Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν μια φράση στην καθημερινή τους ζωή που μου αρέσει πολύ, το comfort food, ή αλλιώς φαγητό παρηγοριάς. Έτσι αποκαλούν το φαγητό (συνήθως αυτό με υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη ή υδατάνθρακες) το οποίο παρέχει μια άλφα παρηγοριά, ένα αίσθημα ευεξίας, γαλήνης και νηφαλιότητας μιας και ξυπνάει μνήμες της παιδικής ηλικίας και του φαγητού της μαμάς. Ε λοιπόν τις τελευταίες μέρες κατάλαβα ότι υπάρχει και comfort gaming. Θα μου πείτε όλα τα βιντεοπαιχνίδια είναι τόποι απόδρασης και ηρεμίας, οπότε τι ακριβώς κάνει ένα βιντεοπαιχνίδι να μπει στην κατηγορία του comfort gaming; Εύκολο. Αρκεί να το λένε Animal Crossing.

To Animal Crossing είναι μια σειρά βιντεοπαιχνιδιών που ανήκει στο είδος της κοινωνικής προσομοίωσης όπως η πολύ γνωστή σειρά Sims. Αναπτύχθηκε και δημοσιεύτηκε από τη Nintendo με το πρώτο παιχνίδι να βγαίνει το 2001 στο GameCube. Η ιστορία που πλαισιώνει την εμπειρία είναι απλή. Ο παίκτης-χαρακτήρας είναι ένα γλυκό ανθρωπάκι που ζει σε ένα χωριό που κατοικείται από διάφορα ανθρωπομορφικά ζώα. Τι κάνει στο χωριό; Ζει. Πολύ απλά. Πιάνει ψάρια, έντομα, βρίσκει απολιθώματα, φυτεύει λουλούδια και δέντρα, κάνει παρέα με τους γείτονες του, κλπ. Αυτό είναι όλο το παιχνίδι.

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε η νέα εισαγωγή στο franchise, το Animal Crossing New Horizons για το Nintendo Switch, το οποίο και παίζω μανιωδώς τελευταία. Θεωρώντας τον εαυτό μου βετεράνο στο franchise, μπορώ με μεγάλη βεβαιότητα να πω πως το New Horizons είναι το καλύτερο παιχνίδι της σειράς, βελτιώνοντας την εμπειρία κάθε πτυχής του παιχνιδιού. Στο New Horizons, αφού φτιάξεις τον χαρακτήρα σου, μετακομίζεις σε ένα ερημικό νησί με άλλα δύο ζωάκια έχοντας αγοράσει ένα αεροπορικό (και όχι μόνο) πακέτο από τον Tom Nook, τον πιο θρυλικό χαρακτήρα της σειράς. Το παιχνίδι από εκεί και πέρα είναι όσο πιο ανοιχτό στις επιλογές μπορείς να φανταστείς. Λειτουργώντας σε πραγματικό χρόνο (δηλαδή αν ανοίξεις το Switch σου στις 7 το απόγευμα, θα έχει ήδη βραδιάσει στον κόσμο του παιχνιδιού), το παιχνίδι σου δίνει όλα τα εργαλεία για να διαχειριστείς έναν ψηφιακό κόσμο στον δικό σου χρόνο και με τις δικές σου ευαισθησίες.

Ο τελικός σκοπός είναι να δημιουργήσεις μια ζωντανή κοινότητα με τους γείτονες σου στο ερημονήσι. Μετά από μια βδομάδα έχω ένα μουσείο (για μένα είναι ένα από τα πιο ωραία σχεδιασμένα κτήρια που έχω δει σε βιντεοπαιχνίδι), στο οποίο φιλοξενούνται όλα τα ψαράκια και τα έντομα που έπιασα και δώρισα, όπως και όλα τα απολιθώματα που βρήκα, ένα μαγαζί στο οποίο δουλεύουν τα ανιψάκια του Tom Nook, μια γέφυρα που διευκολύνει την κίνηση στο νησί, καθώς και 5 ζωάκια γείτονες με τους οποίους έχω αρχίσει και δένομαι.

