Μενού Κλείσιμο

Κωνσταντίνος Πανωλής | Ξεφεύγοντας από τα καθιερωμένα μέσα από την POP ART ζωγραφική

Το “pop art”  είναι ένα παγκόσμιο καλλιτεχνικό κίνημα που αφορά τη ζωγραφική, τη γλυπτική και τη χαρακτική τέχνη. Γεννήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία στα μέσα της δεκαετίας του ’50, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής εμφανίστηκε στα τέλη της ίδιας δεκαετίας. Το ρεύμα αποτελεί παιδί της φαντασίας και της σκέψης κάποιων σύγχρονων καλλιτεχνών της εποχής (1952-1953) οι οποίοι αυτοαποκαλούνταν «Ανεξάρτητη Ομάδα» (Independent Group –IG), που αποτέλεσε και μέρος του Ινστιτούτου Σύγχρονης Τέχνης του Λονδίνου. Το κίνημα επίσημα βαπτίσθηκε από τον Lawrence Alloway στο άρθρο του «Οι Τέχνες και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης» – Architectural Record (Φεβρουάριος 1958).

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Τα χαρακτηριστικά-κλειδιά:

Η βασική ιδέα πίσω από το Pop-art ήταν να δημιουργηθεί μια μορφή τέχνης με άμεσο νόημα.

Οι Pop καλλιτέχνες πειραματίστηκαν με νέα εμπορικά προιόντα και τεχνικές , όπως το ακρυλικό χρώμα, το κολλάζ σε καμβά χρησιμοποιώντας υλικά που κανονικά δεν συνδέονται με τη ζωγραφική, και η μεταξοτυπία. Επιπλέον, οι εικόνες και οι χρωματικοί συνδυασμοί για  τα περισσότερα Pop-art έργα στην ζωγραφική και στην γλυπτική επιλέχθηκαν να είναι από εύκολα αναγνωρίσιμα καταναλωτικές  πηγές όπως: καταναλωτικά αγαθά, γραφικά διαφήμισης, περιοδικά, τηλεόραση, κινηματογράφος, κινούμενα σχέδια και κόμικς. Οι άνθρωποι και τα αντικείμενα παρουσιάζονται σε φωτεινά, με έντονη αντίθεση,  χρώματα ενώ οι συνθέσεις είναι συνήθως πολύ απλές  και οπτικά ελκυστικές στο ευρύ κοινό.

Συνέντευξη: Ηρώ Τζημίκα 

Κώστα, καθώς ξεκινάμε την κουβέντα μας, θα ήθελα να μου πεις μερικά πράγματα για εσένα, έτσι ώστε να σε γνωρίσει καλύτερα κι ο κόσμος…

Στα πολύ γρήγορα, λοιπόν, Ηρώ, θα σου πω ότι έχω γεννηθεί κι έχω μεγαλώσει στην Κατερίνη. Έχω ασχοληθεί με τις Οικονομικές Επιστήμες και στη συνέχεια έχω κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο ΠΑΜΑΚ πάνω στα χρηματοοικονομικά. Από πάντα όμως υπήρχε μία ιδιαίτερη αγάπη στον καλλιτεχνικό κόσμο, τα εικαστικά και τις δημιουργικές απασχολήσεις. Κάπως έτσι ξεκίνησε κι η πορεία μου στη ζωγραφική…

Θα μιλήσουμε για όλα, φυσικά! Εκτός του ότι βρεθήκαμε για να μιλήσουμε για την τέχνη σου, που είναι η ζωγραφική κι αυτό θα αναδείξουμε, θέλω να μάθω αν ασχολήθηκες με αυτό το οποίο σπούδασες…

Βέβαια, έχω δουλέψει σε οικονομικά τμήματα επιχειρήσεων. Τα οικονομικά είναι μια πολύ ωραία επιστήμη και μου αρέσει. Μου ταιριάζει, απλά δεν ξέρω αν τελικά θα είναι κι αυτό το μονοπάτι το οποίο θα διαλέξω στην πορεία της ζωής μου. Με κερδίζουν περισσότερο οι ανθρωπιστικές επιστήμες σε συνδυασμό με την τέχνη. Εκεί υπάρχει άλλη διάδραση!

