-Ποιες είναι οι Νέες Γονιδιωματικές Τεχνικές, πώς επιδρούν στο διατροφικό μας σύστημα, ποια είναι τα οφέλη και ποιοι οι κίνδυνοι

Οι Νέες γονιδιωματικές τεχνικές (NGTs), ή τεχνικές επεξεργασίας γονιδίων, είναι μέθοδοι για τη δημιουργία στοχευμένων μεταλλάξεων (μεταλλαξιογένεση) στο γονιδίωμα των ζωντανών οργανισμών. Ενώ το προκύπτον φυτό ή ζώο που προέρχεται από NGTs δεν είναι πάντα διακριτό από τους συμβατικά εκτρεφόμενους οργανισμούς, οι NGTs είναι πολύ πιο γρήγορες από τις παραδοσιακές μεθόδους για την αναπαραγωγή φυτών ή ζώων με επιθυμητά χαρακτηριστικά (π.χ. διασταύρωση).

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν υπάρχει επί του παρόντος παραγωγή φυτών ή ζώων που χρησιμοποιούν NGTs, επειδή ρυθμίζονται από αυστηρή νομοθεσία για τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ-GMOs). Ωστόσο, τα εισαγόμενα προϊόντα, όπως τα επεξεργασμένα τρόφιμα και οι ζωοτροφές, μπορεί να περιέχουν ορισμένα στοιχεία ή συστατικά που έχουν υποστεί γονιδιακή επεξεργασία. Εκτός ΕΕ, ο αριθμός των φυτών που δημιουργούνται με NGTs αυξάνεται. Ποικιλίες ρυζιού ανθεκτικές στο αλάτι ή στους ιούς, μανιόκα και σπόροι σόγιας εμπλουτισμένοιμε ελαϊκό οξύ, είναι μόνο μερικά από αυτά κυκλοφορούν ήδη στην αγορά. Ορισμένα χαρακτηριστικά τρόφιμα είναι επίσης οι ντομάτες GABA (Ιαπωνία), ο σπόρος σόγιας υψηλού ελαϊκού οξέος (ΗΠΑ), τα φυλλώδη χόρτα μουστάρδας (ΗΠΑ) και οιμπανάνες που δεν μαυρίζουν (Φιλιππίνες).

Σήμερα, περισσότερο από το 90% των καλλιεργειών που παράγονται με NGTs εντοπίζονταιστη Βόρεια και Νότια Αμερική, αλλά και οι αναπτυσσόμενες χώρες στην Αφρική και τη Νότια Ασία εφαρμόζουν ταχέως αυτές τις τεχνολογίες.

Ποια είναι τα οφέλη των NGTs για τη γεωργία; Ποιοι είναι οι πιθανοί κίνδυνοι;

Χρησιμοποιώντας συμβατικές μεθόδους αναπαραγωγής, μπορεί να χρειαστούν 10 έως 15 χρόνια μέχρι μια νέα (φυτική) ποικιλία να είναι έτοιμη για την αγορά. Λόγω της ακρίβειάς τους, οι NGTs είναι πολύ πιο γρήγορες και επιτρέπουν στους εκτροφείς να προσαρμόζονται γρήγορα στις μεταβαλλόμενες συνθήκες. Καθώς η κλιματική αλλαγή προκαλεί ακραία καιρικά φαινόμενα και εξάπλωση ασθενειών των φυτών, οι NGTs γίνονται πολύτιμα εργαλεία για την προσαρμογή της γεωργικής παραγωγής και την επίτευξη επισιτιστικής ασφάλειας, παρέχοντας ταχύτητα και ευελιξία στη διαδικασία αναπαραγωγής. Επιπλέον, οι καλλιέργειες που προέρχονται από NGT μπορούν να παρουσιάσουν αυξημένες αποδόσεις και μειωμένη ανάγκη για φυτοφάρμακαοδηγώντας όχι μόνο σε καλύτερα εισοδήματα των γεωργών αλλά και σε πιο βιώσιμη παραγωγή τροφίμων. Οι καλλιέργειες που αναπαράγονται με NGTs εξυπηρετούν την επίτευξη των στόχων βιωσιμότητας, όπως η μείωση των φυτοφαρμάκων και ο μετριασμός των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου

Οι πιθανοί κίνδυνοι των NGTs στη γεωργία περιλαμβάνουν τις άγνωστες επιπτώσεις στους άγριους συγγενείς των καλλιεργειών, δηλαδή την ακούσια απελευθέρωση νέων γενετικών χαρακτηριστικών στη φύση. Αν και αυτή η ανησυχία ισχύει ευρέως και για φυτά συμβατικής αναπαραγωγής, η ισχυρή νέα γονιδιωματική τεχνική που ονομάζεται «γονίδιο-οδηγός» πρέπει να μελετηθεί με προσοχή, καθώς σχεδιάστηκε για να εξαφανίσει (σκόπιμα) ολόκληρους πληθυσμούς, π.χ. κουνούπια που φέρουν τον παράγοντα της νόσου της ελονοσίας. Επιπλέον, εάν οι NGTs χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία, ανθεκτικών στα ζιζανιοκτόνα, καλλιεργειών μπορούν να οδηγήσουν σε αυξημένη ποσότητα χημικών ζιζανιοκτόνων. Δεδομένου ότι αυτό δεν είναι επιθυμητό, πολλές ερευνητικές ομάδες εργάζονται ήδη στη χρήση NGTs για τη βελτίωση της άμυνας του ίδιου του φυτού αντί της σύνδεσης της αναπαραγωγής με τη χρήση φυτοφαρμάκων.

Γενικά, δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι οι NGTs ενέχουν υψηλότερους κινδύνους από οποιαδήποτε άλλη τεχνολογία αναπαραγωγής. Σε κάθε περίπτωση, όλα τα τρόφιμα υποβάλλονται σε δοκιμές ασφάλειας ανεξάρτητα από την τεχνολογία που χρησιμοποιείται για την παραγωγή τους.

Αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας, της Αυστραλίας, της Αργεντινής, της Βραζιλίας, του Καναδά, της Ινδίας καιτης Κένυας, διαφοροποιούν από τους κανονισμούς βιοτεχνολογίας τουςτα προϊόντα που προέρχονται από NGT που θα μπορούσαν να προκύψουν από συμβατικές ή φυσικές διεργασίες. Το 2018, το Δικαστήριο της ΕΕ αποφάνθηκε ότι τα προϊόντα των NGTs ταξινομούνται ως γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί (ΓΤΟ) και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σύμφωνα με την αυστηρή ευρωπαϊκή νομοθεσία για τους ΓΤΟ. Δεδομένου ότι το ρυθμιστικό πλαίσιο είναι πολύ χρονοβόρο και δαπανηρό, μόνο λίγες μεγάλες εταιρείες έχουν τους πόρους για να εργαστούν σε NGTs και την έγκρισή τους.

The post Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοινώνει νέο σχέδιο κανονισμού για τις έες γονιδιωματικές τεχνικές στα συστήματα διατροφής appeared first on Eptanews.gr.

Σύμφωνα με τον Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που είναι αρμόδιος για την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Πράσινου Συμφώνου, Φρανς Τίμερμανς, οι χώρες που επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν τον άνθρακα ως εναλλακτική λύση στο ρωσικό αέριο μπορούν να το κάνουν στο πλαίσιο των προδιαγραφών που έχει θέσει η ΕΕ για το κλίμα και την απαλλαγή από τις ανθρακούχες εκπομπές, αναφέρει η ΕΡΤ.

«Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δεν υπάρχουν ταμπού σε αυτή την κατάσταση. Η ιστορία πήρε διαφορετική τροπή την περασμένη εβδομάδα και πρέπει να προσαρμοστούμε σε αυτή την ιστορική αλλαγή», είπε ο Τίμερμανς, σύμφωνα πάντα με την ίδια πηγή.

Παράλληλα, αναφερόμενος στο παράδειγμα της Πολωνίας, η οποία είναι από τις χώρες που είχε σχεδιάσει να καταργήσει τον άνθρακα, προκειμένου να στραφεί σε ανανεώσιμες πηγές, ο κ. Τίμερμανς υποστήριξε αυτό «θα μπορούσε να γίνει εντός των παραμέτρων που έχουμε θέσει για την κλιματική πολιτική της ΕΕ»

Σημειώνεται πως εν μέσω των δραματικών εξελίξεων με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδιάζει να ξεκινήσει άμεσα μία δέσμη μέτρων με στόχο να αμβλύνει τις βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις της διακοπής του ρωσικού εφοδιασμού με φυσικό αέριο και να επιταχύνει τη μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα.

The post Ευρωπαϊκή Ένωση: «Ναι» στην επιστροφή παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύση άνθρακα appeared first on Eptanews.gr.

Το ΠΔΠ, λοιπόν, διέπεται ρητώς από τη βασική αρχή του ενωσιακού δικαίου επί του προϋπολογισμού της ΕΕ, ήτοι την αρχή της χρηματοδότησής του από ιδίους πόρους (principle of funding the budget from own resources,   https://ec.europa.eu/info/strategy/eu-budget/revenue/own-resources_en). Η Συνθήκη για τη Λειτουργία της ΕΕ (ΣΛΕΕ), εξάλλου, είναι σαφής: Στο άρθρο 311 τονίζει ότι ‘‘ο προϋπολογισμός της Ένωσης χρηματοδοτείται στο ακέραιο, υπό την επιφύλαξη των άλλων εσόδων, από ιδίους πόρους’’, ενώ στο άρθρο 312 αναφέρει ότι ‘‘το ΠΔΠ έχει ως στόχο να εξασφαλίζει την ομαλή εξέλιξη των δαπανών της Ένωσης εντός των ορίων των ιδίων της πόρων’’.

Συνεπώς, το Συμβούλιο της ΕΕ ήδη με την από 14 Δεκεμβρίου του 2020 Απόφασή του (είναι η 2020/2053 https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32020D2053&from=EN) για το σύστημα των ιδίων πόρων της ΕΕ, που καταργούσε το προηγούμενο καθεστώς (δηλ. την Απόφαση 2014/335), έχει αναπροσαρμόσει και διευρύνει εντυπωσιακά τους ‘‘ιδίους πόρους’’ της ΕΕ, έτσι ώστε να δοθούν οι επιχορηγήσεις και τα δάνεια στα κράτη-μέλη (κ-μ). Προκειμένου, όμως, να αρχίσει η εκταμίευση των ευρωπαϊκών κονδυλίων προς τα κ-μ, η άνω από 14-12-2020 Απόφαση για τους ιδίους πόρους της ΕΕ πρέπει να επικυρωθεί απ’ όλα τα κ-μ (αρ. 311§3 εδ. γ’ της ΣΛΕΕ).

Στη Γερμανία, το Κοινοβούλιο (Bundestag) ψήφισε στις 25 Μαρτίου νόμο που επικυρώνει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου περί των ιδίων πόρων της ΕΕ (Eigenmittelbeschluss). Κατόπιν, όμως, υποβολής αίτησης ασφαλιστικών μέτρων από μια ομάδα αιτούντων με επικεφαλής τον Γερμανό Οικονομολόγο και Πολιτικό Bernd Lucke, τέως Ευρωβουλευτή του AfD, το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο (ΓΣΔ) εξέδωσε ήδη προσωρινή διαταγή (Haengebeschluss) που απαγορεύει τον Πρόεδρο της Γερμανικής Δημοκρατίας να εκδώσει τον προσφάτως ψηφισθέντα από τη Γερμανική Βουλή νόμο.  Πρόκειται,  επομένως, για μια προσωρινής φύσης απόφαση μέχρι να εκδικαστεί η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, την εκδίκαση της οποίας θα ακολουθήσει βεβαίως η εκδίκαση της κύριας προσφυγής.

Σε πρακτικό επίπεδο, το ΓΣΔ καλείται να δώσει τη νομική συγκατάθεση της Γερμανίας για το σύστημα χρηματοδότησης της Ένωσης την περίοδο 2021-27 και συνεπώς για όλο το πανευρωπαϊκό πακέτο οικονομικής στήριξης των κ-μ λόγω των συνεπειών της πανδημίας του κορωνοϊού. Έχοντας, όμως, ως βασικό μέλημά του το πώς θα διαφυλάξει την αποτροπή του ενδεχομένου να επέλθει η δημοσιονομική ένωση στην ΕΕ, υπό την έννοια ότι κανένα κ-μ της ΕΕ δεν οφείλει να αναλαμβάνει δημοσιονομικές ευθύνες για τα χρέη και τις δημοσιονομικές ανισορροπίες άλλων κ-μ, κάτι βεβαίως που απαγορεύουν ρητώς οι ευρωπαϊκές συνθήκες, το ανώτατο γερμανικό δικαστικό όργανο προς το παρόν ‘‘κόλλησε’’. Και τούτο, διότι η αποφυγή χρηματοδότησης της νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ που de facto θα οδηγούσε σε ενδοκοινοτική ένωση μεταβιβάσεων (Transfer Union) υποχρεώσεων, συνιστά ταυτόχρονα, πέραν από ευρωπαϊκή κανονιστική νόρμα, και θεμέλιο της γερμανικής συνταγματικής παράδοσης και λογικής.

Οι αιτιάσεις των προσφευγόντων στο ΓΣΔ επικεντρώνονται σε δύο σημεία. Καταρχάς, οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται ότι η ανάληψη χρεών στο όνομα της ίδιας της ΕΕ απαγορεύεται από τις ίδιες τις Συνθήκες της ΕΕ και ότι είναι μια ‘‘ultra vires’’ πράξη, δηλαδή μια πράξη που εκφεύγει του κανονιστικού πλαισίου μέσα στο οποίο de lege lata λειτουργούν τα ενωσιακά όργανα και ιδίως η ΕΚΤ, η ανάληψη χρεών στο όνομα της ΕΕ. Συνεπώς, η πρώτη κεντρική μομφή των προσφευγόντων αφορά την (ισχυριζόμενη) αντίθετη με τις ιδρυτικές Συνθήκες της ΕΕ λειτουργίας των ενωσιακών οργάνων, καθ’ υπέρβαση των δοτών, ούτως ή άλλως, αρμοδιοτήτων τους.

