Αυτά τα κτήματα τα αξιοποιούν οι όμοροι επιχειρηματίες και επαγγελματίες ασκώντας τις κατά βάση τουριστικές δραστηριότητές τους. Ωστόσο, οι διαδικασίες μίσθωσης, η γραφειοκρατία και το σχετικό πλαίσιο δημιουργεί πολλά προβλήματα. Ενώ οι επιχειρηματίες υποβάλλουν τις αιτήσεις τους και πληρώνουν το αντίτιμο της μίσθωσης πριν το καλοκαίρι, το μισθωτήριο φθάνει στα χέρια τους στο τέλος του καλοκαιριού, με αποτέλεσμα καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού στους επιχειρηματίες να επιβάλλονται πρόστιμα από τι αρμόδιες αρχές, παρόλο που αυτοί έχουν κάνει κανονικά όσα χρειάζονται για την μίσθωση των εν λόγω ακινήτων. Επιπλέον, για την μίσθωση επιφάνειας πάνω στον αιγιαλό με σκοπό την ανάπτυξη ομπρελών – ξαπλωστρών απαιτείται να υπάρχει προηγούμενη μίσθωση ως προϋπόθεση. Επειδή όμως δεν υπάρχει για τον λόγο που αναφέρθηκε, οι επιχειρηματίες δεν έχουν μισθωτήρια ούτε για τις επιφάνειες που αναπτύσσουν ομπρέλες και ξαπλώστρες με αποτέλεσμα και εκεί να δέχονται πρόστιμα.

Έτσι, κατά την διάρκεια του χειμώνα έχουν δικαστήρια όπου προσέρχονται για να παρουσιάσουν τα μισθωτήρια συμβόλαιά τους που τελικά έφθασαν αλλά στο τέλος του καλοκαιριού.

Αυτή η κατάσταση είναι άδικη και δημιουργεί ταλαιπωρία και περιττά έξοδα στους επαγγελματίες του τουρισμού.

Πρότασή μας ήταν πάντα η αποκέντρωση. Το κράτος δεν χρειάζεται αυτά τα κτήματα και βασικά κανένας μας δεν χρειάζεται την γραφειοκρατία που αυτό δημιουργεί. Όμως για τους δήμους και τις τοπικές κοινωνίες τα κτήματα αυτά αποτελούν πόρους και μέρος του τουριστικού προϊόντος της περιοχής μας. Ο τουρισμός στο νομό μας αναπτύσσεται κατά βάση στο παραλιακό μέτωπο και γύρω από αυτό και μ’ αυτήν την έννοια είναι εξόχως αναπτυξιακό ζήτημα το καθετί που συμβαίνει εκεί.

Θεωρούμε λοιπόν ότι είναι κρίσιμο και σκόπιμο τα κτήματα αυτά, όπως τα ΒΚ στους Νέους Πόρους, να παραχωρηθούν στον οικείο Δήμο οι οποίοι σε συνεννόηση με τους όμορους επιχειρηματίες και τις τοπικές κοινωνίες θα μπορούν να τα αξιοποιήσουν, να τα αναπλάσουν, να τα διαμορφώσουν και να μισθώνουν τμήματά τους στους όμορους επιχειρηματίες με συγκεκριμένους όρους και γρήγορες διαδικασίες που δεν θα τους ταλαιπωρούν και δεν θα τους αδικούν. Έτσι, θα μπορεί και ο Δήμος να έχει ένα επιπλέον έσοδο.

Ο κ. Τζιουβάρας είναι Περιφερειακός Σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας

The post Τα ΒΚ στους Νέους Πόρους πρέπει να παραχωρηθούν στον Δήμο Δίου Ολύμπου | Του Χρήστου Τζιουβάρα appeared first on Eptanews.gr.

Όλοι πρέπει να αισθανόμαστε χαρούμενοι. Κάποιοι, όμως, νιώθουμε και δικαιωμένοι με την απόφαση της τακτικής δικαιοσύνης.

Δικαιωμένοι διότι δεν συμπλεύσαμε ούτε στιγμή με τους εγκληματίες! Ίσα-ίσα: σταθερά και αταλάντευτα εναντιωθήκαμε με σθένος και παρρησία τόσο στα κοινοβουλευτικά έδρανα όσο και στο πεδίο των ιδεολογικών και πολιτικών μαχών. Μετ’ επιτάσεως και άνευ ουδεμίας εξαιρέσεως! Κι ας μας πολεμούσαν λυσσαλέα ετερόκλητα συμφέροντα, που ενώ διαφωνούσαν τότε, εκδηλώνουν σήμερα τον όψιμο αντιφασισμό τους.

