The post Παρουσίαση βιβλίου: Η Κόκκινη Βία τη Δεκαετία του ’40 στην Πιερία appeared first on Eptanews.gr.

Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται οι μαρτυρίες ανθρώπων στην Πιερία που βίωσαν από κοντά, μέσα στο σπίτι τους, την Κόκκινη Βία που σημειώθηκε κατά τη δεκαετία 1940-50 από τους μηχανισμούς του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στην Κατοχή και τον «Δημοκρατικό Στρατό» αργότερα. Μία βία που δεν ήταν τυχαία αλλά ήταν υποκινούμενη, μεθοδευμένη και οργανωμένη από κάποια «αθέατα» κέντρα. Που εκτελούνταν από συγκεκριμένους ανθρώπους που ανήκαν σε έναν καλοκουρδισμένο κομματικό-παραστρατιωτικό μηχανισμό (Πολιτοφυλακή, ΟΠΛΑ, κλπ). Που ήταν επικεντρωμένη σε απλούς, άοπλους, ταπεινούς ανθρώπους και στόχευε μέσω του φόβου στην τρομοκράτηση όχι τόσο αυτών των ιδίων, που εξάλλου ήταν αναλώσιμοι, και των οικογενειών τους αλλά στην απονεύρωση, αδρανοποίηση και εξουδετέρωση της κοινωνίας.  Οι μαρτυρίες είναι βιωματικές χωρίς επιχρίσματα τραγικότητας ή ωραιοποίησης. Εξάλλου ο θάνατος, η βία και ο τρόμος, ο πόνος και το δάκρυ, δεν προσφέρονται ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Ζητήστε το στα βιβλιοπωλεία της Κατερίνης.

The post Αντώνης Ζαρκανέλας | Μόλις κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο – «Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΒΙΑ Τη δεκαετία του ’40 στην Πιερία» appeared first on Eptanews.gr.

Η κύρια ομιλήτρια της εκδήλωσης, μπροστά σε ένα πολύ μικρό ακροατήριο, τόσο μικρό που παραπονέθηκε και η ίδια, χωρίς κατά βάση να ασχοληθεί με την Πανδημία που ταλαιπωρεί τον πλανήτη ολόκληρο, σκορπώντας το θάνατο, το κλάμα, την ταλαιπωρία, τον πόνο, την απελπισία σε εκατοντάδες εκατομμύρια ΑΝΘΡΩΠΩΝ, διαμαρτύρεται γιατί τους απαγορεύθηκε, με βάση την διεθνή πρακτική και τον πρόσφατα ψηφισθέντα νόμο, να παρέχουν τις υπηρεσίες τους έχοντας τεθεί σε αναστολή εργασίας όσοι εργαζόμενοι στις δομές αυτές είναι ανεμβολίαστοι και αρνούνται να εμβολιαστούν. Θέλουν ή καλλίτερα απαιτούν να τους επιτρέπεται να κυκλοφορούν ανεμβολίαστοι  στα Νοσοκομεία και τις  άλλες δομές Υγείας εν μέσω πανδημίας όταν δεν επιτρέπεται σε κανέναν ανεμβολίαστο ακόμη και να μπεί, χωρίς ειδική άδεια, μέσα στις δομές αυτές. Θέλουν, με δυο λέξεις, να μην εφαρμοστεί ο νόμος γι΄αυτούς τους λίγους ενώ η συντριπτική πλειονότητα των συναδέλφων τους έχει ήδη εμβολιαστεί και όταν σε όλους τους πολίτες δεν επιτρέπεται να μπαίνουν ανεμβολίαστοι ούτε καν σε εμπορικά καταστήματα.

Μας λένε ότι τους στερούν την Ελευθερία και ότι καταπιέζεται η Δημοκρατία επειδή τιμωρούνται για παράβαση  ενός νόμου ειδικού σκοπού και στόχευσης που θεσμοθετήθηκε υπό συνθήκες Πανδημίας  προκειμένου να διαφυλαχθεί το ύψιστο αγαθό, υγεία όλων των πολιτών. 

Θεωρούν ότι είναι Δημοκρατικό να  μπορούν να κυκλοφορούν ανεμβολίαστοι μεταξύ των ασθενών, χωρίς covid-19, και των συντριπτικά περισσότερων εμβολιασμένων συναδέλφων αδιαφορώντας για το αν είναι φορείς του θανατηφόρου ιού και επικίνδυνοι για όλους τους υπόλοιπους και ιδιαίτερα τους νοσηλευόμενους; Ή θεωρούν δίκαιο και Δημοκρατικό να ζητούν ανισότητα έναντι του νόμου απαιτώντας εγωϊστικά τον μη εμβολιασμό τους αλλά και να πληρώνονται κανονικά όπως και οι νομοταγείς «ομότεχνοί» τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα; Σκοπίμως δεν χρησιμοποιείται η λέξη συνάδελφοι γιατί αυτή, πάνω απ΄όλα, σημαίνει σεβασμό στον άλλο, και απαιτεί, τουλάχιστον, αλληλεγγύη, συμπαράσταση και ισοτιμία μεταξύ ομότεχνων που, αυτοί τουλάχιστον, δεν φαίνεται να διαθέτουν.

Προσπαθούν να εκμεταλλευθούν την Ελευθερία που τους εγγυάται η Δημοκρατία μας προκειμένου να έχουν αυτοί,  οι λίγοι, οι αρνητές , το ελεύθερο να μην τηρούν τούς νόμους που θεσπίζονται από τη Βουλή στο όνομα της Δημοκρατίας και για λογαριασμό του Λαού και μάλιστα υπό συνθήκες Πανδημίας. Και με θράσος να επικαλούνται τον νόμο για να τον παραβούν. Και την ίδια στιγμή να μας λένε ότι Ελευθερία είναι η κατά τη βούληση τους, η a la carte, υπακοή τους στους νόμους και μάλιστα σε νόμους και κανόνες που  αφορούν στη Δημόσια Υγεία, υπό έκτακτες συνθήκες και ιδιαίτερα στην πιο μαζική και αποκρουστική της μορφή, που είναι μια Πανδημία.

Αψηφούν προκλητικά τους νόμους που ψηφίζονται από την Βουλή για την αντιμετώπιση εξαιρετικών και επικίνδυνων επειγουσών υγειονομικών συνθηκών αυτοί οι λίγοι πετώντας την ασπίδα την στιγμή που τους χρειάζεται περισσότερο η υπηρεσία τους, ο εργοδότης τους, ο Λαός, οι ομότεχνοί τους. Και απαιτούν να έχουν τα ίδια δικαιώματα αλλά όχι και υποχρεώσεις με την συντριπτική πλειονότητα των ομότεχνων  τους που τιμούν την ασπίδα που τους εμπιστεύθηκε η Πατρίδα. Μήπως  αυτή τους η πράξη δεν είναι απλώς μία παράβαση του νόμου αλλά ένας ωμός εκβιασμός όχι απλώς του Κράτους αλλά της κοινωνίας ολόκληρης; Όλων των υπολοίπων;

Προκαλεί τουλάχιστον απορία εργαζόμενοι στην παροχή υπηρεσιών Υγείας του Δημόσιου τομέα – γιατί στον Ιδιωτικό τα πράγματα δεν είναι τόσον απλά – να θεωρούν στέρηση της Ελευθερίας τους την  τήρηση των αυστηρών  υγειονομικών πρωτοκόλλων και κανόνων που προβλέπει η διεθνής πρακτική προκειμένου να καταπολεμηθούν οι ύπουλες λοιμώξεις του covid-19. Οι οποίες, αν δεν καταπολεμηθούν συστηματικά, δραστικά και έγκαιρα μπορεί να εξελιχθούν σε επικίνδυνες και δύσκολα να  καταπολεμηθούν ωρολογιακές λοιμωξιογόνες βόμβες  «εντός των τειχών», των ιδρυμάτων Υγείας, που θα απειλούσαν όχι μόνον τους ευάλωτους ασθενείς αλλά και το σύνολο των εργαζομένων στις υπηρεσίες αυτές. Πάντως, αν έτσι νομίζουν, μήπως θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά από μόνοι τους γιατί αυτή η δουλειά αν δεν τηρούνται σχολαστικά οι κανόνες ορθής υγειονομικής πρακτικής πέραν του ότι εγκυμονεί  κινδύνους για τους ίδιους και για τους άλλους, απαιτεί και ευαισθησίες που, πάντως, δεν φαίνεται να διαθέτουν οι αρνητές;

Την αξία, σημασία και χρησιμότητα των εμβολίων δεν αμφισβήτησε κανένας πολιτικός Αρχηγός κόμματος, αφού όχι μόνον προσέτρεξαν από τις πρώτες ημέρες να το κάνουν αλλά και το συνέστησαν στους πολίτες. Αντίθετα οι λίγοι αρνητές ¨Υγιειονομικοί¨επιμένουν να μην τα παραδέχονται γιατί, όπως λένε, δεν έχουν επαρκή στοιχεία και δεν πείσθηκαν(!!!) για την αποτελεσματικότητα τους.