Ας τα πάρουμε με τη σειρά… Μιλώντας για τη ζωγραφική, το είχες από μικρός, αλλά όπως μου είχες αναφέρει, το μεγάλο «κλικ» έγινε μέσα στην καραντίνα…

Πολύ καλά θυμάσαι. Υπήρχε από πάντα ένα «μικρό» ταλέντο στη ζωγραφική, παραπάνω από το μέσο όρο, αν μπορώ να το πω έτσι. Είχα κάνει κάποια μαθήματα σε ερασιτεχνικό επίπεδο περίπου 2-3 χρόνια στο δημοτικό. Από τότε δεν είχα συνεχίσει να το εξασκώ, μέχρι που ήρθε η πανδημία και κατά τη διάρκεια της καραντίνας, επειδή υπήρχε άπλετος χρόνος, λόγω αναστολής και θέλοντας να βρω μία διέξοδο, χωρίς να με πάρει από κάτω και να σκέφτομαι αρνητικά, έπιασα το πινέλο ξανά. Παρακολουθούσα και καλλιτέχνες από το εξωτερικό, μιας κι εκεί υπάρχει τελείως διαφορετική νοοτροπία. Οπότε το ταλέντο το οποίο είχα από μικρός, είπα μέσα μου ότι ήρθε η ώρα να το εξελίξω και εξελιχθώ κι εγώ μαζί του. Αρκετές ώρες δουλειάς, προσωπική προσπάθεια και ξεκίνησε όλο αυτό σαν ένα «αστείο» ζωγραφίζοντας θήκες κινητών…

Οπότε το έναυσμα ήταν αυτό;

Ναι. Ξεκίνησε «for fun», σαν χόμπι και ήθελα να το δει ο κόσμος αυτό. Στην αρχή ξεκίνησα να το κάνω σε φίλους και στη συνέχεια σε άγνωστα άτομα, ώστε να μαθευτεί και να το δουν όσοι περισσότεροι γίνεται. Μιας και οι επιλογές για προώθηση ήταν λίγες και λόγω της καραντίνας… Δειλά, δειλά η μία θήκη έφερε την άλλη και ο κόσμος με υποστήριξε πολύ.

Πώς από τις θήκες έπιασες τον καμβά;

Ο καμβάς ήταν ένα φυσικό επακόλουθο γιατί οι θήκες δεν μου έφταναν και ήθελα ένα μεγαλύτερο χαρτί-πλαίσιο για να ζωγραφίσω! Είχα κιόλας έναν καμβά χρόνια στο σπίτι μου και είπα ήρθε η ώρα. Πρώτα σχεδίασα τη Frida Kahlo η οποία ήταν κι είναι σήμα κατατεθέν για τους καλλιτέχνες. Κάνω τον πρώτο καμβά και στη συνέχεια τον ανεβάζω στα social media και εκεί έρχονται και τα πρώτα μηνύματα. «Πολύ ωραίος καμβάς», «Τον δίνεις;», «Τον χαρίζεις;», «Τον πουλάς;» και η πρώτη αντίδραση ήταν ότι φυσικά και δεν το δίνω, γιατί τον έκανα για εξάσκηση. Αυτή η σκέψη με βασάνισε για μία μέρα είναι η αλήθεια, γιατί ήταν κάτι δικό μου, όμως στην πορεία συνειδητοποίησα ότι αυτό το έργο δεν το έκανα για να μείνει στον τοίχο μου κι ήρθε η ώρα να «δώσω» την τέχνη αυτή και σε άλλους ανθρώπους. Εκτίμησα που εκτίμησαν τη ζωγραφική μου κι έτσι ήρθε η πρώτη κίνηση και μετά από αυτή ήρθε κι ο δεύτερος καμβάς, η επόμενη παραγγελία, τα δικά μου έργα και φτάσαμε στο σήμερα.

Κώστα, πριν αναφερθούμε στα τζάκετς που κάνεις, θέλω να μιλήσουμε για την καραντίνα. Πώς έζησες αυτό το διάστημα στην Κατερίνη;

Ήταν μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση για όλους αυτή η πανδημία. Πέραν από τα άπειρα αρνητικά που δημιούργησε σε πολύ κόσμο, η αλήθεια είναι ότι κι εγώ βρέθηκε σε μία περίεργη κατάσταση, που αποξενώθηκα από τον έξω κόσμο, τη δουλειά μου, την καθημερινότητά μου… Εκείνη τη στιγμή προσαρμόστηκα με το «ζόρι» και έπρεπε να βρω κάτι το οποίο θα με κρατάει σθεναρά ώστε να υπάρχει κάθε μέρα και κάτι καινούργιο. Να ξεφεύγει το μυαλό.

