Κάθε γωνιά τῆς φιλτάτης Πατρίδας μας εἶναι κι ἕνας τόπος μαρτυρικός. Ἔχει νά παρουσιάσει Ἁγίους ἀνθρώπους, πού ἔζησαν μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς, μή «τά ἐπίγεια φρονοῦντες». Ἁγίους, ὁσίους καί μάρτυρες, πού ἀκτινοβολώντας μέ τό φῶς τῆς πίστεως, τῆς ἁγίας βιωτῆς καί τῆς θυσίας τους, ἔγιναν πασίγνωστοι ὄχι μόνο στήν ἐποχή τους, ἀλλά κατά τό βιβλικό: «δίκαιοι εἰς τόν αἰῶνα ζῶσι», καί στούς μεταγενεστέρους. Τά συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι γεμάτα ἀπό τά φωτεινά αὐτά παραδείγματα, γιά νά ἀποδεικνύεται περίτρανα ὅτι ἡ ἁγιότητα εἶναι δυνατόν νά «κατακτηθεῖ» σέ κάθε ἐποχή καί ἀπό ὅλους τούς πιστούς.
Ὑπάρχει ὅμως καί πλῆθος Ἁγίων καί μαρτύρων, πού εἶναι ἄγνωστοι. Δέν ὑπάρχει γι’ αὐτούς καμία γραπτή μαρτυρία. Ἔζησαν πάνω στή γῆ ἀναζητώντας «τό οὐράνιο πολίτευμα». Ὑπέφεραν ἐδῶ μέ τήν παρηγοριά τῆς προσμονῆς τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Τό ὄνομά τους μπορεῖ νά τό βρεῖ κανείς σέ κάποια γωνιά, σέ κάποιο μνῆμα, σέ κάποιο ταπεινό ἐκκλησάκι, σίγουρα στή συνείδηση τῶν πιστῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς, μιά καί ἡ δύναμη τῆς λήθης στέκεται ἀνήμπορη νά τό ξεθωριάσει μέσα στό χρόνο.
Ἡ Ἁγία Κόρη τοῦ Ὀλύμπου ἀνήκει στήν κατηγορία αὐτῶν τῶν ἀγνώστων Ἁγίων. Ἀποτελεῖ ἕνα παράδειγμα καί ἕνα θαῦμα. Εἶναι μία θαυμαστή ἀκτινοβολία τῆς πίστεως, μία νίκη τῆς ἁγιότητας ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας. Εἶναι μία μαρτυρία καί ἕνα μαρτύριο. Ἀποδεικνύει τήν ὑπεροχή τῆς καρδιᾶς τῆς ἠλεκτρισμένης ἀπό τό μεγαλεῖο του Θεοῦ.
ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΟΡΗΣ
Γιά τήν καταγωγή, τήν ζωή, καθώς γιά τό μαρτύριο τῆς Ἁγίας λιγοστά στοιχεῖα γνωρίζουμε. Ἀκόμη καί τό ὄνομά της εἶναι ἄγνωστο, γι’ αὐτό καί οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς τήν ὀνόμασαν Ἁγία Κόρη (Ἅγιο Κορίτσι). Γεννήθηκε καί ἔζησε στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνα. Οἱ διάφορες λαϊκές παραδόσεις πού διασώθηκαν στήν περιοχή τῆς Βροντοῦς Πιερίας, εἶναι αὐτές πού δίνουν τήν δυνατότητα νά γνωρίζουμε τά σχετικά μέ τή ζωή της. Παρόλο πού οἱ προφορικές παραδόσεις στίς λεπτομέρειές τους δέν συμπίπτουν, ὁ πυρήνας αὐτῶν τῶν παραδόσεων εἶναι ὁ ἴδιος.
Ἀδιάψευστο γεγονός εἶναι ὅτι, ἡ Ἁγία Κόρη, ἡ Ἁγία του Ὀλύμπου, ἔζησε στήν ἐποχή τῆς Ὀθωμανικῆς τυραννικῆς σκλαβιᾶς, καταγόταν ἀπό ἕνα χωριό τῶν Ἰωαννίνων (ἴσως τό Ζαγόρι) καί ἦταν νέα σπάνιας ὀμορφιᾶς. Ἀλλά καί μέσα στό ὡραιότατο σῶμα της ὑπῆρχε ψυχή ὄμορφη, καθαρή καί ἁγία, πού ἀναζητοῦσε τό Θεό. Μέ τήν ὥριμη σκέψη, πού διέθετε ἀπό νεαρή ἡλικία, μέ τήν πίστη καί τήν προσευχή της ἀφιερώθηκε στό Θεό καί ἔμεινε ἄτρωτη ἀπό τούς πειρασμούς τῆς ζωῆς καί τῆς παγίδες τῆς ἁμαρτίας. Στάθηκε ἁγνή Κόρη, ἀμόλυντη στήν ψυχή καί στό σῶμα. Δέν παρασύρθηκε ἀπό τίς σειρῆνες τῆς ματαιότητος, πού γλυκά ἔρχονται νά πλανήσουν τά νιᾶτα μέ ἐφήμερες χαρές. Ἡ ἐσωτερική της ἁγνότητα νίκησε κάθε ματαιότητα καί ὑπερηφάνεια, πού μποροῦσε νά τήν προκαλέσει ἡ κολακεία καί ἡ αὐτοπεποίθηση τῆς ὀμορφιᾶς της.
