Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε κάτι, όταν μιλάμε για σχέσεις μιλάμε αυτομάτως και για επιλογές. Οι άνθρωποί μας είναι οι συνειδητές και ασυνείδητες επιλογές μας.

Πόσο πιο καθαρή ματιά θα είχαμε λοιπόν για τις συντροφικές μας σχέσεις αν στο λεξιλόγιό μας αποφασίζαμε να αντικαταστήσουμε τη λέξη «τύχη» ή «μοίρα» με τη λέξη «επιλογή»; Θα ήταν άραγε πολύ τρομακτικό ή ίσως και δυσβάσταχτο να εναποθέταμε το βάρος της ευθύνης στον εαυτό μας και όχι σε κάποιον εξωτερικό παράγοντα εκτός του δικού μας

ελέγχου;

«Η αγάπη δεν είναι κάτι που βρίσκεις αλλά μια επιλογή που κάνεις»

Συχνά οι άνθρωποι νιώθουμε καλύτερα όταν μεταβιβάζουμε όλο το μερίδιο ευθύνης στον σύντροφό μας, ξεχνώντας τις περισσότερες φορές πως ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντι μας είναι ό ίδιος άνθρωπος που κάποια στιγμή εμείς οι ίδιοι ξεχωρίσαμε από το πλήθος και του δώσαμε χώρο και χρόνο στη ζωή μας.

Η μετατόπιση αυτή της ευθύνης, δεν μας αφήνει να διακρίνουμε τα μοτίβα των δικών μας συσχετίσεών με τους άλλους ανθρώπους. Η ανάγκη μας να μετατρέψουμε τον σύντροφό μας στο «τέλειο άλλο μας μισό» θολώνει την κρίση μας και μας ρίχνει στην παγίδα της συνταγογράφησης της αγάπης.

Οι άνθρωποι, όμως, δεν έρχονται στη ζωή μας με οδηγίες χρήσης. Σε καμία αρχή και σε κανένα τέλος οποιασδήποτε συντροφικής σχέσης δεν παραχωρείται manual από τον κατασκευαστή για την μέγιστη απόδοση του προϊόντος και την αποφυγή λαθών στο λειτουργικό σύστημα.

Οφείλουμε να διαπιστώσουμε πως οι σχέσεις μας είναι οι καθρέπτες των δικών μας επιθυμιών, αναγκών, προσδοκιών, μαθημένων μοτίβων και ρόλων. Οφείλουμε να παραδεχτούμε, πρωτίστως στον εαυτό μας, πως κάθε επιλογή ενός συντρόφου κρύβει και μια παράλληλη ανάγκη μας να έρθουμε πιο κοντά σε κομμάτια και ασυνείδητες πλευρές του δικού μας εαυτού.

Μια πιθανή εξήγηση για τους λόγους που κρύβονται πίσω από την επιλογή των συντρόφων μας θα μπορούσε να είναι η ανάγκη μας να αναβιώσουμε οικεία συναισθήματα του παρελθόντος. Το 1993 ο Dicks μίλησε για όρους όπως το «ασυνείδητο ταίριασμα» και η  «ασυνείδητη συμπληρωματικότητα» ως κινητήριες δυνάμεις πίσω από τις συντροφικές επιλογές μας, δίνοντας έμφαση στα γονεϊκά πρότυπα και τους ρόλους που διαδραμάτισε ο καθένας στο οικογενειακό του πλαίσιο. Υπό αυτό το πρίσμα, οι άνθρωποι μπορεί να λειτουργήσουν με δύο διακριτούς τρόπους στην αναζήτηση και στην μετέπειτα επιλογή συντρόφου, είτε κατευθυνόμενη προς την αναπαραγωγή του οικείου βιώματός τους είτε προς την αποφυγή επαναβίωσης των συναισθημάτων τρωτότητας και ανεπάρκειας με τα οποία ήρθαν αντιμέτωποι στο παρελθόν τους.

