Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Η ταινία που μου έμεινε στο μυαλό ως η πιο πειραματική και πρωτότυπη της περσινής μυθικής, για τα δεδομένα του κινηματογράφου, χρονιάς είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ο Φάρος. Η ταινία του Robert Eggers έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ των Καννών στις 19 Μαΐου 2019 πριν την θεατρική της πρεμιέρα τον Οκτώβριο. Με την πρώτη θέαση του τρέιλερ καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε γιατί αυτή η ταινία ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες του 2019. Γυρισμένη εξολοκλήρου σε ασπρόμαυρο φιλμ και με παλιακή αναλογία απεικόνισης, την 1:19:1, η οποία χρησιμοποιούταν κατά την μεταβατική περίοδο όπου η βιομηχανία του κινηματογράφου εισήγαγε τον ήχο στις παραγωγές (μέσα του 1920 με αρχές 1930). Κακά τα ψέματα το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει κανείς στην ταινία είναι αυτές οι τεχνικές επιλογές.

Γραμμένη από τα αδέρφια Eggers και σε σκηνοθεσία ενός από τους δύο, του Robert Eggers, γνωστού πλέον σκηνοθέτη τρόμου μετά την είσοδο του στη βιομηχανία με το καταπληκτικό The Witch το 2015, το The Lighthouse αρχικά προοριζόταν ως μια πιο σύγχρονη έκφραση από τον Max Eggers της ομώνυμης ιστορίας του Edgar Allan Poe, η οποία έμεινε ατέλειωτη αφού ο Poe πέθανε πριν την ολοκληρώσει. Στη συνέχεια όμως, όπως έχει ήδη γραφτεί, η παραγωγή βρήκε αδιέξοδο και ο Max θέλησε να δουλέψει με τον αδερφό του και να μετατρέψουν το πρότζεκτ σε ένα θρίλερ εποχής. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κατάμαυρο ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει με όνειρο πυρετού (fever dream όπως το λένε οι Αμερικάνοι).

Ο εμβληματικός Willem Dafoe και ο ηθοποιός που έκανε την μεγαλύτερη ποιοτική στροφή στην καριέρα του μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις ταινίες Twilight, o Robert Pattinson, έχουν τον ρόλο δύο φαροφυλάκων οι οποίοι χάνουν το μυαλό τους και τη λογική τους στο απόμακρο νησί που τους ανατέθηκε ως πόστο μετά από μια τεράστια καταιγίδα που τους αφήνει εγκαταλελειμμένους και αβοήθητους. Αν υπάρχει ένα κομμάτι της ταινίας που πήρε περισσότερους επαίνους από αυτό της κινηματογράφησης και της εικόνας, αυτό είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Ο Dafoe «κουβαλάει» πολλές σκηνές με το τρομακτικό του ταλέντο και την τεράστια εμπειρία του (κλασικός oldschool method ηθοποιός, όπως λέμε αυτούς που μπαίνουν στον ρόλο με τη μέθοδο Στανισλάφσκι). Όμως ακόμα και αυτός επισκιάζεται σε συγκεκριμένες σκηνές από το δυναμισμό του Pattinson σε ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας.

