Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Η ταινία που μου έμεινε στο μυαλό ως η πιο πειραματική και πρωτότυπη της περσινής μυθικής, για τα δεδομένα του κινηματογράφου, χρονιάς είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ο Φάρος. Η ταινία του Robert Eggers έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ των Καννών στις 19 Μαΐου 2019 πριν την θεατρική της πρεμιέρα τον Οκτώβριο. Με την πρώτη θέαση του τρέιλερ καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε γιατί αυτή η ταινία ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες του 2019. Γυρισμένη εξολοκλήρου σε ασπρόμαυρο φιλμ και με παλιακή αναλογία απεικόνισης, την 1:19:1, η οποία χρησιμοποιούταν κατά την μεταβατική περίοδο όπου η βιομηχανία του κινηματογράφου εισήγαγε τον ήχο στις παραγωγές (μέσα του 1920 με αρχές 1930). Κακά τα ψέματα το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει κανείς στην ταινία είναι αυτές οι τεχνικές επιλογές.

Γραμμένη από τα αδέρφια Eggers και σε σκηνοθεσία ενός από τους δύο, του Robert Eggers, γνωστού πλέον σκηνοθέτη τρόμου μετά την είσοδο του στη βιομηχανία με το καταπληκτικό The Witch το 2015, το The Lighthouse αρχικά προοριζόταν ως μια πιο σύγχρονη έκφραση από τον Max Eggers της ομώνυμης ιστορίας του Edgar Allan Poe, η οποία έμεινε ατέλειωτη αφού ο Poe πέθανε πριν την ολοκληρώσει. Στη συνέχεια όμως, όπως έχει ήδη γραφτεί, η παραγωγή βρήκε αδιέξοδο και ο Max θέλησε να δουλέψει με τον αδερφό του και να μετατρέψουν το πρότζεκτ σε ένα θρίλερ εποχής. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κατάμαυρο ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει με όνειρο πυρετού (fever dream όπως το λένε οι Αμερικάνοι).

Ο εμβληματικός Willem Dafoe και ο ηθοποιός που έκανε την μεγαλύτερη ποιοτική στροφή στην καριέρα του μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις ταινίες Twilight, o Robert Pattinson, έχουν τον ρόλο δύο φαροφυλάκων οι οποίοι χάνουν το μυαλό τους και τη λογική τους στο απόμακρο νησί που τους ανατέθηκε ως πόστο μετά από μια τεράστια καταιγίδα που τους αφήνει εγκαταλελειμμένους και αβοήθητους. Αν υπάρχει ένα κομμάτι της ταινίας που πήρε περισσότερους επαίνους από αυτό της κινηματογράφησης και της εικόνας, αυτό είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Ο Dafoe «κουβαλάει» πολλές σκηνές με το τρομακτικό του ταλέντο και την τεράστια εμπειρία του (κλασικός oldschool method ηθοποιός, όπως λέμε αυτούς που μπαίνουν στον ρόλο με τη μέθοδο Στανισλάφσκι). Όμως ακόμα και αυτός επισκιάζεται σε συγκεκριμένες σκηνές από το δυναμισμό του Pattinson σε ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας.