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε έχοντας γνώση μερικών από τους λόγους που κρύβονται πίσω από τις επιλογές μας;

Αρχικά, οφείλουμε να κατανοήσουμε πως καμία επιλογή μας δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίων παραγόντων. Με άλλα λόγια, αυτό που πού συχνά αποκαλούμε ως λάθος επιλογές είναι η αναπαραγωγή μαθημένων μοτίβων, βαθιά ριζωμένων στο προσωπικό υπολογιστικό πρόγραμμα του καθενός. Είναι η επιτακτική ανάγκη του ευφυούς ασυνειδήτου μας να έρθει σε επαφή με όλα τα συναισθήματα που φώλιασαν βαθιά μέσα μας και μας οδήγησαν στην δημιουργία μη υγιών λαβυρίνθων.

Οι «λάθος σχέσεις» θα επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά μέχρι τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι θα τις μετατρέψουμε σε επανορθωτικές εμπειρίες και θα ιδωθούν ως μαθήματα. Αν εξακολουθούμε να παραβλέπουμε το πώς οδηγούμαστε σε μία επιλογή και αποφασίζουμε να μπαλώνουμε πρόχειρα τις πληγές και τα τραύματα που μας αφήνουν, προσπερνώντας τα με συνοπτικές διαδικασίες, ο κύκλος θα παραμένει ανοιχτός και θα αναπαράγεται κάθε φορά με διαφορετικά πρόσωπα, σε διαφορετικά πλαίσια αλλά με παρόμοια αποτελέσματα.

Αν στρέψουμε το βλέμμα μέσα μας, αν δουλέψουμε τα δικά μας τραύματα και τις δικές μας πληγές από μέσα προς τα έξω χωρίς να έχουμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε σχέσεις εξάρτησης, θα τοποθετήσουμε τον εαυτό μας στο σωστό βάθρο. Σε ένα βάθρο ωριμότητας και ασφάλειας που θα έχει εσωτερικό σημείο εκκίνησης και δεν θα χρειάζεται να παρασιτεί για να τροφοδοτείται από εξωτερικές πηγές.

Οι σχέσεις είναι μεταμορφωτικές εμπειρίες και σαν τέτοιες θα πρέπει να αντιμετωπίζονται. Οι άνθρωποι αλλάζουν, εξελίσσονται, μαθαίνουν και πλάθονται από την αρχή. Όταν επέλθει η δική τους εσωτερική πληρότητα, ωριμότητα και ασφάλεια, ένας σύντροφος δεν θα αποτελεί αναγκαία επιλογή και αναπόφευκτο λάθος αλλά υγιής σύμπλευση σε ένα μονοπάτι διατήρησης της ατομικής αυθεντικότητας και σύζευξης των κοινών ποιοτήτων.

Έλενα Κουτσοπούλου – Ψυχολόγος ΑΠΘ

Msc στη Δικαστική & Εγκληματολογική Ψυχολογία

 Cofounder & Writer at Psyminders

Για περισσότερα άρθρα από The Psyminders πατήστε εδώ!

The post Οι άνθρωποι είναι συντροφικά όντα – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.

Το παραπάνω σενάριο θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα από εμάς και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του λεγόμενου «mobbing».

Τι είναι λοιπόν mobbing ;

O όρος «mobbing» προέρχεται από την αγγλική λέξη «mob» που σημαίνει επιτίθεμαι, περικυκλώνω, ενοχλώ και ορίζεται ως η κάθε επαναλαμβανόμενη καταχρηστική συµπεριφορά που εκδηλώνεται µε λόγια, πράξεις, γραπτά µηνύµατα και µπορεί να βλάψει την προσωπικότητα, την αξιοπρέπεια, τη σωµατική ή την ψυχική ακεραιότητα του ατόµου, να θέσει σε κίνδυνο την εργασία του ή να διαταράξει το εργασιακό κλίµα (Namie G., 2003).