Πίσω από την επιφανειακή ιστορία τρόμου, κρύβονται, όπως σε όλα τα μεγάλα και δουλεμένα έργα ένα σωρό συμβολισμοί και φιλοσοφικές ευαισθησίες. Ο Eggers παραδέχτηκε πως το φιλμ είναι επηρεασμένο πολύ από τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Jung και του Freud, κάτι που είναι εξόφθαλμο με την φαλλική εικόνα του φάρου, αλλά και με την οιδιπόδεια και σχεδόν ομοφυλοφιλική σχέση του Winslow (Pattinson) με το αφεντικό του, τον Thomas Wake (Dafoe). Υπάρχει μια άλφα ατμοσφαιρική ένταση στις αλληλεπιδράσεις των δύο πρωταγωνιστών, η οποία γίνεται ολοένα και πιο δυνατή όσο προχωράει η ταινία. Όσον αφορά τον μυθολογικό της συμβολισμό, θα λεγε κανείς πως είναι ένα φιλοσοφικό πάρτι στο οποίο διαβάζεται δυνατά η θεωρία των αρχετύπων του Jung, των αρχαϊκών δηλαδή εικόνων που μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι χωρίς να το καταλαβαίνουν λόγω του συλλογικού ασυνειδήτου, του κομματιού δηλαδή του μυαλού που, σύμφωνα με τον Jung, είναι γενετικά σχεδιασμένο να υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και που δε σχηματίζεται με τις προσωπικές εμπειρίες του καθενός όπως θα ήταν το φυσιολογικό. Ο Wake παραπέμπει στον μυθολογικό χαρακτήρα του Πρωτέα, του θαλάσσιου θεού-δαίμονα, και ο Winslow, όσο περισσότερο εξελίσσεται η ταινία, σε αυτόν του Προμηθέα.

Κινηματογραφικά και σκηνοθετικά η ταινία είναι σχεδόν τέλεια. Ο συνεχής βόμβος του Φάρου που κάνει την ατμόσφαιρα σε όλη την ταινία αφόρητα αποπνικτική, το ασπρόμαυρο φιλμ, τα establishing καρέ, όπως τα λένε, που συστήνουν στον θεατή τον χώρο και την κλίμακα, το τρομερό μοντάζ όπως και κάθε άλλη σκηνοθετική επιλογή του Eggers όλες συνεισφέρουν σε ένα καταπληκτικά συνεκτικό αισθητικό και ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Στο τέλος νιώθεις ότι έχεις συμμετάσχει άθελα σου σε κάτι που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι εύκολη ταινία για να την ακολουθήσεις, γιατί δε δουλεύει με συνεχή παρουσίαση πλοκής, όπως οι σύγχρονες ταινίες, αλλά μιλάει με συσχετισμούς και μέσω του μοντάζ της. Αν σας αρέσουν οι πιο πειραματικές ταινίες και δη οι ταινίες τρόμου, τότε τσεκάρετε τα φιλμ του Eggers, και κυρίως τo συγκεκριμένo.

The post The Lighthouse – Το πυρετικό όνειρο του Eggers – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Διανύοντας περίεργες μέρες με την παγκόσμια εξάπλωση του ιού COVID-19, η Ελλάδα (τουλάχιστον η σκεπτόμενη) μπήκε στο καβούκι της. Ενώ για τους εσωστρεφείς η κοινωνική απομόνωση στο σπίτι φέρνει ψυχική γαλήνη και ηρεμία, για τους εξωστρεφείς οι μέρες στο σπίτι είναι άλλος ένας κύκλος στην κόλαση του Δάντη. Υπάρχουν όμως τόσα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να ξεγελάσουμε την ανάγκη μας για κοινωνικοποίηση και το Netflix είναι ένα από τα πιο αποτελεσματικά. Παρακάτω θα δώσω κάποιες προτάσεις με σειρές και ταινίες που καλύπτουν το κενό.

Castlevania

Το Castlevania είναι ίσως η καλύτερη μεταφορά βιντεοπαιχνιδιού στην τηλεόραση. Βασισμένο στην ομώνυμη θρυλική σειρά βιντεοπαιχνιδιών της Konami, η animated παραγωγή του Netflix είναι πιστή, εικαστικά πανέμορφη και αφηγηματικά πλήρης. Η ιστορία του Κόμη Δράκουλα και των Belmont, της μυθικής οικογένειας κυνηγών τεράτων, δεν μεταφέρθηκε ποτέ με τέτοια βαρύτητα (και τόσα κλισέ!). Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε η 3^η σεζόν, οπότε αν ψάχνετε κάτι μακάβριο με δυνατή ατμόσφαιρα είναι η σειρά σας. Ιδιαίτερο χειροκρότημα παίρνουν οι φωνές των Graham MacTavish (Dracula) και Richard Armitage (Trevor Belmont), οι οποίες ταίριαζαν γάντι στους χαρακτήρες τους.