Στά μαῦρα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας, κάθε Τοῦρκος, πολύ περισσότερο κάθε πασᾶς, μέ τό δικαίωμα τοῦ κατακτητῆ, ἐκτός ἀπό τίς ἄλλες αὐθαιρεσίες, συνήθιζε νά ἁρπάζει μέ βία, κατά τήν ὄρεξή του, ὅποια γυναίκα ἤ κοπέλα τοῦ ἄρεσε γιά τά αἰσχρά καί ἀπάνθρωπα χαρέμια του. Σκλαβιά, ἀτίμωση καί βάναυσος βιασμός χωρίς σταμάτημα, μαρτύριο τῆς Ἑλληνίδας Χριστιανῆς!
Τόν ἴδιο κίνδυνο πέρασε καί ἡ Ἁγία Κόρη. Σύμφωνα μέ μιά διήγηση, κάποια μέρα περνοῦσε ἀπό τό χωριό τῆς Ἁγίας, ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Ἀλῆ πασᾶ. Ὅταν εἶδε τήν Ἁγία ἔμεινε κατάπληκτος ἀπό τήν σπάνια ὀμορφιά της καί τήν πρόδωσε στόν Ἀλῆ πασᾶ, γιά νά ἔχει τήν εὔνοιά του. Ἐκεῖνος ἀμέσως διέταξε ἕνα ἀπόσπασμα νά κυκλώσει τό σπίτι της μέ ἀπόλυτη μυστικότητα, νά τήν συλλάβουν καί νά τήν ὁδηγήσουν στό χαρέμι του. Ἡ πρόνοια ὅμως τοῦ Θεοῦ δέν τήν ἄφησε. Μέσα στό ἀπόσπασμα ὑπῆρχε καί κάποιος ἑλληνικῆς καταγωγῆς, πού μέσα του συντηροῦσε ἀκόμη λιγοστές ἀναλαμπές συνειδήσεως. Ξέφυγε τή νύχτα κρυφά ἀπό τό ἀπόσπασμα καί τά ξημερώματα ἔφτασε στό χωριό της καί τῆς εἶπε πώς, ἄν θέλει νά σωθεῖ πρέπει νά φύγει, γιατί οἱ Τοῦρκοι ἔρχονται νά τήν πιάσουν. Ἀμέσως ἡ Ἁγία πῆρε τό εἰκόνισμα τῆς Παναγίας καί τοῦ Χριστοῦ καί ἔφυγε. Τό βράδυ περπατοῦσε μέσα στά ἄγρια βουνά κάτω ἀπό τό φῶς τοῦ φεγγαριοῦ καί τήν ἡμέρα κρυβόταν στήν πυκνή βλάστηση τῶν δασῶν.
Μετά ἀπό πολλές μέρες ταλαιπωρίας καί ἀγωνίας ἔφτασε στήν παλιά Βροντοῦ καί βρῆκε καταφύγιο, κοντά στό ἐξωκκλήσι τῆς Ἁγίας Τριάδος, στούς πρόποδες τοῦ Ὀλύμπου. Ὑπῆρχε καί ἐπικοινωνία μεταξύ Βροντοῦς καί μερικῶν χωριῶν τῆς Ἠπείρου, ἀπό ὅπου οἱ κάτοικοι ἔρχονταν καί δούλευαν σάν ξυλοκόποι. Ἴσως νά ἔφτασε στή Βροντοῦ μέ τή βοήθεια καί συνοδεία ξυλοκόπων. Ἄγνωστο εἶναι, πόσο καιρό ἔζησε ἡ Ἁγία στή Βροντοῦ. Ἀλλά κι ἐκεῖ δέν μποροῦσε νά εἶναι ἀσφαλής. Συνέχεια ζοῦσε μέ τό φόβο.
Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΟΡΗΣ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ
Ὁ Ἀλῆ πασᾶς πληροφορήθηκε τή διαμονή της στό χωριό Βροντοῦ καί ἔστειλε Τούρκους νά τήν συλλάβουν. Ἡ Ἁγία κυνηγημένη, ἔφυγε στό τελευταῖο της καταφύγιο, σέ μιά βαθιά χαράδρα στούς πρόποδες τοῦ Ὀλύμπου.