Το καινούριο Animal Crossing αποτελεί ίσως το καλύτερο αγχολυτικό για τις μέρες που περνάμε και για μένα αυτό που το κάνει τόσο επιτυχημένο είναι ο προσωπικός του χαρακτήρας και η αγάπη για την ζωή και για τα μικρά πράγματα που αποπνέει. Ο τρόπος που τρέχει ο χαρακτήρας σου, οι εκφράσεις των γειτόνων σου όταν τους δίνεις ένα δώρο, ο τρόπος που κουνιούνται τα φύλλα στα δέντρα με τον άνεμο, το χρώμα των φύλλων όταν μπει η άνοιξη ή το φθινόπωρο, ο ήχος της βροχής. Όλα ποτισμένα με ένα πανέμορφο εικαστικό και το περίφημο Nintendo polish, το «βερνίκι» της μαμάς Nintendo που σαν νεράιδα δίνει ψυχή και χαρακτήρα στα δημιουργήματα της.

Η εμπειρία του παιχνιδιού είναι πραγματικά σαν να ζεις δεύτερη ζωή. Και σ’ αυτό βοηθάει απίστευτα το μοναδικό multiplayer σύστημα που έχει. Μπορείς να επισκεφτείς τα νησάκια των φίλων σου, ή ακόμα και αγνώστων, χρησιμοποιώντας τον κωδικό που θα σου δώσουν. Έχοντας κάνει φίλους ένα σωρό άτομα που γνώρισα στο twitter, έχω επισκεφτεί τα νησάκια τους, ανταλλάξαμε φρούτα—μιας και κάθε νησί έχει και ένα δικό του ντόπιο φρούτο (μήλα, αχλάδια, ροδάκινα, κεράσια, πορτοκάλια) και κάθε φρούτο που δεν είναι ντόπιο στο νησί σου μπορείς να το πουλήσεις πολύ πιο ακριβά—ψάρεψα ψάρια που στο δικό μου νησί δεν υπάρχουν ακόμα μιας και είμαι στο Βόρειο Ημισφαίριο ενώ το νησί που επισκέφτηκα είναι στο Νότιο, έδωσα και πήρα δώρα, και βοήθησα τους φίλους μου να καθαρίσουν τα νησιά τους από ξερόχορτα.

Ενώ στην αρχή ζεις σε μια σκηνή, μπορείς να αποπληρώσεις το χρέος σου για όλο το ταξίδι με μια άτυπη μορφή νoμίσματος, τα Nook Miles, τα οποία και παίρνεις όταν κάνεις διάφορες δραστηριότητες μέσα στο νησί (αν πιάσεις 5 έντομα, αν φυτέψεις ένα δέντρο, αν μιλήσεις σε 3 γείτονες σου, κλπ.) Στη συνέχεια μπορείς να ζητήσεις να σου κατασκευάσουν το δικό σου σπίτι, το οποίο ξεκινάει με ένα δωμάτιο και, αν αποπληρώσεις το δάνειο που πήρες για να το χτίσεις, μπορείς να το επεκτείνεις ξανά και ξανά μέχρι να φτάσεις να έχεις ένα σπίτι με 4 δωμάτια στο ισόγειο, έναν έξτρα όροφο, όπως και υπόγειο. To σπίτι σου μπορείς να το διακοσμήσεις με διάφορα έπιπλα που θα αγοράσεις από τη στιγμή που θα χτιστεί το μαγαζί στην πόλη, ή που θα φτιάξεις από μόνος σου. Ναι, το crafting είναι μεγάλο κομμάτι της εμπειρίας του New Horizons και περιλαμβάνει από έπιπλα μέχρι και σχεδιασμό ρούχων, τα οποία μπορείς μετά να μοιραστείς με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ήδη έχουν σχεδιαστεί στο παιχνίδι στολές από διάφορους χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιών, όπως φορέματα της Zelda ή τα ρούχα του Nathan Drake των Uncharted. Με λίγα λόγια το παιχνίδι καλλιεργεί τη δημιουργικότητα και της δίνει πολλαπλές διόδους έκφρασης.

Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλος είναι ο όγκος των δραστηριοτήτων του και πόσο προσεγμένος σχεδιαστικά είναι ο κόσμος του. Το Animal Crossing όμως δε σου ζητάει να το παίξεις όπως τα άλλα παιχνίδια. Το ότι λειτουργεί σε πραγματικό χρόνο σημαίνει πως αφού παίξεις μία-δύο ώρες δεν έχεις να κάνεις κάτι άλλο για την συγκεκριμένη μέρα. Το μαγαζί κλείνει στις 10 η ώρα το βράδυ, οπότε δεν μπορείς να πουλήσεις άμεσα τα ψάρια που έπιασες, αν θέλεις να το παίξεις αργά το βράδυ. Είναι αργό, μετρημένο και αβίαστο. Σου ψιθυρίζει «σταμάτα και κάτσε απόλαυσε το ταξίδι». Ναι, ο τελικός σκοπός είναι να φτιάξεις μια ζωντανή κοινότητα. Όλο το νόημα όμως βρίσκεται στο πώς θα φτάσεις εκεί. Η ομορφιά βρίσκεται στους φίλους που θα κάνεις στην πορεία, στα λουλούδια που θα φροντίσεις, τα φρούτα που θα καλλιεργήσεις και στην ενασχόληση σου με το να κάνεις καλύτερο έναν τόπο για σένα και για τους γύρω σου.

Είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να δώσει πράγματα σε όλους, από ένα παιδί δημοτικού που «παίζει» με τη δημιουργικότητα του, μέχρι έναν εργαζόμενο ενήλικα που γυρνάει από τη δουλειά του καταβεβλημένος από το βάρος των υποχρεώσεων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως έκανε το μεγαλύτερο launch στο Switch στην Ιαπωνία με περίπου 1,9 εκατ. πωλήσεις σε 3 ημέρες (χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα ψηφιακά αντίτυπα), ξεπερνώντας τα μεγαθήρια που ακούνε στο όνομα Legend of Zelda, Super Mario, Smash και Pokemon. Η σειρά πάντα πουλούσε σαν ζεστό καρβέλι, όμως η επικρατούσα κατάσταση στον κόσμο την εκτόξευσε σε δυσθεώρητα ύψη, και για μένα δεν υπάρχει παιχνίδι που να το αξίζει περισσότερο.

The post Animal Crossing: Comfort Gaming στα χρόνια της χολέρας – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Αυτή τη βδομάδα συνεχίζω με την λίστα των 10 αγαπημένων μου βιντεοπαιχνιδιών τα τελευταία δέκα χρόνια.

The Witcher 3: Wild Hunt της CD Projekt Red (2015)

Το παιχνίδι που έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία για μένα το καλοκαίρι του 2015. Χωρίς να είμαι φαν των δύο προηγούμενων παιχνιδιών της σειράς, αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στον μεγάλο τίτλο της CD Projekt μιας και ήμουν σε φάση RPG. Το Witcher 3 είναι για σεμινάριο και σεναριακά (δεν εντόπιζες διαφορά στις main και στις side quests, τόσο καλογραμμένο ήταν) και όσον αφορά το open world στοιχείο του μιας και είχε έναν κόσμο τεράστιο και ολοζώντανο που σε τραβούσε να τον εξερευνήσεις. Απίστευτη έμφαση στη λεπτομέρεια σε κάθε του πτυχή (ίσως εκτός του λίγο άτσαλου combat system) που έκανε τους χαρακτήρες του πραγματικούς ανθρώπους στα μάτια του παίκτη και τις αποφάσεις του Geralt βαρύνουσης σημασίας στον τρόπο που επηρέαζαν τον κόσμο γύρω του και την πλοκή του παιχνιδιού. Ακόμα και τα σκηνικά, ο οργανικός κύκλος μέρας και νύχτας και οι διάλογοι του ήταν τόσο προσεγμένα που το ανέβασαν στο βάθρο των RPGs στα μάτια μου.

Persona 5 της Atlus (2016)

Δε θα πω πολλά για αυτό το παιχνίδι γιατί θα γράψω σίγουρα άρθρο στο μέλλον. Οπότε από αυτό πρέπει να συμπεράνετε πολλά. Ήταν το πρώτο παιχνίδι της σειράς Persona που έπαιξα και πλέον έχω γίνει φανατικός οπαδός τους. Απλά αναφέρω πως οι μεγαλύτεροι κριτικοί βιντεοπαιχνιδιών στον κόσμο υποστηρίζουν πως είναι ένα από τα καλύτερα RPGs από καταβολής της βιομηχανίας. Ακόμα και το πολύ σκληρό Famitsu της Ιαπωνίας του έδωσε ένα σχεδόν-τέλειο σκορ (39/40). Είναι ένα αριστούργημα των βιντεοπαιχνιδιών που παίρνει άριστα σε κάθε κατηγορία που μπορεί να σκεφτεί κάποιος για να το κρίνει: το εικαστικό του design, την acid jazz μουσική του, το RPG gameplay του, την τρομερή του σκηνοθεσία, την δαιδαλώδη ιστορία του, τον σχεδιασμό των πιστών του, κλπ. Τον Μάρτιο του 2020 θα κυκλοφορήσει μια ενισχυμένη με παραπάνω περιεχόμενο έκδοση του παιχνιδιού που θα τιτλοφορείται ως Persona 5 Royal Edition. Είναι ευκαιρία να το παίξουν όσοι είναι φαν του είδους και δεν το είχαν στα ραντάρ τους μέχρι τώρα.