Οι προσφεύγοντες από τη μια διατείνονται ότι οι αλλότριοι πόροι (Fremdmitteln), δηλαδή τα κονδύλια που θα δανειστεί η ΕΕ για να δώσει ως επιχορηγήσεις ή δάνεια στα κ-μ, δεν είναι δυνατόν να νοούνται νομικώς ως ‘‘ίδιοι πόροι’’ (Eigenmitteln) της. Για το θέμα, μάλιστα, τον Μάιο του 2020, όταν σχεδιαζόταν το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ανασυγκρότησης, όντως έγραφα (ίδετε το άρθρο μου ‘‘Η νομική βάση του Ταμείου Ανασυγκρότησης’’ https://eptanews.gr/apopsi/i-nomiki-vasi-toy-eyropaikoy-tameioy-anasygkrotisis-arthro-toy-christoy-gkoygkoyrela/): ‘‘Όπως όμως και ένας ‘‘μη ειδικός’’ θα περίμενε, πουθενά στην ενωσιακή νομοθεσία δεν ορίζεται ότι ‘‘ίδιοι πόροι’’ της Ένωσης είναι τα… ‘‘δανεικά’’ που αντλεί η ίδια ή τα κ-μ της από τις αγορές. Αντιλαμβανόμαστε, έτσι, όλοι ότι όταν τα 500 δισ. ευρώ της ιδέας Merkel–Macron θα είναι κεφάλαια που θα αντλήσει η ΕΕ από τις αγορές χρήματος, θα υπάρξει (στο πλαίσιο της πρώτης νομικής βάσης που εξετάζουμε) ‘‘θέμα’’ και δη ‘‘τεχνικό νομικό θέμα’’ αν η ΕΕ προτίθεται και προσπαθήσει, σύμφωνα με την πρόταση Merkel – Macron, να διανείμει δια ‘‘επιχορηγήσεων’’ τα 500 δισ. ευρώ στα κ-μ χρησιμοποιώντας ως ‘‘τεχνοκρατική και νομική πλατφόρμα’’ το ΠΔΠ, το οποίο επιτρέπει χρηματοδοτήσεις (της ΕΕ προς τα κ-μ) μόνο ‘‘ιδίων πόρων’’ της Ένωσης.’’

Από την άλλη, οι προσφεύγοντες  υποστηρίζουν ότι καθώς για τα δανεικά που θα αντλήσει η Κομισιόν υπόλογα τελικά θα είναι όλα τα κ-μ και δη σε ορίζοντα 38 ετών, μια τέτοια πρωτοβουλία της ΕΕ παραβιάζει τη βασική ενωσιακή αρχή ότι δεν νοείται αμοιβαιοποίηση χρεών στην Ένωση και τον κομβικό κανόνα ότι το κάθε κ-μ είναι υπόλογο για τα δικά του χρέη και για τα δικά του δημοσιονομικά μεγέθη καθώς απολαμβάνει εκ των Συνθηκών δημοσιονομική ανεξαρτησία.

Στο δεύτερο σημείο των αιτιάσεών τους,  οι προσφεύγοντες κάνουν λόγο για ‘‘αλλοίωση της γερμανικής συνταγματικής ταυτότητας’’ (Deutsche Verfassungsidentitaet) στο μέτρο που η ανάληψη χρεών στο όνομα της ΕΕ, για τα οποία θα είναι υπόλογα, ωστόσο, τα κ-μ, καταργεί το θεμελιώδες αξίωμα του γερμανικού Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο το Γερμανικό Κοινοβούλιο είναι το μόνο και αποκλειστικά υπεύθυνο για τον εθνικό (γερμανικό) προϋπολογισμό. Οι ‘‘αντιρρησίες’’ ισχυρίζονται ότι η Κομισιόν θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να προσδιορίσει ποια κ-μ θα αποπληρώσουν τα δανεικά που η ΕΕ θα λάβει για να παρέξει (υπό τη μορφή επιχορηγήσεων και δανείων) ως ‘‘ιδίους πόρους’’ στα κ-μ. Έτσι όμως, λένε, επεκτείνονται τα όρια ευθύνης της Γερμανίας η οποία σε τελική ανάλυση θα ήταν δυνατόν να είναι υπόλογη στους δανειστές της ΕΕ για όλο το πακέτο του προγράμματος του ‘‘Next Generation EU’’, ήτοι ακόμα και για όλο το ποσό των 750 δισ. ευρώ!

Το κεντρικό ερώτημα, λοιπόν, που θα εξετάσει το ΓΣΔ είναι αν το γερμανικό Κοινοβούλιο με τον νόμο που ψήφισε για την επικύρωση της απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου περί ιδίων πόρων της ΕΕ, παραβίασε τους περιορισμούς που θέτει στο ζήτημα της ευρωπαϊκής δημοσιονομικής ολοκλήρωσης το γερμανικό Σύνταγμα, αποδεχόμενο έτσι (το Κοινοβούλιο) την πιθανή καθ’ υπέρβαση εξουσίας πρακτική των ευρωπαϊκών θεσμών στο ζήτημα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανασυγκρότησης και τραυματίζοντας ταυτοχρόνως τη γερμανική συνταγματική ταυτότητα(;). 

Ειδικότερα, στο πεδίο της καθ’ υπέρβαση της εξουσίας τους (ultra vires) δράσης των οργάνων της ΕΕ, το ερώτημα είναι αν η απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ περί ιδίων πόρων παραβιάζει τις Συνθήκες. Πιο αναλυτικά, εδώ το ζήτημα προσδιορίζεται στο αν στους ‘‘ίδιους πόρους’’ της Ένωσης μπορούν να συμπεριληφθούν οι πιστώσεις (τα δανεικά που θα λάβει η Επιτροπή για να διαμοιράσει επιχορηγήσεις και δάνεια στα κ-μ). Κατά την άποψη μου, καθώς όπως έγραψα και παλαιότερα (ίδετε ανωτέρω) πουθενά στην κοινοτική νομοθεσία δεν προσδιορίζεται το εννοιολογικό περιεχόμενο των ‘‘ιδίων πόρων’’ της ΕΕ, το ΓΣΔ με μια διασταλτική προσέγγιση, με ‘‘δημιουργική’’ σίγουρα σκέψη και  χρησιμοποιώντας τη Λογική του ‘‘effet utile’’ θα μπορούσε να ξεπεράσει τον συγκεκριμένο ‘‘σκόπελο’’ και να συμπεριλάβει στο νοηματικό φορτίο των ‘‘ιδίων πόρων’’ της ΕΕ και τις πιστώσεις, σε τελική δε ανάλυση θα μπορούσε να αποστείλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) κατά το άρθρο 267 της ΣΛΕΕ.

Περαιτέρω, όπως είχα τονίσει στο άνω άρθρο μου: ‘‘Μια δεύτερη, πιθανή, νομική βάση για την υλοποίηση της πρότασης Merkel-Macron είναι το άρθρο 122§2 της ΣΛΕΕ. Με βάση αυτή τη διάταξη καθιερώνεται η αρμοδιότητα της ΕΕ  να χορηγεί ad hoc χρηματοοικονομική συνδρομή σε κράτος μέλος, σε περίπτωση που διαπιστώνεται ότι αυτό αντιμετωπίζει ή διατρέχει μεγάλο κίνδυνο να αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες, οφειλόμενες σε φυσικές καταστροφές ή έκτακτες περιστάσεις που εκφεύγουν από τον έλεγχό του’’.

Εν προκειμένω, το κρίσιμο θέμα που θα εξετάσει το ΓΣΔ είναι αν τα τεράστια κονδύλια του συνολικού ευρωπαϊκού πακέτου στήριξης κατευθύνονται στα κ-μ για την αντιμετώπιση απ’ αυτά (όχι φυσικών καταστροφών αλλά) ‘‘εκτάκτων περιστάσεων που εκφεύγουν του ελέγχου τους’’. Εδώ, το ΓΣΔ θα προβεί σε έλεγχο σκοπιμότητας (ZweckbindungsKontrolle) και μόνο στην περίπτωση που σχηματίσει τη δικανική πεποίθηση ότι τα άνω τεράστια ευρωπαϊκά κονδύλια προορίζονται (για) και όντως καλύπτουν τέτοιες ‘‘έκτακτες περιστάσεις’’, δηλαδή έκτακτες και επείγουσες συνθήκες που προξενήθηκαν από την καθολική αρνητική επενέργεια της πανδημίας, θα αποφανθεί ότι δεν παραβιάζεται το αρ. 122 της ΣΛΕΕ.

Το ‘‘αγκάθι’’ είναι πια ορατό, συνεπώς. Το 37% των κονδυλίων του ‘‘Next Generation EU’’ θα εκταμιευτεί για την ‘‘πράσινη’’ ανάπτυξη και το 20% για τον ψηφιακό μετασχηματισμό των οικονομιών των κ-μ. Και μπορεί μεν, κατά τη διάρκεια των lock downs στα κ-μ, η ψηφιοποίηση να βοήθησε στη λειτουργία των κρατικών δομών, της εξ’ αποστάσεως εργασίας στις επιχειρήσεις και των διαδικτυακών οικονομικών συναλλαγών, η πράσινη’’ ανάπτυξη όμως δεν είναι ‘‘έκτακτη περίσταση’’ κατά το ‘‘γράμμα’’ της ΣΛΕΕ (αρ. 122) αλλά, αντιθέτως, ένας οραματικός πολιτικός στόχος. Η ‘‘πράσινη’’ ανάπτυξη δεν έχει σχέση με την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας, ίσα-ίσα μια από τις ελάχιστες θετικές συνέπειες της πανδημίας ήταν η κλιματική βελτίωση (και όχι η επιβάρυνση του κλίματος, διότι πρακτικά σταμάτησαν να λειτουργούν οι οικονομίες). Έτσι, ο έλεγχος σκοπιμότητας που θα κάνει το ΓΣΔ εν προκειμένω, μπορεί να ‘‘ακινητοποιήσει’’ το πρόγραμμα ανάκαμψης της ΕΕ και μαζί με αυτό όλη την Ευρώπη (!), καθόσον οι αιτιάσεις των προσφευγόντων στο σημείο αυτό, είναι φανερό, ότι εδώ θα μπορούσαν να εκληφθούν ως βάσιμες από το ΓΣΔ.

Εν τέλει, κρίσιμο είναι και το ζήτημα της γερμανικής συνταγματικής ταυτότητας (αρ. 23 και 79 του Γερμανικού Συντάγματος). Οι κυριαρχικές πράξεις (Hoheitsakte) της ΕΕ είναι αποδεκτές στην εσωτερική γερμανική συνταγματική πραγματικότητα μόνο στο βαθμό που δεν θίγουν και δεν επηρεάζουν την αυτονομία του Γερμανικού Κοινοβουλίου ως προς τον προϋπολογισμό της χώρας, πρακτικά δηλαδή στον βαθμό που δεν αναιρούν ή έστω στρεβλώνουν τη δημοσιονομική ανεξαρτησία της Γερμανίας. Μάλιστα, η απώλεια αυτής της αυτονομίας κατά τη συνταγματική λογική των Γερμανών θεωρείται πλήγμα στη Δημοκρατία τους. Με άλλα λόγια, ως προς τον γερμανικό προϋπολογισμό, υπάρχει κοινοβουλευτική ευθύνη αποκλειστικά και μόνο του Bundestag και καμία είδους συνευθύνη.

Εν προκειμένω, το μέγεθος και ο χρόνος της γερμανικής συνευθύνης είναι αυτά που θα προβληματίσουν δεόντως το ΓΣΔ. Εγγυητές των δανείων που λαμβάνει η ΕΕ για να παρέξει επιχορηγήσεις και δάνεια στα κ-μ είναι τα ίδια τα κ-μ και έτσι η Γερμανία μέχρι το 2058, που είναι η τελευταία δόση εξόφλησης των δανείων που η ΕΕ θα αντλήσει στο όνομα της, μπορεί (θεωρητικά) να συνευθύνεται, με τον εθνικό προϋπολογισμό της, ακόμα και για όλα από τα 750 δισ. ευρώ του ευρωπαϊκού προγράμματος στήριξης. Αυτή δε η επίπτωση πρακτικά σημαίνει και συνεπάγεται τη δημιουργία μιας ad hoc δημοσιονομικής ένωσης (Fiskal Union) ανάμεσα στα κ-μ της ΕΕ, γεγονός που και θρυμματίζει τη γερμανική συνταγματική ταυτότητα αλλά και καταστρατηγεί τουλάχιστον το ‘‘γράμμα’’ του πρωτογενούς ενωσιακού Δικαίου. Πέραν τούτου, προβληματικός είναι και ο έλεγχος διαφάνειας (TransparenzKontrolle) στο εν λόγω ζήτημα. Πού και πώς θα δανειστεί η ΕΕ τα παραπάνω τεράστια κονδύλια; Ποιοι οργανισμοί θα της παρέξουν τις πιστώσεις; Θα έχει ελεύθερο πεδίο, εν προκειμένω, η Κομισιόν;  Ο κίνδυνος, επομένως, το ΓΣΔ να κάνει δεκτούς τους ισχυρισμούς των προσφευγόντων είναι και σε αυτήν την περίπτωση όχι απλά υποστατός αλλά και τυπικά τεκμηριωμένος.

Με δεδομένο, λοιπόν, ότι ο έλεγχος που στη προκείμενη περίπτωση θα πραγματοποιήσει το ΓΣΔ θα είναι, όπως θα έλεγαν και οι δικοί μας Συνταγματολόγοι, εκ του ρόλου και της δικαιοδοσίας του ‘‘συγκεντρωτικός’’, ‘‘κύριος’’ και ‘‘αφηρημένος’’, το συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω είναι ότι, αν αυτό (το ΓΣΔ) τελικά προβεί σε μια ολιστικά stricto sensu προσέγγιση, έχει νομικά ‘‘πατήματα’’, μη αποδεχόμενο την επικύρωση του εγχώριου νόμου για τους ‘‘ίδιους πόρους’’ της ΕΕ, να τινάξει στον αέρα όλο το κολοσσιαίο πακέτο υποστήριξης της ΕΕ και μαζί μ’ αυτό όλη την Ευρώπη…!

Το μέγα πρόβλημα, πέραν από την αλλοίωση…της περίφημης γερμανικής συνταγματικής ταυτότητας, είναι ότι οι δικαστές του ΓΣΔ θα σκεφθούν ότι καταφάσκοντας τη νομική ισχύ της Απόφασης του Συμβουλίου της ΕΕ ‘‘περί ιδίων πόρων’’, θα επιβάλλουν την ίδια ώρα και την πολιτική νομιμοποίηση της αμοιβαιοποίησης χρέους στην Ένωση, κάτι που υπήρξε διαχρονικά ‘‘εφιάλτης’’ για πολλούς Γερμανούς πολιτικούς, συνταγματολόγους και οικονομολόγους.

Γι’ αυτό και δεν βλέπω πώς μπορεί να υπάρξει διαφυγή από το διαφαινόμενο αδιέξοδο αν δεν επινοηθεί εν προκειμένω μια ‘‘δημιουργική λογική’’ από τους Γερμανούς δικαστές. Το είχα γράψει, άλλωστε, και τον Μάιο του 2020 (ίδετε το άνω άρθρο μου): ‘‘…προβλέπω, θα χρειαστεί, πέραν από τις όποιες ‘‘διασταλτικές ερμηνείες’’, πρωτίστως και το ‘‘δημιουργικό πνεύμα’’ των δικαστών του ΔΕΕ για να ξεπεραστούν οι όποιοι νομικοί ‘‘σκόπελοι’’ του ενωσιακού δικαίου και να μην ‘‘ακυρωθεί’’ η de facto εφαρμογή του ‘‘οράματος’’ Merkel-Macron. Η’ θα χρειαστεί να ανοίξει η συζήτηση για τροποποίηση των Συνθηκών.’’