Η Κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά ήταν εκείνη η οποία συσχέτισε τις διάσπαρτες δικογραφίες της Χρυσής Αυγής και τις διαβίβασε στην αρμόδια Εισαγγελεία για να εκκινήσει την διαδικασία της ποινικής τους δίωξης.

Ο Σταύρος Δήμας, ως υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, σε μια κρίσιμη συγκυρία για την Πατρίδα μας, λίγο πριν την διαφαινόμενη οριστική αποδέσμευση από τις μνημονιακές υποχρεώσεις, αρνήθηκε να εξαρτήσει την εκλογή του από τις ψήφους των βουλευτών της Χρυσής Αυγής.

Η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν αυτή η οποία ενθάρρυνε την επιτάχυνση της εκδίκασης της υπόθεσης με την υπερπήδηση όλων των διαδικαστικών δυσχερειών για να προοδεύσει η δίκη με γοργούς ρυθμούς.

Μέσα σε λίγους μήνες από την ανάληψη της διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία ολοκληρώθηκε ό,τι επί 4,5 χρόνια με την Αριστερά στην εξουσία κωλυσιεργούσε με τρόπο σκανδαλώδη, υπό το φαιδρό πρόσχημα ότι «δεν υπάρχει αίθουσα».

Για τον ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε η Χρυσή Αυγή ήταν ένα «χρήσιμο εργαλείο».

Δεν δίστασαν να κλείσουν το μάτι στις ψήφους των βουλευτών της για την αλλαγή του εκλογικού νόμου με προφανή πολιτική σκοπιμότητα να πλήξουν μια αυτοδύναμη Νέα Δημοκρατία.

Ανερυθρίαστα περιόδευσαν από κοινού στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου σε μια εποχή κατά την οποία ενώ το μεταναστευτικό βρισκόταν σε έξαρση με καταστρεπτικές συνέπειες η Χρυσή Αυγή αίφνης παρέμενε σιωπηλή.

Αποκορύφωμα αυτής της άσκησης ισορροπίας μεταξύ πολιτικού τυχοδιωκτισμού και «αντιφασιστικού» προσωπείου ήταν οι πρόσφατες αποκαλύψεις του πρώην Υπουργού Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ, Σταύρου Κοντονή, με τις οποίες συμφώνησε κι ο έτερος Υπουργός Δικαιοσύνης τους Νίκος Παρασκευόπουλος, για τον εν γνώσει αντίκτυπο που θα είχε στη δίκη της Χρυσής Αυγής η τροποποίηση του άρθρου του Ποινικού Κώδικα με το ευμενέστερο πλαίσιο ποινής και συνακόλουθα την ηπιότερη ποινική τους μεταχείριση.

Το δημοκρατικό ήθος και η διαρκής και σταθερή εναντίωση της Νέας Δημοκρατίας σε ολοκληρωτικές αντιλήψεις κάθε απόχρωσης είναι μια καθημερινή υπόθεση που συνοδεύεται με γενναίες πράξεις. Ο αντιφασισμός μας δεν είναι έρμαιο των πολιτικών σκοπιμοτήτων ούτε πεδίο ανέξοδης ρητορείας κενής περιεχομένου.

Αυτή είναι και η βασική μας διαφορά με την Αριστερά!

Ο κ. Μπαραλιάκος είναι Βουλευτής ΝΔ Πιερίας

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post  Από την πρώτη στιγμή απέναντι! – Άρθρο Του Φώντα Μπαραλιάκου appeared first on Eptanews.gr.

Ο «Χάχας» αποτελεί μια νέα κατηγορία «σχολιαστών» στο facebook, αν και ουσιαστικά πρόκειται για την μετεξέλιξη του «χάχα» που μέχρι πριν την εμφάνιση της τεχνολογίας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, περιόριζε το πεδίο δράσης του στο καφενείο του χωριού, εκεί που διασκέδαζε τους θαμώνες, οι οποίοι συνήθως τον «έκαναν κέφι».

