104 χρόνια μετά την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, ημέρα ορόσημο για την έναρξη της δεύτερης και σκληρότερης φάσης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, δεν υπάρχουν αμφιβολίες για το τι έγινε τότε, από ποιον και γιατί.

Στόχος, προσεκτικά σχεδιασμένος, η εξόντωση κάθε ελληνικού και χριστιανικού στοιχείου από τα ιερά χώματα της πατρίδας. Τα εργαλεία της Γενοκτονίας γνωστά και χρησιμοποιημένα από τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της. Οι Έλληνες που επέζησαν των επιθέσεων από τους παραστρατιωτικούς, δεν συμβιβάστηκαν και δεν αλλαξοπίστησαν αναγκάστηκαν να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς, από τα παράλια προς την ενδοχώρα της Ανατολίας. Στα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας εξαφανίστηκαν γενιές και γενιές Ποντίων.

Το προσχεδιασμένο έγκλημα των Νεότουρκων και των κεμαλικών απέδωσε καρπούς, αφού μέχρι τον Μάρτιο του 1924, 353.000 Έλληνες του Πόντου έχασαν τη ζωή τους και άλλοι τόσοι εκτοπίστηκαν.

Εκτέλεσαν, κρέμασαν, βίασαν, βασάνισαν και απήγαγαν. Το μαχαίρι δεν έκανε διακρίσεις: Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, νέοι και ηλικιωμένοι σφαγιάζονταν.

Όσο πιο φρικτός ο θάνατός τους τόσο πιο επιτυχημένοι θεωρούνταν οι φονιάδες από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Και οι ανταμοιβές ήταν υψηλές και έκαναν το έργο της καταστροφής ευκολότερο.

Όσοι επέζησαν από το μαχαίρι του Τούρκων Οθωμανών και κατάφεραν να φτάσουν ζωντανοί στην Ελλάδα, μετά την Ανταλλαγή, ήταν σε άθλια κατάσταση. Είχαν να παλέψουν με τις αναμνήσεις και τη σκληρή πραγματικότητα: Μια πατρίδα που τους γύρισε την πλάτη, που άργησε να τους αντιμετωπίσει ως Έλληνες που εκδιώχθηκαν από τα πατρογονικά τους εδάφη και έπρεπε να βοηθηθούν για να επιβιώσουν. Αγνοήθηκαν, λοιδορήθηκαν, μπήκαν στο περιθώριο. Οι νοικοκύρηδες αντιμετωπίστηκαν ως επαίτες. Οι άρχοντες χωρίς την οικονομική τους επιφάνεια, μετατράπηκαν «σ’ ένα τίποτα που ήρθε στην Ελλάδα για να κάνει κακό».

Λίγοι ήταν οι ντόπιοι που είδαν την αλήθεια κατάματα και αγκάλιασαν τους Έλληνες του Πόντου. Οι άνθρωποι είχαν χάσει τους αγαπημένους τους, τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Είχαν υποχρεωθεί να αφήσουν πίσω τις ζωές που με τόσο κόπο οι πρόγονοί τους είχαν χτίσει. Θεωρήθηκαν τυχεροί που είχαν επιζήσει αλλά κανείς δεν σκέφτηκε πως είχαν χάσει ένα κομμάτι του εαυτού τους για πάντα. Και όχι μόνο εκείνοι αλλά και οι απόγονοί τους.

Όμως με τη ζωή ποιος μπορεί να τα βάλει; Όσο κι αν οι άνθρωποι προσπαθούν για το καλό ή για το κακό, η ζωή πάντα επιφυλάσσει εκπλήξεις. Ποιος από τους γενοκτόνους μπορούσε τότε να σκεφτεί ότι οι Έλληνες του Πόντου, παρά τα όσα πέρασαν, θα κατάφερναν να επιβιώσουν, να σταθούν στα πόδια τους και να κάνουν και πάλι προκοπή;

Η ποντιακή λαλιά, η Ορθοδοξία, η αγάπη για εκείνους που ξαφνικά και βίαια αποχωρίστηκαν, οι χοροί και η μουσική κράτησαν όρθιους τους Πόντιους.

Κι αυτό παρά τις… φιλότιμες προσπάθειες πολλών να τους λυγίσουν.