Η λύση, συνεπώς, στο τεράστιο αυτό ζήτημα που απειλεί το μέλλον της Ένωσης, ημών και των παιδιών μας (καθότι τα ευρωπαϊκά κονδύλια που θα λάβουμε όχι απλά θα βοηθήσουν στην επιβίωση της χώρας μας αλλά είναι δυνατόν και να την μεταμορφώσουν προς το καλύτερο), είναι ο λεγόμενος αυτοπεριορισμός του (γερμανικού) ανώτατου δικαστικού οργάνου.  Είναι προφανές ότι οι Γερμανοί ανώτατοι δικαστές θα κινηθούν σ’ ένα στριφνό ‘‘νοητικό εκκρεμές’’ και δη ανάμεσα στην εθνική τους συνταγματική τάξη από τη μια και στην κοινή ευρωπαϊκή προοπτική από την άλλη, ανάμεσα στη δικαιοκρατία και το λεγκαλισμό από τη μια και στις επείγουσες και άκρως πιεστικές ανάγκες που υφίστανται στο κοινό ευρωπαϊκό οικονομικό περιβάλλον από την άλλη, ανάμεσα στη μεθοδολογική ακαμψία του νομικού φορμαλισμού, υπό το πρίσμα της εθνικής ερμηνείας, από τη μια και στη μεθοδολογική πλαστικότητα, υπό το πρίσμα μιας φιλοευρωπαϊκής προσέγγισης από την άλλη.

Η στάθμιση, λοιπόν, των εννόμων καταστάσεων και ιστορικο-πολιτικών συνθηκών αλλά και των εξ’ αυτών παραγόμενων συνεπειών είναι αυτή που μπορεί να οδηγήσει τους Γερμανούς Δικαστές, αν έχουν ενσυναίσθηση της ιστορικής σημασίας της απόφασής τους για το μέλλον της Ένωσης και της ίδιας της Ευρώπης, στην υιοθέτηση μιας τελεολογικής ερμηνείας στα ζητήματα, σύμφωνης με το πνεύμα και τα οράματα του Ευρωπαϊσμού. 

Αναμφίβολα, κάθε δικαστής έχει υποχρέωση να εφαρμόζει το Σύνταγμα και να εξασφαλίζει πέρα από τον δημοκρατικό και τον δικαιοκρατικό χαρακτήρα του πολιτεύματος της χώρας την οποία υπηρετεί. Επειδή, όμως, κάθε δικαστήριο ασκεί την εξουσία του στο όνομα του λαού, έχει παράλληλα υποχρέωση να αντιλαμβάνεται ευρύτερα την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και να συνδέει τη Δημοκρατία και το Κράτος Δικαίου όχι μόνο με τον βραχύ αλλά και με τον μακρό ιστορικό χρόνο αυτού του λαού, δηλαδή με το μακροπρόθεσμο χωροχρονικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται και λειτουργούν το κράτος και η κοινωνία του λαού αυτού. Και για τη Γερμανία το πλαίσιο αυτό δεν είναι άλλο από το ευρωπαϊκό βεβαίως.

Ως γνήσιος και δεδηλωμένος Ευρωπαϊστής, ελπίζω, λοιπόν, να επικρατήσει στη συλλογιστική του ΓΣΔ η τρομακτική βαρύτητα του όλου διακυβεύματος και να πρυτανεύσει η λογική της παραμονής απάντων στην κοινή ευρωπαϊκή τροχιά, αν και δεν πρέπει να λησμονούμε βεβαίως ότι κάποιες φορές η Ιστορία και η ‘‘μοίρα’’ των λαών γράφεται, δυστυχώς, από ‘‘αναπάντεχα ατυχήματα’’…

Ο κ. Γκουγκουρέλας είναι δικηγόρος

Αν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Θα κρίνει, άραγε, το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο το μέλλον της Ευρώπης; – Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Με αυτά τα δεδομένα, πολύτιμο είναι να θυμόμαστε ότι η Συμφωνία του Παρισιού στοχεύει στη σταθεροποίηση της ανόδου της παγκόσμιας θερμοκρασίας κάτω των 2^ο C, σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, και αν είναι δυνατόν στη σταθεροποίηση αυτής της ανόδου κάτω του 1,5^ο C και τούτο προκειμένου να μειωθούν σημαντικά οι κίνδυνοι της κλιματικής αλλαγής.

Από την άλλη πλευρά, η ‘‘Πράσινη Συμφωνία’’ της ΕΕ προσδοκά μια κλιματικά ουδέτερη Ευρώπη το 2050, με μηδενικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και επ’ αυτού του οραματισμού αειφορίας ήδη το πλάνο για την ανάπτυξη της Ευρώπης είναι σαφές και από τούδε και στο εξής αδιαπραγμάτευτο: Η ‘‘πράσινη’’ ανάπτυξη είναι δεδομένα ο κινητήριος μοχλός της κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής και η καταληκτική στόχευση κάθε εθνικής οικονομικής ατζέντας. Γι’ αυτό, δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το 37% των κονδυλίων του Ταμείου Ανασυγκρότησης θα δαπανηθεί για σκοπούς της ‘‘πράσινης’’ ανάπτυξης ενώ το 20% για τον λεγόμενο ψηφιακό μετασχηματισμό (digital transformation) της ευρωπαϊκής Οικονομίας.

Υπ’ αυτό το οραματικό πλαίσιο πολιτικής, η πρόσβαση σε πόρους και πρώτες ύλες αποτελεί στρατηγικό ζήτημα ασφάλειας για τη φιλοδοξία της Ευρώπης να υλοποιήσει την ‘‘Πράσινη Συμφωνία’’ αλλά και για την ίδια την ανθεκτικότητα ολόκληρου του ενωσιακού οικοδομήματος. Ειδικά, οι πρώτες ύλες για τις ΑΠΕ (οι οποίες θα εξυπηρετήσουν την υλοποίηση των πολιτικών στόχων της ΕΕ), όπως οι πρώτες ύλες με τις οποίες κατασκευάζονται ηλεκτρολυτικές κυψέλες καυσίμου, απαραίτητες για την παραγωγή ‘‘πράσινου’’ υδρογόνου, τουρμπίνες για την παραγωγή αιολικής ενέργειας και φωτοβολταϊκά για την αξιοποίηση και αποθήκευση της ηλιακής ενέργειας, είναι μέγιστης αξίας και κομβικής σπουδαιότητας για το ευρωπαϊκό παρόν και, πολύ περισσότερο, μέλλον.

Σύμφωνα με την απολύτως καθοριστική ‘‘Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής περί της ανθεκτικότητας ως προς τις πρώτες ύλες κρίσιμης σημασίας’’ (https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:52020DC0474&from=EN), οι πρώτες ύλες που είναι οι πιο σημαντικές από οικονομική άποψη για τη στρατηγική αυτονομία της ΕΕ και για τις οποίες υφίσταται υψηλός εφοδιαστικός κίνδυνος ονομάζονται πρώτες ύλες κρίσιμης σημασίας.

Μάλιστα, η ΕΕ επειδή αποδίδει εξαιρετική βαρύτητα στο συγκεκριμένο ζήτημα, καταρτίζει ανά τριετία καταλόγους με τις πρώτες ύλες κρίσιμης σημασίας (για το μέλλον της) διαμορφώνοντας αναλόγως και τις πολιτικές της δράσεις. Ο δε πιο πρόσφατος απ’ αυτούς τους καταλόγους είναι ο κατάλογος πρώτων υλών κρίσιμης σημασίας της ΕΕ του 2020, o οποίος αποτυπώνει ad hoc τις πρώτες ύλες κρίσιμης σημασίας έως το 2030 αρχικά, και το 2050 καταληκτικά, για τις τεχνολογίες και τους τομείς στρατηγικής σημασίας για την ΕΕ.

Ο εν λόγω κατάλογος της ΕΕ για το 2020 περιέχει 30 πρώτες ύλες. Τριάντα, λοιπόν, ίσως και… ‘‘περίεργες’’ για εμάς λέξεις συνιστούν, μάλλον εν αγνοία των πιο πολλών από εμάς, τους πιο αποφασιστικούς ‘‘κωδικούς’’ του ίδιου του μέλλοντος μας: Αντιμόνιο, Άφνιο, Φώσφορος, Βαρίτης, Βαριές Σπάνιες Γαίες, Σκάνδιο, Βηρύλλιο, Ελαφρές Σπάνιες Γαίες, Πυριτιούχο Μέταλλο, Βισμούθιο, Ίνδιο, Ταντάλιο, Βορικά Άλατα, Μαγνήσιο, Βολφράμιο, Κοβάλτιο, Φυσικός Γραφίτης, Βανάδιο, Άνθρακας οπτανθρακοποίησης, Φυσικό Καουτσούκ, Βωξίτης, Αργυραδάμας, Νιόβιο, Λίθιο, Γάλλιο, Μέταλλα της ομάδας του λευκόχρυσου, Τιτάνιο, Γερμάνιο, Φωσφορίτης και Στρόντιο.

Το μέγα ζήτημα, ωστόσο, όσον αφορά τα περισσότερα από τα παραπάνω μέταλλα, είναι ότι η εξάρτηση της ΕΕ από τις εισαγωγές τους κυμαίνεται μεταξύ 75 % και 100 %  (σελ. 7 του άνω εγγράφου της Κομισιόν)! Η δε ζήτησή τους προβλέπεται να αυξηθεί δραματικά τα επόμενα χρόνια. Επί παραδείγματι, η ζήτηση για τα σχετικά με τους ηλεκτρικούς συσσωρευτές αποθήκευσης μέταλλα, όπως είναι το αργίλιο, το κοβάλτιο, ο σίδηρος, ο μόλυβδος, το λίθιο, το μαγνήσιο και το νικέλιο, υπολογίζεται ότι θα αυξηθεί κατά περισσότερο από 1.000 % έως το 2050 (σελ. 6 του άνω εγγράφου της Επιτροπής)!

Εμπλέκεται σ’ όλα αυτά, έπειτα από τα παραπάνω, κάποια τρίτη χώρα και δη ουσιωδώς κρίσιμα; Η απάντηση είναι θετική και έχει να κάνει με την Κίνα. Παρακάτω, αποδίδω την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ‘‘εικόνα’’, όπως είναι σήμερα, προκειμένου να εξαχθεί μια όχι απλά μεγάλη αλλά (φρονώ ίσως) τεράστια αλήθεια, ειδικά για το ευρωπαϊκό μέλλον, που είναι, αυτονοήτως, και το δικό μας μέλλον.

Η Κίνα, λοιπόν, προμηθεύει, αναφορικά με τις ποσότητες που χρειάζεται η ΕΕ, το 99% των ελαφρών σπάνιων γαιών, το 98% των βαριών σπάνιων γαιών, το 38% του Βαρίτη, το 49% του Βισμουθίου, το 93% του Μαγνησίου, το 47% του φυσικού Γραφίτη, το 66% του Σκανδίου, το 45% του Τιτανίου, το 69% του Βολφραμίου και το 39% του Βαναδίου.

Απολύτως αποκαλυπτική είναι και η μελέτη της Κομισιόν ‘‘Critical raw materials for Strategic Technologies and Sectors in the EU, A foresight Study’’ (https://ec.europa.eu/docsroom/documents/42881), η οποία αποστομωτικά φανερώνει κρίσιμες πολυφασματικές πληροφορίες.

Όσον αφορά τα συστατικά ηλεκτρικών μπαταριών αποθήκευσης, σύμφωνα με μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας (World Bank) η ζήτηση τους θα αυξηθεί κατά 450% μέχρι το 2050. Η Κίνα, συνεπώς, που παράγει το 66% (σελ. 11 της μελέτης) των μπαταριών ιόντων λιθίου (Li-batteries που χρησιμοποιούνται από την κατασκευή κινητών τηλεφώνων και υπολογιστών μέχρι ηλεκτρικών οχημάτων) είναι ήδη σε πολύ πλεονεκτική θέση.

Αναφορικά με τους συσσωρευτές ηλεκτρικών οχημάτων και την αποθήκευση ενέργειας, η ΕΕ θα χρειαστεί έως και 18 φορές μεγαλύτερη ποσότητα λιθίου και 5 φορές μεγαλύτερη ποσότητα κοβαλτίου το 2030, καθώς και περίπου 60 φορές μεγαλύτερη ποσότητα λιθίου και 15 φορές μεγαλύτερη ποσότητα κοβαλτίου το 2050, σε σύγκριση με τον τρέχοντα εφοδιασμό για ολόκληρη την οικονομία της. Η σημασία, λοιπόν, της Κίνας που διενεργεί το 46% της επεξεργασμένης παραγωγής κοβαλτίου και διαθέτει το 45% παγκοσμίως των μονάδων επεξεργασίας λιθίου (σελ. 19 παρακάτω μελέτης) είναι πασιφανής. Δεδομένου δε ότι η εισαγωγή των σπάνιων γαιών (που είναι εν προκειμένω απαραίτητες) από την Κίνα είναι σχεδόν ολοκληρωτική και δοθέντος ότι η Κίνα διαθέτει το 69% των παγκοσμίων αποθεμάτων σε φυσικό γραφίτη (που χρησιμοποιείται κατά κόρον για την κατασκευή συσσωρευτών), προκύπτει ότι η εξάρτηση της ΕΕ από την ασιατική χώρα καθίσταται στον τομέα αυτόν σχεδόν απόλυτη.

Σχετικά με τα φωτοβολταϊκά,  η Κίνα έχει οιονεί μονοπώλιο παγκοσμίως (σελ. 11 της μελέτης)! Διακατέχει το 89% του μεριδίου της αγοράς των συστατικών των φωτοβολταϊκών (σελ. 39 της μελέτης) ενώ παράγει και τις αναγκαίες πρώτες ύλες. Για παράδειγμα, όσον αφορά την πολυσιλικόνη που χρησιμοποιείται στις φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις, η Κίνα κατέχει το 70% της παραγωγής, παράγει δε και το 90% της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής των φωτοβολταϊκών δισκίων πυριτίου. Κι όλα αυτά τη στιγμή που η ΕΕ στον συγκεκριμένο τομέα διαθέτει μόνο το 6% των πρώτων υλών και το 5% των επεξεργασμένων υλικών (processed materials)!

Περαιτέρω, η Κίνα παράγει σε παγκόσμιο επίπεδο το 80% του γαλλίου, που χρησιμοποιείται για την κατασκευή ημιαγωγών και φωτοβολταϊκών, αλλά και του γερμανίου, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή οπτικών ινών ηλιακών κυψελών και καταλυτών πολυμερισμού. Η Κίνα δε είναι αυτή που εξάγει το 66%  του σκανδίου, που χρησιμοποιείται στο απολύτως καθοριστικό πεδίο κατασκευής  κυψελών καυσίμου και επί του οποίου χημικού στοιχείου η ΕΕ εξαρτάται στο 100% από εισαγωγές.