Ζώντας ἀσκητικά μέσα στή χαράδρα ἐπί ὀκτώ χρόνια, σύμφωνα μέ μιά παράδοση, ἄσκησε τό σῶμα της μέ τή στέρηση τῆς τροφῆς καί ὑπομένοντας τίς ποικίλου εἴδους κακουχίες, ἀντλώντας δύναμη καί παρηγοριά μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή της. Ἀπό κάποιες προφορικές παραδόσεις μαρτυρεῖται πώς, ἡ Ἁγία βρισκόταν συνεχῶς σέ στάση δεήσεως μπροστά στό προσκυνητάριο, ὅπου ὡς πολύτιμο θησαυρό φύλαγε τό εἰκόνισμα τῆς Παναγίας, πού πῆρε μαζί της φεύγοντας. Οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς βέβαια δέν εἶχαν τήν δυνατότητα νά συναναστραφοῦν μαζί της, διότι ἡ ἴδια ἀποστασιοποιημένη κρατοῦσε ἐπιμελῶς μυστική τήν ταυτότητά της, τό ὄνομά της καί τήν καταγωγή της, φοβούμενη μήπως κάποιος τήν προδώσει. Μέ τή σιωπή της ὅμως, τήν προσευχή καί τήν ἀσκητική της ζωή ἀποτελοῦσε ἕνα ζωντανό παράδειγμα ἁγιότητας στούς κατοίκους τῆς περιοχῆς. Ἡ Ἁγία Κόρη ἔπειτα ἀπό τήν μαρτυρική παραμονή της στό «ἀσκητήριό» της παρέδωσε τήν Ἁγία της ψυχή εἰρηνικά.
Σύμφωνα μέ ἄλλες προφορικές μαρτυρίες τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς, ἡ Ἁγία κυνηγημένη ἀπό τούς Τούρκους βρέθηκε μπροστά στή βαθιά καί ἀπότομη χαράδρα, ὅπου εἶναι κτισμένο τό σημερινό ἐκκλησάκι. Μπροστά στό φοβερό δίλημμα, νά συλληφθεῖ ἀπό τούς Τούρκους ἤ νά κατεβεῖ στή χαράδρα μέ κίνδυνο νά σκοτωθεῖ, προτίμησε τό δεύτερο. Ἔπεσε στό βάθος τῆς χαράδρας μέσα στό ποταμάκι καί σκοτώθηκε.
Ἄλλες μαρτυρίες τῶν κατοίκων, πάντα προφορικές, ἀναφέρουν, πώς σώθηκε ἀπό τήν καταδίωξη τῶν Τούρκων μέ θαῦμα. Ἄνοιξε μέ τήν προσευχή της ἕνα μεγάλο δέντρο ἤ ἕνας τεράστιος βράχος καί ἔκρυψε ἐκεῖ τό παρθενικό σῶμα της.
Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΟΡΗΣ
Μετά τό μαρτυρικό τέλος τῆς Ἁγίας, κάτοικοι τῆς Βροντοῦς ἐπ’ ἀρκετό χρονικό διάστημα ἔβλεπαν, νύχτα καί ἡμέρα, ἀπό τήν χαράδρα ὅπου ἔμενε ἡ Ἁγία, ἀκτίνες φωτός νά πλημμυρίζουν ὅλη ἐκείνη τήν περιοχή. Εὐσεβεῖς κάτοικοι κατέβηκαν μέ φόβο Θεοῦ στήν ἀπόκρημνη χαράδρα καί βρῆκαν τό νεκρό σῶμα τῆς Ἁγίας μπροστά στό προσκυνητάρι της. Τό ἔθαψαν στόν ἴδιο τόπο μέ εὐλάβεια καί σεβασμό. Ἀργότερα, σ’ αὐτό ἀκριβῶς τό σημεῖο ἔκτισαν ἕνα μικρό ἐκκλησάκι ἐπ’ ὀνόματι τῆς Ἁγίας Κόρης, χωρίς ποτέ νά μάθουν τό ὄνομά της.
Κοντά στό ἐκκλησάκι ὑπάρχει καί μία μικρή σπηλιά, στήν ὁποία μπαίνει κανείς σκυφτά. Σ’ αὐτή τή σπηλιά εἶναι πολύ πιθανόν νά κρυβόταν ἡ Ἁγία Κόρη, διότι ἔχει ὡς κρυψώνας μεγάλα πλεονεκτήματα. Δύσκολα ὑποψιάζεται κανείς ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχει αὐτή ἡ σπηλιά, γιατί εἶναι σκεπασμένη μέ πλούσια βλάστηση. Ἀλλά καί χωρίς τή βλάστηση, κρύβεται πίσω ἀπό τό μονοπάτι.