Τα χαρακτηριστικά του σημερινού «Χάχα» δεν διαφέρουν πολύ από εκείνα του προ-ιντερνετικού «Χάχα. Απλά σήμερα, έχει την ευκαιρία να απευθύνεται σε ένα μεγαλύτερο εύρος ανθρώπων και ευκολότερα να βρίσκει ομοίους του στο (παγκόσμιο) διαδίκτυο. Μέχρι πριν κάποια χρόνια, η άποψη του «Χάχα» έμενε στα στενά όρια ενός χωριού ή μιας περιοχής και η γραφική φιγούρα του, απλά αποτελούσε αντικείμενο «καζούρας» από ένα μικρό (συνήθως) πλήθος ανθρώπων.

Σήμερα ο «Χάχας» είναι πιο οργανωμένος, έχει τη δυνατότητα να συνομιλεί με άλλους «Χάχες» και κυρίως να παρεμβαίνει (έστω και ανορθόγραφα). Ακριβώς αυτή η δυνατότητα, έχει κάνει τον σημερινό «Χάχα» να νομίζει (επειδή βρίσκει και άλλους «Χάχες» που συμφωνούν μαζί του) πως η άποψή του είναι τελικά, η σωστή! Μάλιστα, όχι απλά νομίζει ότι η δική του άποψη είναι η σωστή, αλλά θεωρεί όλους τους άλλους «πρόβατα» υποταγμένα σε μια παγκόσμια συνωμοσία που θέλει να εξαφανίσει λαούς, έθνη, κράτη ή και, να εμβολιάσει πληθυσμούς για να φυτέψει τσιπάκια και αφού πρώτα υποστούμε τον καθημερινό μας ψεκασμό για να είμαστε άβουλοι.

Ο σημερινός «Χάχας» εντοπίζεται πολύ εύκολα στον κόσμο του facebook, αφού διαθέτει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, πολύ, πολύ ιδιαίτερα. Το πρώτο και ίσως βασικότερο χαρακτηριστικό, είναι η αδυναμία να κατανοήσει το περιεχόμενο μιας είδησης ή ανάρτησης. Ακόμη και η πιο «θλιβερή» είδηση, για αυτόν (αν και εφόσον τη θεωρήσει μέρος μιας παγκόσμιας συνωμοσίας) σχολιάζεται από τον ίδιο με ένα συγκεκριμένο «emoji», αυτό του «χα –χα».

Ο «Χάχας» του facebook, συνήθως επιλέγει το like σε κείμενα συνωμοσιολογικά, ψευτοϊατρικά και ενίοτε εθνοθρησκευτικά, αν και είναι αμφίβολο, αν και σε αυτά διαβάζει κάτι περισσότερο από τον τίτλο. Αντίθετα ο σχολιασμός του σε θέματα πχ Κορονοϊού, όταν πρόκειται για μέτρα προστασίας, ακόμη και θανάτων, είναι ένας, συγκεκριμένος και… αστείος! Ίσως αυτή η αντιμετώπιση είναι και η πιο σημαντική διαφορά με τον «Χάχα» του χωριού ο οποίος τουλάχιστον στα σοβαρά μπορούσε να είναι λιγότερο «Χάχας» από τον σημερινό

Σε άλλα στοιχεία του «Χάχα», είναι τόσο όμοια τα προφίλ αυτής της συνομοταξίας ανθρώπων, που εύλογα σου δημιουργείται η απορία αν τελικά πρόκειται για ένα άτομο με πολλά προφίλ. Είναι τέτοια  η «στοίχιση» των ιδεών, των φωτογραφιών και της «χασκορητορικής» τους, που είναι αδύνατον να μην σκεφτείς ότι πρόκειται για μια άριστα κατευθυνόμενη πρακτική, που με πρόσχημα την «προβατοποίηση» των άλλων, μετατρέπει τους ίδιους σε πρόβατα! Εν τούτοις, μάλλον δεν πρόκειται για «πρακτική», αλλά για έλλειψη εκπαίδευσης και κριτικής σκέψης που δεν του επιτρέπει να δει την εξέλιξη ούτε του ανθρώπινου είδους, ούτε πολύ περισσότερο των επιστημών και της τεχνολογίας.

Όπως και να έχει, ο κόσμος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δεν παύει να παρουσιάζει ενδιαφέρον, αφού είναι πραγματικά ένας απόλυτα φιλελεύθερα δομημένος κόσμος, που δέχεται ακόμη και τον «Χάχα» να εκφράζει άποψη με τον πιο σοβαρό ή και σοβαροφανή τρόπο. Και αυτό αν μη τι άλλο, είναι κατάκτηση του σύγχρονου «Χάχα» σε σχέση με τον «Χάχα» του χωριού, ο οποίος στο τέλος, όλο και κάποια καρπαζιά μάζευε από κάποιον θαμώνα του καφενείου…

Και τώρα μετράμε… emoji και διασκεδάζοντας, καλωσορίζουμε τον κάθε νέο «Χάχα»!