Ο παραλογισμός είναι ότι θέλουν,  απασχολούμενοι σε υπηρεσίας Υγείας, να εργάζονται και να προσφέρουν τις  «υπηρεσίες» τους σε ασθενείς αλλά να είναι ανεμβολίαστοι, την στιγμή που απαγορεύεται σε ανεμβολίαστους συγγενείς να δουν, έστω για δυο λεπτά, την ασθενή από άλλη αιτία, μητέρα τους. Θα πήγαιναν αυτοί σε ένα εστιατόριο όπου εντοπίστηκε κρούσμα κορωνοϊού και κάποιοι εργάζονταν αν και θα έπρεπε να σε καραντίνα ή θα υπήρχε η υποψία ότι ένας εργαζόμενος έχει κάποια λοιμώδη μεταδοτική ασθένεια; Ή πώς θα αντιδρούσαν αν εύρισκαν, το πιο απλό, μια τρίχα στο φαγητό τους; Που στο κάτω-κάτω δεν είναι και φορέας ασθένειας… 

Θέτουν μάλιστα και το «ψευδο-ανθρωπιστικό» ερώτημα της «χαλαρής μας» εποχής: Δεν είναι ένας πολίτης ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ να διαθέσει τον εαυτό του όπως θέλει (να μην κάνει εμβόλιο); Προφανώς και είναι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ… Μπορεί και να κολλήσει  Κορωνοϊο αρκεί να δηλώσει με υπεύθυνη δήλωση του Ν. 1599/86 ότι τα έξοδα νοσηλείας του δεν θα τα καλύψει το Κράτος, ο νομοταγής πολίτης. Μπορεί επίσης και να στερηθεί και αυτής ακόμη της ζωής του.   Αρκεί αυτό να το κάνει ιδιωτικά, ήρεμα και αθόρυβα. Και, προφανώς, δεν μπορεί να το πράξει αυτό θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή και την περιουσία ενός συνανθρώπου του. Είναι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ να αυτοκτονήσει πέφτοντας με το αυτοκίνητο του στον γκρεμό στην ερημιά στο βουνό αλλά ΟΧΙ πέφτοντας με μεγάλη ταχύτητα σε πολυσύχναστο δρόμο στο αντίθετο ρεύμα,  παίρνοντας μαζί του και αθώες ανυποψίαστες υπάρξεις. 

Ο καθένας μας έχει τις ελευθερίες του υπό τον όρο ότι δεν ασκούνται εις βάρος των ελευθεριών του διπλανού του.  Η τήρηση του νόμου, σε μία Δημοκρατία, επαφίεται στην ελεύθερη βούληση του κάθε πολίτη, αλλά και η κοινωνία και ο κάθε πολίτης ξεχωριστά απαιτεί από την Πολιτεία να τον επιβάλλει σε εκείνον ή εκείνους που δεν τον τηρούν όταν, μάλιστα, απαγορεύεται η αυτοδικία. Αυτό ισχύει πάντοτε, πόσο μάλλον όταν υπάρχουν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης όπως είναι, κατά το Σύνταγμα, ο Πόλεμος και η Πανδημία, ο λοιμός. Οπότε τίθενται ακόμη και αυτές οι πανανθρώπινες αξίες, της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, υπό  την αίρεση ειδικών νόμων που θεσμοθετούνται και ισχύουν υποχρεωτικά για όλους για όσο χρόνο διαρκούν οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

*Ο κ. Ζαρκανέλας είναι π. Γεν. Δ/ντής Ανάπτυξης Νομαρχίας Θεσ/νίκης

The post Οι αρνητές του εμβολιασμού και η «Δημοκρατία» τους | Του Αντώνη Ι. Ζαρκανέλα appeared first on Eptanews.gr.

Μετά την πτώση των οχυρών της «Γραμμής Μεταξά» (οχυρά Ρούπελ) και την κατάληψή τους από τους Γερμανούς, οι «σιδηρόφρακτες» μεραρχίες του Χίτλερ καταλαμβάνουν τη Θεσσαλονίκη στις 9 Απριλίου 1941. Κατήφεια καταλαμβάνει τους Έλληνες.

Στις 14 Απριλίου μπαίνουν οι πρώτοι Γερμανοί στρατιώτες στην Κατερίνη με μοτοσυκλέτα με καλάθι (Εικ. 1) και ακολουθεί ένα στρατιωτικό όχημα στο οποίο επέβαινε αξιωματικός που προΐστατο του πρώτου στρατιωτικού αγήματος (Εικ. 2) το οποίο αποτελούνταν από πεζοπόρα τμήματα που συνοδεύονταν από ερπυστριοφόρα οχήματα μεταφοράς προσωπικού (Εικ. 3). (ΚΟΥΚΟΥΝΑΣ, 2013; τ. Α΄, σελ. 166).

Ωστόσο, τα άρματα μάχης, τα διαβόητα «παντζερντιβιζιόνεν», αλλά όχι μόνον, δεν περνούν μέσα από την πόλη λόγω των προβλημάτων του οδικού δικτύου. Έτσι, στην πορεία τους προς Αθήνα χρησιμοποιούν τη σιδηροδρομική γραμμή -στο ύψωμα, πίσω είναι το Κάστρο του Πλαταμώνα- προκειμένου να διέλθουν με  μεγαλύτερη ασφάλεια από τη γέφυρα του Πηνειού προς Λάρισα, αποφεύγοντας την Εθνική οδό Κατερίνης –Ελασσόνας  μέσω των στενών της Πέτρας Ολύμπου όπου ήταν παρατεταγμένες μονάδες Νεοζηλανδών Μαορί.

Στην πορεία τους από την ύπαιθρο χώρα προς την Αθήνα,  τους κατακτητές τους περίμεναν από περιέργεια, εδώ και εκεί, χωρικοί, αγρότες που ήταν στα χωράφια τους κατά μήκος της Εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Αθηνών, απλοί άνθρωποι, οι οποίοι, με σφιγμένες τις καρδιές, αλλά σίγουρα από περιέργεια, έβγαιναν από τα σπίτια τους για να δουν, με τα ίδια τους τα μάτια, τί είδους είναι πια αυτή η πολεμική μηχανή που καταλάμβανε τις Ευρωπαϊκές χώρες και μάλιστα με τέτοια άνεση, με τέτοια ταχύτητα και ακρίβεια, τί είδους είναι πια αυτές οι μηχανοκίνητες δυνάμεις στις οποίες υπέκυπταν οι μεγάλοι εκείνης της εποχής.

Οι Γερμανοί κατακτητές έφθασαν στην πλατεία Ελευθερίας από τη σημερινή οδό Παν. Τσαλδάρη. Οι φωτογραφίες 1-3 ελήφθησαν από εκεί που σήμερα είναι το κατάστημα αθλητικών Ζιώγα (Πλατεία Ελευθερίας 1) και απέναντι φαίνεται, στη γωνία αριστερά, το «Καφενείο Κοσμά» στο ισόγειο, καθώς και το «Ξενοδοχείο Ανατολή» στον πρώτο όροφο -όπου σήμερα βρίσκεται η εταιρεία Vodafone- και, από πίσω, επί της Τσαλδάρη, το τότε «Ξενοδοχείο Μητρόπολις».

Η φήμη ότι έρχονται οι Γερμανοί προηγούνταν της παρουσίας τους. Στην πλατεία Ελευθερίας της Κατερίνης είχαν εμφανιστεί περίεργοι πολίτες που, ψυχροί και σιωπηροί στη μεγάλη τους πλειονότητα, περίμεναν να δουν την πολεμική «μηχανή» των ναζί αλλά και τους ίδιους. Εκείνες τις στιγμές, δεν έλειψαν προφανώς ο Μητροπολίτης και η τοπική πολιτική εξουσία που ήθελαν να υποδηλώσουν ότι αυτός ο Λαός δεν είναι μόνος και δεν θα αφεθεί στη μοίρα του, στα χρόνια της σκλαβιάς που έρχονταν. Έτσι, ο Μητροπολίτης Κατερίνης, Κωνσταντίνος Κοϊδάκης, ήταν εκεί στην πλατεία για να διατρανώσει αυτήν ακριβώς την απόφαση και θέληση της τοπικής εκκλησίας. Και η παρουσία του αποτυπώνεται σε φωτογραφία  ένθετου της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ», έτους 1980, με τίτλο «ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΤΟΧΗΣ», του δημοσιογράφου ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΥ (1980). Στο σχόλιο της φωτογραφίας ο Μητροπολίτης δεν προσδιορίζεται, καθώς δεν ήταν γνωστή η πόλη στην οποία ελήφθη το φωτογραφικό στιγμιότυπο του γερμανικού συνεργείου. Εξετάζοντας όμως και συγκρίνοντας με προσοχή τις σχετικές φωτογραφίες, καταλήξαμε βάσιμα στο συμπέρασμα ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία αφορούσε την Κατερίνη και ότι ο εικονιζόμενος ιεράρχης είναι ο Κίτρους, Κωνσταντίνος Κοϊδάκης. Επιπλέον, για να είμαστε βέβαιοι 100%, δείξαμε τη φωτογραφία σε συμπολίτες μας που είχαν την τύχη να γνωρίσουν τον ιεράρχη κατά τα χρόνια της Αρχιερατείας του και πριν το θάνατό του, το 1954. Όλοι μεν επιβεβαίωσαν ότι πράγματι ήταν ο Κωνσταντίνος Κοϊδάκης, αλλά η πιο έγκυρη απόδειξη ήλθε από την ανεψιά του, την κ. Οικονόμου, η οποία μόλις είδε την φωτογραφία, συγκινημένη αναφώνησε: «Αχ ο θείος, ζωντανός είναι… Τη θέλω αυτή τη φωτογραφία..» (Εικ. 4).