Dishonored 2 της Arkane Studios (2016)

Έχω μια αδυναμία στα sequels. Ναι, το πρώτο παιχνίδι ίσως ήταν καλύτερο από άποψη ατμόσφαιρας και ιστορίας. Δεν το συζητώ καν πως το Dishonored ήταν ένα αριστούργημα της Arkane που μέχρι σήμερα θεωρείται ένα από τα καλύτερα stealth action παιχνίδια όλων των εποχών. Το sequel του όμως κατά την άποψη μου ήταν κάτι παραπάνω από επιτυχημένο. Υπέροχο το art direction όπως και στο πρώτο (με τη game engine της Arkane να δίνει ρέστα!), εθιστικότατο stealth gameplay (με μεγάλο συν την εισαγωγή της όχι πλέον μικρής Emily σαν playable χαρακτήρα με δικές της αποκλειστικές δυνάμεις), μια AI (τεχνητή νοημοσύνη) να την πιείς στο ποτήρι, μοναδικό το level design του (που είναι ίσως και ο λόγος που έγινε αγαπημένο μου) και ο τρόπος παιχνιδιού εντελώς μη γραμμικός, με τις αποφάσεις σου να επηρεάζουν την επίλυση της πλοκής. Ένα από τα παιχνίδια που μπήκε στη λίστα όχι γιατί είναι από τα καλύτερα που έχω παίξει, αλλά γιατί λάτρεψα κάθε λεπτό παιχνιδιού του, κάτι που είναι πολύ σπάνιο.

SOMA της Frictional Games (2015)

Από όλες τις εκπλήξεις αυτή ήταν η μεγαλύτερη. Ήθελα απλά να παίξω ένα χοροράκι μιας και πλησίαζε το Halloween. Και αντί για μια φτηνή σαχλοεμπειρία τρόμου που περίμενα μου έκατσε ένα από τα παιχνίδια που θυμάμαι μέχρι σήμερα πως με έκανε να αισθανθώ και να σκεφτώ. Το SOMA καταπιάνεται με τα ζητήματα της ανθρώπινης φύσης και ταυτότητας μέσα σε ένα πλαίσιο τρόμου επιστημονικής φαντασίας. Θυμίζει πολύ τα βαριά ονόματα της λογοτεχνίας της επιστημονικής φαντασίας (Philip K. Dick, Ursula K. Le Guin, Greg Egan, κλπ.) και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τη γραφή τους. Φτιαγμένο από τη μανούλα για horror παιχνίδια Frictional Games (δημιουργό του Amnesia και των Penumbra) όπως έμαθα αργότερα, μου διηγήθηκε μια ιστορία που με συγκλόνισε, με τρόμαξε, με ταρακούνησε και έκανε το μυαλό μου να δουλεύει υπερωρίες. Είναι ένα sci-fi survival horror με τρομερό voice acting που τικάρει όλα τα κουτιά για μια εμβυθιστική εμπειρία. Must-play.

Night in the Woods της Infinite Fall (2017)

Για το Night in the Woods έγραψα στο πρώτο μου άρθρο για την Επτά στις 3 Ιουνίου (βλέπε «Το άγχος της ενηλικίωσης μέσα από τα μάτια ενός βιντεοπαιχνιδιού»). Πρόκειται για ένα από τα indies που μου με επηρέασε βαθύτατα όταν το έπαιξα γιατί μου μίλησε πολύ προσωπικά για ζητήματα που, όπως την Mae, με έτρωγαν μέσα μου. Το παιχνίδι χρηματοδοτήθηκε μέσω του Kickstarter, συμπληρώνοντας 400% των χρημάτων που αρχικά ζητούσε (50,000$) για να αναπτυχθεί από τους backers του. Περιέχει ίσως τους πιο καλογραμμένους χαρακτήρες που θα μπορούσαν να υπάρξουν για να πούνε μια ιστορία σαν και αυτή. Το εκπληκτικό art direction μαζί με το πανέμορφο και πολλές φορές μελαγχολικό soundtrack του βοηθούν την πλοκή να εξελιχθεί χωρίς να βαραίνουν παραπάνω τον παίκτη με τη σοβαρότητα των θεμάτων που παραθέτει.

The post Τα 10 αγαπημένα μου βιντεοπαιχνίδια της δεκαετίας (B’ Μέρος) – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.