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post «Χάχας», ο σχολιαστής τού Facebook! – Άρθρο του Βαγγέλη Ν. Ζαμαντζά appeared first on Eptanews.gr.

Ωστόσο, πίσω από την ίδια την υπογραφή κάθε (διεθνούς) Συμφωνίας βρίσκεται πάντοτε η ουσία της, το νοηματικό και κανονιστικό περιεχόμενο των συμπεφωνηθέντων. Η εν λόγω, λοιπόν, Συμφωνία δεν είναι ολοκληρωτικά αναντίλεκτη ως προς τη σημασία της ουσίας της ή τις γεωπολιτικές παρενέργειές της, αναφορικά με τη θέση της Ελλάδας. Διαβάζοντάς την, ειδικά ο Τούρκος Πρόεδρος Erdogan και ο Τούρκος ΥΠΕΞ Cavusoglu, θα μπορούσαν, ήδη από το τωρινό χρονικό σημείο, να απευθύνουν προς την ελληνική πλευρά μερικά πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα:

Ερώτημα 1^ο: Σύμφωνα με το άρθρο 121 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS, 1982, που επικύρωσε η Ελλάδα με τον Ν. 2321/1995) τα νησιά έχουν χωρικά ύδατα, συνορεύουσα ζώνη, υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ), όπως και τα ηπειρωτικά εδάφη και, άρα, διαθέτουν ‘‘πλήρη επήρεια’’. Με βάση δε το άρθρο 3 της παραπάνω Σύμβασης (UNCLOS), κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει το εύρος της χωρικής του θάλασσας (ήτοι τα χωρικά του ύδατα ή αιγιαλίτιδα ζώνη (territorial sea), το οποίο εύρος δεν πρέπει να υπερβαίνει τα δώδεκα ναυτικά μίλια (12 ν.μ.), μετρούμενα από τις γραμμές βάσεως του παράκτιου κράτους.

Στη Συμφωνία της με την Ιταλία, όμως, η Ελλάδα, σε αντίθεση με τις προβλέψεις της UNCLOS, δέχεται ‘‘μειωμένη επήρεια’’ των Διαπόντιων νήσων (επήρεια 11 νήσων μόνο στο 70%) και των Στροφάδων (επήρεια 2 νήσων μόνο στο 32% και 34%). Αν, επομένως, έχουν, και η Ελλάδα δέχεται να έχουν, ‘‘μειωμένη επήρεια’’ οι Οθωνοί, που έχουν έκταση 10,8 τ.χλμ και πληθυσμό (κατά την απογραφή του 2011) 393 κατοίκους, η Ερεικούσα που έχει έκταση 4,44 τ.χλμ και 496 κατοίκους και το Μαθράκι που έχει έκταση 3 τ.χλμ και 186 κατοίκους, τότε γιατί να μην έχει ‘‘μειωμένη επήρεια’’ και το Καστελόριζο (ή καθόλου επήρεια, όπως ισχυρίζονται και θέλουν οι Τούρκοι) το οποίο έχει έκταση 9,1 τ.χλμ  και 492 κατοίκους; Αν συνεπώς, πρόκειται να συνάπτονται διεθνείς συμφωνίες οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών, στις οποίες μπορεί να παραβλέπεται η πλήρης επήρεια των νησιών (έτσι όπως την ορίζει και αποδίδει το διεθνές δίκαιο), και να αποδίδεται σ’ αυτά, χάριν επιτεύξεως προσέγγισης των συμβαλλομένων μερών (των κρατών δηλαδή), μειωμένη επήρεια, πως μπορεί να θεμελιωθεί δογματικώς, νομικώς και διπλωματικώς μια άρνηση της Ελλάδας στο να δοθεί μειωμένη ή και καθόλου επήρεια στο Καστελόριζο; Περαιτέρω, υπ’ αυτό το πρίσμα, οι δηλώσεις του Έλληνα ΥΠΕΞ, κ. Δένδια, για το Καστελόριζο (https://www.tanea.gr/2020/06/14/politics/government/dendias-to-kastelorizo-exei-dikaioma-se-aoz-kai-yfalokripida/), ότι τούτο έχει ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, πώς μπορεί να ερμηνεύονται; Ότι η εν λόγω νήσος έχει ‘‘πλήρη ή μειωμένη επήρεια’’ θαλασσίων ζωνών; Αν, επιπροσθέτως, δεν αποδοθεί επήρεια στο Καστελόριζο, τότε η Ελλάδα έχει κοινά σύνορα ΑΟΖ με την Κύπρο;