Ο Λαός από περιέργεια βρίσκεται στον δρόμο. Κατηφής, στενοχωρημένος, προβληματισμένος, παρακολουθώντας απαθής αλλά και αποφασισμένος… Ο Μητροπολίτης είναι και αυτός εκεί ατενίζοντας με βλέμμα αγέρωχο τον Γερμανό Αξιωματικό ο οποίος υποκλίνεται μπροστά στον Ιεράρχη… Όμως και οι Κατερινιώτες που δεν άντεχαν να βλέπουν τον κατακτητή και έμειναν στα σπίτια τους εκείνη τη μέρα, είχαν κι αυτοί την περιέργεια να μάθουν τι έγινε στην Πλατεία Ελευθερίας και ήλπιζαν ότι κάποιος δικός τους θα βρέθηκε εκεί για να τους πει τα νέα…

Ένας από αυτούς που δεν βγήκε από το σπίτι του για να δει το θέαμα εκείνο, ήταν και ο Σάββας Κανταρτζής, Δημοσιογράφος-Εκδότης της εφημερίδας της Κατερίνης, «Νέα Εποχή». Κι όπως αναφέρει στα απομνημονεύματά του,  «…δεν βάσταγε η καρδιά μου να δω τους μηχανοκίνητους Ούνους… να λερώνουν τα άγια χώματά μας… να καταλύουν τις ελευθερίες του ελληνικού λαού…». Ρώτησε όμως και έμαθε, με λύπη, από «γειτόνους» του ότι κάποιοι γνωστοί του «…του κόμματος (Σ.Σ. του ΚΚΕ), επηρεασμένοι από το Γερμανο-Σοβιετικό σύμφωνο ειρήνης, είχαν υποδεχτεί στην είσοδο της πόλης με  χ ε ι ρ ο κ ρ ο τ ή μ α τ α  τα πρώτα τμήματα του ναζιστικού στρατού». (ΚΑΝΤΑΡΤΖΗΣ, 1982, σελ. 1309; 1981, σελ. 1291).

Ποιο ήταν όμως το Γερμανο-Σοβιετικό σύμφωνο ειρήνης; Ήταν το περιβόητο Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ που ίσχυσε από την ημέρα υπογραφής του, δηλαδή από τις 23 Αυγούστου 1939 και που κράτησε μέχρι τις 21 Ιουνίου 1941. Αυτό σημαίνει, απλά, ότι αυτούς τους 22 μήνες η Σοβιετική Ένωση του Στάλιν ήταν σύμμαχος της Χιτλερικής Γερμανίας.

Αυτούς τους 22 μήνες, λοιπόν, όταν η ναζιστική Γερμανία κατελάμβανε τη μία μετά την άλλη τις Ευρωπαϊκές χώρες, οι πολίτες μάθαιναν τα νέα από το ραδιόφωνο. Αυτή την  περίοδο στην Κατερίνη, όπου τα ραδιόφωνα σπάνιζαν, ο κόσμος μαζεύονταν τα βράδια, όπως αναφέρει ο Κανταρτζής, μπροστά από το εργαστήριο επισκευής και πώλησης ραδιοφώνων των «Αδελφών Πορτοκάλλη», που βρίσκονταν τότε δίπλα από το «καφενείο του Μπεκτά» και σήμερα είναι κατάστημα γυναικείων ενδυμάτων. Εκεί, λοιπόν, ο κόσμος μαζεύονταν και άκουγε από το μεγάφωνο, στα Ελληνικά, τις ειδήσεις από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Βερολίνου και αμέσως μετά από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Λονδίνου, το Μπι Μπι Σι (BBC). Έτσι, υπό την επήρεια του Γερμανο-Σοβιετικού Συμφώνου Ειρήνης, όπως αναφέρει ο Κανταρτζής «…οι αριστερές μάζες που ήταν πιο εκδηλωτικές,  …παρακολουθούσαν με προσοχή και με βοερές ε π ι δ ο κ ι μ α σ ί ε ς την εκπομπή του Βερολίνου…» που μετέδιδε τις νίκες και γενικότερα τις επιτυχίες των Χιτλερικών, ενώ αντίθετα «…μόλις άκουγαν Μπι Μπι Σι (BBC), άρχιζαν να φεύγουν με ειρωνικά  χ α χ α ν η τ ά». (ΚΑΝΤΑΡΤΖΗΣ, 1981, σελ. 1239).

Επί δύο σχεδόν χρόνια και στο πλαίσιο του Γερμανο-Σοβιετικού Συμφώνου Ειρήνης η Χιτλερική Γερμανία και η Σταλινική Σοβιετική Ένωση διαμοίραζαν δια των όπλων την Ευρώπη. Οι Χιτλερικοί έπαιρναν την μισή (δυτική) Πολωνία με τον διάδρομο του Δάντσιχ και είχαν το ελεύθερο από την Σοβιετική Ένωση για την υπόλοιπη Κεντρική και Δυτική Ευρώπη. Οι Σοβιετικοί έπαιρναν, καταλάμβαναν, την υπόλοιπη, (ανατολική) Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής (Φινλανδία, Εσθονία κλπ). Αυτά τα δύο χρόνια οι Έλληνες κομμουνιστές είτε επιδοκίμαζαν τις επιτυχίες των Γερμανών και τους υποδέχονταν με χειροκροτήματα  είτε αντιδρούσαν με ειρωνικά χαχανητά στις προσπάθειες των Ευρωπαϊκών Δημοκρατιών να συντονιστούν στην αντιμετώπιση του επικείμενου τυφώνα. Πάντως, στις 22 Ιουνίου 1941, τα χειροκροτήματα των στελεχών του ΚΚΕ προς τις δυνάμεις του Χίτλερ «πάγωσαν» όταν οι Γερμανοί «σχίζοντας» το Γερμανο-Σοβιετικό Σύμφωνο,  επιτέθηκαν και εναντίον της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης.

Αν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post 14 Απριλίου 1941 – Κατά την είσοδο των Γερμανών κατακτητών στην Κατερίνη, κάποιοι τους χειροκροτούσαν appeared first on Eptanews.gr.

Οι Σοβιετικοί απωθούν τους Γερμανούς από όλες σχεδόν τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης τις οποίες και μετατρέπουν -είτε αυτές το θέλουν είτε αυτές δεν το θέλουν- «με δημοκρατικές διαδικασίες» σε Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες Σοβιετικού τύπου. Οι Αγγλο-Αμερικανοί στο νότιο μέτωπο απελευθερώνουν την Ιταλία φθάνοντας στα σύνορα Ελβετίας-Αυστρίας. Με την απόβαση στη Νορμανδία έχει επιτευχθεί ασφαλές προγεφύρωμα μέσω του οποίου αποβιβάζονται στη Γαλλία μεγάλες δυνάμεις Αγγλο-Αμερικανών και Γάλλων νικώντας συνεχώς τους Γερμανούς Ναζί και στη συνέχεια υποχρεώνοντάς τους σε απελπισμένη άμυνα μέσα στην ίδια τους τη χώρα καθώς και στην Αυστρία.

Οι Γερμανοί, υπό την πίεση αυτή, υποχωρούν και αποσύρουν σταδιακά όλες τις δυνάμεις τους από διάφορες κατακτημένες χώρες προκειμένου να τις μεταφέρουν στη Γερμανία για την άμυνα της πατρίδας τους. Στη Σοβιετική Ένωση αλλά και σ’ όλα τα μέτωπα οι Σύμμαχοι κυνηγούν τους Γερμανούς από πίσω. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να τους αποδεκατίσουν. Ανατινάζουν γέφυρες, καταστρέφουν υποδομές (δρόμους, αεροδρόμια, λιμάνια) προκειμένου να καθυστερήσουν τη Γερμανική πολεμική μηχανή, να την αδυνατήσουν και να την κάνουν ευάλωτη, τρωτή σε πάσης φύσεως επιθέσεις τους (αεροπορία, κομάντος, προγραμματισμένες επιθέσεις  ανταρτικών ομάδων κλπ.).