Moneyball

To Moneyball (2011) μπήκε πριν λίγες μέρες στη βιβλιοθήκη του Netflix στην Ελλάδα, αλλά σαν ταινία έχει πολλά χρόνια που κυκλοφόρησε. Με σενάριο Steven Zaillian (Λίστα του Σίντλερ, Συμμορίες της Νέας Υόρκης, Ο Ιρλανδός), και σκηνοθεσία Aaron Sorkin (A Few Good Men, The Social Network, Steve Jobs) πρόκειται για μια πολύ δυνατή εμπειρία…αν και επιφανειακά πρόκειται για ταινία που αφορά το πιο βαρετό άθλημα του κόσμου, το baseball. Η πιο μεστή ερμηνεία του Brad Pitt στην πολυετή του υποκριτική πορεία. Ο Pitt παίζει έναν γενικό διευθυντή μιας μεγάλης ομάδας baseball, ο οποίος προσπαθεί με ένα πάρα πολύ μικρό budget να χτίσει μια ομάδα «νικητών» από υποτιμημένους παίκτες που έχουν πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων από τις παλιότερες ομάδες τους, με το προσωπικό του δράμα να καλύπτει σαν ομπρέλα την ζωή του. Το Moneyball ήταν υποψήφιο για 6 Όσκαρ συμπεριλαμβανομένων αυτών για Καλύτερη Ταινία, Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο, Α’ Αντρικού Ρόλου για τον Brad Pitt και Β’ Αντρικού Ρόλου για τον Jonah Hill.

Ταινίες Studio Ghibli

Όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις γνωρίζουν πως οι ποιοτικοί γίγαντες του Hayao Miyazaki και του Isao Takahata έχουν αρχίσει να παρελαύνουν στο ελληνικό Netflix. 1^η Φεβρουαρίου έγινε διαθέσιμο το πρώτο κύμα των ταινιών Studio Ghibli, 1^η Μαρτίου έφτασε το δεύτερο και περιμένουμε το τρίτο και τελευταίο την πρωταπριλιά. Έχοντας ήδη γράψει για ποιο λόγο θεωρώ τον Hayao Miyazaki έναν από τους καλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών και έχοντας αναλύσει τις καλλιτεχνικές του ευαισθησίες στο άρθρο μου με τίτλο ««Βλέποντας με μάτια ανέφελα…», δεν θα γράψω για συγκεκριμένη ταινία του σήμερα. Κυρίως γιατί δεν θέλω καν να τις «μαγαρίσω» με αναλυτική σκέψη και λογική, αυτές οι ταινίες είναι καταφύγιο για την ψυχή. Πέρα από τις πολύ γνωστές (Spirited Away, My Neighbor Totoro, Kiki’s Delivery Service), η Πριγκίπισσα Μονονόκε, η Ναυσικά της Κοιλάδας των Ανέμων, η Ιστορία της Πριγκίπισσας Κάγκουγια, το Κάστρο στον Ουρανό, αλλά και το Πόρκο Ρόσο είναι αριστουργηματικές ταινίες κινουμένων σχεδίων που θα μπορέσουν να εκτιμήσουν εκτός από τα παιδιά και οι μεγαλύτεροι. Τα ερεθίσματα που δίνουν οι ταινίες του Studio Ghibli είναι σεμινάρια ανθρωπιάς, ενσυναίσθησης, και αγνής αγάπης για τη φύση και τον συνάνθρωπο. Ό,τι πρέπει για μια οικογένεια που ψάχνει να βρει κάτι να δει μαζί με τα παιδιά της.

The post Netflix στις μέρες του κορονοϊού – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.