Ὁ τόπος αὐτός ὅλος ἁγιάστηκε ἀπό τό πέρασμα τῆς Ἁγίας. Ἄρρητη εὐωδία πλημμύρησε τήν περιοχή. Οἱ Χριστιανοί ἀπό τότε μέ εὐλάβεια καί πίστη βαθιά πηγαίνουν καί προσκυνοῦν. Καί μέ τό ἁγίασμα, πού ἀναβλύζει κάτω ἀπό τό προσκυνητάρι τῆς Ἁγίας, θεραπεύονται οἱ πάσχοντες ἀπό σωματικές καί ψυχικές ἀρρώστιες. Μέ τά πολλά θαύματά της, πού διασώθηκαν καί καταμαρτυροῦνται ἀπό τούς κατοίκους τῆς περιοχῆς καί πού τά βίωσαν προσωπικά, καθιερώθηκε στή συνείδηση τῶν Χριστιανῶν τῆς Πιερίας. Μέ τό χρόνο, τό προσκύνημά της ἀπέκτησε καί Πανελλήνιο χαρακτῆρα.
Πιστοί ἀπό ὅλα τα μέρη τῆς Πατρίδας μας, μέ πίστη καί εὐλάβεια καταφθάνουν στό προσκύνημά της καί κατεβαίνοντας τά πολλά σκαλοπάτια γιά τή μεγάλη χαράδρα, ἀνάβουν εὐλαβικά το κερί τους καί «ἀκουμποῦν» τό σεβασμό τους πρός τό μαρτυρικό πρόσωπο τῆς Ἁγίας. Παρ’ ὅλο πού δέν ἔχει γίνει ἀκόμη ἐπίσημα ἡ ἀναγνώρισή της, στή συνείδηση τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ τιμᾶται ὡς Ἁγία.
Ἡ Ἱερά Μητρόπολή μας ἀφιερώνει τό ἐγκόλπιο ἡμερολόγιο τοῦ 2020 στήν παρθενομάρτυρα «ἄγνωστη» – κατ’ ὄνομα – Ἁγία Κόρη τοῦ Ὀλύμπου Πιερίας, μέ τήν εὐχή σύντομα νά ἁγιοκαταταχθεῖ καί νά συμπεριληφθεῖ στούς ἐπίσημους καταλόγους τῶν Ἁγίων της Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, καί οἱ πιστοί νά συνεχίζουν νά προστρέχουν μέ εὐλάβεια στή μνήμη της καί νά ἐπικαλοῦνται τίς δραστικές πρεσβεῖες της.
Μεγαλυνάρια τῆς Ἁγίας Κόρης
Χαῖρε, Ἁγία Κόρη, Νύμφη Χριστοῦ. Χαῖρε τοῦ Ὀλύμπου καί Ἰωαννίνων θεῖος βλαστός χαῖρε, ἥ τάς νόσους κι ὄμματα θεραπεύεις καί πάσης βλάβης, σώζεις, ὡς Καλλιπάρθενος.
Τό ἁγίασμά σου ἀνεδείχθη θαυματουργόν, βρύση ἰαμάτων, Ἁγία Κόρη, κι ἰάσεις χαρίζεις παντοδαπάς τούς σέ προσκαλουμένους, τ’ Ἅγιον ὄνομά σου καί πίστει προστρεχόντων τῷ ἁγίῳ τάφῳ Σου.
Χαῖρε τῆς Παρθενίας, ἄστρον λαμπρόν, χαῖρε Ἁγία Κόρη, ἡ τῶν παρθένων προστάτης μέγας καί νοσούντων ὁ Ἰατρός, χαῖρε καί θεία Αἰκατερίνη, σεπτή νύμφη τοῦ Κυρίου, Χριστός ὑπάρχει, πᾶσι, μαρτύρων καύχημα.
Θεόκτιστος Μοναχός
Διονυσιάτης
Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Κόρης
Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε
Ὡς θῦμα εὐπρόσδεκτον, τήν Παρθενίαν τήν σήν, Χριστῷ προσενήνοχας, ἀνδρειοτάτη ψυχή, μισοῦσα τά πρόσκαιρα. Ὅθεν Ἁγία Κόρη, ἀναβλύζεις ἰάσεις, πᾶσι τοῖς προσιοῦσι, τῷ ἁγίῳ σου τάφῳ, καί πίνουσιν ἐν πίστει, ἐκ τοῦ σοῦ ἁγιάσματος.
Μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης
Ὑμνογράφος