Όσον αφορά στους μόνιμους μαγνήτες, που είναι το συστατικό κλειδί για τη λειτουργία ανεμογεννητριών, η Κίνα έχει οιονεί μονοπώλιο και κρατά στην κατοχή της το 65% των πρώτων υλών (σελ. 11 και 35 μελέτης). Παράλληλα, διαθέτει το 85-90% των μαγνητών νεοδυμίου. Ενώ, λοιπόν, η ζήτηση για σπάνιες γαίες που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή μόνιμων μαγνητών, π.χ. για ηλεκτρικά οχήματα, ψηφιακές τεχνολογίες ή ανεμογεννήτριες, ενδέχεται έως και να δεκαπλασιαστεί έως το 2050 (σελ. 6 του άνω εγγράφου της Επιτροπής), η ΕΕ παράγει το 1% των πρώτων υλών για τις ανεμογεννήτριες και, συνεπώς, προσβλέπει για την πολυπόθητη ‘‘πράσινη’’ ανάπτυξη της προς….Ανατολάς!

Δεν είναι σπουδαίο, λοιπόν, μόνο το γεγονός ότι στις κυψέλες καυσίμων η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος παίκτης παγκοσμίως (έχει το 20% της αγοράς, σελ. 25 της μελέτης) συν το γεγονός ότι το 52% των υλικών (πρώτων υλών) ρομποτικής το προμηθεύει παγκοσμίως πάλι αυτή, είναι παράλληλα και το γεγονός ότι η Κίνα προμηθεύει, επίσης σε παγκόσμιο επίπεδο, το 1/3 των υλικών που απαιτούνται για τη συναρμολόγηση των UAV (μη επανδρωμένα αεροσκάφη). Στα drones η Κίνα έχει πάνω από 75% μερίδιο αγοράς καθώς είναι ο κυρίαρχος παγκόσμιος προμηθευτής στο μαγνήσιο, βισμούθιο και βολφράμιο, δηλαδή στα βασικά υλικά που απαιτούνται για την κατασκευή τους.

Όσον δε αφορά τις τρισδιάστατες εκτυπώσεις, που θα παίξουν σημαντικό ρόλο στον ψηφιοποιημένο κόσμο που γοργά έρχεται, η Κίνα προμηθεύει παγκοσμίως το 35% των πρώτων υλών (σελ. 12 της μελέτης). Γενικά, στις ψηφιακές τεχνολογίες που απαιτείται η χρήση χαλκού, γάλλιου γερμάνιου, χρυσού, ίνδιου και μετάλλων της ομάδας του λευκόχρυσου, σπάνιων γαιών και τανταλίου, η Κίνα είναι ο πρωταθλητής στην παγκόσμια αγορά προμήθειας των πρώτων αυτών υλών, κατέχοντας μερίδιο 41%.

Επιπλέον, η Κίνα επενδύει σε χώρες που διαθέτουν αποδεδειγμένα κρίσιμες πρώτες ύλες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Η εν λόγω αφρικανική χώρα παράγει το 54% του κοβαλτίου σε παγκόσμιο επίπεδο, εν προκειμένω όμως η Κίνα, μέσω των κρατικών εταιριών της, έχει επενδύσει εκεί και σήμερα εισάγοντας το άνω μέταλλο, ως πρώτη ύλη, από το Κονγκό διαθέτει το 60% της παγκόσμιας παραγωγής επεξεργασμένου (και άμεσα διαθέσιμου σε βιομηχανικές και τεχνολογικές εφαρμογές) κοβαλτίου.

Σήμερα, λοιπόν, η Κίνα έφτασε στο να προμηθεύει πάνω από τις μισές πρώτες ύλες σε projects της αμυντικής βιομηχανίας όλων των χωρών του Κόσμου (σελ. 74 της μελέτης). Αναπτύσσοντας ήδη από τη δεκαετία του 1980 τη στρατηγική της, βασιζόμενη στο τότε 5ετές Εθνικό Πλάνο 1986-1990, έχει καταφέρει, διαθέτοντας σήμερα πια πάνω από 300 ερευνητικά ινστιτούτα αναφορικά με τις κρίσιμες πρώτες ύλες, να είναι στο παρόν ο κυρίαρχος παγκόσμιος παίκτης στις κρίσιμες πρώτες ύλες αλλά και στο πεδίο της επεξεργασίας τους και της συναρμολόγησης βασικών εξαρτημάτων που προέρχονται απ’ αυτές (component assembler). Σκοπός δε του οραματικού εγχειρήματος ‘‘Made in China 2025’’ είναι να γίνει η χώρα η οικουμενική ηγέτιδα δύναμη στον τομέα της Τεχνολογίας το 2035.

Υπ’ αυτό το αναλυτικό πρίσμα, η Κομισιόν στη ‘‘νέα βιομηχανική στρατηγική για την Ευρώπη’’ αναγνωρίζει (ίδετε στη σελίδα 2) ότι η μετάβαση της Ευρώπης προς την κλιματική ουδετερότητα θα μπορούσε να αντικαταστήσει τη σημερινή εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα με την εξάρτηση από τις πρώτες ύλες και κρούει, εμμέσως πλην σαφώς, τον κίνδυνο απώλειας της στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης. Υπό το ίδιο δε πρίσμα, είναι απολύτως κατανοητό για ποιο λόγο η ΕΕ συνήψε την κορυφαία επενδυτική συμφωνία με την Κίνα στο τέλος του προηγούμενου έτους (ΕU China Comprehensive Agreement on Investment (CAI) https://trade.ec.europa.eu/doclib/press/index.cfm?id=2237).

Τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον, λοιπόν; Η ΕΕ έχει ήδη καταρτίσει σχέδιο δράσης για τις πρώτες ύλες κρίσιμης σημασίας. Προσδίδει μέγιστη βαρύτητα στην ανάπτυξη ανθεκτικών αξιακών αλυσίδων για τα βιομηχανικά οικοσυστήματά της, στον περιορισμό της εξάρτησης από τις πρωτογενείς ύλες κρίσιμης σημασίας μέσω της κυκλικής χρήσης των πόρων, στον σχεδιασμό βιώσιμων προϊόντων και στην ώθηση της καινοτομίας, στην ενίσχυση της βιώσιμης και υπεύθυνης εγχώριας προμήθειας και επεξεργασίας πρώτων υλών σ’ όλη την ΕΕ και, εν τέλει, στη διαφοροποίηση του εφοδιασμού των πρώτων υλών μέσω της βιώσιμης και υπεύθυνης προμήθειας από τρίτες χώρες και της ενίσχυσης του βασιζόμενου σε κανόνες ανοικτού ανταγωνισμού ελεύθερου διεθνούς εμπορίου (σελ. 8 του άνω εγγράφου της Επιτροπής).

Στο επίπεδο δε της διαδιεθνικής πολυμέρειας, η ΕΕ σκοπεύει να εντείνει τις συνεργασίες της, όπως είναι αυτή μεταξύ της ΕΕ, των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας για τις πρώτες ύλες κρίσιμης σημασίας αλλά και να πρωτοστατήσει στα διεθνή αρμόδια fora, όπως είναι ο ΟΟΣΑ, ο ΟΗΕ, ο σχηματισμός G20 και κυρίως βέβαια ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ).

Σε τελική ανάλυση, ωστόσο, προσωπικά τουλάχιστον, αντιλαμβάνομαι το κρισιμότατο εξεταζόμενο ζήτημα, που είναι ασφαλώς eo ipso ζωτικής σημασίας, ούτως ή άλλως, για το παρόν και το μέλλον της δικής μας Ηπείρου, και ως ζέον και έντονα ενδιαφέρον υποπλαίσιο του μεγαλύτερου και καθολικότερου  πλαισίου στο οποίο εντάσσεται πλέον η Παγκόσμια Γεωπολιτική, επί του οποίου (ευρύτερου πλαισίου) κυριαρχεί και θα ενταθεί η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας.

Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Anthony Blinken έχει ήδη δηλώσει ότι η Κίνα είναι για τη χώρα του το ‘‘γεωπολιτικό τεστ του αιώνα’’ (https://www.protagon.gr/epikairotita/ipa-i-kina-gia-emas-einai-to-gewpolitiko-test-tou-aiwna-44342239668) και καθώς, συνεπώς, μετά το τέλος του αμερικανικού απομονωτισμού και της εσωστρέφειας, η επανάμιξη της Υπερδύναμης στις παγκόσμιες υποθέσεις εκλαμβάνεται ως δεδομένη και αυτονόητη, οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες, προς το παρόν όμως ‘‘αδήλωτες’’.

Κατά αυτήν τη συλλογιστική, η απάντηση στο ερώτημα, μετά όσα επισημάνθηκαν παραπάνω, ‘‘αν η Κίνα κρατά τα κλειδιά του ευρωπαϊκού μέλλοντος;’’ μετατρέπεται σε μια εξαιρετικά δύσκολη και απρόβλεπτη ‘‘νοητική άσκηση’’. Η παρούσα ευρωπαϊκή εξάρτηση από τις πρώτες ύλες κρίσιμης σημασίας, όσο καίρια και γεωοικονομικά βαρύνουσα και να είναι, δεν είναι παρά μια μόνο παράμετρος επί της πολυεπίπεδης, πολυσχιδούς και δεδομένα περίπλοκης παραμετροποίησης της Παγκόσμιας Γεωπολιτικής. Επομένως, επηρεάζει αλλά και επηρεάζεται από τα υπόλοιπα ‘‘αλληλοπλεκόμενα’’ δεδομένα της παγκόσμιας Πολιτικής.

Το ‘‘παιχνίδι’’, κατά συνέπεια, είναι πιθανόν να μην παιχθεί και κριθεί σε επίπεδο ΠΟΕ, ο οποίος αμφιβάλλω κατά πόσο μπορεί να ‘‘τιθασεύσει θεσμικά’’ την Κίνα, αλλά να κριθεί επί παραδείγματι από την επιτυχία ή αποτυχία του ήδη υφαινόμενου αμερικάνικου περικυκλωτισμού απέναντι στην Κίνα, δηλαδή από το πόσο αποτελεσματικός θα μπορούσε να αποδειχθεί ο γεωπολιτικός και γεωοικονομικός κλοιός που σχηματίζουν (;) σε βάρος της Κίνας οι ΗΠΑ με τη βοήθεια 5 μεγάλων χωρών, ήτοι της Ιαπωνίας, της Ινδίας, της Νότιας Κορέας, της Αυστραλίας και του Βιετνάμ. Η Ευρώπη, πάντως, είναι σίγουρο ότι για να επιβιώσει οφείλει να αγωνιστεί σκληρά και μεθοδικά για τη στρατηγική αυτονομία και πολιτικο-οικονομική της αυτάρκεια διασκεδάζοντας άμεσα την εικόνα που μέχρι τώρα εκπέμπει παγκοσμίως, δηλαδή την εικόνα ‘‘επαναδιεκδικήσιμου κάστρου’’ που θα πέσει στα χέρια του πιο ισχυρού ή του έχοντος να ‘‘παίξει’’ τα ‘‘καλύτερα χαρτιά’’….

ΥΓ1. Έμπνευση για το παρόν άρθρο αποτέλεσε η εξαιρετική δουλειά της Jane Nakano (senior fellow στο Center for Strategic and International Studies, Washington) με τίτλο: ‘‘ The Geopolitics of critical mineral supply chains’’ (https://csis-website-prod.s3.amazonaws.com/s3fs-public/publication/210311_Nakano_Critical_Minerals.pdf?DR03x5jIrwLnNjmPDD3SZjEkGEZFEcgt).

ΥΓ2. Για το κλίμα που έχει πια διαμορφωθεί στις ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα, σφόδρα συνιστώ να διαβαστεί το άρθρο του Ryan Hass στο ‘‘Foreign Affairs’’ με τίτλο: ‘‘China is not 10 feet tall’’ ( διαθέσιμο στη διεύθυνση: https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2021-03-03/china-not-ten-feet-tall?utm_campaign=Brookings%20Brief&utm_medium=email&utm_content=114011828&utm_source=hs_email)

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Είναι αλήθεια, άραγε, ότι η Κίνα κρατά τα κλειδιά του Ευρωπαϊκού μέλλοντος; – Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Η συνεδρίαση αποτέλεσε την αφετηρία μιας σειράς κοινών δράσεων που θα πραγματοποιήσουν η Βουλή των Ελλήνων και το Υπουργείο Εξωτερικών, σε συνεργασία με την Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής  και το Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, με στόχο την ανάδειξη των 40 ετών της κοινής πορείας Ελλάδας – Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στα 40 αυτά χρόνια η Ελλάδα δεν αποτελεί απλά αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης αλλά συνάμα και τον ακρίτα των ευρωπαϊκών συνόρων, που πολλές φορές κλήθηκε να αναλάβει το μεγάλο βάρος και την ευθύνη της υπεράσπισης των απώτατων συνόρων της.

Για το λόγο αυτό, και η Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη, η οποία αναμφισβήτητα εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια της υγειονομικής κρίσης, θα πρέπει να αποτελεί τον κανόνα που καταλαμβάνει και τα λοιπά κρίσιμα ευρωπαϊκά ζητήματα που αντιμετωπίζουν τα κράτη – μέλη.

Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και συνοχή είναι το προαπαιτούμενο για την Ενωμένη Ευρώπη. Γιατί η Ευρώπη είναι μεν το σπίτι της Ελλάδας αλλά και η Ελλάδα είναι η ψυχή της Ευρώπης.

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Στην πανηγυρική συνεδρίαση της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων για τα 40 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ε., η Άννα Μάνη appeared first on Eptanews.gr.

Η συγκεκριμένη συμφωνία, καταρχάς, εκλαμβάνεται ως ένα ακόμη κορυφαίο ‘‘ξεκλείδωμα’’ της Κίνας στα παγκόσμια οικονομικά δρώμενα, καθώς αυτή προσφέρει στον ευρωπαϊκό επιχειρηματικό κόσμο ουσιαστική πρόσβαση στην αγορά των 1,4 δισ. κατοίκων της. Η απαλοιφή, λοιπόν, των ποσοτικών περιορισμών στο εμπόριο μεταξύ των πλευρών, η αναίρεση εκ μέρους της Κίνας της προϋπόθεσης να δραστηριοποιούνται εντός αυτής ξένες επιχειρήσεις μόνο υπό τον όρο δημιουργίας κοινοπραξίας με κάποια, αντίστοιχη κινέζικη επιχείρηση και η άρση που αυτή (η Κίνα δηλ.) δεσμεύτηκε να υλοποιήσει ως προς τους περιορισμούς που θέτει στο ύψος των μετοχών των εταιριών που συμμετέχουν στην οικονομική της ζωή, συνιστούν επιπέδωση των όρων της οικονομικής δραστηριότητας (levelling the playing field) και άμβλυνση των ανταγωνιστικών ανισοτήτων ανάμεσα στις δύο συμβαλλόμενες πλευρές, συνάμα δε και δίκαιη και εκλογικευμένη αντιμετώπιση των επιχειρήσεων εκατέρωθεν.