Παρά τις μεγάλες αλλαγές στο πώς αντιμετωπίζεται το Ποντιακό Ζήτημα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, η υπόθεση της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας έχει μείνει πίσω. Και αυτό, πλέον, είναι κοινό μυστικό. Τόσο κοινό που στις φετινές εθνικές εκλογές, –γίνονται μόλις δύο μέρες μετά την επίσημη Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, γεγονός που προκάλεσε και αναστάτωση στην πραγματοποίηση των επετειακών εκδηλώσεων– πολλοί ήταν οι υποψήφιοι των πολιτικών κομμάτων οι οποίοι αναφέρθηκαν στο θέμα της διεκδίκησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας. Στην πραγματικότητα όμως, οι πολιτικοί που έχουν ουσιαστικές προτάσεις για το πώς θα προοδεύσει αυτή η υπόθεση, είναι μετρημένοι στα δάχτυλα.

Όμως και ο οργανωμένος ποντιακός χώρος, στο μεγαλύτερο μέρος του, στέκεται αμήχανα ανήμπορος να διεκδικήσει τη δικαίωση των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών Ελλήνων του Πόντου.

Παρόλο που η επιτυχία του αγώνα για διεθνή αναγνώριση αποτελεί καθήκον και υποχρέωση όλων των Ελλήνων και όχι μόνο των Ποντίων, ακόμα απέχουμε πολύ από την απαραίτητη ομόνοια που θα οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Εάν εκείνοι που δικαιωματικά ηγούνται του εγχειρήματος δεν βρουν τρόπους επικοινωνίας και συναίνεσης μεταξύ τους, κανένα πολιτικό κόμμα, καμία κυβέρνηση και κανένα ξένο κράτος δεν θα σταθεί αρωγός στις προσπάθειες.

104 χρόνια μετά την έναρξη της δεύτερης φάσης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και ακόμα περιμένουμε η Τουρκία να αναγνωρίσει το έγκλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μα γιατί να το κάνει; Όσο μπορεί να χρησιμοποιεί σε βάρος μας, την αδυναμία να επιτύχουμε συναίνεση με στόχο την υλοποίηση του ύψιστου χρέους προς τους προγόνους μας, δεν πρόκειται να αναλάβει τις ευθύνες της. Της δίνουμε άλλοθι.

Η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας είναι εθνική υπόθεση και οι Έλληνες, Πόντιοι ή όχι, δεν έχουμε δικαίωμα να επιλέγουμε άλλο δρόμο παρά από εκείνον της συνεννόησης. Ήρθε η ώρα να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.

Διεκδικούμε τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, των Ελλήνων της καθ’ ημάς Ανατολής, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Σήμερα, όχι αύριο!

Πηγή: Πόπη Παπαγεωργίου – pontosnews.gr

The post 19η Μαΐου 1919: 104 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου appeared first on Eptanews.gr.

Η 19η Μαΐου, έχει καθιερωθεί από τη Βουλή των Ελλήνων ως ημέρα μνήμης της θυσίας του ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Αυτή την μνήμη θέλουμε να την διατηρήσουμε βαθιά χαραγμένη μέσα μας, για να την κρατήσουμε ζωντανή, χωρίς εισαγωγικά η ερωτηματικά στις σελίδες της ιστορίας.

Είναι σημαντικό η ιστορική μας μνήμη να αποτελεί πηγή γνώσης και για τις νεότερες γενιές προκειμένου να παραμείνουν προσηλωμένες στα ιδανικά της ειρηνικής και δημιουργικής συμβίωσης των λαών.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ…

Αγωνιζόμαστε για Δικαίωση με ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ της ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ των Ποντίων προγόνων μας

Τιμή και δόξα στις 353.000 ψυχές…

Τιμή και δόξα στους προγόνους μας…

The post Μήνυμα Σάββα Χιονίδη για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού appeared first on Eptanews.gr.

Ο Τζο Μπάιντεν το είπε και το έκανε. Μια λέξη ήταν αρκετή για να δικαιώσει αγώνες δεκαετιών του λόμπι των Αρμενίων, αποκαθιστώντας τη μνήμη χιλιάδων ψυχών που εξοντώθηκαν την τριετία 1915-1918 από τα τουρκικά στρατεύματα. Η γενοκτονία των αρμενίων αποτελεί την πρώτη καταγεγραμμένη του 20^ου αιώνα και δεν είναι η μοναδική από τους τούρκους. Την ίδια τακτική, τα στρατεύματα του Κεμάλ ακολούθησαν και με τους Έλληνες του Πόντου και όχι μόνο.

