα βέβαια μετά από 6 χρόνια, είναι λίγο «άβολο» (γέλια).
Το μετανιώνεις; Θα άλλαζες αυτή την επιλογή;
Όχι, δεν μετανιώνω κι ούτε θα το άλλαζα. Πήρα πολλά μαθήματα από αυτό. Τότε με αυτή την επιλογή ήμουν πολύ cool! Δεν μου άρεσε βέβαια και σε κάποιο βαθμό, γιατί κατάλαβα ότι δεν έχει να κάνει τόσο με τη μουσική και είναι «εικονικό». Έχει να κάνει περισσότερο με το “reality”. Επίσης, μόλις έναν χρόνο πριν, είχε ξεκινήσει να ανεβαίνει το Instagram και δεν είχε κανείς ιδέα στο τι μπορείς να καταφέρεις μέσω της προώθησης. Όλα αυτά έγιναν τα τελευταία χρόνια. Οπότε αν πήγαινα τώρα, όλα θα τα διαχειριζόμουν τελείως διαφορετικά. Καμία σχέση το τότε με το τώρα. Αλλά, ναι, το παιχνίδι αυτό,δεν ήταν αυτό που ήθελα, ούτε θέλω. Θέλω να κάνω τη δικιά μου τέχνη κι αν συνέχιζα στο παιχνίδι τότε θα είχα εξελιχθεί σε κάτι τελείως διαφορετικό. Θα πνιγόμουν. Ένας καλλιτέχνης πρέπει να κάνει αυτά που πραγματικά είναι. Όχι το να γίνει απαραίτητα εμπορικός.
Οπότε το έχεις μέσα σου ως κάτι που σου έδωσε αρκετή εμπειρία.
Φυσικά. Σκέψου τώρα στα 18 σου, να σε αναγνωρίζουν στο δρόμο και να σου ζητάνε να βγείτε φωτογραφία. Είναι απλά τέλειο. Είναι μια μοναδική εμπειρία, εκεί που δεν σε ξέρει κανείς, έρχεσαι από την επαρχία, ξαφνικά να σε αναγνωρίζει κόσμος και να γουστάρει αυτό που κάνεις. Μετά βέβαια και τότε που τελείωσε η προβολή του παιχνιδιού, ήταν κι αρκετά δύσκολο γιατί δεν μπορούσα να το διαχειριστώ.
Αυτό ήθελα να στο ρωτήσω… Πόσο δύσκολα διαχειρίσιμη είναι μια τέτοια κατάσταση και πόσο μάλλον σε μια τέτοια «ευαίσθητη» ηλικία;
Είναι πολύ δύσκολο… Είχα καταθλιπτικές τάσεις πάνω στη μουσική και σκεφτόμουν ακόμα ότι δεν αξίζω, μέχρι που συνήλθα όντως και κατάλαβα ότι μπορώ να γράψω. Μέχρι τότε δεν ήξερα ότι μπορώ να το κάνω, γιατί ήμουν σχεδόν 2 χρόνια καταθλιπτική. Έπειτα έγινε ένα κλικ μέσα μου. Είχα φυσικά και τον παραγωγό μου, MindTheGap, που είμαστε παιδικοί φίλοι και κάνουμε μοσυικήαπό μικρή ηλικία, ο οποίος μου έδωσε ώθηση, μιλούσαμε ώρες, κάναμε ψυχανάλυση πάνω στη μουσική ώστε να κάνω το επόμενο βήμα. Μου πήρε χρόνο, αλλά τώρα είμαι έτοιμη ώστε να κάνω πράξη όλα αυτά που θέλω και έχω στο μυαλό μου.
Μετά το παιχνίδι πώς και δεν έκανες κάποιες κινήσεις στο να μείνεις στην πρωτεύουσα;
Δεν ήμουν οικονομικά ανεξάρτητη για να το κάνω όλο αυτό. Ζούσα το όνειρο και σε μία φούσκα, όπου όλοι με ανέβαζαν και δεν ήξερα καν ότι έπρεπε να κάνω κάποιες σοβαρές κινήσεις, όπως το να κυκλοφορήσω ένα τραγούδι. Τα κατάλαβα μισό χρόνο μετά κι αφού τα κατάλαβα μπήκα στη διαδικασία του να βρω δουλειά και είμαι από τότε στην εταιρεία
Πόσο δύσκολο είναι ένας νέος καλλιτέχνης να κάνει πράγματα σε αυτό το χώρο;
Για εμένα δεν είναι δύσκολο, αν ξέρεις τι θέλεις. Αυτό που κάνω εγώ, σου μιλάω ειλικρινά, δεν το έχω δει πουθενά. Υπάρχουν σίγουρα πολλά ταλέντα και στις γυναίκες, αλλά αυτό που κάνω εγώ, δεν το έχω δει να συμβαίνει. Δεν είναι δύσκολο, αλλά δεν είναι και τόσο προσιτό, γιατί το ξένο τραγούδι δεν ακούγεται τόσο στην Ελλάδα ακόμη. Όμως έχω πολλές ελπίδες, γιατί η νέα γενιά, των 15 τώρα, σε 10 χρόνια θα τα ακούει ακόμα, τα ακούσματα αυτά δηλαδή, που έχω εγώ.
