Μενού Κλείσιμο

Η Πολιτική δίχως πολίτες με πολιτικά είδωλα και σύμβολα συμβάλλει στην «επιδημία της υποκρισίας» – Άρθρο του Αναστάσιου Καραΐσκου

Του Αναστάσιου Καραΐσκου

Δικηγόρου, Πολιτικού Επιστήμωνα

 

Το πολιτικό μας σύστημα έχει καταπέσει στη συνείδηση των πολιτών εκμηδενισμένο και ανυπόληπτο. Αποτελεί γενική διαπίστωση, ότι η πολιτική δεν είναι ηθική λειτουργία, δε διδάσκει ήθος, δε σέβεται αξίες, δε βιώνει ιδέες ώστε να μπορέσει να τις μεταγγίσει στο κοινωνικό σώμα.

 

Μεγαλώνουμε σε μία κοινωνία που ασφυκτιά στα δίχτυα κακών θεσμών και τύπων που έχουν αποξεράνει κάθε ικμάδα αληθινής και αυθεντικής ζωής, σε έναν πολιτικό πολιτισμό που οι αφελείς υπερηφανεύονται.

Η λειτουργία του πολιτικού συστήματος δεν φάνηκε από την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος να επηρεάζεται αισθητά, αφού επί της ουσίας ήταν και εξακολουθεί να είναι, πρωθυπουργοκεντρική. Το ελληνικό κράτος μέσα από τις ασφυκτικές προδιαγραφές του έντονου και απροκάλυπτου οικονομικού και κρατικού πατερναλισμού έφερε αρκετές φορές στη δίνη των πολιτικών σκοπιμοτήτων και το θεσμό του ΠτΔ, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ενός πολλαπλά κηδεμονευόμενου πολιτικού συστήματος.

…Συνεχείς νομοθετικές μεταβολές επί παντός επιστητού και με τη «λίστα» να κυριαρχεί ακόμη στην εκλογική νομοθεσία μας διότι υπάρχει φοβία στο »σταυρό προτίμησης», και επιδιώκουμε προκαθορισμένα ψηφοδέλτια με περιορισμένους και προεπιλεγμένους Υποψηφίους…

…Κατά τα λοιπά μιλάμε για Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και Αναπτυξιακή παιδεία, όταν βιώνουν οι πολίτες διαρκώς μία δημοκρατία στα μέτρα ορισμένων…

Ας συνειδητοποιήσουν λοιπόν, οι Πολιτικοί μας, ότι αξιοποιώντας συμβολικά έναν άνεργο, έναν ανάπηρο, έναν νέο, μία γυναίκα κ.λ.π.

 

Δεν τιμάται ούτε ο άνεργος, ούτε ο ανάπηρος, ούτε ο νέος, ούτε η γυναίκα, διότι πολιτική είναι να παράγεις έργο για κάθε άνεργο, για κάθε ανάπηρο, για κάθε νέο, για κάθε γυναίκα. Ορθό και Δίκαιο έργο είναι οι Κρατικοί θεσμοί να λειτουργούν ώστε να αναπτυχθεί κατάλληλη πολιτική για την ανεργία, για τη νεότητα, για την αναπηρία, για τη γυναίκα, για κάθε άτομο πάντοτε και παντού στην επικράτεια της Χώρας μας.

Εμείς ζούμε ακόμη την εποχή των Συμβόλων-Ειδώλων, με απεριόριστη επιστημονική ανεργία και ευτελείς εργασιακές αμοιβές, αδυναμία πρόσβασης των αναπήρων σε πολλούς δημόσιους χώρους, με μετανάστευση των νέων ελλήνων στο εξωτερικό, με το έμφυλο χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών (σε βασικούς τομείς, π.χ. την εργασία, τα χρήματα, τη γνώση, το χρόνο, την εξουσία και την υγεία απέχουμε από την επίτευξη της ουσιαστικής ισότητας και για το λόγο αυτό χρειάζονται οριζόντιες πολιτικές σε όλους τους τομείς, με έμφαση στην εναρμόνιση οικογενειακής/ιδιωτικής με την επαγγελματική ζωή, την τόνωση της γυναικείας εργασίας, ενίσχυση των ψηφιακών δεξιοτήτων των γυναικών, την επιδότηση-αναγνώριση της οικιακής απασχόλησης, τη συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων κ.α.).