«Ο αμερικανικός λαός τιμά όλους εκείνους τους Αρμενίους που χάθηκαν στη Γενοκτονία που άρχισε σαν σήμερα πριν 106 έτη», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος, ανήμερα της ημέρας μνήμης των Αρμένιων θυμάτων.

«Επί δεκαετίες οι Αρμένιοι μετανάστες έχουν εμπλουτίσει τις ΗΠΑ με αμέτρητους τρόπους, αλλά δεν έχουν λησμονήσει ποτέ την τραγική ιστορία, την οποία τιμούμε», πρόσθεσε.

«Νιώθουμε τον πόνο τους και επιβεβαιώνουμε την ιστορία τους. Το κάνουμε αυτό όχι για να αποδώσουμε ευθύνες αλλά για να βεβαιωθούμε ότι εκείνο που συνέβη δε θα επαναληφθεί ποτέ», δήλωσε ο κ. Μπάιντεν.

Με την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ο κ. Μπάιντεν εκπληρώνει μια από τις προεκλογικές του υποσχέσεις και ολοκληρώνει τη διαδικασία που είχαν εκκινήσει τα νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ αλλά ο τέως πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αρνείτο να επικυρώσει.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, με τη δήλωσή του, ήρθε να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή μας, στέλνοντας σαφέστατο μήνυμα στην Τουρκία ότι παρήλθε ο καιρός που μπορούσε να «πατά σε δύο βάρκες» και να εκμεταλλεύεται τη θέση της, αναγκάζοντας τη Δύση να κλείνει τα μάτια. Το μήνυμα ότι «η Δύση ξέρει» καλά το ρόλο των τούρκων στην ιστορία είναι πιο καθαρό από ποτέ! Πιο καθαρή ίσως η πρόθεση των Αμερικανών να μην μείνουν στα λόγια, αλλά και να κοιτάξουν και άλλες πτυχές της ιστορίας όπου ο ρόλος των νεότουρκων έβαψε με αίμα αθώων. Η συγκυρία είναι ευοίωνη για την εντατικοποίηση της προσπάθειας του Ελληνισμού (και κυρίως του Ποντιακού) για την αναγνώριση και των υπολοίπων εγκλημάτων που διαπράχθηκαν τις δύο πρώτες δεκαετίες του 1900 στην άλλη όχθη του Αιγαίου.

Η παγκόσμια αναγνώριση του ξεριζωμού και της σφαγής των Ελλήνων του Πόντου, δεν αποτελεί τιμωρία, αλλά το θεμέλιο για το χτίσιμο μιας νέας σχέσης με τους Τούρκους. Καμία σχέση, ακόμη και αν πρόκειται για σχέση λαών και κρατών, δεν μπορεί να αποκατασταθεί αν πρώτα δεν υπάρξει «ειλικρινής συγνώμη» για «πράξεις» που στοίχισαν σε ζωές.

Η ευκαιρία δικαίωσης των Ελλήνων του Πόντου είναι τώρα…

Το χρονικό της σφαγής των Αρμενίων

Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Αρμένιοι, ένας πανάρχαιος χριστιανικός λαός της Εγγύς Ανατολής, μοιράζονταν μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην τσαρική Ρωσία ζούσαν κάτω από ένα σχετικά ανεκτικό καθεστώς (αν και δεν έλειπαν μαζικοί εκρωσισμοί), αλλά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία υφίσταντο παντός είδους διωγμούς, όπως και οι άλλοι χριστιανικοί λαοί της αυτοκρατορίας (Έλληνες, Ασσύριοι κλπ).

Με την ανάδυση των εθνικισμών, ο Σουλτάνος τούς υποπτευόταν για αποσχιστικές τάσεις, ενώ και οι Ρώσοι, που εποφθαλμιούσαν εδάφη του «μεγάλου ασθενούς», υπέθαλπαν τις όποιες φιλοδοξίες τους. Έτσι, ο Αβδούλ Χαμίτ Β’ δεν δίστασε να προβεί σε άγριους διωγμούς εναντίον των Αρμενίων της επικράτειάς του, με αποκορύφωμα τις σφαγές στο Σασούν (1894), τις μαζικές εκτελέσεις της διετίας 1895-1896, που στοίχισαν τη ζωή σε 300.000 Αρμενίους.