Πρόκειται για συνεχή άσκηση ψυχολογικής βίας και εργασιακής κακομεταχείρισης με στόχο  τη διαμόρφωση ταπεινωτικού και εχθρικού εργασιακού περιβάλλοντος, προσβάλλοντας την προσωπικότητα του εργαζομένου και προκαλώντας ένα κλίμα «ψυχολογικής τρομοκρατίας» που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε συναισθηματική κόπωση (burnout).

Πώς εκδηλώνεται το mobbing:

• Γελοιοποίηση εργαζομένου-ων
• Περιθωριοποίηση, απομόνωση, εξαίρεση από τις δραστηριότητες του οργανισμού
• Λιγότερη αμοιβή σε σχέση με άλλους εργαζόμενους
• Ανάθεση καθηκόντων άσχετων με τις δεξιότητες-ικανότητες για τις οποίες έχεις προσληφθεί
• Προσβολές, αβάσιμες κατηγορίες, εξευτελισμός, διαστρέβλωση αλήθειας σχετικά με καταστάσεις που αφορούν την εργασία
• Έλλειψη ενημέρωση σχετικά με εξελίξεις/πληροφορίες που αφορούν τη εργασία σου  
•  Υπερβολική επιβάρυνση με εργασιακά καθήκοντα ή/και λογοκρισία σχετικά με την εργασία
• Απειλές σχετικά με τη σωματική ακεραιότητα του εργαζομένου

Πώς επηρεάζεται η ψυχική υγεία του εργαζομένου ;

Οι επιπτώσεις της ηθικής παρενόχλησης δεν επηρεάζουν μόνο το τον εργαζόμενο ως μονάδα αλλά και τον ίδιο τον οργανισμό. Όσον αφορά το άτομο, συχνά εκδηλώνει έντονο στρες αλλά και συναισθηματική δυσφορία, μπορεί να εκδηλώσει συμπεριφορές ευερεθιστότητας, να δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί και να επικοινωνήσει ορθά. Ακόμη, μπορεί να βιώσει συναισθήματα αποτυχίας, μειονεξίας, παραίτησης, ενοχής, ντροπής και ανικανότητας. Πολλές φορές, προκειμένου να μειώσει τη συναισθηματική ένταση που προκαλείται από την συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση που βιώνει στο εργασιακό περιβάλλον, μπορεί να προβεί και σε καταχρηστικές συμπεριφορές (αλκοόλ, κάπνισμα, τζόγος κλπ.).

Όσον αφορά τις επιπτώσεις στον οργανισμό, συχνά παρατηρείται συστηματική απουσία από την εργασία και σημαντική μείωση της εργασιακής δέσμευσης, χαμηλή αποδοτικότητα των εργαζομένων, αδυναμία λήψης αποφάσεων και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και αύξηση των εργατικών ατυχημάτων.

Η ηθική παρενόχληση είναι ένα φαινόμενο πολυσύνθετο καθώς περιλαμβάνει τη δράση πολλών ατόμων και εξαρτάται από τη δυναμική του κάθε οργανισμού. Η φύση του συγκεκριμένου εργασιακού κινδύνου καθιστά την αντιμετώπισή του αρκετά περίπλοκη, καθώς συχνά ξεφεύγει από τη δράση δυο ή τριών ατόμων και γιατί εύκολα οι ρόλοι «θύτη» – «θύματος» εύκολα αντιστρέφονται! Η επίγνωση σχετικά με τα δικαιώματα και το ευρύτερο νομικό πλαίσιο είναι ζωτικής σημασίας για την προστασία του εργαζομένου. Ας μην ξεχνάμε πως η «φωνή» της αλλαγής είμαστε εμείς!

Βίκη Παππά, Ψυχολόγος Α.Π.Θ., MBA,

 Cofounder & Writer at Psyminders

Για περισσότερα άρθρα από The Psyminders πατήστε εδώ!

The post Mobbing: Η τοξικότητα του εργασιακού χώρου – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.