Ανταγωνισμός στην underground σκηνή; Είναι μεγάλος;
Τεράστιος και δεν υπάρχει καν η τέχνη κι η μουσική για εμένα σε αυτό τον κλάδο. Όλοι τρώνε ο ένας τον άλλον και έχω ζήσει πολλές άσχημες καταστάσεις με ράπερς τους οποίους έχω γνωρίσει και δεν τους πλησίασα καν εγώ. Απλά μου φούσκωσαν τα μυαλά και δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Θέλανε ανταλλάγματα, χωρίς να έχω καν όνομα και χωρίς να έχω δώσει το στίγμα μου μουσικά. Αυτό μπορείς να το καταλάβεις κιόλας μέσα από το διαδίκτυο, μιας και όλοι κράζουν ο ένας τον άλλον… Με απογοητεύει όλο αυτό, αλλά επειδή τα τελευταία χρόνια, έχω «γερό στομάχι» δεν αφήνω τον εαυτό μου να επηρεαστεί από αυτό.
Ας μιλήσουμε τώρα για τη δική σου τέχνη και από πού εμπνέεσαι ώστε να γράψεις τους στίχους σου;
Από τον κόσμο γύρω μου. Η καθημερινότητά μου, τα συναισθήματά μου, τα συναισθήματα των φίλων μου, της οικογένειάς μου. Βλέπω αυτά που βιώνει ο κόσμος και γράφω. Γενικά μου αρέσει να γράφω και για την underground κουλτούρα. Για εμένα το εμπορικό δεν είναι ρεαλιστικό. Αν ζήσω κάποια στιγμή κάτι εμπορικό, ένα lifestyle το οποίο δεν έχω τώρα, θα γράψω γι’αυτό. Τώρα όμως που ζω την «υπόγεια» σκηνή, θα γράψω γι’αυτήν. Γράφω αυτό που ζω.
Γιατί σου βγαίνει να γράφεις στα αγγλικά; Στα ελληνικά το προσπάθησες;
Δεν ξέρω. Μεγάλωσα ακούγοντας αγγλικά, σκέφτομαι στα αγγλικά και απλά μου βγαίνει. Επίσης το προσπάθησα φέτος να γράψω στα ελληνικά και θα βγουν και ελληνικά κομμάτια, ναι!
Μόλις μας έδωσες κι ένα ωραίο προσεχές πλάνο σου! Οπότε ποια είναι τα επόμενά σου σχέδια;
Γενικά θέλω να κάνω ό,τι μου αρέσει, χωρίς να βάζω όρια στον εαυτό μου. Δεν θέλω να το πολύ-σκέφτομαι, γιατί το να μπαίνουμε σε μία τέτοια διαδικασία σκέψης, δεν κάνει καλό. Οπότε θα πάω σε αυτό που με εμπνέει εκείνη τη στιγμή.
Για το τέλος κρατάω μια πιο χαρούμενη ερώτηση κι έχει να κάνει με τα Χριστούγεννα. Σου αρέσει αυτή η εποχή;
Είμαι πιο πολύ summer girl η αλήθεια. Με το που βγαίνει ο ήλιος, ζω κι εγώ! Είναι η εποχή μου το καλοκαίρι κι η άνοιξη. Τα Χριστούγεννα είναι οκ, αρκετά οικογενειακό vibe, με φίλους και δικά σου πρόσωπα. Αλλά δεν ανυπομονώ γι’αυτά. Ανυπομονώ μόνο για το καλοκαίρι.
Τι θυμάσαι πιο έντονα από τα παιδικά σου χρόνια και το έχεις συνδέσει με την Κατερίνη;
Πολλή μουσική. Ακόμα και στο δημοτικό στις επιδείξεις στο τέλος της χρονιάς, μαζεύα 10 άτομα, έβγαζα χορογραφία κι εγώ τραγουδούσα, έτσι απλά!
Και κλείνοντας θα ήθελα να μου δώσεις μια σκέψη σου πάνω σε όσα ζούμε…
Το κυριότερο είναι να τα βρίσκεις με τον εαυτό σου και να παλεύεις με τις ανασφάλείες σου. Να μην τις δέχεσαι, ούτε να τις αποδέχεσαι, να προσπαθήσεις να τις εξελίξεις και να εξελίξεις και τον εαυτό σου μέσα από αυτό. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα σε όλους τους ανθρώπους που γνωρίζω. Όλοι έχουμε ελαττώματα, απλά βήμα, βήμα πρέπει να βοηθήσεις τον εαυτό σου πάνω από όλα.
Οι ειδήσεις της Πιερίας με ένα κλικ.