Την 12η Οκτωβρίου του 1944, δηλαδή έξι περίπου μήνες πριν τη λήξη του β’ παγκοσμίου πολέμου, η Αθήνα είναι και πάλι ελεύθερη. Στις 18 επιστρέφει η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου, στην οποία συμμετέχουν το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΠΕΕΑ και αναρτάται η Ελληνική Σημαία στην Ακρόπολη από τον Πρωθυπουργό,. Εχει στο μεταξύ προηγηθεί η Συνδιάσκεψη του Λιβάνου, τον Μάϊο του 1944, στην οποία συμμετείχαν όλα τα προπολεμικά κόμματα του κοινοβουλίου, προφανώς και το ΚΚΕ, αλλά και το ΕΑΜ και η ΠΕΕΑ (η λεγόμενη «Κυβέρνηση του Βουνού»), αποφασίζεται ο σχηματισμός της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας με Πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Στην Κυβέρνηση αυτή συμμετέχει και η άκρα Αριστερά (ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΠΕΕΑ) με έξη (6)  υπουργούς, οι οποίοι θα γίνουν επτά (7) λίγο πριν τα Δεκεμβριανά. Από το ΚΚΕ συμμετέχουν οι Ζεύγος (Υπουργός Γεωργίας) και Πορφυρογένης (Υπουργός Εργασίας), δύο συμμετέχουν από το ΕΑΜ και δύο από την ΠΕΕΑ («Κυβέρνηση του Βουνού») στα οικονομικά Υπουργεία.

Όπως είναι ιστορικά βεβαιωμένο, η μόνη αντιστασιακή δύναμη που έχει απομείνει το καλοκαίρι του 1944 στην Ελλάδα είναι ο ΕΛΑΣ. Όλες τις άλλες αντιστασιακές οργανώσεις, μικρές ή μεγαλύτερες, εκτός από τον ΕΔΕΣ που περιορίστηκε στην Ηπειρο, ο ΕΛΑΣ τις έχει ήδη αποδεκατίσει με τα όπλα κατά τη διάρκεια του αιματηρού Κατοχικού Εμφυλίου που άρχισε το Καλοκαίρι του 1943. Αυτόν τον εμφύλιο τον είχε επιδιώξει ο ΕΛΑΣ ώστε να είναι η μόνη δύναμη κατά τη στιγμή της αποχώρησης των Γερμανών κατακτητών, να είναι ο μόνος κυρίαρχος στη Χώρα, ώστε να καλύψει το κενό εξουσίας που θα δημιουργούνταν. Και ενώ οι κατακτητές ήταν ακόμη στην Ελλάδα, το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ με τρομοκρατικές μεθόδους και πρακτικές είχε δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα «Λαϊκής Δημοκρατίας» χρησιμοποιώντας την οργάνωση ΟΠΛΑ, την «Αυτοάμυνα» και την πολιτοφυλακή, χρησιμοποιώντας δηλαδή την ισχύ των όπλων και διαμορφώνοντας έτσι κλίμα τρόμου στο Λαό για την επικράτηση τους.. Κι όταν ήρθε η στιγμή που οι Γερμανοί ετοιμάζονταν να φύγουν από τη Χώρα, το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αντί να κυνηγάει τον ευάλωτο αποχωρούντα κατακτητή και μάλιστα με αναμενόμενο κόστος που θα ήταν πολύ μικρότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη περίοδο της Κατοχής, αδρανεί.

Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της συντεταγμένης αποχώρησης των κατακτητών σε ανθρώπους, βαρύ πολεμικό εξοπλισμό (πολυβόλα, τανκς, αυτοκίνητα κλπ) μεταφέρεται με τον σιδηρόδρομο. Όμως το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την τιμωρία των κατακτητών στην πιο ευάλωτη στιγμή τους. Ούτε για το ότι οι όποιες καταστροφές και καθυστερήσεις στους υποχωρούντες Γερμανούς θα βοηθούσαν όλα τα μέτωπα των Συμμάχων. Εξάλλου, όπως είχε πει ο τότε Πολιτικός Σύμβουλος του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετέπειτα μέχρι τον θάνατό του Ακαδημαϊκός Κων/νος Δεσποτόπουλος: «Τί όφελος θα είχαν οι Έλληνες με το να παρενοχλούν και να καθυστερούν τον εχθρό, από τον οποίο ανυπομονούσαν τόσο πολύ να απαλλαγούν, όσο θα ανυπομονούσε τότε και εκείνος να φύγει;»!!!. Μα απλώς να εκδικηθούν τα τόσα δεινά που υπέβαλαν οι κατακτητές επί τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα και στον Λαό της. για λογαριασμό των οποίων  δημιουργήθηκε ο ΕΛΑΣ, όπως, τουλάχιστον, έλεγε ο ίδιος..

Και αντί να κυνηγούν τους υποχωρούντες Γερμανούς, το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αδρανεί. Για παράδειγμα, στη σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών – Θεσσαλονίκης – Ευρώπης που διασχίζει την Πιερία για 80 περίπου χλμ, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ-Πιερίας βλέπουν από μακριά τους Γερμανούς κατά χιλιάδες πάνω στα βαγόνια, να περνούν την Πιερία ανενόχλητοι με ασφάλεια, βεβαιώνονται οτι και οι τελευταίοι στρατιώτες τους από τη Φρουρά Κατερίνης εγκαταλείπουν την πόλη και …τότε, και μόνο τότε, στα σίγουρα, «δύο ώρες μετά» ο «εφεδρικός ΕΛΑΣ» κατεβαίνει από τα Πιέρια και καταλαμβάνει(!!) την πόλη. «Απελευθερώνουν», όπως λέει ο κομμουνιστής κ. Σαλπιστής στο βιβλίο του «ΚΑΤΕΡΙΝΗ 1941-1945: Μέρες Κατοχής, Aντίστασης, Δημιουργίας» την εγκαταλελειμμένη, κατά τα άλλα, πόλη της Κατερίνης από τους άρον-άρον αλλά ασφαλώς αποχωρήσαντες Γερμανούς.                                                                                       

Οι Γερμανοί, όπως αναφέρει ο Κανταρτζής, αφού κατέστρεψαν με δυναμίτη «…τις εγκαταστάσεις τους στο αεροδρόμιο, που είχαν στο Κολουκούρι (Σ.Σ. ακριβώς απέναντι από το Lidl) και σε άλλα σημεία της περιοχής…έκαψαν τους φακέλους…» και ανενόχλητοι…εγκατέλειψαν στις 23 και 24 Οκτωβρίου την Κατερίνη. Στην πόλη κυκλοφορούσαν πολλές φήμες για ναρκοθέτηση από τους Γερμανούς του σιδηροδρομικού Σταθμού, του εργοστασίου εμποτισμού ξύλου για τις ανάγκες του ΣΕΚ, σημερινού ΟΣΕ, το εργοστάσιο παραγωγής Ηλεκτρισμού που βρισκόταν στο κέντρο της πόλης, στην οδό Βάρναλη 4, και πυροδότησή της για να τα ανατινάξουν. Ολοι οι παράγοντες της πόλης, βουλευτές, Δεσπότης, Δήμαρχος, οι Διευθυντές των δύο εργοστασίων Κοκκίνης και Βέρνερ, ήταν σε συναγερμό και από κοινού ήλθαν σε επαφή με τούς Γερμανούς οι οποίοι πείσθηκαν τελικά να μην κάνουν πράξη τις απειλές τους (ΔΑΡΙΒΑΣ, 2005). Έγινε γνωστό ότι το κύριο επιχείρημα για να αποτραπεί το κακό αυτό ήταν ότι τα δύο αυτά εργοστάσια είχαν κατασκευαστεί από τους Γερμανούς διέθεταν γερμανικής τεχνολογίας μηχανήματα, και βέβαια χρησιμοποιούνταν κατά βάση για ειρηνικούς σκοπούς. Στις 25 Οκτωβρίου η Κατερίνη είναι ελεύθερη, «Ο λαός ασυγκράτητος από χαρά και ενθουσιασμό…πλημμύρισε τους δρόμους ανταλλάζοντας τον χαιρετισμό «Χριστός Ανέστη», «Καλή Ανάσταση» και «Καλή λευτεριά» (ΚΑΝΤΑΡΤΖΗΣ, 1982;  Αριθ. 16, σελ. 1445). Ο κόσμος ο απλός χαίρεται το χαρμόσυνο γεγονός αλλά τον διακατέχουν ανάμεικτα συναισθήματα. Χαίρεται που ξαναείναι ελεύθερος από τον ξένο δυνάστη. Όμως φοβάται από αυτά που βλέπει και ακούει γύρω του…