Συνεπώς δεν υπάρχουμε αλλά ‘‘παίζουμε’’ τους υπάρχοντες, έρμαια του ‘‘θεατρινισμού’’.

 

Στην Ελλάδα μας, το πολιτικό σύστημα έμαθε να αυτοεξυπηρετείται χωρίς να εξυπηρετεί. Σταθερά ανεύθυνο μονολογεί, εύχεται, υπόσχεται, δεν ακούει.

Μεγαλώνουμε σε μία κοινωνία που μιλά για ειρήνη και εξοπλίζεται εντατικά, μιλά για δικαιοσύνη και αδικεί συστηματικά, μιλά για αξιοκρατία και ενεργεί με κριτήρια αναξιοκρατικά. Πολίτες και Πολιτικοί μαθαίνουν την τέχνη των συμβιβασμών, καταθέτουν τη συνείδησή τους στην Τράπεζα των Συναλλαγών και προετοιμάζουν τις μάσκες ‘‘των ηθικών και προοδευτικών’’.

Δεν έχει συνειδητοποιηθεί ακόμη, ότι τα υψηλά αξιώματα δε σημαίνουν μεγάλα προνόμια αλλά μεγάλες υποχρεώσεις.

 

Το πολιτικό μας σύστημα και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης φαίνεται να προκαλούν ένα ηλεκτρονικό όπιο ελεγχόμενης αποπληροφόρησης ή παραπληροφόρησης μειώνοντας τα κοινωνικά αντανακλαστικά και συντελώντας έτσι σε μία μορφή πνευματικής υποταγής της ‘‘ κοινωνίας των τηλεϋπηκόων’’. Το κοπάδι, όταν χωνεύει το χόρτο, ακούει τη φλογέρα του τσοπάνη. Όταν τον άνθρωπο τον πάρεις τη ψυχή όλα τα άλλα τα δίνει ευχαρίστως. Η κοινωνία αμήχανη, φαίνεται λοιπόν, να αποκτά το αίσθημα της αγέλης, δείχνει μία ναρκωμένη κοινωνία με πνευματική και συναισθηματική στείρωση. Ο πολίτης σκέπτεται σαν μηχανή, ζεί για να καταναλώνει, δεν χρειάζεται ιδέες για να ζει, γίνεται λοιπόν ‘‘χαυνοπολίτης – εξάρτημα’’.

Στην ελληνική πολιτική ζωή, το αληθοφανές ψέμα μιας πολιτικής μυθολογίας βιώνεται καθημερινά. Η κυνική επιχειρηματολογία ορισμένων πολιτικών πράξεων φανερώνει, ότι πολίτες και πολιτικοί γίνονται προϊόντα προπαγάνδας. Μωραίνεται η σκέψη, ερειπώνεται η ψυχή, ερημώνεται η ζωή μας και το ‘‘κοπάδι – κοινωνία’’ δένει ψυχαναγκαστικά συρόμενο και διασυρόμενο. Φαινομενικά ενωμένο αλλά ουσιαστικά αποξενωμένο. Μαθαίνει να αγοράζει κάτι που του υποδεικνύεται και συνηθίζει να ψηφίζει όποιον του υποδεικνύεται.

Ας σταματήσουμε επιτέλους την επικίνδυνη καθ-ιέρωση των ειδώλων και συμβόλων ως ευπρόσδεκτη κοροϊδία.

 

Η Πολιτική και Πολιτειακή Ηγεσία μας, ας ανατρέψει αυτήν την αυταπάτη του πολίτη και ας τον ικανοποιήσει αληθινά και όχι πλασματικά. Ας δείξει μία νέα ευαισθησία με ειλικρινή αγάπη, διότι δικαιοσύνη είναι να δίνεις στον καθένα το ‘‘οφειλόμενο’’.

Οι ειδήσεις της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.