Η ελληνική πλευρά ισχυρίζεται ότι η Συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με την Ιταλία έχει ως βάση τη Συμφωνία οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών, που υπογράφηκε το 1977, δηλαδή πριν την υπογραφή της Διεθνούς Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), που υπογράφηκε το 1982 (Σύμβαση του Montego Bay), και γι’ αυτό δικαιολογείται η διαφοροποίηση στον βαθμό επήρειας των νήσων. Επί τούτου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος (στο άρθρο του ‘‘Οριοθετήσεις’’) επιχειρηματολογεί: ‘‘Οι αποκλίσεις (εννοεί από το διεθνές δίκαιο) γίνονται σεβαστές από την Ελλάδα στο πλαίσιο της αρχής pacta sunt servanda (τα συμπεφωνημένα πρέπει να τηρούνται’’), μεταξύ μάλιστα χωρών φίλων και εταίρων στην Ε.Ε., αλλά η Ελλάδα θεωρεί τους κανόνες αυτούς της μέσης γραμμής και της πλήρους επήρειας των νησιών ως ισχύοντες κατά το διεθνές δίκαιο.’’.

Eρώτημα 2^ο: Με βάση τους ‘‘γεωγραφικούς υπολογισμούς’’ της Τουρκίας, προκειμένου να επιτευχθεί ‘‘κοινό θαλάσσιο όριο’’, μόλις 29,7 χλμ, μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, στο πλαίσιο υπογραφής του τουρκο-λιβυκού συμφώνου περί καθορισμού ΑΟΖ, η Κρήτη έχει ‘‘περιορισμένη επήρεια’’, ενώ η Ρόδος, η Κάσος και η Κάρπαθος την ‘‘ελάχιστη δυνατή’’. Η Ελλάδα, συνεπώς, που δέχεται ‘‘μειωμένη’’ επήρεια των νησιών της (Διαπόντιων και Στροφάδων) στη Συμφωνία της με την Ιταλία, γιατί να μην δεχθεί και τη ‘‘μη πλήρη επήρεια’’ που αποδίδει σε Κρήτη, Ρόδο, Κάσο και Κάρπαθο το τουρκολιβυκό Σύμφωνο;

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος (πρώην ΥΠΕΞ μας), που σήμερα δικαιολογεί τις … ‘‘αποκλίσεις (στην ελληνοϊταλική συμφωνία) στο πλαίσιο της αρχής pacta sunt servanda’’, ήταν ‘‘καταπέλτης’’ τον Νοέμβριο του 2018 (στο άρθρο ‘‘Κύματι θαλάσσης’’): ‘‘Όμως η αποδοχή της μερικής επήρειας των νησιών σε αιγιαλίτιδα ζώνη (στα χωρικά ύδατα δηλ.) ενισχύει, όπως είπαμε, την τουρκική επιχειρηματολογία για μειωμένη επήρεια των νησιών σε άλλες θαλάσσιες ζώνες, όπως η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ. Αυτό έχει σημασία πρωτίστως για την Ανατ. Μεσόγειο, για το συγκρότημα της Μεγίστης (του Καστελόριζου δηλ.), ενδεχομένως όμως ακόμη και για την Κρήτη!’’.