Πίσω από την επιφανειακή ιστορία τρόμου, κρύβονται, όπως σε όλα τα μεγάλα και δουλεμένα έργα ένα σωρό συμβολισμοί και φιλοσοφικές ευαισθησίες. Ο Eggers παραδέχτηκε πως το φιλμ είναι επηρεασμένο πολύ από τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Jung και του Freud, κάτι που είναι εξόφθαλμο με την φαλλική εικόνα του φάρου, αλλά και με την οιδιπόδεια και σχεδόν ομοφυλοφιλική σχέση του Winslow (Pattinson) με το αφεντικό του, τον Thomas Wake (Dafoe). Υπάρχει μια άλφα ατμοσφαιρική ένταση στις αλληλεπιδράσεις των δύο πρωταγωνιστών, η οποία γίνεται ολοένα και πιο δυνατή όσο προχωράει η ταινία. Όσον αφορά τον μυθολογικό της συμβολισμό, θα λεγε κανείς πως είναι ένα φιλοσοφικό πάρτι στο οποίο διαβάζεται δυνατά η θεωρία των αρχετύπων του Jung, των αρχαϊκών δηλαδή εικόνων που μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι χωρίς να το καταλαβαίνουν λόγω του συλλογικού ασυνειδήτου, του κομματιού δηλαδή του μυαλού που, σύμφωνα με τον Jung, είναι γενετικά σχεδιασμένο να υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και που δε σχηματίζεται με τις προσωπικές εμπειρίες του καθενός όπως θα ήταν το φυσιολογικό. Ο Wake παραπέμπει στον μυθολογικό χαρακτήρα του Πρωτέα, του θαλάσσιου θεού-δαίμονα, και ο Winslow, όσο περισσότερο εξελίσσεται η ταινία, σε αυτόν του Προμηθέα.

Κινηματογραφικά και σκηνοθετικά η ταινία είναι σχεδόν τέλεια. Ο συνεχής βόμβος του Φάρου που κάνει την ατμόσφαιρα σε όλη την ταινία αφόρητα αποπνικτική, το ασπρόμαυρο φιλμ, τα establishing καρέ, όπως τα λένε, που συστήνουν στον θεατή τον χώρο και την κλίμακα, το τρομερό μοντάζ όπως και κάθε άλλη σκηνοθετική επιλογή του Eggers όλες συνεισφέρουν σε ένα καταπληκτικά συνεκτικό αισθητικό και ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Στο τέλος νιώθεις ότι έχεις συμμετάσχει άθελα σου σε κάτι που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι εύκολη ταινία για να την ακολουθήσεις, γιατί δε δουλεύει με συνεχή παρουσίαση πλοκής, όπως οι σύγχρονες ταινίες, αλλά μιλάει με συσχετισμούς και μέσω του μοντάζ της. Αν σας αρέσουν οι πιο πειραματικές ταινίες και δη οι ταινίες τρόμου, τότε τσεκάρετε τα φιλμ του Eggers, και κυρίως τo συγκεκριμένo.

The post The Lighthouse – Το πυρετικό όνειρο του Eggers – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Προσπαθώντας να προσαρμοστούμε στα δεδομένα της νέας κανονικότητας, η τέχνη και ιδιαίτερα αυτή του κινηματογράφου και της τηλεόρασης ήταν το μαξιλαράκι στο οποίο πέσαμε για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα του εγκλεισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού. Τις δύσκολες μέρες που όλα ήταν γκρίζα και απελπισμένα στραφήκαμε στους καλλιτέχνες. Και αυτό είναι αν μη τι άλλο η μεγαλύτερη απόδειξη για το πόσο σημαντική είναι η δημιουργία και η πολιτισμική παραγωγή γενικά, πόσο μάλλον βέβαια για μια κοινωνία που κινείται με βασική αξία το κέρδος, αγνοώντας επιδεικτικά τις τέχνες επειδή τα κέρδη τους δεν ποσοτικοποιούνται σε μορφή νομίσματος.

Πέρα από το Netflix που έχει πολύ καιρό που ήρθε (για να μείνει!) στην Ελλάδα, τις προηγούμενες μέρες ξεκίνησε μια καινούρια συνδρομητική πλατφόρμα με μια μεγάλη ποικιλία ταινιών, το Cinema No Borders, ή απλά Cinobo. Κακά τα ψέματα στην Ελλάδα μέχρι το Netflix δεν είχαμε καμία αξιόλογη πλατφόρμα online οικιακής ψυχαγωγίας. Το Netflix ήταν μια καλή αρχή, αλλά αποτελεί αυτό. Μια απλή αρχή. Για έναν σινεφίλ πχ. το Netflix δεν καλύπτει σε καμία περίπτωση τις ανάγκες του για μη-blockbuster ταινίες. Ο Ιρλανδός και η εισαγωγή των ταινιών του Studio Ghibli δεν αρκούν σε κάποιον που ψάχνει κάτι παραπάνω από απλή ψυχαγωγία από τις ταινίες του. Και κάπου εδώ μπαίνει στο πλάνο το Cinobo.