Η επικράτηση των Νεοτούρκων τον Ιούλιο του 1908, παρά τις αρχικές ελπίδες που γέννησε, δεν άλλαξε την κατάσταση για τους χριστιανούς της αυτοκρατορίας. Αντί για τον σεβασμό των συνθηκών και την πραγμάτωση των μεταρρυθμίσεων, όπως είχε υποσχεθεί, το νέο καθεστώς προέβη σε νέους διωγμούς των Αρμενίων τον Απρίλιο του 1909 στα Άδανα και την ευρύτερη περιοχή της Κιλικίας.

Η συστηματική, όμως, εξόντωση των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγινε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο σουλτάνος και ο τσάρος βρέθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα. Το σχέδιο του Υπουργού Εσωτερικών, Ταλαάτ Πασά, μπήκε σε εφαρμογή στις 24 Απριλίου του 1915, με τη σύλληψη 250 επιφανών Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι εκτελέστηκαν το ίδιο βράδυ. Η 24η Απριλίου έχει καθιερωθεί ως Ημέρα Μνήμης για την Αρμενική Γενοκτονία και τιμάται κάθε χρόνο από την Αρμενική διασπορά.

Αμέσως μετά άρχισαν ομαδικές σφαγές του αρμενικού λαού στην Ανατολική Μικρά Ασία. Χαρακτηριστικό είναι το τηλεγράφημα του Ταλαάτ στις 28 Απριλίου 1915 προς τους νομάρχες των περιοχών αυτών: «Αποφασίσθηκε να τεθεί τέρμα στο ζήτημα των Αρμενίων με εκτόπισίν τους στις ερήμους και την εξόντωση αυτού του ξενικού στοιχείου». Έως το 1918 πάνω από ενάμισυ εκατομμύριο Αρμένιοι έχασαν τη ζωή τους ή αναγκάστηκαν να εκπατριστούν.

Η γενοκτονία του 1915 παρέμεινε ατιμώρητη από τη διεθνή κοινότητα, παρότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ως σύμμαχος των Κεντρικών Δυνάμεων, βρισκόταν στους ηττημένους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Αδόλφος Χίτλερ τη χρησιμοποίησε ως παράδειγμα για να δικαιολογήσει το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα. «Ποιος μιλάει σήμερα για τον αφανισμό των Αρμενίων;» διερωτήθηκε το 1939.

Η Αρμενική Γενοκτονία ήταν εν γνώσει των Γερμανών, συμμάχων των Οθωμανών στον Μεγάλο Πόλεμο, οι οποίοι όμως επέβαλαν καθεστώς λογοκρισίας στην πατρίδα τους. Ο μόνος πολιτικός που προσπάθησε μάταια να καταγγείλει την εξόντωση των Αρμενίων ήταν ο σοσιαλδημοκράτης Καρλ Λίμπκνεχτ, μετέπειτα ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, στις 11 Ιανουαρίου 1916. Η ιστορική έρευνα έχει φέρει στο φως ντοκουμέντα ότι οι Γερμανοί ενθάρρυναν τους Οθωμανούς στην εξόντωση των Αρμενίων, επειδή τους θεωρούσαν προσκείμενους στους Ρώσους.

Μόλις το 2015 η Γερμανία υπαναχώρησε από τη σταθερή μέχρι τώρα άρνησή της να χρησιμοποιήσει τον όρο «γενοκτονία» για την εξόντωση των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους, υποκύπτοντας στις πιέσεις βουλευτών.«Η σφαγή των Αρμενίων πριν από 100 χρόνια υπήρξε γενοκτονία, το κλασικό παράδειγμα εθνοκάθαρσης, μαζικής καταστροφής και απέλασης», δήλωσε ο πρόεδρος της Γερμανίας Γιοακίμ Γκάουκ, κατά την διάρκεια επιμνημόσυνης δέησης που έγινε σε ναό του Βερολίνου στις 23 Απριλίου.