Ερώτημα 3^ο: Αν όμως μπορεί να παρακάμπτονται στον παρόντα χρόνο (σχεδόν 40 χρόνια από την εισαγωγή του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, ήτοι από τη γνωστή σύμβαση του Montego Bay, που υπογράφηκε το 1982) βασικές προβλέψεις του διεθνούς δικαίου (πλήρης επήρεια νησιών,  χωρικά ύδατα μέχρι 12 ν.μ.) προκειμένου να διασώζεται η συμβατική συνέπεια των συμβαλλομένων κρατών σε μεταξύ τους συμφωνίες προ του 1982,  υπό την έννοια ότι τα κράτη τήρησαν αυτά που αρχικά (το 1977) συμφώνησαν έστω και μετά την εισαγωγή του διεθνούς δικαίου της θάλασσας (το 1982), τότε γιατί να μην παρακάμπτεται το διεθνές δίκαιο προς συμμόρφωση και επίδειξη συνέπειας σ’ αυτά που έλεγε η Ελλάδα πριν τη σύμβαση του 1982; Γιατί δηλαδή να αξιώνει η Ελλάδα να εφαρμόζονται όλα αυτά που έχει δικαίωμα να επικαλείται από το 1982 και μετά (χωρικά ύδατα μέχρι τα 12 ν.μ) και να μην εμμείνει, προς συμμόρφωση και επίδειξη συνέπειας, σ’ αυτά που υποστήριζε πριν από το 1982 (όπως συνέβη στην συμφωνία που υπέγραψαν οι κ.κ. Δένδιας και Di Maio); Δηλαδή γιατί τα χωρικά ύδατα να μην έχουν 3 ν.μ. εύρος, όπως έλεγε η Ελλάδα το 1958 ή έστω γιατί να μην έχουν 6 ν.μ. εύρος όπως έλεγε η Ελλάδα το 1960 και, αντιθέτως, να θέλει (η Ελλάδα) τα χωρικά ύδατά της να φτάνουν έως και τα 12 ν.μ.; Γιατί, επομένως, η Ελλάδα, αν σέβεται το διεθνές δίκαιο και θέλει σε κάθε περίπτωση την εφαρμογή του, δεν ζήτησε επαναδιαπραγμάτευση της οριοθετικής γραμμής με τους Ιταλούς επί τη βάσει όχι όσων είχε συμφωνήσει το 1977 με αυτούς, αλλά επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, όπως ισχύει σήμερα (2020);

Ερώτημα 4: Η Ελλάδα, παρόλο που είναι υποστηρικτής και ‘‘θερμός θιασώτης’’ του διεθνούς δικαίου (χωρικά ύδατα μέχρι τα 12 ν.μ.), δέχθηκε στην πρόσφατη Συμφωνία με την Ιταλία να έχει η Ιταλία χωρικά ύδατα εύρους 12 ν.μ., όμως να παραμείνουν τα δικά της χωρικά ύδατά στα 6 ν. μ. (έτσι όπως είχε συμφωνήσει το 1977) και επιφυλάχθηκε κάποια στιγμή να τα επεκτείνει εκεί που το διεθνές δίκαιο ορίζει ως απώτατο όριο στα (12 ν.μ.), ασκώντας τη λεγόμενη στη διεθνή διπλωματία reservatio iuris (επιφύλαξη χώρας σε κείμενο διεθνούς συνθήκης που συνυπογράφει, αρ. 2§1 περιπτ. δ. της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών). Ούτε, όμως, από την υπογραφή της συμφωνίας Δένδια – Di Maio και μετά, ούτε και όταν η Ελλάδα (στο μέλλον) θα επεκτείνει (αν και όταν επεκτείνει) τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., δεν θα θιγεί το δικαίωμα των Ιταλών αλιέων να αλιεύουν σε θαλάσσια ύδατα μέχρι και 6 ν.μ. από τις ελληνικές ακτές, να αλιεύουν δηλαδή σε περιοχές εντός των αποδιδόμενων από το διεθνές δίκαιο ως χωρικών υδάτων της Ελλάδας!

Στα χωρικά του ύδατα, με βάση το άρθρο 2 της Σύμβασης του Montego Bay (1982), κάθε κράτος ασκεί εθνική κυριαρχία (sovereignty). Γιατί, όμως, η Ελλάδα εκχωρεί ‘‘δικαιώματα χρήσης’’ είτε επί υπαρκτών, είτε θεωρητικών, είτε μελλούμενων χωρικών της υδάτων της στην Ιταλία, επί των οποίων ασκεί είτε πραγματικώς, είτε θεωρητικώς είτε θα ασκήσει στο μέλλον εθνική κυριαρχία; Πως ονομάζεται νομικά αυτή η ‘‘εκχώρηση’’ που συμπεριλαμβάνεται στη Συμφωνία με την Ιταλία; Είναι κάτι σαν ένα ‘‘οιονεί χρησιδάνειο’’ εθνικά κυριαρχικού χώρου προς χάριν των Ιταλών αλιέων (και αυτό μόνο και μόνο για να υπογραφεί η πρόσφατη συμφωνία με τους Ιταλούς); Προβλέπει όμως το διεθνές δίκαιο, που η Ελλάδα λέει ότι επιζητεί την αυστηρή και απαρέγκλιτη τήρησή του, τέτοια ‘‘οιονεί χρησιδάνεια εθνικά κυριαρχικού χώρου’’; Γιατί, επί το απλούστερον, η Ελλάδα, για τον θαλάσσιο χώρο από τα 6 έως τα 12 ν.μ., δεν σύναψε με τους Ιταλούς ή δεν προσπάθησε να συνάψει, εμπορική συμφωνία εκμετάλλευσης του εθνικά κυριαρχικού της χώρου, έτσι ώστε να μη φαίνεται ότι ‘‘ανέχεται’’ ή και ‘‘εκχωρεί’’ (μελλοντικά ) κυριαρχικό της χώρο σε τρίτους – ιδιώτες (Ιταλούς αλιείς); Κατά τα ως άνω, είναι, συνεπώς, συμβατό με τη διεθνή νομιμότητα να αλιεύουν και οι Τούρκοι αλιείς μέχρι και σε απόσταση 6 ν.μ. από τις γραμμές βάσης των ελληνικών ακτογραμμών;