Μιας και ήρθε στη προσκήνιο η Κατερίνη, που είναι βέβαια και πατρίδα σου, θέλω να μου πεις αν την αγαπάς…

Τη ζω κάθε μέρα και μεγάλωσα εδώ, φυσικά την αγαπώ. Βρίσκομαι στην Κατερίνη πάνω από 20 χρόνια, πέραν από τις σπουδές μου που βρέθηκα και σε άλλες πόλεις. Είχα την τύχη να δω και πιο μεγάλες πόλεις, όπως η Θεσσαλονίκη κι ο Βόλος. Περισσότερος κόσμος, περισσότερες ιδέες. Η Κατερίνη είναι μία μικρή πόλη, αλλά δεν υστερεί και σε τίποτα, συγκριτικά με κάποιες άλλες. Είναι τόσο-όσο! Εάν έχεις καλή παρέα, μια δουλειά που σου αρέσει και παράλληλα τις δραστηριότητές σου, νομίζω ότι μπορείς να ζήσεις μία πολύ καλή και απλή ζωή. Θα μπορούσα να ζήσω εδώ και με φαντάζομαι εδώ.

Είσαι χαρούμενος εδώ;

Ναι, είμαι και μπορώ να το πω. Δεν λείπει τίποτα στην πόλη, ούτε στο Νομό της Πιερίας. Συνδυάζουμε τα πάντα. Θάλασσα και βουνό. Έχουμε δίπλα και τη Θεσσαλονίκη αλλά και τη Λάρισα. Μπορείς εδώ να φανταστείς τον εαυτό σου ως οικογενειάρχη. Απλά η Κατερίνη δεν έχει να δώσει τόσες επαγγελματικές ευκαιρίες σε έναν νέο, αντίθετα με τις μεγαλουπόλεις. Είτε στις οικονομικές, είτε στις θεωρητικές επιστήμες. Θέλει υπομονή κι επιμονή και πιστεύω είναι ανάλογα και με το τι ζητάει ο καθένας. Θέλει τύχη όπου κι αν βρίσκεσαι για να τα καταφέρεις και να κάνεις αυτό ακριβώς που θέλεις. Υπάρχουν όμως ευκαιρίες, όχι όμως όπως είπαμε τόσες όσες θα υπάρξουν Αθήνα, όπως γνωρίζεις κι εσύ προσωπικά Ηρώ, μιας και την «έφαγες» με το κουτάλι! Όμως κανείς δεν χάνεται, αν το προσπαθήσει, όπου στον κόσμο κι αν βρεθεί!

Τι σου αρέσει στην πόλη μας; Και πες μου αν υπάρχει κάτι που σε ξενίζει…

Είναι μία πόλη κομβικό σημείο όπως είπαμε κι πριν, ανάμεσα σε δύο μεγάλες πόλεις, το καλοκαίρι είναι ένα πολύ φωτεινό μέρος, η απόσταση από τη θάλασσα είναι μόνο 7χλμ. Έχουμε πολλά όμορφα μέρη, όπως είναι και το πάρκο της Κατερίνης. Από τα πιο όμορφα και τα μεγαλύτερα σε επαρχιακό επίπεδο. Είναι βολική σαν πόλη κι έχει μία ηρεμία. Μου αρέσει επίσης ότι το αμάξι χρειάζεται σε σπάνιες περιπτώσεις, γιατί με τα πόδια είναι όλα δίπλα. Αυτό που με ξενίζει είναι το κυκλοφοριακό και η έλλειψη πάρκινγκ.

Περνάμε στα φανταστικά τζάκετς τα οποία φτιάχνεις και να τονίσω ότι έχεις δώσει και στην Αμερική… Πώς ξεκίνησε η ιδέα;

Η πρόφαση ήταν το να ξεφύγω από τα καθιερωμένα-συμβατικά, όπως είναι ένας καμβάς ή ένα μπλοκ ακουαρέλας κι ήθελα να φτάσω σε κάτι διαφορετικό το οποίο θα ήταν «ultra-flexing». Θα βγαίνεις έξω και θα κάνεις αυτό που λέμε «μπαμ», θα φοράς κάτι μοναδικό. Πλέον ο δυτικός τρόπος ζωής και τα δυτικά πρότυπα έχουν καθιερωθεί πάρα πολύ στη ζωή μας και είμαστε όλοι ίδιοι εξωτερικά. Τρόπος ντυσίματος, κινήσεως, συμπεριφοράς. Οπότε είπα τι μπορώ να κάνω στο ίδιο ρούχο, στο ίδιο τζάκετ, στο ίδιο κινητό που θα με ξεχωρίζει; Πρέπει να ζωγραφίσω πάνω στα ρούχα με μοναδικά σχέδια.