Η Κίνα δεσμεύεται με τη συμφωνία ότι οι Ευρωπαίοι θα μπορούν να επενδύσουν εκεί κυρίως στους τομείς της βιομηχανικής παραγωγής και της παροχής υπηρεσιών, δηλαδή των υπηρεσιών στον χρηματοπιστωτικό τομέα, των υπηρεσιών υπολογιστικού νέφους, των υπηρεσιών παροχής υγειονομικής περίθαλψης, των περιβαλλοντικών υπηρεσιών αλλά και των υπηρεσιών επί των διεθνών μεταφορών,  ειδικότερα δε των αερομεταφορών.

Η επενδυτική συμφωνία συμπεριλαμβάνει βασικές δικλείδες για το ελεύθερο εμπόριο, την περιβαλλοντική προστασία και οικοσυστηματική βελτίωση, τη δράση ενάντια στην κλιματική αλλαγή αλλά και τη διαμόρφωση εργασιακών συνθηκών σύμφωνα με τις εγγυήσεις του πολιτικού φιλελευθερισμού και του δημοκρατικού ιδεώδους.

Η σημαντικότερη, όμως, πτυχή της μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι η δέσμευση της Κίνας στο να θέσει σαφείς και διεθνώς αναγνώσιμους όρους λειτουργίας στις κρατικές οικονομικές επιχειρήσεις της και να προσδώσει διαφάνεια στις επιχορηγήσεις του κινέζικου κράτους προς τις επιχειρήσεις αυτές, έτσι ώστε να διασφαλιστεί και προστατευτεί ο διεθνής ανταγωνισμός, στο πλαίσιο της παγκόσμιας ανοιχτής οικονομίας και των ελεύθερων αγορών, και από την άλλη, η απόσυρση της κινεζικής απαίτησης περί της αναγκαστικής μεταφοράς τεχνολογικής γνώσης, προς όφελος της Κίνας, για όποια εταιρία σκοπεύει να επενδύσει εκεί.

Περαιτέρω, η Κίνα είναι ένας από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες στον Κόσμο επιχειρηματικών εγχειρημάτων στον τομέα της ενέργειας. Οι δυο βασικές τράπεζες με τις οποίες ασκεί πολιτική η ηγεσία της χώρας, η αναπτυξιακή (Chinese Development Bank) και η εισαγωγική-εξαγωγική (EXIM), χρηματοδότησαν μόνο τη δεκαετία 2007-2016 με 197 δισ. δολάρια ενεργειακά projects εκτός Κίνας. Αν, συνεπώς, σκεφθεί κανείς την ενεργειακή εξάρτηση της ΕΕ από τρίτες χώρες, και κυρίως τη Ρωσία, δεδομένου ότι η Ένωση εισάγει πάνω από τα 2/3 της ενέργειας που καταναλώνει ετησίως, ο επενδυτικός οίστρος των Κινέζων στο πεδίο της ενέργειας δίδει ipso facto εξέχουσα σημασία στη συγκεκριμένη επενδυτική συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Κίνας.

H συμφωνία αυτή, όμως, ήδη υπόκειται σε σοβαρή κριτική. Υποστηρίζεται, αφενός, ότι η Κίνα κυβερνάται από ένα αυταρχικό καθεστώς που διατηρεί συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα και περιφρονεί το κράτους δίκαιου και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και για αυτόν τον πολύ κρίσιμο λόγο δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στη συμφωνία. Η Κίνα, ωστόσο, ανέλαβε στο ίδιο το κείμενο της συμφωνίας, δεσμεύσεις ως προς την εξάλειψη της καταναγκαστικής εργασίας και συμφώνησε να υιοθετήσει τις θεμελιακές διεθνείς συμβάσεις του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (International Labor Organization –ILO), ενώ, από την άλλη, δεσμεύτηκε να τηρήσει και τη Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή. Αν, λοιπόν, η Κίνα δεν ενταχθεί στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, όπως πρακτικά γίνεται μέσω συμφωνιών σαν κι αυτή που συνήψε με την ΕΕ, και αν δεν αλληλεπιδράσει με τις κορυφαίες ‘‘εστίες οικουμενικής επιρροής’’, όπως μια τέτοια είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, πώς θα συμπορευθεί τελικά με το κεντρικό παγκοσμιοποιημένο όραμα της βιώσιμης ανάπτυξης υπό το καθεστώς της διαφάνειας και της μη διάκρισης;

Αφετέρου, κατά κόρον τονίζεται από αναλυτές και διανοούμενους ότι η εν λόγω συμφωνία θα απογοητεύσει την Ουάσιγκτον και θα θέσει σφοδρά εμπόδια στην παλινόρθωση της διατλαντικής συμμαχίας και στην επανασυσπείρωση του λεγόμενου ‘‘Δυτικού Κόσμου’’.

Παρά ταύτα, οι συγκεκριμένες αιτιάσεις, κατά την προσωπική μου αντίληψη τουλάχιστον, δεν είναι πειστικές. Καθότι, αφενός, για το γεγονός ότι οι ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, λόγω του Trump, επέλεξαν ως παγκόσμια στάση τους έναν ιδιότυπο, ομφαλοσκοπικό και αυτό-συρρικνωτικό ‘‘αναχωρητισμό’’, δεν ευθύνεται ασφαλώς η ΕΕ.  Αφετέρου δε, καθότι η συγκεκριμένη συμφωνία δεν είναι απότοκο ενός ξαφνικού και απρόσμενου σινο-ευρωπαϊκού ‘‘coup de foudre’’ αλλά επιγέννημα χρόνιας προσπάθειας για προσέγγιση μεταξύ ΕΕ και Κίνας. Ήδη από το 2003 έχει συμφωνηθεί μεταξύ των δύο πλευρών η συνολική στρατηγική συνεργασία τους (ίδετε EU-China Comprehensive Strategic Partnership, https://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=COM:2003:0533:FIN:EN:PDF), το 2020 κοινοποιήθηκε η κοινή στρατηγική τους ατζέντα (ίδετε EU-China 2020 Strategic Agenda for Cooperation, https://eeas.europa.eu/archives/docs/china/docs/eu-china_2020_strategic_agenda_en.pdf

αλλά  και  https://ec.europa.eu/commission/sites/beta-political/files/communication-eu-china-a-strategic-outlook_el.pdf), ενώ πολλά ευρωπαϊκά κράτη συνεργάζονται με την Κίνα στα  θεσμικά πλαίσια του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και του ‘‘G20’’.

Δεν είναι, λοιπόν, διόλου τυχαίο ή επιφανειακό το γεγονός ότι τo συγκεντρωτικό ποσό των ευρωπαϊκών επενδύσεων στην Κίνα τα τελευταία 20 χρόνια προσδιορίζεται στα 140 δισ. ευρώ (!), ενώ, αντιστοίχως, οι κινέζικες επενδύσεις στην Ευρώπη ανήλθαν στα 120 δισ. ευρώ (!).

Από την άλλη πλευρά, η ΕΕ διαθέτει νομικώς τυποποιημένα ‘‘θεσμικά αντίβαρα’’ για να ‘‘διηθήσει’’ τυχόν επικίνδυνη ή προβληματική για τα συμφέροντα και τους στόχους της μελλοντική κινεζική συμπεριφορά. Ο Κανονισμός της ΕΕ για τον έλεγχο των άμεσων ξένων επενδύσεων στην Ένωση (https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32019R0452&from=EN), στον οποίο τίθενται περιορισμοί, ασφαλιστικές δικλείδες και νομικές εγγυήσεις στην κινέζικη οικονομική επιθετικότητα, η ενωσιακή ‘‘Λευκή Βίβλος’’ σχετικά με την εξασφάλιση ίσων όρων ανταγωνισμού όσον αφορά τις ξένες επιδοτήσεις (ίδετε στη διεύθυνση https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:52020DC0253&from=EN) που θέτει κωλύματα στην εντός της ΕΕ παραβίαση του δικαίου των κρατικών ενισχύσεων αλλά και ο Κανονισμός σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά σοβαρών παραβιάσεων και καταπατήσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (ίδετε στη διεύθυνση https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32020R1998&qid=1610536677553&from=en) που υιοθετεί μια παγκόσμια ατζέντα αυστηρών κυρώσεων κατά χωρών που παραβιάζουν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, ‘‘οπλίζουν’’ πρακτικά και θεσμικά την ΕΕ και της δίδουν στέρεα ερείσματα δυναμικής αντίδρασης στο ενδεχόμενο εκδήλωσης συμπεριφορών από την Κίνα που ούτε με την παγκόσμια φιλελεύθερη νόρμα συνάδουν, ούτε το πνεύμα της επενδυτικής συμφωνίας εκπληρώνουν.

Ερχόμενος, όμως, στην ουσία, δεν μπορώ να μην παραδεχθώ ότι η Κίνα είναι ο μεγάλος ‘‘κερδισμένος’’ της συμφωνίας. H Kίνα, στην παρούσα φάση της, συνιστά μοναδικό στην Παγκόσμια Ιστορία υβριδικό αμάλγαμα ενός δομικά δεσποτικού κρατικού συγκεντρωτισμού που λειτουργεί πια στο πλαίσιο ενός κρατικοελεγχόμενου και κρατικοκατευθυνόμενου οικουμενικής προοπτικής και εμβέλειας καπιταλισμού, έχοντας παράλληλα τη φιλοδοξία επίτευξης τεχνολογικών, προοδευτικών αλμάτων. Μετά την σύναψη της RCEP (Regional Comprehensive Economic Partnership), η Κίνα με την παρούσα προσέγγισή της με την ΕΕ επιβεβαιώνει, ανοιχτά πλέον, αν όχι τις ηγεμονικές της τάσεις, τουλάχιστον την ειλημμένη πολιτική της απόφαση να αποτελέσει σημαίνον μέλος της πολυμερούς συμμετοχικότητας στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων (multilaterism).

Κατά την κρίση μου, λοιπόν, η επενδυτική συμφωνία είναι συμπροϊόν αφενός του όλο και πιο διεισδυτικού και φιλόδοξου κινέζικου γεωοικονομικού ακτιβισμού και αφετέρου της πολιτικής ευφυΐας της Γερμανίδας Καγκελαρίου. Η κ. Μέρκελ δια της συμφωνίας μοιάζει να πετυχαίνει τρεις στόχους, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά τη χώρα της, ο δεύτερος την Ευρώπη και ο τρίτος τα παγκόσμια πράγματα και τη θέση της χώρας της σ’ αυτά. Ειδικότερα:

Πρώτον, με τη συμφωνία συνεχίζει σε πιο στέρεες βάσεις η ευρύτερη προσέγγιση της Γερμανίας με την Κίνα και εξασφαλίζεται, στο παραγωγικό στάδιο,  ο ζωτικής σημασίας δίαυλος συνεργασίας των γερμανικών επιχειρήσεων με την Κίνα αλλά και κατοχυρώνεται ένα πιο ανοικτό και ασφαλές πεδίο οικονομικών συναλλαγών ανάμεσα στις δύο χώρες, στο επίπεδο του επιχειρείν.

Από το 2016 και μετά η Κίνα είναι τεκμηριωμένα ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Γερμανίας (δείτε τα στοιχεία της γερμανικής στατιστικής υπηρεσίας στον ιστότοπο https://www.destatis.de/EN/Themes/Economy/Foreign-Trade/Tables/order-rank-germany-trading-partners.pdf?__blob=publicationFile), ενώ αντιστοίχως το μερίδιο της Γερμανίας στις συνολικές ευρωπαϊκές εξαγωγές προς την Κίνα ξεπερνά το 50%. Έτσι, μόνο το 2019 η αξία των γερμανικών εξαγωγών προς τον ασιατικό γίγαντα υπερέβη τα 100 δισ. ευρώ! (How Germany opened the door to China — and threw away the key – POLITICO)

Δεύτερον, έχοντας τις παραπάνω δικλείδες του ευρωπαϊκού δικαίου, που θεωρητικά θα μπορούσαν αν όχι να ‘‘παγώσουν’’, τουλάχιστον να δυσκολέψουν στην πράξη την επενδυτική συμφωνία ΕΕ-Κίνας και να διακωλύσουν την επιρροή του κινέζικου γεωοικονομικού  οραματισμού στην Ευρώπη, η κ. Μέρκελ, πολιτευόμενη πιο ‘‘ευρωπαϊκά’’ υπό μια ευρύτερη έννοια, αφήνει ανοιχτό το περιθώριο αναμονής της αμερικάνικης αντίδρασης, υπό τη νεοκλεγείσα ηγεσία, απέναντι στην επενδυτική συμφωνία της ΕΕ με την Κίνα.

H επενδυτική συμφωνία είναι μεν ένα πρώτο βήμα οικονομικής και γεωπολιτικής συμπόρευσης της Ένωσης με την Κίνα. Η ΕΕ, ωστόσο, διακατέχει εκείνες τις θεσμικές εγγυήσεις που επιτρέπουν ευφυώς από τη μερική συμπεριφορική μετατόπισή της απέναντι στην Κίνα, στο περίγραμμα μιας εναλλακτικής στρατηγικής εκδοχής, μέχρι μια ουσιώδη αλλαγή της στάσης της. Υπ’ αυτό το πνεύμα, η σινο-ευρωπαϊκή προσέγγιση συνιστά ένα ξεκάθαρο σινιάλο και μια ανοιχτή πρόκληση προς τις ΗΠΑ. Κατά την άποψη μου, δεν απομακρύνει, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι, τις ΗΠΑ από την ΕΕ αλλά, αντιθέτως, επιταχύνει την πολιτική αντίδραση των Αμερικανών και την παγκόσμια φανέρωση του δικού τους, υπό τον Βiden, γεωπολιτικού σχεδιασμού. Πρακτικά, αυτό που επιταχύνεται είναι η λήψη της απόφασης, βασικά όχι για το αν οι ΗΠΑ θα επιστρέψουν στα παγκόσμια πολιτικο-οικονομικά δρώμενα (κάτι που υπό την ηγεσία του Biden θεωρείται δεδομένο) αλλά για τον βαθμό και το ουσιαστικό εύρος της επανάμειξής τους (re-engagement) στις διεθνείς υποθέσεις. Αν, πάντως, οι Αμερικανοί στην επάνοδό τους αυτήν προσβλέπουν ακόμα στην ΕΕ, το θεσμικό πλαίσιο συνεργασίας ανάμεσα στις δύο πλευρές (EU – US new transatlantic agenda for global change, https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/joint-communication-eu-us-agenda_en.pdf) είναι και ενεργό αλλά και δεκτικό ουσιαστικότερης αξιοποίησης.