Ερώτημα 5^ο: Η Τουρκία έχει χωρικά ύδατα εύρους 12 ν.μ. στον Εύξεινο Πόντο με βάση τις συμφωνίες οριοθέτησης που έχει υπογράψει με τη Βουλγαρία, την  Ουκρανία και την τότε ΕΣΣΔ (σήμερα Ρωσία), όπως επίσης και χωρικά ύδατα 12 ν.μ. στην Ανατολική Μεσόγειο (από την περιοχή της Αττάλειας και ανατολικά). Δεν διαθέτει, όμως, χωρικά ύδατα εύρους 12 ν.μ. στο Αιγαίο και τη λοιπή Ανατ. Μεσόγειο και μάλιστα ‘‘απαγορεύει’’ υπό την απειλή του ‘‘casus belli’’ και στην Ελλάδα να έχει, αυτοπεριοριζόμενη και περιορίζοντας και την Ελλάδα στα χωρικά ύδατα των 6 ν.μ. στο Αιγαίο και την λοιπή Ανατ. Μεσόγειο, διότι, όπως ισχυρίζεται (η Τουρκία), στο Αιγαίο και τη λοιπή Ανατ. Μεσόγειο ισχύουν οι ‘‘ειδικές περιστάσεις’’ (relevant or special circumstances), που θεμελιώνονται στη  φύση του Αιγαίου και της Μεσογείου ως ‘‘ημίκλειστης θάλασσας’’ (semi enclosed sea).

Συνεπώς, αν η Ελλάδα ‘‘μεταφέρει’’ κάποια στιγμή στο μέλλον, όπως επιφυλάχθηκε στην ελληνοϊταλική Συμφωνία, τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. στην οριοθέτηση με την Ιταλία και κάνει το ίδιο κάποτε και με την Αλβανία, τότε το γεγονός ότι θα ‘‘κρατά’’ στα 6 ν.μ. τα χωρικά ύδατα επί των οριοθετήσεων των θαλασσίων ζωνών με την Τουρκία, θα σημαίνει (όπως έγραψε στο άρθρο του ‘‘Κύματι θαλάσσης ο Ε. Βενιζέλος) ότι δέχεται de facto ότι το Αιγαίο και η λοιπή Ανατ. Μεσόγειος είναι όντως μια ‘‘ημίκλειστη θάλασσα’’, όπου επικρατούν ‘‘ειδικές περιστάσεις, οι οποίες παραμερίζουν και απαλείφουν τις κομβικές προβλέψεις του διεθνούς δικαίου;

Όλα τα παραπάνω ερωτήματα (των Erdogan και Cavusoglu), λοιπόν, πιθανώς και κάποια άλλα, που μάλλον θα ‘‘τα βρούμε μπροστά μας’’ στο άμεσο ή απώτερο μέλλον, καταδεικνύουν ότι η συναφθείσα Συμφωνία Ελλάδας-Ιταλίας παράγει ένα εξαιρετικά ‘‘περίπλοκο επεκτατικό αποτέλεσμα’’ από γεωπολιτικής απόψεως.

Καταδεικνύουν ταυτόχρονα, όμως, κατά την προσωπική μου αντίληψη, και την ανάγκη αξιοποίησης από την ελληνική διπλωματία του βάθους του Χρόνου (όπως έγραψα στο πρόσφατο άρθρο μου με τίτλο ‘‘Το γεωπολιτικό δυναμικό στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και οι επιλογές της Ελλάδας’’). Η αξιοποίηση αυτή δεν συνταυτίζεται με την αδράνεια ούτε σημαίνει  ότι η Ελλάδα μπορεί και έχει την πολυτέλεια ή της είναι ‘‘στρατηγικά συμφέρον’’ και ‘‘διπλωματικά λυσιτελές’’ να τελεί εν υπνώσει. Κάθε άλλο μάλιστα: Σε ένα τρομερά υπερκινητικό περιφερειακό περιβάλλον, όπου αλληλοπλέκονται,  αλληλοεξαρτώνται και αλληλοεπενεργούν μεταξύ τους από συμμαχικές ή έστω συμπλέουσες μέχρι αντιθετικές ή απλά ετερόκλητες γεωπολιτικές δυναμικές, εκ των πραγμάτων δεν γίνεται μια χώρα να είναι άπραγη και μοιρολατρικά ανενεργός.