Τι συνέβη με την Αμερική; Ψάχνεσαι πολύ όμως κι από μόνος σου για το επόμενο βήμα…

Εννοείται. Η Κατερίνη έχει έναν μικρό αριθμό ατόμων και εγώ ήθελα να βγει και εκτός συνόρων η δουλειά και να απευθυνθώ σε ανθρώπους που θα ήταν πιο «εκλεπτυσμένοι» με τις τέχνες. Μέσω αυτών κι εγώ εξελίχθηκα, είδα τι ζητάει ο κόσμος στο εξωτερικό, ασχολήθηκα επίσης και με άλλα πράγματα, όπως με το πώς θα στήσω καλύτερα τα προϊόντα, πώς θα τα φωτογραφήσω, ποιες είναι οι ανάγκες, ποια σχέδια πουλάνε περισσότερο… Σε αυτό το site, λοιπόν, είδα ότι είναι κι άλλοι σαν εμένα, που κάνουν ακριβώς το ίδιο, τρομεροί στη δουλειά τους, επαγγελματίες. Υπήρχε μεγάλη ανταπόκριση κι από αυτούς, γιατί εκτίμησαν αυτή τη ζωγραφική τέχνη. Έβαλα κάποια προϊόντα εκεί, κυρίως για δημιουργούς κι έτσι έγινε η πρώτη παραγγελία από έναν Αμερικανό πελάτη. Καταχάρηκα γιατί έφυγα από τα εγχώρια όρια.

Οπότε όλη η ιδέα για το «For Fun Painting» ήταν η μοναδικότητα και το να ξεχωρίζεις;

Ακριβώς και για την «πλάκα». Γιατί έτσι ξεκίνησε το μοτίβο, η σκέψη, η ιδέα… Για πλάκα, αλλά με πολλή δουλειά. Αν κάποιος θέλει να ξεχωρίσει στο ρουχισμό, πρέπει οπωσδήποτε να κάνει ένα hand painting custom τζάκετ ή μπλούζα!

Είσαι στη ζωή σου «for fun» χαρακτήρας; Γιατί με τα δικά μου μάτια, διακρίνω την αισθητική που έχεις στην καθημερινότητά σου, να βγαίνει και στα ρούχα…

Έχεις καλή αισθητική ματιά Ηρώ, γιατί ισχύει. Μέχρι ένα σημείο τα έργα σου, παίρνουν και στοιχεία της προσωπικότητάς σου. Πρέπει να έχεις την τρέλα, την πλάκα, γιατί δεν γίνεται κι αλλιώς. Δεν επιβιώνεις αλλιώς και με την «πλάκα» πας και πιο εύκολα παρακάτω, σου φτιάχνει τη διάθεση. Αν τα παίρνουμε όλα τις μετρητοίς, δεν υπάρχει νόημα. Θετικότητα και να μην χαλάμε φαιά ουσία σε καταστάσεις άνευ λόγου και σημασίας.

Ποιες είναι οι επιρροές σου; Γιατί βλέπω στα πορτραίτα τα οποία κάνεις πολλές γυναικείες φιγούρες με πολύ χρώμα. Είναι υπαρκτές οι φιγούρες και τα πρόσωπα που ζωγραφίζεις;

Αρχικά να πω πολύ απλά κι όπως ακριβώς «ακούγεται» ότι το μου αρέσει το γυναικείο φύλο. Μου αρέσει η ανθρώπινη ομορφιά κι ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του μοναδική ομορφιά. Σίγουρα ωραίο είναι πάντα ό,τι αρέσει. Δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στην ομορφιά. Αντικειμενικότητα όπως λένε κι οι επιστήμονες υπάρχει μόνο στις συμμετρίες του προσώπου κάποιου ατόμου. Όλα τα υπόλοιπα είναι υποκειμενικά. Παίζει ρόλο το πού μεγάλωσες, σε ποια περιοχή, με ποια πολιτιστικά πρότυπα, ποιο είναι το ιδανικό της ομορφιάς κτλ. Ήθελα να αποτυπώσω μέσα στον καμβά κάθε φορά μια διαφορετική γυναικεία φιγούρα η οποία όμως ήταν και καθαρά θέμα διάθεσης της περιόδου που διένυα. Μπορεί ας πούμε να φτιάξω μια γυναίκα η οποία έχει έντονα εκφραστικά μάτια, γιατί τότε είχα μία έντονη δραστηριότητα στη ζωή μου. Δεν είναι όμως όλα υπαρκτά, βάζω και τη φαντασία μου ή μπορεί να δω κάτι το οποίο μου αρέσει και να το αποτυπώσω στον καμβά. Κάθε πορτραίτο έχει και διαφορά χαρακτηριστικά κι αυτό προσπαθώ να βγάλω, ούτως ή άλλως. Θα ήθελα όμως να σου μιλήσω και για το κίνημα «POP ART» και για το χρώμα.  Όλα τα έργα τότε είχαν έντονα χρώματα και πολλά χρώματα όπως φουξ, κίτρινο, λαχανί… Ήθελαν να δείξουν τη ζωηράδα των έργων, γιατί η ζωή είναι τόσο έντονη κι αυτά τα έργα έχουν και την περισσότερη ανταπόκριση. Σου βγάζουν μία ζεστασιά κατά την προσωπική μου άποψη, αν αυτά συνδυαστούν και σωστά. Σε ενεργοποιεί και σου παρέχει ένα ωραία συναίσθημα. Κάνω και πιο ήπια σχέδια, αλλά τα έργα μου είναι και πρεσβεύουν κυρίως το «POP ART» κίνημα.

