Το βάρος της πολιτικής αποτυχίας στην Ελλάδα έγινε τα τελευταία χρόνια δυσβάσταχτο για τους Ελληνες. Σαν βασικός ένοχος και οιονεί κατηγορούμενος αυτής της χωρίς τέλος ελληνικής περιπέτειας εμφανίζεται επανειλημμένα να είναι ο διεφθαρμένος Ελληνας και κατ επέκταση η ελληνική οικογένεια βασική ένοχος και αυτή για την κακή ποιότητα των Ελλήνων.
Συνδέοντας με τον τρόπο αυτό την ελληνική οικογένεια με την κατάρρευση της ελληνικής κοινωνίας και τα αθεράπευτα προβλήματα της οικονομίας, με τις κακές συνήθειες των Ελλήνων, με την πρωτοφανή άποψη ότι όλα ξεκινούν και οφείλονται εκεί. Πουθενά στον κόσμο δεν έχει διατυπωθεί παρόμοια θεωρία για ένα λαό. Δεν είναι καλύτεροι άνθρωποι ή οικογενειάρχες οι Εγγλέζοι από τους Γάλλους, οι Γερμανοί από τους Ιταλούς ή οι Δανοί από τους Κουβανούς, ούτε έχει φορτώσει κανείς (και σωστά) στο λαό της Κολομβίας τη διαφθορά και την αποτυχία του συστήματος. Γιατί η πολιτική είναι αυτή που έχει καθοριστικές επιπτώσεις στη ζωή, στις δυνατότητες, στη συμπεριφορά, στην καθημερινότητα, στην κουλτούρα και τις συνήθειες των ανθρώπων.
Αυτό που κάνει κόλαση ενδεχομένως τη ζωή στην Κολομβία και σχεδόν παραδεισένια στη Δανία δεν είναι η οικογένεια, είναι η πολιτική. Είναι η πολιτική που συντέλεσε να γίνει το ακραίο βόρειο τοπίο της Δανίας με τους λιγοστούς φυσικούς πόρους το πετυχημένο κράτος που είναι σήμερα. Δεν είναι ιστορικά η πρώτη φορά που εμφανίζεται η θεωρία της συλλογικής διαφθοράς για εμάς. Αυτή η περίεργη θεωρία έχει χαρακτηριστικά ρατσισμού, ίσως για την παραμονή ενός λαού σε νοσηρή εθνική μειονεξία και μετάθεση ευθυνών για τη γενεσιουργό αιτία. Οι Ελληνες παρ όλα αυτά είμαστε σε θέση να αξιολογούμε σωστά την αξία της εστίας, της οικογένειας και της πατρίδας. Είμαστε βαθιά δεσμευμένοι με τους ανθρώπους μας, χαιρόμαστε με αυτούς και αναγνωρίζουμε την ισορροπία που έρχεται από τη δέσμευση αυτή. Επενδύουμε στα παιδιά μας, ξοδεύοντας για τη μόρφωσή τους, συμπληρώνοντας,αναπληρώνοντας και πληρώνοντας μόνιμα τα πολλά κενά μιας πολυδάπανης, ελλειμματικής, αναποτελεσματικής πολιτείας. Κάνοντας υπερβάσεις, διαψεύδοντας πολλές φορές προγνωστικά,προβλέψεις και δεδομένα. Οι πετυχημένοι πολίτες του κόσμου, όπως ξέρουν να γίνονται οι Ελληνες, προκύπτουν γιατί έχουμε κατακτήσει μη ρατσιστικά και πετυχημένα την έννοια της πατρίδας, του έθνους και της οικογένειας. Και γι αυτό, για να πάμε επιτέλους μπροστά χρειάζεται κάποιοι να ξεκολλήσουν και να συνειδητοποιήσουν ότι ο πατριωτισμός είναι προοδευτική δύναμη. Οτι τα εθνικά κράτη δίνουν διάθεση και τεράστια δύναμη στους ανθρώπους να δράσουν. Οτι κράτη με ισχυρές εθνικές ταυτότητες είναι αυτά που πρωτοστάτησαν και πρωτοστατούν στις βιομηχανικές και όχι μόνο εξελίξεις. Οτι δικαιούνται τη χλεύη κάποιες ρατσιστικές, ανόητες λύσεις για «μπόλιασμα» των μη αναπαραγόμενων Ελλήνων με μαζικά φερτούς πληθυσμούς. Δεν βρίσκονται σε τέτοια βαρβαρότητα λύσεις στην Ελλάδα. Η χώρα χρειάζεται παρόντα, με αξιοπρέπεια, δυνατότητες και αλώβητα τα παιδιά της, τις οικογένειες και τους ανθρώπους της.
Υπάρχει βασική πρωτογενής ευθύνη και χρέος όσων ασκούν δημόσια ή πολιτική εξουσία να βρίσκονται αποτελεσματικά στην υπηρεσία του Ελληνικού λαού. Γιατί αυτό είναι που λείπει. Και είναι γι αυτό που αποδεικνύονται πάντα ελλιπείς, νικημένοι, τραγικοί και μοιραίοι αυτοί που συνεχίζουν κόντρα στην πραγματικότητα, την ιστορία και το μέλλον της πατρίδας να το αρνούνται.