Από την άλλη, όμως, η δεδομένη κινητικότητα που πρέπει να χαρακτηρίζει τον κεντρικό σχεδιασμό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να πιέζεται από τον Χρόνο ή πολύ περισσότερο να πιέζει η ίδια τον Χρόνο προκειμένου να επέλθουν καταληκτικά αποτελέσματα, συμφωνίες σίγουρα με συμβιβασμούς αλλά με όποιο κόστος και (έστω και πρόωρες) ‘‘στεγανοποιήσεις’’ διεθνών σχέσεων.

Τον Ιούνιο του 2020 υπογράφηκε η συμφωνία περί θαλασσίων ζωνών με την Ιταλία, συμφωνία η οποία εκλαμβάνεται (από πολλούς) ως μια εξαιρετικής σημασίας πρωτοβουλία ευρύτερου γεωοικονομικού χαρακτήρα, αλλά αφήνει πίσω της (κακά τα ψέματα) τουλάχιστον τα άνω καυτά και σημαντικά, και όχι επουσιώδη και ελλιποβαρή, ερωτήματα (και δη  ερωτήματα που μπορούν πλέον ανά πάσα στιγμή να μας θέτουν όχι μόνο οι κ. Ερντογάν και Τσαβούσογλου, αλλά και οι φυσικοί συνεχιστές τους)…    

Δύο χρόνια πριν, τον Ιούνιο του 2018, ωσάν να πίεζε αφόρητα  και ασφυκτικά ο Χρόνος, ωσάν να μην υπήρχε ‘‘αύριο’’, η Ελλάδα υπέγραψε την… ‘‘ιστορική’’ (και αλησμόνητη, τουλάχιστον για εμάς, τους Μακεδόνες) Συμφωνία των Πρεσπών. Ο τότε Έλληνας Πρωθυπουργός είτε επειδή νόμιζε ότι θα τον ‘‘ηρωοποιήσει’’ η Ιστορία ως ηγέτη των ιστορικών πρωτοβουλιών και αποφάσεων, είτε επειδή τον διέτρεχαν ιδεοληπτικές και πολιτικά ‘‘αταβιστικές’’ εμμονές, είτε επειδή έτσι επιθυμούσε ο ‘‘ξένος παράγοντας’’, μας οδήγησε σε μια Συμφωνία που είναι και θα γραφεί στην Ιστορία ως ‘‘μείζων εθνική ήττα’’, άσχετα αν σήμερα η… ‘‘θετικότητα’’ αυτής δεν ‘‘αμφισβητείται’’ σχεδόν από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων του Τόπου.

Η εξωτερική μας πολιτική, επομένως, πρέπει να αποκτήσει βάθος χρόνου με καλά προσδιορισμένη την έννοια και κυρίως την ουσία του εθνικού συμφέροντος. Η ‘‘υπερβατικότητα’’ του τουρκικού περιφερειακού δόγματος, τα ζητούμενα της ενεργειακής ασφάλειας της περιοχής και ο δεδηλωμένος στόχος των Αμερικανών για απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, τα ‘‘στρατόπεδα’’ πολιτικής και θρησκευτικής διαπάλης του Ισλαμικού Κόσμου, ο διαπεριφερειακός συσχετισμός δυνάμεων και το πολυπλόκαμο πεδίο των γεωστρατηγημάτων στην Ανατ. Μεσόγειο απαιτούν αντιμετώπιση με χρονικό βάθος, στο οποίο ‘‘όπλα’’ μας είναι η ετοιμότητα και οξυδέρκεια, ο ελιγμός και η δημιουργική διπλωματία και όχι πάντως η βιασύνη και η προπέτεια.

Αν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post 5 ερωτήματα των Ερντογάν-Τσαβούσογλου μετά τη συμφωνία περί θαλασσίων ζωνών Ελλάδας Ιταλίας – Άρθρο του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.