Η Τουρκία, ως διάδοχο κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ποτέ δεν παραδέχτηκε τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Υποστηρίζει ότι επρόκειτο για μία επιχείρηση καταστολής κατά εκείνων των Αρμενίων, που είχαν συνεργαστεί με τις ρωσικές δυνάμεις εισβολής στην ανατολική Τουρκία και ότι οι νεκροί δεν ξεπερνούσαν τις 300.000. Η δήλωση συγγνώμης του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν προς τα εγγόνια των θυμάτων στις 23 Απριλίου του 2014, ίσως να είναι το προμήνυμα αλλαγής της στάσης της Άγκυρας.

Μέχρι το 2015, 25 χώρες έχουν αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων (Αργεντινή, Βέλγιο, Καναδάς, Χιλή, Κύπρος, Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Λιθουανία, Λίβανος, Ολλανδία, Πολωνία, Ρωσία, Σλοβακία, Σουηδία, Ελβετία, Ουρουγουάη, Βατικανό, Βενεζουέλα, Αρμενία, Αυστρία, Βολιβία, Τσεχία, Συρία) και διεθνείς οργανισμοί, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) ,το Συμβούλιο της Ευρώπης και η Κοινή Αγορά του Νότου (Mercosur). Τη Γενοκτονία των Αρμενίων έχουν αναγνωρίσει, επίσης, οι 43 από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ, τέσσερις περιοχές της Ισπανίας (Βασκωνία, Καταλονία, Βαλεαρίδες Νήσοι, Ναβάρα), η Σκωτία, η Ουαλία και η Βόρειος Ιρλανδία από τη Μεγάλη Βρετανία και δύο περιοχές της Αυστραλίας (Νέα Νότιος Ουαλία και Νότια Αυστραλία).

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Η Δικαίωση των Αρμενίων και η… αναμονή των Ποντίων appeared first on Eptanews.gr.

Το βιβλίο αποτελεί ένα σύνολο μαρτυριών και διηγήσεων του παππού του και μιας πολύχρονης επιτόπιας έρευνας σε αυτά τα μέρη.

Την εκδήλωση άνοιξε η χορωδία και το τμήμα εκμάθησης ποντιακών οργάνων του συλλόγου με χοράρχη και δάσκαλο τον κ. Μάκη Λολοσίδη.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε και ο Αντιδήμαρχος κ. Χριστοφορίδης, ο οποίος χαιρέτησε εκ μέρους του Δημάρχου Κατερίνης. Στη συνέχεια ο πρόεδρος Κώστας Παπουτσίδης, καλωσόρισε μέλη και φίλους της Ένωσης οι οποίοι για ακόμη μια φορά στήριξαν την Ένωση και έκανε αναφορά στις εκδηλώσεις και τις δράσεις του συλλόγου έως το πέρας του 2019.

Το βιβλίο προλόγισε ο φιλόλλογος κ. Νίκος Αποστολίδης, ο οποίος διάβασε αποσπάσματα του βιβλίου,στην ποντιακή διάλεκτο και αναφέρθηκε σε περιγραφές της καθημερινότητας στον Πόντο, με σκηνές που κάποιοι τις εχουν ακούσει από τους παπούδες τους και άλλοι δεν τις έχουν γνωρίσει ακόμα.

Για το βιβλίο μίλησε και ο συγγραφέας και πρόεδρος της Οργάνωσης Ποντίων Ν. Καστοριάς κ. Αμαραντίδης. Περιέγραψε στιγμές από την έρευνα που πραγματοποίησε ο ίδιος στις περιοχές στο δρόμο για το Ερζερούμ σε συνδυασμό με ιστορίες που του αφηγήθηκε ο παππούς του καθώς και άνθρωποι οι οποίοι επέζησαν των τραγικών αυτών γεγονότων.

Ο συγγραφέας υπέγραψε βιβλία και συνομίλησε με τους παρευρισκόμενους, ανταλλάσοντας ιστορίες και μαρτυρίες και από άλλες περιοχές του Πόντου.

The post Βιβλιοπαρουσίαση από την Ένωση Ποντίων Πιερίας «Θανατικά Ανάσματα σα σχιόνια τ’ Ερζερούμ» appeared first on Eptanews.gr.