Και για να δώσουν έναν τόνο και κλίμα χαράς στην «απελευθέρωση» που «πέτυχαν», το ΚΚΕ/ΕΑΜ αρχίζουν οι «γιορταστικές εκδηλώσεις» που ήδη είχαν, όπως φαίνεται από περιγραφή του Ν. Σαλπιστή, προσχεδιαστεί από καιρό και όπως αναφέρει και ο Κανταρτζής «…το πρόγραμμα για τις ομιλίες ήταν καταστρωμένο στο βουνό από την Επαρχιακή Επιτροπή του ΕΑΜ,…». Το επιτελείο της 10^ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ περνάει από «τρίδυμη αψίδα», που κατασκευάστηκε ακριβώς για το σκοπό αυτό, γίνεται δοξολογία στην Εκκλησία της Θείας Ανάληψης και στην πλατεία πραγματοποιούνται ομιλίες του καπετάνιου του 50^ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, του Γραμματέα του ΕΑΜ, του αντιπροσώπου της ΕΠΟΝ και του Διοικητή της Πολιτοφυλακής. Στην παρέλαση «..που διήρκησε 45 λεπτά συμμετείχε ο ΕΛΑΣ, οι ανάπηροι, τα σωματεία, οι συνεταιρισμοί, οι πολιτικές οργανώσεις κ.α..» και βέβαια δεν μπορούσαν να λείψουν και Ρώσοι Αντάρτες που υπήρχαν, όπως αναφέρει ο κ. Σαλπιστής, στο 50^ο «Σύνταγμα του ΕΛΑΣ-Πιερίας» που τραγουδούσαν. Τί άλλο; Επαναστατικά τραγούδια, προφανώς από την πατρίδα της Επανάστασης …τη Σοβιετική Ένωση.

Σχεδόν ταυτόχρονα αρχίζουν μεθοδικά – και χωρίς να κρύβονται «επίσημα» θα λέγαμε- την εγκατάσταση της δικής τους εξουσίας, της ΕΑΜικής.. Ο εφεδρικός ΕΛΑΣ παίρνει θέση, η ΕΠΟΝ προετοιμάζει πολιτιστικές εκδηλώσεις της, εγκαθίστανται όλες οι εξουσίες: η «Εθνική Πολιτοφυλακή», η ΕΑΜική Αστυνομία, για την αποκατάσταση της τάξης όπως ισχυρίζονται και «..για να αποφευχθούν πράξεις αυτοδικίας από το λαό..». Εγκαθίσταται το ΕΑΜ, η Επιμελητεία του Αντάρτη (ΕΤΑ) – τί να χρειάζονται όμως άραγε οι αντάρτες τώρα που έφυγαν οι Γερμανοί και αφού με τη Συμφωνία της Καζέρτας δέχθηκαν το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στις Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις υπό τον Βρετανό Στρατηγό Σκόμπυ; Και βέβαια για όλες αυτές τις εξουσίες «επιτάσσουν» τα καλλίτερα κτίρια στο κέντρο της Κατερίνης για να τα κάνουν τις έδρες τους όπως αναφέρει ο Πασχάλης Δαρίβας στο βιβλίο του Μαρτυρίες με τίτλο «Εικόνες Ζωής». Το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι Γερμανοί όταν πάτησαν τη Πόλη μας. Ήθελαν να δείξουν ότι ήρθαν για να μείνουν, ότι είναι η Εξουσία.

Τέτοιες συγκινητικές στιγμές δεν τελειώνουν παρά με «δημοκρατικές» εκλογές δια «βοής». Έτσι, δια βοής, χωρίς περιττές διαδικασίες και σίγουρα «ομοφώνως» αφού φαίνεται πως είχαν φροντίσει να είναι συγκεκριμένοι οι παρόντες, εκλέγεται «δημοκρατικά», για παράδειγμα, ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο της Κατερίνης. Εξάλλου όπως λέει και ο κ. Σαλπιστής στην συγκινητική του περιγραφή της «εκλογής» αυτής, σημασία δεν έχει η ποσότητα αλλά η ποιότητα που διέθετε το πλήθος εκείνο που είχε «θέληση με ειδικό βάρος» που «γεννήθηκε», «ανδρώθηκε» στο «καμίνι του αγώνα» και «σφυρηλατήθηκε» στο «αμόνι της λαϊκής πάλης»… «Ουκ εν τω πολλώ το Εύ» όπως έλεγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες…

Τέτοιες εκδηλώσεις δεν έγιναν μόνον στην Κατερίνη. Πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Μακεδονία καθώς στην Στερεά Ελλάδα και, ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο είχαν ήδη αποβιβαστεί, λίγες ημέρες  πριν από την αποχώρηση των Γερμανών από την Αθήνα (12 Οκτωβρίου 1944) Βρετανικές συμμαχικές μονάδες και κλιμάκιο της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας υπό τον Παν. Κανελλόπουλο. Σε όλες τις πρωτεύουσες των νομών της Μακεδονίας (π.χ. Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Βέροια, Έδεσσα κλπ.), πλην των νομών της Ανατολικής Μακεδονίας όπου οι κατακτητές ήταν οι Βούλγαροι που παρέμεναν στις  θέσεις τους,  οι εκδηλώσεις  ήταν οι ίδιες, πανομοιότυπες, κεντρικά αποφασισμένες και οργανωμένες, και έχοντας εξασφαλίσει οι οργανωτές ότι οι Γερμανοί θα είναι αμέτοχοι…θα είχαν φύγει.

Στόχος όλων αυτών ήταν η εγκατάσταση της αποκλειστικά δικής τους εξουσίας. Της «πραγματικής», γιατί ούτως ή άλλως το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, όπως προαναφέραμε, συμμετείχε και στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, με έξη (6) υπουργούς και μάλιστα στα πιο «λαϊκά» Υπουργεία, που καθόριζαν την οικονομική, την κοινωνική και παραγωγική προοπτική της χώρας. Προς τί λοιπόν η δημιουργία δεύτερης εξουσίας με δικούς της «λαϊκούς» θεσμούς; Η διά βοής επιλογή και εγκατάσταση Δημάρχων, Νομαρχών κλπ.; Προς τί η διατήρηση κομματικού στρατού αφού ο κατακτητής έφυγε και το ΚΚΕ είχε συμφωνήσει υπογράφοντας τη «Συμφωνία του Λιβάνου» για την κατάργηση όλων των αντιστασιακών οργανώσεων, τον αφοπλισμό των ανταρτών και τη  δημιουργία Εθνικού Στρατού και τη «Συμφωνία της Καζέρτας» για την υπαγωγή όλων των ένοπλων ομάδων (ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ…) στη Συμμαχική δύναμη υπό τον Στρατηγό Σκόμπυ;  Προς τί η διατήρηση της «Επιμελητείας του Αντάρτη»; Γιατί λοιπόν έγιναν οι παρελάσεις, οι ομιλίες, οι εκκλησιασμοί; Προς τί λοιπόν όλα αυτά, αφού ο εχθρός είχε ήδη φύγει; Μήπως για το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δεν ήταν ακόμη Ελεύθερη η Ελλάδα αφού δεν είχαν επικρατήσει εκείνοι;

* Ο Αντώνης Ι. Ζαρκανέλας είναι πρώην Γενικός Διευθυντής Ανάπτυξης της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ 

The post Όταν οι Γερμανοί εγκατέλειπαν την Κατερίνη – Άρθρο του Αντώνη Ζαρκανέλα appeared first on Eptanews.gr.

 Έχει για καλά «μυρίσει» λευτεριά και στην Γερμανο-κρατούμενη ακόμη Ελλάδα. Στις αρχές  Σεπτεμβρίου το ΕΑΜ/ΚΚΕ αποφασίζουν, μετά και από πίεση του Σοβιετικού Συνταγματάρχη Ποπώφ ο οποίος ήταν ήδη στο βουνό, τη συμμετοχή τους, τελικά,  στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας που είχε συμφωνηθεί στο Συνέδριο του Λιβάνου. Έτσι, ενώ συμμετέχουν στην Κυβέρνηση με επτά Υπουργούς, διαθέτουν και τους ένοπλους «κομματικούς» μηχανισμούς (Αστυνομία-την Πολιτοφυλακή-, Στρατό-τον ΕΛΑΣ- και τον εκτελεστικό βραχίονα την ΟΠΛΑ που ενεργούσε μόνο κατ΄εντολή του ΚΚΕ-) δημιουργώντας και δικούς τους «διοικητικούς λαϊκούς μηχανισμούς» π.χ. «Λαϊκή Παιδεία», «Λαϊκή Δικαιοσύνη» κλπ. στα πλαίσια εγκαθίδρυσης του Κράτους του ΕΑΜ (ΕΑΜοκρατία).