Καλοκαίρι, ξεγνοιασιά και πιάνεσαι και στο να ζωγραφίζεις πάνω σε καπέλα. Μίλησέ μου γι αυτό το νέο σου εγχείρημα…

Βεβαίως και θα μιλήσουμε γι’αυτό το νέο concept και το ότι ο κόσμος ξεκινάει και γίνεται σιγά, σιγά πιο εκλεπτυσμένος στην αισθητική του, επενδύει χρόνο και χρήμα στην εμφάνισή του… Από ένα απλό βραχιόλι, μέχρι μία απλή μπλούζα, τώρα ήρθαν τα ψάθινα καπέλα που έχουν πάνω απλά minimal σχέδια. Πειραματίζομαι κυρίως πάνω σε αυτά με γραμμές, tribal σχήματα, mandala, σχήματα με λουλούδια. Τα ζητάει ο κόσμος και τα μαγαζιά κι είμαι πολύ χαρούμενος.

Να κλείσουμε με μια συμβουλή σου προς τα νέα παιδιά, με λίγα λόγια σε όσους θέλουν να ασχοληθούν με τη ζωγραφική και όχι μόνο και ίσως το σκέφτονται και έχουν δεύτερες σκέψεις, είτε πιστεύουν ότι δεν μπορούν να καταφέρουν πράγματα στην Κατερίνη… Τι θα τους έλεγες;

Πολύ κρίσιμη ερώτηση και πάρα πολύ σημαντική. Η αλήθεια είναι ότι έχω κάτσει και το έχω συζητήσει με τον εαυτό μου πάρα πολλές φορές. Στην αρχή σίγουρα έχεις ενδοιασμούς για το πώς θα πάει, αν θα πάει, τι θα γίνει… Η απάντηση που θα δώσω όμως δεν θα είναι μόνο πάνω σε αυτό που κάνω, αλλά και για κάθε τι καινούργιο που κάνει και θέλει να καταπιαστεί κάποιος. Σε οποιονδήποτε τομέα θέλεις να εδραιωθείς, χρειάζεται να έχεις πάθος. Το ξεκινάς, το δουλεύεις. Βάζεις προσωπική προσπάθεια, προσωπική φροντίδα, αφιερώνεις χρόνο σε αυτό. Θα σου κλείσουν και πόρτες, θα δεις ότι θα έχεις και ανταπόκριση, μετά θα δεις ότι κάτι στραβώνει, αλλά εσύ πρέπει να είσαι εκεί και να πας πάλι από την αρχή. Ο κόσμος όμως θα πιστέψει σίγουρα σε εσένα, γιατί αν κάνεις 100 έργα, στον καθένα να αρέσουν από 10, είναι αρκετά για να σου πει ο άλλος είσαι καλός και να ακούσεις το «μπράβο». Η πραγματική μάχη όμως δεν είναι να αρέσεις στον κόσμο, είναι η μάχη με τον εαυτό σου. Αν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έχεις την ανταπόκριση που θέλεις, εκείνη τη στιγμή είναι που πρέπει να μην τα παρατήσεις. Εκεί πρέπει να πεισμώσεις. Στο τέλος της ημέρας είσαι μόνος σου κι η όλη δουλειά γίνεται σε συνδυασμό με τον εαυτό σου. Όπου βγει κι όσο βγει. Σίγουρα όμως κάπου θα σε βγάλει αυτός ο δρόμος που διάλεξες. Το έζησες όμως και θα έχεις να το λες ότι κατάφερες κάτι. Είναι ένα προσωπικό επίτευγμα!

 

Οι ειδήσεις της Πιερίας με ένα κλικ.