Cinema with no borders λοιπόν, κινηματογράφος χωρίς σύνορα. Και αυτό ακριβώς είναι που θέλει να πετύχει η πλατφόρμα. Εκεί που το Netflix ρίχνει όλο το βάρος του στην υπερπαραγωγή σειρών και ταινιών, το Cinobo είναι πιο απλό, πιο ουσιαστικό, πιο εύστοχο. Η μαγεία του έγκειται στο ότι φιλοξενεί εντελώς μη-mainstream ανεξάρτητες ταινίες, ταινίες που δε θα τις βλέπατε στον κινηματογράφο επειδή δεν είχανε καμπάνιες μάρκετινγκ εκατομμυρίων και πολύ πιθανόν να μην γνωρίζατε καν την ύπαρξη τους. Δεν είναι όμως ότι και ότι. Φιλοξενεί φιλμ που ενθουσίασαν κοινό και κριτικούς στα μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ των προηγούμενων χρόνων, φιλμ που ξεκίνησαν πολιτιστικό και ακαδημαϊκό διάλογο και που στη σύλληψη τους είχανε μια παραπάνω προσοχή απ’ ότι ένα καινούριο James Bond ας πούμε.

Όταν το εξηγούσα σε έναν φίλο μου η πρώτη του αντίδραση ήταν «Α οκ, το Netflix των κουλτουριάρηδων». Πέρα από το γεγονός ότι μισώ την λέξη «κουλτουριάρης», καταλαβαίνω πως οτιδήποτε απευθύνεται σε πολύ μικρό κομμάτι κοινού πέφτει ταυτόχρονα στην παγίδα του ελιτισμού. Πράγματι, το Frances Ha του, γνωστού από το Marriage Story πλέον, Noah Baumbach, το Lost Highway του αγαπημένου και εκκεντρικού David Lynch και το Only Lovers Left Alive του Jim Jarmusch, δημιουργού του Paterson για το οποίο είχα γράψει παλιότερα, μόνο mainstream δεν τα λες. Είναι δύσκολες ταινίες, δεν περνάς απλά την ώρα σου μ’ αυτές, περιέχουν ένα άλφα συναισθηματικό ρίσκο, μια ανάγκη για πρωτοτυπία και πειραματισμό αντί για τη συνηθισμένη Χολιγουντιανή συνταγή. Αυτός είναι όμως και ο λόγος που το Cinobo έχει τη δική του θέση στην ελληνική οικιακή ψυχαγωγία. Επειδή δε το Cinobo αναπτύχθηκε από Έλληνες, έχει δωθεί ιδιαίτερη προσοχή σε ελληνικές παραγωγές, αλλά και σε Έλληνες σκηνοθέτες, όπως ο Παντελής Βούλγαρης ή ο Γιώργος Λάνθιμος.

Το Cinobo προσφέρει 1080p FullHD ανάλυση, ελληνικούς υπότιτλος, 5.1 surround ήχο, ακόμα και λειτουργία local αποθήκευσης ταινιών σε τάμπλετ ή smartphone για θέαση χωρίς ίντερνετ. Επίσης, δίνει την επιλογή σύνδεσης 5 συσκευών στον λογαριασμό, εκ των οποίων 2 μπορούν να παίζουν ταυτόχρονα. Η συνδρομή ανέρχεται στα 8 ευρώ μηνιαίως, ποσό που είναι αρκετά οκ όσον αφορά αυτά που προσφέρει στο στοχοθετημένο κοινό. Δώστε του μια ευκαιρία. Αυτή τη στιγμή προσφέρει δωρεάν δοκιμή 14 ημερών, οπότε και θα μπορείτε να κρίνετε καλύτερα την λειτουργία του.

The post Cinobo: Το ελληνικό Netflix των σινεφίλ – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.