Το Σεπτέμβριο και εν μέσω Γερμανικής κατοχής η Kεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ αποφασίζει να γιορτάσει τα τρία χρόνια από την ίδρυσή του, που έγινε στις 27 Σεπτεμβρίου 1941. Στα πλαίσια της απόφασης αυτής η Επαρχιακή Επιτροπή Πιερίας του ΕΑΜ  και το τοπικό ΚΚΕ ορίζουν ως ημερομηνία εορτασμού την πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου 1944. Τόπος πραγματοποίησης των εκδηλώσεων είναι ο Αρωνάς. Ενεργοποιούνται στην Κατερίνη όλοι οι μηχανισμοί του ΕΑΜ/ΚΚΕ, «καλώντας» τους πολίτες σε «πάνδημη συμμετοχή», υπό τα βλέμματα πάντα των Γερμανών οι οποίοι βρίσκονται ακόμη στην Ελλάδα(!!!),

Την διοργάνωση της γιορτής ανέλαβε βεβαίως το ΕΑΜ και θα ομιλούσαν εκπρόσωποι του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και των δύο κομμάτων ΚΚΕ και ΑΚΕ (Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας) και ένας εκπρόσωπος της Αυτοδιοίκησης, ο Δημητρός Βακάλης, ο οποίος διετέλεσε αργότερα Δήμαρχος Κατερίνης.  Το Αγροτικό Κόμμα θα εκπροσωπούσε ο Σάββας Κανταρτζής, γνωστός τότε Αγροτοσυνεταιριστής, και μετά το πόλεμο εκδότης της Εφημερίδος ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ οπότε θα ήταν και ένας εκ των ομιλητών. Ο Σάββας Καταρτζής συμμετείχε, λοιπόν,  ενεργά στην εκδήλωση και σ’ αυτόν οφείλεται η λεπτομερής περιγραφή της εκδήλωσης. Εκείνα τα χρόνια ήταν σημαίνον στέλεχος της Αριστεράς και για τα πολιτικά φρονήματά του είχε εξοριστεί στον ‘Αη΄ Στράτη, το 1947. (ΚΑΝΤΑΡΤΖΗΣ, 1982).

Ο Κανταρτζής πήγε από το Σάββατο στην εκδήλωση για να βοηθήσει αν χρειαζόταν. Πήγε όμως πιο νωρίς για να δεί και κάποιους γνωστούς του κρατούμενους Κατερινιώτες που είχαν συλληφθεί τις ημέρες εκείνες από τους ΕΛΑΣίτες και κρατούνταν σε μια αποθήκη του Αρωνά. Τον συμπατριώτη του πόντιο Νερόπουλο Η., και τον Ρωσσέτο Π. πρώην δήμαρχο Κατερίνης που είχε απαλλαχθεί των καθηκόντων από τη δικτατορία Μεταξά το 1938. Τους είδε, του περιέγραψαν τις συνθήκες της σύλληψής τους. Τους υποσχέθηκε ότι θα κάνει ότι μπορούσε και ότι, αν χρειαζόταν, θα πήγαινε ως μάρτυρας υπεράσπισης στο δικαστήριο, όπου όπως τους είπε θα πήγαινε η υπόθεση, αφού ήταν θέμα ημερών η επιστροφή της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας.

Το απόγευμα κάτι φίλοι του τον πληροφόρησαν ότι τους φίλους του που επισκέφθηκε αλλά και όλους τους κρατούμενους τους μετέφεραν στην άκρη του χωριού, σε ένα δυόροφο σπίτι, επάνω κατοικία και κάτω στάβλος ή αποθήκη, για να τους πάνε, όπως έλεγαν οι αντάρτες στην «Ελεύθερη Ελλάδα» που στην πράξη σήμαινε στον άλλο κόσμο. Πήγε εκεί και βρέθηκε σε μία γνωστή σ΄εκείνον εικόνα από τον Πόντο, όταν Τούρκος αξιωματικός φώναζε ονόματα Αρμενίων κρατουμένων   οι οποίοι έβγαιναν από το σπίτι, όπου κρατούνταν, κατέβαιναν την σκάλα, έμπαιναν σε σειρά, δένονταν ανά δύο και οδηγούνταν για σφαγή. Τώρα, μπροστά του είχε την ίδια σκηνή αλλά αντί Τούρκου αξιωματικού είχε ένα συναγωνιστή Έλληνα αντάρτη και αντί Αρμενίων Ελληνες πολίτες με τα μπογαλάκια τους να κατεβαίνουν και να μπαίνουν στη σειρά. Είδε καμμιά 7-8, να κατεβαίνουν, όλοι άγνωστοί του, και μη αντέχοντας την νέα αυτή σκηνή έφυγε απογοητευμένος και διαψευσμένος…για το σπίτι όπου φιλοξενούνταν.

Το πανηγύρι άρχισε από το βράδυ του Σαββάτου με αντιπροσωπείες «…των δύο κομμάτων του λαού…» να καταφθάνουν, με ομιλίες του «…συναγωνιστή Φείδαρου από το Μοσχοπόταμο…» να «…κατακεραυνώνει τους Γερμανούς, τους φασίστες, τους εθνοπροδότες, τους ταγματαλήτες…» υμνώντας «…το πατριωτικό ΕΑΜ και τον ηρωϊκό ΕΛΑΣ…» που «…σύντριψαν τον εχθρό κι’ έδωκαν λευτεριά στον σκλάβο λαό…». Όλα αυτά βούϊζαν στα αυτιά του Κανταρτζή «σ α ν  ε ι ρ ω ν  ε ί α» ύστερα από το «… ανατριχιαστικό θέαμα  που αντίκρυσα πριν λίγες ώρες στο ακρινό άφρακτο οικόπεδο…» όπως λέει ο ίδιος.

Ξημέρωσε τελικά η Κυριακή. Ο καιρός θαυμάσιος, ο ουρανός κατακάθαρος ο ήλιος έλαμπε. Άριστες συνθήκες για τη γιορτή. Λίγη ώρα αργότερα φύσηξε ξαφνικά ένα ψυχρό αεράκι, εμφανίστηκαν μαύρα πυκνά σύννεφα πάνω από τον Αρωνά που έγιναν σχεδόν αυτόματα χοντρές σταγόνες βροχής και μετατράπηκαν ταχύτατα σε καταρράκτες του ουρανού, συνοδευόμενοι από αστραπές, βροντές  και κεραυνούς. Ο κόσμος  που ήταν στον δρόμο εξαφανίστηκε διά μιάς προσπαθώντας να προστατευθεί σε αποθήκες, σπίτια κλπ. Ο ίδιος ο  Κανταρτζής μόλις που πρόλαβε, μούσκεμα, να μπεί σε ένα σπίτι ήδη γεμάτο από κόσμο άγνωστο του. Εκεί βρήκε τον υπεύθυνο του ΚΚΕ του χωριού με τον οποίο συζητώντας διεκτραγώδησαν την ατυχία ο καιρός να χαλάσει την γιορτή…Η κοσμοχαλασιά  έξω συνεχίζονταν. Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα μπήκαν μέσα δύο νεαροί, μουσκεμένοι και λαχανιάζοντας και εντοπίζοντας τον κομματικό υπεύθυνο του ΚΚΕ του κάνουν νεύμα με νευρικές κινήσεις. Εκείνος αφίνοντας τον Κανταρτζή πηγαίνει, ανήσυχος προς του νεαρούς. Συζητούν με χειρονομίες.  Οι νεαροί παίρνοντας κάποιες εντολές φεύγουν και ο κομματικός υπεύθυνος επιστρέφει ανήσυχος και προβληματισμένος-στενοχωρημένος εκεί όπου ήταν ο Κανταρτζής. Σε ερώτηση αν συμβαίνει κάτι, ο υπεύθυνος του απαντά: «Άσε και μη ρωτάς. Το ξεροπόταμο δίπλα στο χωριό ξεχείλισε και κατέβασε τα πτώματα αυτονών που τους πήγαν ψες έξω. Με ρώτησαν τα παιδιά τί να κάνουν. Τους είπα να καλέσουν παιδιά, ν΄ανοίξουν λάκκους και να τους παραχώσουν».   