Τρίτον, η κ. Μέρκελ με την κρινόμενη επενδυτική συμφωνία, όσον αφορά τον παγκόσμιο σχεδιασμό, προωθεί, με τη μορφή μιας διαδιεθνικής, συνεργατικής οικονομικής πλατφόρμας, ένα ‘‘όχημα’’ ακόμα πιο στιβαρής και πολλά υποσχόμενης προσέλκυσης της Κίνας, της μεγαλύτερης χώρας του Πλανήτη, στο μοντέλο της παγκοσμιοποίησης, επί της εφαρμογής του οποίου (μοντέλου) η Γερμανία, ως εξαγωγική οικονομία ή ως ‘‘εξαγωγικό έθνος’’ (Export Nation), όπως λέει ο Hans Werner Sinn, στηρίζει και έχει επενδύσει πολλά από τα ζωτικά της συμφέροντα. Υπ’ αυτό το πρίσμα, η Γερμανία δεν παραμένει απαθής, τουναντίον αναμιγνυόμενη στην περιοχή που πολλοί πιστεύουν ότι θα αποφασιστούν και διενεργηθούν πολλά για το μέλλον του Πλανήτη τα επόμενα χρόνια, ήτοι στην Ν.Α. Ασία, έχει ήδη δημοσιοποιήσει τον κρίσιμων γεωπολιτικών διαστάσεων στρατηγισμό της επί της ευρείας περιοχής του Ινδικού και Ειρηνικού Ωκεανού (Leitlinien zum Indo-Pazifik, για διάβασμα στα αγγλικά δείτε: https://rangun.diplo.de/blob/2380824/a27b62057f2d2675ce2bbfc5be01099a/policy-guidelines-summary-data.pdf).

Για τους παραπάνω λόγους, η Γερμανίδα Καγκελάριος ήδη έχει αποδειχθεί ως το ‘‘πρόσωπο – κλειδί’’ όχι μόνο για την εν λόγω επενδυτική συμφωνία ή, άλλως, μόνο για τη δική της χώρα αλλά και για την Ευρώπη των επερχόμενων δεκαετιών. Καθότι, αν επαληθευτεί ότι μέχρι το 2050 καμία ευρωπαϊκή οικονομία δεν θα είναι μέσα στις ισχυρότερες του Πλανήτη (https://globalfuturecapital.com/top-10-largest-economies-by-2050/) ενώ, αντιστρόφως, μόλις το 2028 η Κίνα θα καταστεί η μεγαλύτερη οικονομία στον Κόσμο (ttps://www.reuters.com/article/us-health-coronavirus-china-economy/china-to-leapfrog-u-s-as-worlds-biggest-economy-by-2028-think-tank-idUSKBN29000C) ξεπερνώντας τις ΗΠΑ, η προοπτική της ουσιαστικότερης βασικά οικονομικής αλλά και ευρύτερα γεωπολιτικής συμβάδισης ΕΕ και Κίνας κάθε άλλο παρά αποκλεισμένη πρέπει να θεωρείται. Η κ. Μέρκελ, λοιπόν, ‘‘είδε πολύ μπροστά’’, το θέμα όμως, για το μέλλον των επί Γης εξελίξεων, είναι πόσο ‘‘μελετηρός’’ επί των καταστάσεων, τολμηρός και επεμβατικός θα αποδειχθεί ο Joe Biden…

ΥΓ. Το παρόν κείμενο είναι η πρώτη δημόσια έκφραση γνώμης από εμένα, απλούστερα το πρώτο άρθρο μου, μετά την απώλεια του πατέρα μου, Ντίνου Γκουγκουρέλα. Το άρθρο αυτό, συνεπώς, είναι εκ βαθέων αφιερωμένο στη μνήμη του.

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ 

The post  Η επενδυτική συμφωνία Ε.Ε. – Κίνας και το πρόσωπο «κλειδί» – Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Ο Πρωθυπουργός σημειώνει ότι η συνεννόηση σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης θα διευκολύνει τις μετακινήσεις και συνεπώς τη σταδιακή επιστροφή στην ομαλότητα, ενώ παράλληλα θα δώσει επιπρόσθετο κίνητρο για τον εμβολιασμό των ευρωπαίων πολιτών.

Στην επιστολή περικλείεται το πρότυπο πιστοποιητικό που έχουν ετοιμάσει οι ελληνικές υπηρεσίες για τη διευκόλυνση της ελεύθερης μετακίνησης όλων των εμβολιασμένων πολιτών, και θα καλύπτει την επιβίβαση σε όλα τα μέσα μεταφοράς, σε αέρα, θάλασσα και σιδηροδρομικά.

Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή:

Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 2021

Αγαπητή Ούρσουλα,

Όπως γνωρίζετε πολύ καλά, εισερχόμαστε σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη φάση στη μάχη για τον περιορισμό του ανθρώπινου και οικονομικού κόστους της πανδημίας του Covid. Οι επόμενοι μήνες θα είναι καθοριστικής σημασίας για την διασφάλιση του μαζικού εμβολιασμού των Ευρωπαίων πολιτών, μειώνοντας τον δείκτη των κρουσμάτων και θέτοντας τη βάση για επιστροφή σε μια κάποια οικονομική και κοινωνική κανονικότητα  το 2021.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, η διασφάλιση της ταχύτερης δυνατής επανέναρξης της ελεύθερης κυκλοφορίας προσώπων μεταξύ των Κρατών – Μελών, αλλά και με τρίτες χώρες είναι μια θεμελιώδης προτεραιότητα για όλους μας.

Για το λόγο αυτό στην Ελλάδα, κινηθήκαμε γρήγορα και εφαρμόσαμε διαδικασίες για τη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας προσώπων που έχουν εμβολιαστεί κατά του Covid-19. Ένα βασικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργία ενός πρότυπου πιστοποιητικού, που θα αποδεικνύει ότι ένα άτομο έχει επιτυχώς εμβολιαστεί.

Σε αυτό το πλαίσιο, επισυνάπτω ένα προσχέδιο του πιστοποιητικού, που έχουν προετοιμάσει οι αρμόδιες ελληνικές Αρχές. Θα χρησιμοποιείται κατά την επιβίβαση σε όλα τα μέσα μεταφοράς: αεροπορικά, θαλάσσια και σιδηροδρομικά.

Ενώ δεν πρόκειται να καταστήσουμε τον εμβολιασμό υποχρεωτικό ή προαπαιτούμενο για να ταξιδεύσει κάποιος, τα άτομα που έχουν εμβολιαστεί θα πρέπει να είναι ελεύθερα να ταξιδεύουν. Αυτό θα αποτελέσει επίσης και ένα θετικό κίνητρο ενθάρρυνσης των πολιτών να εμβολιαστούν, που είναι κι ο μοναδικός τρόπος να εγγυηθούμε την επιστροφή στην κανονικότητα.

Βάσει των προαναφερθέντων, είναι ζωτικής σημασίας να υιοθετήσουμε μία κοινή γραμμή για το πώς θα πρέπει να είναι δομημένο ένα τέτοιο πιστοποιητικό ώστε να γίνεται αποδεκτό από όλα τα κράτη – μέλη. Μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά η μακρά εμπειρία μας στην ανάπτυξη μιας κοινής φόρμας εντοπισμού επιβατών (PLF) μας έχει αποδείξει πως είναι απόλυτη ανάγκη η ευρεία υψηλού επιπέδου κινητοποίηση σε ευρωπαϊκή κλίμακα για να εκκινήσουν οι απαραίτητες διαδικασίες.

Ανυπομονώ να δώσω από την πλευρά μου την αναγκαία ώθηση προς αυτή την κατεύθυνση και για τον λόγο αυτό αντίγραφο της παρούσας επιστολής αποστέλλεται σε όλους τους Ευρωπαίους ομολόγους μου.

Αν καταφέρουμε γρήγορα να φτάσουμε σε μια κοινή γραμμή μεταξύ των κρατών – μελών για ένα κοινώς αποδεκτό πιστοποιητικό εμβολιασμού και τις χρήσεις του, μπορούμε στη συνέχεια να προωθήσουμε το ζήτημα αυτό και σε σχετικά διεθνή fora, συνεισφέροντας έτσι στην επανέναρξη της ελεύθερης κυκλοφορίας σε παγκόσμια κλίμακα, η οποία αποτελεί τη βάση για την επιστροφή της οικονομικής δραστηριότητας σε  προ κρίσης επίπεδα. Για χώρες όπως η Ελλάδα, που εξαρτώνται από τον τουρισμό, είναι επιτακτική ανάγκη το εν λόγω ζήτημα να διευθετηθεί πριν από την έναρξη της καλοκαιρινής περιόδου.

Δράττομαι της ευκαιρίας για να εκφράσω άλλη μια φορά τις καλύτερες ευχές μου για το 2021 και τη βαθιά μου εκτίμηση για όλες τις προσπάθειες που καταβάλλετε στη μάχη ενάντια στην πανδημία και την στήριξη των Κρατών Μελών σε αυτή την, δίχως προηγούμενο, κρίση.

Κυριάκος Μητσοτάκης

The post Επιστολή του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη προς την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen για ευρωπαϊκό πιστοποιητικό εμβολιασμού appeared first on Eptanews.gr.

Το θυμικό του ‘‘μέσου Έλληνα’’, που περίμενε αν όχι η ΕΕ να ‘‘γονατίσει τον Σουλτάνο’’ μπροστά της, τουλάχιστον να επιβάλει στη χώρα του σκληρούς περιορισμούς, δεν ικανοποιήθηκε. Έτσι, για ακόμη μια φορά, η Ευρώπη χαρακτηρίζεται στα μέρη μας ως ‘‘αναιμική’’, ‘‘αναβλητική’’, ‘‘διχασμένη’’, ‘‘αναποφάσιστη’’ και πάντως ως ‘‘νίπτουσα τας χείρας’’, καθοδηγούμενη από τα στενώς εννοούμενα συμφέροντα και τις διεθνείς σχέσεις ορισμένων κρατών– μελών (κ-μ) της με την Τουρκία.

Είναι, όμως, όλα τα παραπάνω, προϊόν ορθολογικής ανάλυσης, πολυπρισματικής εποπτείας και κριτικής αντιμετώπισης της γεωπολιτικής και γεωοικονομικής κατάστασης στην Ανατολική Μεσόγειο ή απλά ‘‘έκρηξη’’ ενός λαϊκού συναισθηματισμού και έκφραση του γνωστού ‘‘blame game’’ κατά της Ευρώπης, όταν η χώρα βρίσκεται στα δύσκολα ή όταν η ίδια η ΕΕ δεν συμπλέει απολύτως και απαρεγκλίτως με τα εθνικά μας desiderata;

Καταρχάς, για να αποκτήσει κάποιος στέρεο υπόβαθρο κρίσης θα πρέπει να εισέλθει στην πολυδιαστασιακή μορφολογία του γεωπολιτικού status της περιοχής και να αποτυπώσει τις ζώνες των ζητημάτων και τα μέτωπα που έχουν διαμορφωθεί επ’ αυτών. Στην Ανατ. Μεσόγειο, λοιπόν, εκτυλίσσεται ένα τριζωνικό παίγνιο, στο οποίο ενεργούν και αλληλεπιδρούν τοπικοί, περιφερειακοί και παγκόσμιοι ‘‘παίκτες’’: 1) Η διαμάχη Ελλάδας-Τουρκίας σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες επιρροής τους στο Αιγαίο και τη Λεκάνη της Λεβαντίνης, 2) Το Κυπριακό Ζήτημα, στο οποίο εμπλέκονται αναγκαστικά οι Έλληνες με τους Τούρκους και 3) Η ενδο-λυβική σύγκρουση, στην οποία συμμετέχει ενεργά η Τουρκία, στο πλευρό του Σάρατζ, αλλά αφορά και την Ελλάδα μετά τις υπογραφείσες συμφωνίες περί ΑΟΖ ανάμεσα σε Τουρκία και Λιβύη και, αντιστοίχως, Ελλάδα και Αίγυπτο, οι οποίες επέφεραν αλληλοεπικάλυψη των θαλασσίων ζωνών των τεσσάρων κρατών.

Επομένως, στο τριζωνικό τούτο παίγνιο λαμβάνουμε μέρος και η Ελλάδα και η Τουρκία αλλά με δεδομένο ότι επί του καμβά του τίθενται παγκοσμίου βεληνεκούς θέματα, όπως η ενεργειακή ασφάλεια και αυτονόμηση της ΕΕ, το ελεύθερο εμπόριο και η προστασία των εμπορικών δρόμων και οικονομικών συναλλαγών, η γεωπολιτική ισορροπία της ΝΑ Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, ο προς τη Δύση Ισλαμικός επεκτατισμός, ο έλεγχος των μεταναστευτικών ροών, το Συριακό, στο παίγνιο αυτό εξ’ αντικειμένου λόγο και ρόλο έχουν οι ΕΕ, το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα και τα περιβάλλοντα τη μεσογειακή λεκάνη υπόλοιπα κράτη της περιοχής.

Τα μέτωπα δε στο παίγνιο αυτό είναι ήδη ξεκάθαρα. Όσον αφορά τις γεωπολιτικές θεματικές της Ελλάδας και της Κύπρου, το ‘‘Eastmed Forum’’ περιλαμβάνει τη χώρα μας, την Κύπρο, την Αίγυπτο, το Ισραήλ, την Παλαιστινιακή Αρχή και την Ιορδανία, ενώ ήδη αιτήθηκε συμμετοχή η Γαλλία και έχουν τον ρόλο παρατηρητή οι ΗΠΑ. Πέραν τούτων, είναι ήδη διαμορφωμένα τα τρίπτυχα ενεργειακά σχήματα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και Ελλάδας-Αιγύπτου-Ισραήλ. Στο δε λιβυκό ζήτημα, ήδη Γαλλία, Αίγυπτος, ΗΑΕ και Ρωσία, όντας στο πλευρό του Στρατηγού Χαφτάρ, αντιμάχονται την Τουρκία και το Κατάρ που υποστηρίζουν την Κυβέρνηση Σάρατζ. 

Προκύπτει, λοιπόν, από την ανάγνωση του τριζωνικού παιγνίου και των ήδη σχηματισθέντων μετώπων του, η κεντρική γεωπολιτική παραδοχή ότι ενώ η χώρα μας έχει ενταχθεί έξυπνα σε πολυσυμμετοχικά μέτωπα και δρα ούτως ή άλλως στο ευρύτερο πλαίσιο του δυτικού γεωστρατηγισμού, η Τουρκία, μοιάζει τούτη την ώρα, αν όχι διπλωματικά και πολιτικά ‘‘αποκλεισμένη’’, τουλάχιστον ‘‘ασφυκτιούσα’’. Και αυτό έχει μέγιστη σημασία στον καθορισμό της γενικότερης στάσης του Δυτικού Κόσμου απέναντί της, μιας στάσης που ενέχει αφενός γεωπολιτικές έγνοιες και αφετέρου οικονομικούς προβληματισμούς.   

Καταρχάς, λοιπόν, αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ο ρόλος της Μεσογείου ως ‘‘θάλασσας κόμβου’’. Η Μεσόγειος ενώνει την Ευρώπη με την Αφρική και αποτελεί τη διασυνδετήρια θαλάσσια ζώνη ανάμεσα στη Μαύρη Θάλασσα και τον Περσικό Κόλπο μέσω των στενών του Σουέζ. Έτσι, η έξοδος της Ρωσίας στους μεγάλους ωκεανούς πρακτικά πραγματοποιείται δια της Μεσογείου. Αυτός δε που θέλει να είναι διαπεριφερειακή δύναμη πρέπει να διαθέτει στιβαρό αποτύπωμα στον κόμβο της Μεσογείου. Στην κατάσταση που βρίσκεται η Τουρκία, όμως, με την οικονομία της κλονισμένη και με πολλές υποθέσεις ‘‘ανοιχτές’’, η επιβολή σκληρών περιορισμών εις βάρος της, ίσως όχι μόνο θα επεξέτεινε τον στρατηγικό της αποκλεισμό, αλλά πιθανώς θα τίναζε στον αέρα τις όποιες ισορροπίες στην περιοχή και ίσως μετέτρεπε το Μεταναστευτικό σε ‘‘χειροπιαστό Ευρωπαϊκό Εφιάλτη’’.

Δεν είναι, ωστόσο, μόνο η ΕΕ, είναι και το ΝΑΤΟ στη μέση. Καθώς η Μεσόγειος συνδέει τη Μαύρη θάλασσα με τους ωκεανούς, η Τουρκία είναι χώρα- θεματοφύλακας και ελεγκτής της ρωσικής καθόδου-εξόδου στον εκτεταμένο υδάτινο ορίζοντα του Πλανήτη, επί του οποίου εκτελούνται οι μεταφορές και η παγκόσμια οικονομική διάδραση. Η Δύση, συνεπώς, θέλει την Τουρκία ‘‘όρθια’’. Αν την ‘‘χάσει’’ ολοσχερώς, η Τουρκία είτε μπορεί να κινηθεί κατ’ ανεξέλεγκτο και πολύ πιο επικίνδυνο τρόπο στη διασύνδεση της με το ριζοσπαστικό Ισλάμ, είτε μπορεί να συμμαχήσει πρόδηλα και χωρίς την παρούσα περίπλοκη φαινομενικότητα, με την Ρωσία. Ήδη βρήκε μαζί της ένα modus vivendi στο Συριακό (είναι η λεγόμενη ‘‘Astana process’’), έλυσε από κοινού με τους Ρώσους την ανάφλεξη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και ίσως ψάξει τη φόρμουλα αμοιβαία επωφελούς συνδιαχείρισης της Λιβυκής εμφύλιας σύρραξης. Από την άλλη, ήδη από το 2015 η Τουρκία είναι μέρος της κινέζικης πρωτοβουλίας του ‘‘Δρόμου του Μεταξιού’’, και μετά την εγκατάλειψή της από τη ‘‘Δυτική Συμμαχία’’ θα μπορούσε, θεωρητικά, να γίνει έρμαιο και μοχλός των κινεζικών γεωπολιτικών ορέξεων.

Η οικονομία, από την άλλη, δεν είναι ένα καθόλου αμελητέο πεδίο. Είναι γνωστή η έκθεση των τραπεζών πολλών χωρών της Δύσης στο τουρκικό χρέος. Την ‘‘πρωτοκαθεδρία’’ σε τούτη την όχι και τόσο ευχάριστη θέση κατέχουν οι ισπανικές τράπεζες με διακράτηση 62 δισ. δολαρίων τουρκικού ομολογιακού χρέους, ενώ η συνολική έκθεση του δυτικού τραπεζικού τομέα είναι 122,7 δισ. δολάρια. Οι συνέπειες, λοιπόν, μιας πιθανής κατάρρευσης της Τουρκίας, που προφανώς οι κυρώσεις σε τούτο το χρονικό σημείο θα επέσπευδαν ουσιαστικά, ήταν και είναι πολύ σοβαρές για τη Δύση και προφανώς ελήφθησαν αρκούντως υπόψη ως προς τη διαμόρφωση της στάσης της απέναντι στη χώρα του Erdogan.

Πως εξηγείται, όμως, από την άλλη πλευρά, η συμπεριφορά της ΕΕ στο θέμα των κυρώσεων; Νομίζω ότι δύο βασικές επισημάνσεις, εν προκειμένω, προσφέρουν θεωρητική τεκμηρίωση στη στάση της. Η πρώτη είναι τεχνικού-δομικού χαρακτήρα και η άλλη έχει να κάνει με έναν ουσιαστικό λόγο.

Κατά πρώτον, λοιπόν, η διαδικαστική νόρμα με την οποία, παγίως πλέον, η ΕΕ διεκπεραιώνει την ουσιαστική λειτουργία της είναι αυτό που καλείται ‘‘διαπραγματευτικός διακυβερνητισμός’’ (negotiating intergovernmentalism). Η τελική στάση της ΕΕ, ιδιαιτέρως σε κρίσιμα ζητήματα, συνιστά τη συνισταμένη πολλές φορές αποκλινουσών, ετερογενών, ακόμη και αντιθετικών ή σφόδρα συγκρουσιακών συνιστωσών, δηλαδή διαφορετικών, ίσως και αλληλοαναιρούμενων απόψεων, στόχων και προγραμμάτων των κ-μ. Γι’ αυτό ακριβώς, ούτε εξ’ αρχής υφίσταται ως ‘‘ατόφια πολιτική συνταγή’’, ούτε είναι prima facie δεδομένη. Αντιθέτως, στο τραπέζι του ευρω-διαλόγου τίθενται όλες οι συνιστώσες ή δέσμες συνιστωσών, αναμοχλεύονται και αλληλεπιδρούν ανταλλάσσοντας τα ιδεολογικο-πολιτικά τους φορτία και η τελική ενωσιακή τοποθέτηση προκύπτει, μέσω της διαπραγματευτικής ζύμωσης, συνήθως ως συμβιβασμός ή συμπεριληπτικό συμπέρασμα. Αυτό ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση των τουρκικών κυρώσεων.

Ο δεύτερος λόγος, ο ουσιαστικός, αφορά τη νομικο-πολιτική ratio των κυρώσεων. Προφανώς, κυρώσεις επιβάλλονται όταν με τη συμπεριφορά του παραβατικού κράτους επιβεβαιώνεται η ακύρωση, η κατάργηση, η καταστρατήγηση, έστω ο ‘‘μη σεβασμός’’ του ήδη τεθέντος, άρα υπαρκτού και εφαρμόσιμου, πλαισίου διεθνούς νομιμότητας. Δεδομένου, λοιπόν, ότι το διεθνές δίκαιο ορίζει για τον συγκαθορισμό των θαλασσίων ζωνών (υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ) μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αρχικώς ‘‘διαπραγματεύσεις’’ και εν συνεχεία συνιοριοθέτηση, είτε αυτοβούλως, είτε ‘‘μέσω Χάγης’’, δεδομένου, επίσης, ότι δεν έχουμε προβεί με τους Τούρκους σε καμία συνοριοθέτηση για το οτιδήποτε, συνυπολογιζομένου του γεγονότος ότι το τουρκο-λυβικό σύμφωνο είναι για εμάς ‘‘res inter alios acta’’ (όπως το ίδιο ισχυρίζονται οι Τούρκοι ότι είναι γι’ αυτούς η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία περί ΑΟΖ), ποιο είναι, άραγε, εν προκειμένω το διεθνές πλαίσιο νομιμότητας, η παραβίαση του οποίου θα επέφερε κυρώσεις κατά της Τουρκίας;

Είναι, λοιπόν, απολύτως κρίσιμο, απολύτως σημαντικό, να θυμόμαστε ότι η επιβολή κυρώσεων από την ΕΕ αποκτά διεθνοπολιτική βαρύτητα πολύ περισσότερο στην περίπτωση που παραβιάζονται διακεκηρυγμένα και πρακτικώς διαμορφωθέντα κυριαρχικά δικαιώματα κ-μ (όπως είναι αυτά επί της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ) παρά σ’ αυτήν που αμφισβητούνται, έστω και εν τοις πράγμασιν, εν δυνάμει κυριαρχικά δικαιώματα ευρωπαϊκών κρατών επί των θαλασσίων ζωνών τους. Έτσι, η εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας υπήρξε, και μάλλον όχι άστοχα, η πυξίδα της ευρωπαϊκής στάσης και στην παρούσα κατάσταση.

Από τα παραπάνω, συνεπώς, μάλλον συνάγεται η διαπίστωση ότι η Δύση φαίνεται να επιλέγει απέναντι στην Τουρκία, έστω και αποσπασματικά ή αυθόρμητα, έστω δηλ. χωρίς τη συνυιοθέτηση ενός προσυνεννοημένου σχεδίου δράσης απέναντί της, την τακτική του ‘‘καρότου και μαστιγίου’’ και δη τόσο στην ‘‘ενδο-οργανική’’, όσο και στην ‘‘υπερ-οργανική’’ δομή της. Έτσι, στην ‘‘ενδο-οργανική’’ βαθμίδα της ΕΕ, αφενός η Γερμανία διαδραματίζει τον ρόλο του ‘‘διαμεσολαβητή’’ (mediator) και του εξισορροπιστή που προβάλλει τη χρεία των συμβιβαστικών προσεγγίσεων, ενώ η Γαλλία, προφανώς εκκινούμενη από τον δικό της στρατηγικό συμφεροντολογισμό, εμφανίζεται πιο σκληρή, διπλωματικά άτεγκτη, στρατιωτικά πρόθυμη και άμεσα αντιπαραθετική. Στο δε ‘‘υπερ-οργανικό’’ επίπεδο, η ΕΕ, ως θεσμικό ολοκλήρωμα, φαίνεται επιφυλακτική, το ΝΑΤΟ ουδέτερο ενώ (μερικώς) ‘‘τιμωρητικοί’’ προβάλλουν, τουλάχιστον προσώρας, οι Αμερικανοί.

Αυτό όμως που, από γεωπολιτικής και γεωοικονομικής απόψεως, έχει την καθοριστικότερη σημασία είναι ότι έχει μάλλον ριζώσει βαθιά η αντίληψη στον Δυτικό Κόσμο ότι η Τουρκία δεν είναι μόνο ‘‘μέρος της λύσης’’ στην Ανατ. Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή για τα δυτικά στρατηγήματα αλλά, ταυτόχρονα, και ‘‘μέρος του προβλήματος’’. Και αυτή η παραδοχή, αν αληθεύει, απεικονίζει εναργέστερα από οτιδήποτε άλλο την επαμφοτερίζουσα στάση του Δυτικού Κόσμου απέναντι στην Τουρκία αλλά δημιουργεί και μια ‘‘λεπτή γραμμή’’ στην άσκηση της ‘‘δυτικής πολιτικής’’. Από τη στιγμή, λοιπόν, που εκληφθεί ότι η Τουρκία είναι περισσότερο μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης, τότε διαβαίνοντας τη λεπτή αυτή γραμμή, ο Δυτικός Κόσμος ίσως παραμερίσει τη διπλωματία και τις συνομιλίες και μετέλθει σκληρότερων μεθοδολογιών διάδρασης έναντι του τουρκικού διεθνούς ακτιβισμού.

Η προσώρας στάση της Δύσης, όμως, είναι, κατά την άποψη μου, και μια ‘‘υπαρξιακή παγίδα’’ αν όχι για την Τουρκία, τότε σίγουρα για τον Erdogan. H ρητορική και διπλωματική αμφισημία της Δύσης μπορεί να οδηγήσει τον Τούρκο Ηγέτη στη ‘‘θανάσιμη’’ πεποίθηση ότι είναι άτρωτος. Αλλά, ως γνωστόν, όπως έδειξε πολλές φορές η Ιστορία, η ώρα που χάνεις (ή και αφανίζεσαι) είναι ακριβώς εκείνη που θα πιστέψεις ότι τίποτε δεν μπορεί να σε σταματήσει, να σε καθυποτάξει, να σε νικήσει… Περιμένετε και θα δείτε ότι οι εξελίξεις θα είναι κάτι περισσότερο… από συγκλονιστικές…

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post  Η γεωπολιτική των Δυτικών κυρώσεων κατά της Τουρκίας – Του Χρήστου Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Καθώς, λοιπόν, η Επιτροπή έχει εκδώσει ήδη από τις 17/9 έγγραφο με βάση το οποίο προσδιορίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις λήψης των χρημάτων, ορίζοντας επί της ουσίας το πλαίσιο εντός του οποίου θα κινηθούν τα κράτη-μέλη (κ-μ) για να απορροφήσουν τα προβλεπόμενα για το καθένα απ’ αυτά ευρωπαϊκά κονδύλια (το εν λόγω έγγραφο τιτλοφορείται: ‘‘Commission staff working document, Guidance to member states, recovery and resilience plans’’) έχει μέγιστη σημασία και τούτη είναι η ώρα για να δούμε ποιες είναι οι προϋποθέσεις για τη λήψη των ευρωπαϊκών κονδυλίων.

Τα σχέδια δράσης, λοιπόν, κάθε κ-μ που θα υποβληθούν στην Κομισιόν το αργότερο έως τις 30 Απριλίου του 2021, θα αφορούν βεβαίως το καθένα  χωριστά. Κοινή παράμετρος των σχεδίων αυτών είναι ότι όλα πρέπει να εμπεριέχουν οργανόγραμμα επενδύσεων και μεταρρυθμίσεων. Τα σχέδια πρέπει να είναι συνεκτικά, να περιγράφουν με σαφήνεια τα επιλεγόμενα projects και να είναι πλήρως αιτιολογημένα. Όλα τα σχέδια, πάντως, θα πρέπει να είναι συμβατά με τον οραματικό πολιτικό στόχο της ΕΕ ήτοι αυτόν της ‘‘πράσινης ανάπτυξης’’ (‘‘green, sustainable development’’) και της ‘‘ψηφιακής μετάβασης’’ (digital transition) και να τον εξυπηρετούν ουσιωδώς. Ο στόχος αυτός ταυτόχρονα με αυτόν της οικονομικής, κοινωνικής και περιφερειακής συνοχής της ΕΕ, της τόνωσης της οικονομικής και κοινωνικής ανθεκτικότητας και της μείωσης του γενικότερου αντίκτυπου της κρίσης είναι οι θεμελιώδεις άξονες κάθε υποβαλλόμενου σχεδίου.

Τα κ-μ καλούνται πρακτικά να περιγράψουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στο μετά την καθολική ανατάραξη οικονομικο-πολιτικό τοπίο που ήδη βιώνουμε και να ιεραρχήσουν τις προτεραιότητές τους στην αντιμετώπιση των δυσκολιών, προτείνοντας και εξηγώντας στην Κομισιόν πώς θα ανακάμψουν.