Η ατμόσφαιρα έγινε βαριά και μελαγχολική καθώς ο κόσμος έμαθε από ψιθυρισμούς τί συνέβει και έτσι από ντροπή και φόβο οι περισσότεροι,  από την Κατερίνη και τα χωριά, προφασιζόμενοι ότι δεν άκουσαν τίποτα, άρχισαν να φεύγουν. Όμως οι εκτελέσεις και η εμφάνιση επιπλεόντων πτωμάτων δεν αποθάρρυναν τους οργανωτές οι οποίοι με χωνιά ανακοίνωναν ότι η εκδήλωση θα γινόταν.  Με τους κατοίκους του Αρωνά και όσους ξένους δεν πρόλαβαν να φύγουν έγινε μία «…πλαδαρή χωρίς χαρά, παλμό κλπ…» εκδήλωση μίλησαν οι εκπρόσωποι, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΚΚΕ και της ΕΠΟΝ όχι όμως και ο εκπρόσωπος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Δημητρός Βακάλης και του Αγροτικού Κόμματος, ο Σ. Κανταρτζής με την δικαιολογία ότι «…οι Γερμανοί έμαθαν για την γιορτή» και ότι έστελναν «…δυνάμεις για να κάνουν συλλήψεις…».

Οι Γερμανοί κατακτητές ήταν ακόμη στην Κατερίνη αλλά ετοιμάζονταν εργωδώς για να εγκαταλείψουν τη χώρα. Το ΕΑΜ/ΚΚΕ αντί στην φάση ακριβώς αυτή να επιτίθεται στους αποχωρούντες  και ευάλωτους Γερμανούς είχαν άλλες προτεραιότητες. Τον εορτασμό των τρίχρονων του ΕΑΜ και την «θυσία» κάποιων αντιπάλων τους, όχι Γερμανών αλλά Ελλήνων. Οι συλλήψεις δεν γινόταν, όπως προηγουμένως την νύκτα, αλλά μέρα μεσημέρι ακόμη και στην αγορά της Κατερίνης, (περίπτωση του Ταϊλακίδη)  μπροστά στα μάτια περαστικών που διαμαρτύρονταν. Διασχίζοντας όλη την Κατερίνη τους οδηγούσαν πεζή στον Αρωνά.

Είναι γνωστό από μαρτυρίες, από δικαστικά έγγραφα, από αρχεία του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ κλπ. ότι η διαδικασία των συλλήψεων γινόταν στα πλαίσια συγκεκριμένων οδηγιών-κατευθύνσεων και μηχανισμών που είχαν περιγραφεί από τα υψηλά κλιμάκια του ΚΚΕ και ήταν η ίδια, λίγο-πολύ, σε ολόκληρη την Ελλάδα και εφαρμόζονταν με συνέπεια από τις τοπικές οργανώσεις του ΚΚΕ και του ΕΑΜ (π.χ. ΚΑΛΥΒΑΣ, 2003; ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ Μ., 2014). Κατά βάση δύο άτομα του κόμματος, συνήθως ξένα και άγνωστα στην περιοχή που έπαιρναν συγκεκριμένες εντολές από πάνω, (π.χ στοιχεία συγκεκριμένων αρόμων), πήγαιναν στα σπίτια που τους υποδείκνυαν ντόπιοι άνθρωποι του μηχανισμού και ζητούσαν τον προγραμμένο για μία ανάκριση. Οι συλλήψεις συνήθως δεν  συναντούσαν αντίδραση, όπως στην περίπτωσή μας, δείγμα ότι οι καταζητούμενοι δεν είχαν κάτι να φοβηθούν. Γιατί αν είχαν, απλώς θα κρύβονταν.

Οι συλλαμβανόμενοι και οι δεσμοφύλακες τους διασχίζοντας πεζή, ανενόχλητοι, την Κατερίνη πήγαν στον Αρωνά, όπου παρέδωσαν  τους συλλαμβανόμενους. Από τους πλέον των πενήντα που εκτελέστηκαν εκείνη την νύκτα ο Κανταρτζής αναφέρει τα ονόματα κάποιων γνωστών του Κατερινιωτών και που αξίζει να αναφέρουμε: Πλάτων Ρωσσέτος, Τζώρτζης Φαρδέλλας, Γιάννης Διαμαντίδης, Ηλίας Νερόπουλος, Αλέκος Νερόπουλος, Μαμέλης, Χρήστος Μπέκιας. Δύο άλλοι γνωστοί του ο Ιωάννης Μοσχονάς και Δημήτριος Σκλιοπίδης, δικηγόροι απελευθερώθηκαν μετά από παρέμβαση του φίλου και συναδέλφου τους, στελέχους του κόμματος, Θάνου Τσάμη. Οι υπόλοιποι από αυτούς που είδε ο Κανταρτζής του ήταν άγνωστοί του. Αυτό σημαίνει πως ήταν από τα χωριά της Κατερίνης χωρίς βέβαια να αποκλείονται και οι όμοροι νομοί. 

Τώρα μετά από 76 χρόνια θα μπορούσε κάποιος που δεν έχει ασχοληθεί με την σκοτεινή εκείνη περίοδο να αναρωτηθεί. Πού ωφελούσαν αυτές οι συλλήψεις και εκτελέσεις απλών, άοπλων ανθρώπων από ένοπλες ομάδες του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ; Παρόντων των Γερμανο-Ιταλο-Βουλγάρων γιατί άραγε οι ένοπλες αυτές ομάδες διέθεταν χρόνο, προσπάθεια, ενέργεια για να «τιμωρήσουν» φιλήσυχους Έλληνες πατριώτες, όπως στην περίπτωσή του Αρωνά και όχι εναντίον των κατακτητών;  Γιατί έλαβε χώρα σε όλόκληρη, σχεδόν, την Ελλάδα και μάλιστα με εντεινόμενο βαθμό, που άρχισε το καλοκαίρι του 1943 και κορυφώθηκε κατά την περίοδο της ΕΑΜοκρατία (Οκτώβριος 44-Ιανουάριος του 1945); Προς τί αυτή η τρομοκρατία και η βία, που αυτή συνεπάγεται, που στοχοποιούσε διακριτά μέλη της τοπικής κοινωνίας για τον εκφοβισμό όλων των υπολοίπων;

Η εξήγηση είναι ότι εν όψει της διαφαινόμενης ήττας των Δυνάμεων του Άξονα σε όλα τα Ευρωπαϊκά μέτωπα το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, ως σύγχρονος Ιανός,  παρουσίασε δύο πρόσωπα: Το ένα, το φανερό πρόσωπο, ήταν της αντιστασιακής οργάνωσης με ευρεία αποδοχή στο λαό που συμφώνησε στη συμμετοχή στη Σύσκεψη του Λιβάνου και στις αποφάσεις της (σχηματισμό Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, συμμετοχή σ’ αυτήν κλπ., συμμετείχε στην Σύσκεψη της Καζέρτας, κλπ.), σε μία προσπάθεια να αποκτήσει την εμπιστοσύνη των Βρετανο-Αμερικανών. Το άλλο, το κρυφό πρόσωπο, το αποκρουστικότερο, ήταν της αντιστασιακής οργάνωσης που από τη μία πλευρά έθεσε σαν στόχο την διάλυση διά των όπλων όλων των άλλων  Εθνικών αντιστασιακών οργανώσεων ώστε όταν θα φύγουν οι Γερμανοί να είναι μόνον εκείνοι, το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και να καταλάβουν την εξουσία. Στο ίδιο πρόσωπο ανήκει και η άσκηση τρομοκρατίας με την χρήση βίας εναντίον απλών, άοπλων, πολιτών στα χωριά και στις πόλεις με χιλιάδες θύματα με στόχο να καταπιεστεί το φρόνημα του Λαού, να διασφαλιστεί η συμμόρφωση των αμάχων και η μεγιστοποίηση του ελέγχου πάνω στον Λαό, με κορύφωση την προσπάθεια κατάληψης της Εξουσίας κατά την Στάση των Δεκεμβριανών το 1944.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΚΑΛΥΒΑΣ, Σ.Ν., (2003). Κόκκινη τρομοκρατία: Η βία της αριστεράς στην Κατοχή. Στο: Mark MAZOWER (Επιμέλεια). Μετά τον Πόλεμο. Η ανασυγκρότηση της οικογένειας…1943-1960. (σελ.161-201). Εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ.

ΚΑΝΤΑΡΤΖΗΣ, Σ., (1982). Απομνημονεύματα ΝΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΡΟΜΦΑΙΑ. Τομ. Η΄(Αριθ. 16),

ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ, ΜΙΧ., (2014). ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944. Η μάχη της Αθήνας. Εκδόσεις: Αλεξάνδρεια.  

*Ο Αντώνης Ζαρκανέλας είναι π. Γενικός Διευθυντής Ανάπτυξης Νομαρχίας Θεσ/νίκης

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post 76 χρόνια πριν: «Γενέθλια» ΕΑΜ με ανθρωποθυσία 50 Ελλήνων στον Αρωνά – Του Αντ. Ζαρκανέλα appeared first on Eptanews.gr.