Έτσι, στο πλαίσιο της οικονομικής, κοινωνικής και περιφερειακής συνοχής, καλούνται να περιγράψουν πώς θα αμβλύνουν ή εξαλείψουν ανισότητες που έχουν προξενηθεί σ’ αυτά λόγω της κρίσης, στο περίγραμμα της οικονομικής και κοινωνικής ανθεκτικότητας οφείλουν να αιτιολογήσουν πώς θα ενισχύσουν τα συστήματα υγείας, ενώ στον τομέα της μείωσης του γενικότερου αντίκτυπου της κρίσης πρέπει να παρουσιάσουν τρόπους μείωσης της ανεργίας και τις εγγυήσεις προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κι όλα αυτά, ώστε τα κ-μ της ΕΕ να είναι στρατηγικά αυτόνομα αλλά και μαζικά στοχεύοντα στην εναρμόνισή τους με την ‘‘Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία’’ (‘‘European Green Deal’’) και στην προσαρμογή τους στις επιταγές του ‘‘ευρωπαϊκού ψηφιακού μέλλοντος’’ (“Shaping Europe’s digital future’’).

Υπ’ αυτό το πρίσμα, το 20% των χρημάτων που θα λάβουν πρέπει να κατευθυνθεί στον ψηφιακό μετασχηματισμό της Οικονομίας και της κοινωνικής λειτουργίας. Έτσι, τα κ-μ θα πρέπει να δικαιολογήσουν πώς κάθε μεταρρυθμιστική τομή που θα επιχειρούν θα συμβάλλει στην υλοποίηση αυτού του στόχου. Μάλιστα, τα αποτελέσματα που θα φέρουν θα πρέπει να είναι μετρήσιμα από τον δείκτη DESI (Digital Economy and Society Index) και πιστοποιημένα από αυτόν.

Ο επονομαζόμενος και ως ‘‘ψηφιακός μετασχηματισμός της ευρωπαϊκής οικονομίας’’ αφορά τα υψηλής τεχνολογίας δίκτυα, τα 5G, την ψηφιοποίηση των δημοσίων υπηρεσιών, την καινοτομία και την έρευνα, την επιμόρφωση του κοινωνικού ιστού και την ανάπτυξη των ψηφιακών του δεξιοτήτων, εγχειρήματα για τα οποία θα πρέπει να βρουν προτάσεις και λύσεις όλα τα κ-μ.

Στον τομέα της ‘‘πράσινης ανάπτυξης’’, οι επενδύσεις θα πρέπει να είναι φιλικές προς το Περιβάλλον, να διοχετεύονται σε έργα με χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, να στρέφονται κυρίως προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, να συμβάλουν στην ενεργειακή αυτάρκεια της κάθε χώρας και στην ενεργειακή διασυνδεσιμότητα της ΕΕ, να αποσκοπούν στη μετάβαση προς μια κυκλική Οικονομία που θα έχει στόχους την εξοικονόμηση και την ανακύκλωση και να σέβονται την προστασία των οικοσυστημάτων και του φυσικού περιβάλλοντος.

Οι επενδύσεις στον τομέα αυτό πάντως, θα πρέπει οπωσδήποτε να προσανατολίζονται προς τον γενικό κλιματικό στόχο της Ένωσης, δηλαδή μια κλιματικά ουδέτερη πανευρωπαϊκή Οικονομία το 2050 και να συνεισφέρουν ουσιαστικά στην εκπλήρωση των στόχων που έχουν θέσει τα κ-μ στα  ‘‘Εθνικά τους Σχέδια για την ενέργεια και το Κλίμα’’ (National Energy and Climate Plans).

Η Επιτροπή, πριν εκταμιεύσει οποιοδήποτε ποσό, θα προβεί σε αξιολόγηση των υποβαλλόμενων σχεδίων με βάση τα κριτήρια προτεινόμενου απ’ αυτήν Κανονισμού για το Ταμείο Ανάκαμψης (Proposal for a Regulation on the Recovery and Resilience Facility), όπως αυτά αποκρυσταλλώνονται στο αρ. 16§3 και στο Παράρτημα (ΙΙ) του.

Σίγουρα όμως, τα πάντα θα κρίνονται με βάση αν κινούνται στις προκαθορισμένες ευρωπαϊκές στοχεύσεις, έτσι όπως αυτές έχουν τεθεί σχετικώς (ίδετε, Communication on the 2021 Annual Sustainable Growth Strategy) . Οι στοχεύσεις αυτές είναι: 1) Η Ενδυνάμωση (Power up, το 40% της ενέργειας θα παράγεται από ΑΠΕ μέχρι το 2030 και επίσης μέχρι το 2025 πρέπει να επιτευχθεί ο στόχος παραγωγής ενός εκατομμυρίου τόνων υδρογόνου στην ΕΕ). 2) Η Καινοτομία (Renovate, διπλασιασμός των αποτελεσμάτων καινοτομίας σε όλη την ΕΕ μέχρι το 2025). 3) Η Επαναφόρτιση και Ανεφοδιασμός (Recharge and Refuel, μέχρι το 2025 πρέπει να έχουν κατασκευαστεί σ’ όλη την ΕΕ το 1 από τα 3 εκατ. σημεία φόρτισης ηλεκτροκίνητων οχημάτων που θα απαιτούνται να λειτουργούν το 2030 και 500 από τους 1.000 σταθμούς ανεφοδιασμού με υδρογόνο). 4) Η Διασύνδεση (Connect, μέχρι το 2025 η όσο το δυνατόν κάλυψη της ευρωπαϊκής επικράτειας με δίκτυα 5G). 5) Ο Εκσυγχρονισμός (Modernise, μέχρι το 2025 καθιέρωση της ευρωπαϊκής ψηφιακής ταυτότητας για όλους τους πολίτες και σημαντική διεύρυνση των προσφερόμενων ψηφιοποιημένων δημόσιων υπηρεσιών στον πολίτη). 6) Η Ανάπτυξη (Scale–up, μέχρι το 2025, διπλασιασμός των ημι-αγωγών (semi-conductors) για την παραγωγή 10 φορές πιο ισχυρών επεξεργαστών και διπλασιασμός των εταιριών που χρησιμοποιούν big data και υπολογιστικό νέφος (cloud) και τέλος 7) Η Επιμόρφωση και αναβάθμιση δεξιοτήτων (Reskill and upskill, το 2025 το ποσοστό των Ευρωπαίων ηλικίας από 16 έως 74 ετών που κατέχουν τις βασικές ψηφιακές δεξιότητες θα πρέπει να ανέλθει στο 70%).

Όλα δε αυτά θα αξιολογούνται με οδηγό τις εκθέσεις που συντάσσουν τα κλιμάκια της Κομισιόν στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, δηλαδή του καθιερωμένου ελέγχου της δημοσιονομικής πορείας κάθε κ-μ, όπως ορίζεται στη δευτερογενή ενωσιακή νομοθεσία. Πρακτικά αυτό σημαίνει για εμάς, καθώς  βρισκόμαστε σε καθεστώς ‘‘ενισχυμένης εποπτείας’’, ότι οδηγός στην περίπτωσή μας θα είναι οι εκθέσεις της Κομισιόν σχετικά με την πρόοδο που σημειώνει η χώρα τελώντας υπό την άνω δημοσιονομική ιδιομορφία.

Η αιτιολόγηση, επομένως, των μέτρων που in concreto θα λαμβάνει το κάθε κ-μ, υπό το άνω πλαίσιο βεβαίως, θα πρέπει να είναι σαφής, αρκούντως τεκμηριωμένη, λεπτομερώς επεξεργασμένη, με ακρίβεια παρουσιαζόμενη και βεβαίως να διαχέεται οριζόντια από την αρχή της αναλογικότητας, δηλ. θα πρέπει να συνδέεται άμεσα και αιτιωδώς το εκάστοτε προτεινόμενο από το κάθε κ-μ project με το εκάστοτε εθνικό σχέδιο και τη γενικότερη στοχοθεσία της ΕΕ. Και τούτο, διότι απαιτείται  να υπάρχει πλήρης και αναντίλεκτη κοστολόγηση όλων των πρωτοβουλιών και κατά συνέπεια επαρκής και διηθητική ‘‘κρησάρα’’ της ΕΕ για τα μετρήσιμα αποτελέσματα, τα οποία καλούνται να φέρουν τα κ-μ.

Πέραν τούτου, θα υπάρχουν χρονοδιαγράμματα (timelines),  στόχοι (targets) και ορόσημα (milestones). Οι επιχειρούμενες τομές θα πρέπει να ολοκληρωθούν ως τα τέλη του 2026, όταν και θα εκπνεύσει η καταληκτική ημερομηνία των εκταμιεύσεων των κονδυλίων. Οι πληρωμές θα γίνονται με την υλοποίηση είτε στόχων είτε των ορoσήμων. Ως ‘‘στόχος’’ νοείται ένα  συγκεκριμένο ποσοτικό, μετρήσιμο με δείκτη πάντως, αποτέλεσμα το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να επιτευχθεί από το κ-μ. Ως ‘‘ορόσημο’’ δε εκλαμβάνεται ένα επαληθεύσιμο σε κάθε περίπτωση ποιοτικό επίτευγμα, το οποίο θα πρέπει να πραγματοποιήσει το κ-μ για να λάβει τη χρηματοδότηση. Τα παραπάνω θα αξιολογούνται επί μιας ‘‘βασικής, αρχικής κατάστασης’’ (baseline), από την οποία, συμφωνημένα με την ΕΕ, εκκινούν τα κ-μ για να πετύχουν τους στόχους ή τα ορόσημα.

Περαιτέρω, ευνόητο είναι ότι η διαδικασία θα καλύπτεται από τον προληπτικό και κατασταλτικό έλεγχο του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου (European Court of Auditors). Ο έλεγχος των κονδυλίων θα γίνεται, καταρχάς, προληπτικά και έτσι οι εκταμιεύσεις θα γίνονται σταδιακά και με βάση με την πιστοποιημένη πρόοδο όσον αφορά την επίτευξη των στόχων ή οροσήμων. Αλλά θα υπάρχει βεβαίως και κατασταλτικός έλεγχος (ex ante control) και συνεπώς στο τέλος μπορεί να ζητηθεί από την ΕΕ να επιστραφούν κονδύλια από τα κ-μ αν δεν χρησιμοποιηθούν είτε προς επίτευξη των εθνικών σχεδίων ανάκαμψης, είτε αν αναλωθούν μεν προς αυτήν την κατεύθυνση αλλά δεν θα έχουν επιφέρει το προκαθορισμένο αποτέλεσμα.

Και όλα τα παραπάνω, διότι η τελολογία όλης αυτής της ‘‘αρχιτεκτονικής’’ εστιάζει στην αρχή της διαφάνειας και λογοδοσίας. Έτσι, τουλάχιστον 2 φορές τον χρόνο, τα κ-μ θα υποβάλλουν αναφορές σχετικά με την πρόοδο των πρωτοβουλιών και την απορρόφηση των κονδυλίων. Και τούτο καθότι και στη συγκεκριμένη περίσταση θα εφαρμοστεί κανονικά ο λεγόμενος Δημοσιονομικός Κανονισμός της ΕΕ, δηλ. ο 1046/2018 Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης.

Όλα όσα ήδη αναφέρθηκαν, λοιπόν, δεν είναι απλώς σημαντικά. Είναι απολύτως κρίσιμα διότι αποτελούν τις προϋποθέσεις τις οποίες πρέπει να ικανοποιήσει και η Ελλάδα για να λάβει από τα Ευρωπαϊκά Ταμεία την τεράστια οικονομική βοήθεια προς αντιμετώπιση των συνεπειών που έφερε και παγίωσε η τρέχουσα υγειονομική κρίση.

Αυτές δε οι άνω προϋποθέσεις αποτελούν, κατά την προσωπική μου γνώμη, ουσιώδη ‘‘ευλογία’’ για τη χώρα. Διότι, εκ των πραγμάτων ‘‘αναγκάζουν’’ τη χώρα να προχωρήσει, όχι απλά στον βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα των επόμενων ετών αλλά για δεκαετίες, με οργανωμένη επιχειρησιακή πλατφόρμα στην Οικονομία και στη δημόσια λειτουργία, και μάλιστα τέτοια που να καθιστά, μέσω της στρατηγικής σχεδίασης και της επαλήθευσης κοστολογημένων και μετρήσιμων στόχων, πραγματικά υλοποιήσιμη τη μεγάλη αλλαγή που ψάχνει εδώ και καιρό ο Ελληνισμός. Το ‘‘άλμα προς το μέλλον’’ σκιαγραφείται ακριβώς στο πλαίσιο που περιγράφηκε ανωτέρω και είναι πλέον δική μας η ευκαιρία να μετουσιώσουμε τη γεννηθείσα εκ της κρίσεως προοπτική σε αναμορφωμένη, ζώσα πραγματικότητα. ‘‘Ιδού η Ρόδος’’, λοιπόν….

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Οι προϋποθέσεις λήψης των κεφαλαίων από το Ταμείο Ανάκαμψης της Ε.Ε. – Άρθρο του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Σύμφωνα με πειραματική έρευνα της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, το ποσοστό των εργαζομένων στην Ελλάδα που έχασε την απασχόλησή του στο δεύτερο τρίμηνο φέτος ήταν χαμηλότερο από το 2%, ενώ στην Ισπανία ήταν υψηλότερο από 6,5% και στην Ιταλία μεταξύ 3,5% και 5%. Στις περισσότερες χώρες της ΕΕ οι απώλειες των θέσεων απασχόλησης κυμάνθηκαν από 2% έως 3,5%. Η καλή επίδοση της Ελλάδας στην προστασία των θέσεων εργασίας καταγράφηκε, παρά το ότι στο δεύτερο τρίμηνο του 2020 πάνω από το ένα τέταρτο των Ελλήνων εργαζόμενων είτε τέθηκαν σε αναστολή απασχόλησης είτε το ωράριο εργασίας τους μειώθηκε λόγω του lockdown.

Όπως και σε όλες χώρες της ΕΕ, οι χαμηλόμισθοι στην Ελλάδα είχαν τον μεγαλύτερο κίνδυνο απώλειας της εργασίας τους στο δεύτερο τρίμηνο, ο οποίος ήταν τριπλάσιος σε σχέση με τους υψηλόμισθους. Σκοπός της έρευνας της Eurostat είναι η παροχή πληροφοριών που θα επιτρέψουν στους υπεύθυνους για την άσκηση πολιτικής να εκτιμήσουν τις συνέπειες της COVID -19 στην κατανομή εισοδημάτων το 2020.

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ 

The post Εurostat για Ελλάδα: Στις χώρες που προστάτευσαν περισσότερο τις θέσεις εργασίας, από την πανδημία appeared first on Eptanews.gr.