Κατά την διάρκεια της πρώτης φάσης της πανδημίας του Κορόνα-ϊού χρησιμοποίησα ως διαδρομή για περπάτημα-jogging την υπό κατασκευή περιφερειακή οδό Κατερίνης. Στο τμήμα από την διασταύρωση προς Γανόχωρα και μέχρι την Ανδρομάχη διαπίστωσα πλησιάζοντας στην διασταύρωσή με την επαρχιακή προς Π.Κεραμίδι μία ασυνήθιστη οσμή.

Μια δυσάρεστη οσμή που αυξάνει καθώς προσεγγίζει κανείς το σημείο της συμβολής της περιφερειακής οδού με τις επαρχιακές οδούς προς Π.Κεραμίδι και Αρωνά και την αντιπλημμυρική τάφρο που προστατεύει την Κατερίνη από τη λεκάνη απορροής στα Βόρειο-Βορειοδυτικά αυτής (Γανόχωρα).  Η οσμή αυτή συνέχιζε προς την κατεύθυνση του πέλεκα όπου και εκβάλλει η αντιπλημμυρική τάφρος.

Μετά την διαπίστωση αυτή ακολουθήσα  την τάφρο και βρήκα το σημείο οπου αυτή εκβάλλει στο πέλεκα. Το σημείο εκβολής είναι περί τα 50-70 μ. νοτίως της περιφερειακής και υπάρχει μία τσιμεντένια ιρλανδική διάβαση. Εδώ η ροή είναι συνεχής καταλαμβάνει σχεδόν ολόκληρο το πλάτος της διάβασης. Το χρώμα των νερών είναι γκριζόμαυρο, με επιπλέοντα μικρής έκτασης, αφρό (Εικ. 1).

Ακολουθώντας την περιφερειακή τάφρου προς την Γανόχωρα η ροή είναι η ίδια, το χρώμα γίνεται πιο σκούρο κυρίως γιατί και το ίζημα, η λάσπη, είναι μαυρόγκριζο. Η βλάστηση είναι πυκνή από καλαμιές στη βάση της κοίτης, με μικρούς θάμνους και δενδρύλια και πόες στα πρανή. Πρίν τον κλειστό αγωγό, μήκους 80μ., περίπου, και φάρδους 20-25μ., επάνω στον οποίο θα οδεύσει ο δακτύλιος, η ροή παραμένει η ίδια το χρώμα μεταβάλλεται σε μαυρόγκριζο όμως η ένταση της οσμής αυξάνει σημαντικά. Μετά τον κλειστό αγωγό το χρώμα του νερού και της λάσπης γίνεται μαύρο ενώ  η ροή του παρουσιάζει μίαν υστέρηση, λόγω διαπλάτυνσης της βάσης της κοίτης τοπικά, ενώ η δυσοσμία είναι η μέγιστη. Αυτό οφείλεται στο ότι με την μείωση της ταχύτητας του νερού διευκολύνεται η καθίζηση στον πυθμένα των αιωρούμενων, οργανικής σύνθεσης, σωματιδίων τα οποία αποσυντίθενται στο πυθμένα υπό συνθήκες ανοξίας,  δηλαδή χωρίς οξυγόνο, δημιουργώντας οσμηρά αέρια (π.χ. Αμμωνία, υδρόθειο κλπ) που απελευθερώνονται μέσω της επιφάνειας του νερού στην ατμόσφαιρα. Στα οποία οφείλεται και η έντονη οσμή στον αέρα. Η ίδια κατάσταση διατηρείται λίγο πολύ και στα επόμενα 150-200 μέτρα, προς Γανόχωρα ενώ η ροή νερού παύει εντελώς καμμιά 50-70 μέτρα πριν από την γέφυρα όπου και οι αποθήκες Χατζηνικολάου (Εικ.2).

Τα μαύρα νερά εκβάλλουν στην αντιπλημμυρική τάφρο από ένα φυσικό ρέμα που έρχεται από την κατεύθυνση του Π. Κεραμιδίου και είναι στα όρια της επιχείρησης Τσιαλού. (Εικ.3). Είναι συνεχής η ροή των μαύρων νερών με αυξομειώσεις. Κατάντη του σημείου εκβολής και σε απόσταση περί τα 50μ. υπάρχει στη βορειοδυτική όχθη της αντιπλημμυρικής τάφρου αγωγός εκκροής διαμέτρου, κατ’ εκτίμηση 20εκατ., με διαλείπουσα ροή

Από τις παραπάνω παρατηρήσεις-διαπιστώσεις φαίνεται, χωρίς αμφιβολία, ότι:

– Υπάρχει σημαντική υποβάθμιση του περιβάλλοντος με οργανικής σύνθεσης, κατά βάση, υγρά απόβλητα στο τελευταίο χιλιόμετρο της αντιπλημμυρικής τάφρου, πριν την εκβολή της στον Πέλεκα

-Τα υγρά απόβλητα προέρχονται από πηγές (π.χ.βιομηχανίες, βιοτεχνίες, εργαστήρια, αποχέτευση λυμάτων Π. Καραμιδίου κλπ. αν υπάρχει δίκτυο αποχέτευσης) που βρίσκονται στην λεκάνη απορροής βορειοδυτικά της τάφρου, ανατολικά της Επαρχιακής Οδού προς Π. Κεραμίδι και νοτιοδυτικά της Γανόχωρας.

-Η αντιπλημμυρική τάφρος δεν παρουσίαζε καμμία απολύτως ροή από το βόρειο τμήμα της και επομένως αποκλείεται η ύπαρξη πηγών ρύπανσης από την κατεύθυνση εκείνη.

-Η περιοδική εμφάνιση έντονων οσμών σε όλο το μέτωπο της αντιπλημμυρικής τάφρου που εμφανίζονται περιοδικά με μεγάλη ένταση μπορεί να οφείλεται και στις επιχειρήσεις που παράγουν τα παραπάνω υγρά απόβλητα και να σχετίζονται με εσωτερικές διαδικασίες (πλυσίματα, διάθεση των εκπλυμάτων για γεωργική χρήση κλπ) ή και σε άλλες που παράγουν οργανικής σύνθεσης απόβλητα αλλά δεν τα διαχειρίζονται σωστά.

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Ρύπανση Περιβάλλοντος: Αντιπλημμυρική Τάφρος Γανόχωρας – Άρθρο του Αντωνίου Ι. Ζαρκανέλα appeared first on Eptanews.gr.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας κ. Ερντογκάν έχει ξεφύγει προ πολλού τα όρια του ηγέτη που ενδιαφέρεται στο πλαίσιο του Συντάγματος της χώρας του  ή ακόμη και εκτός αυτού, να επιδιώκει την εξασφάλιση της ευημερίας του λαού, όπως εκείνος την καταλαβαίνει. Το αν το πετυχαίνει, το πως το πετυχαίνει και τί μέσα χρησιμοποιεί θα τον κρίνει ο λαός του και είναι καθαρά εσωτερική τουρκική υπόθεση.

Το να θέλει όμως να αναστήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να επεκτείνει την Τουρκία όπως κάθε μέρα απερίφραστα επαναλαμβάνει, από «…την Ινδία μέχρι έξω από την Βιέννη…», όπως είχε πει πρόσφατα, είναι ένα εντελώς άλλο πράγμα, γιατί αυτή η επέκταση μπορεί να γίνει μόνον παραβαίνοντας τη Διεθνή έννομη τάξη, κουρελοποιώντας Διεθνείς Συνθήκες, γελοιοποιώντας Διεθνείς συμφωνίες. Και βέβαια κηρύσσοντας, τελικά, ο Ερντογκάν εναντίον όλων των πρώην κτήσεων της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πόλεμο. Εκτός και αν πιστεύουν οι Τούρκοι ότι απειλώντας τις, «θα φοβηθούν» και θα υποκύψουν ή θα θυμηθούν πόσο καλά πέρασαν 400 και 500 χρόνια Οθωμανικής σκλαβιάς και θα προσφερθούν οικειοθελώς.

Ως παγκόσμιος τρομοκράτης ο Ερντογκάν, δεν απειλεί απλώς αλλά εισβάλλει και κατέχει διά των όπλων εδάφη άλλων χωρών ή απειλεί  την εθνική κυριαρχία και ακεραιότητα γειτονικών χωρών χωρίς κανένας από τους Διεθνείς θεσμούς ή τους «Μεγάλους» να ενοχληθεί. Αξίζει να θυμηθούμε ότι ακόμη και αυτοί οι «Μεγάλοι» όταν εισέβαλαν σε άλλες χώρες (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη κλπ.), το έκαναν έστω με το πρόσχημα της απειλής της Διεθνούς ειρήνης ή ότι προσκλήθηκαν από τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών είτε εξασφαλίζοντας την κάλυψη από κάποιον Διεθνή οργανισμό. Αντίθετα, ο παγκόσμιος ταραξίας, ο Ερντογκάν, τη Διεθνή έννομη τάξη, τις Διεθνείς Συνθήκες και Συμφωνίες με επανειλημμένες  και σαφείς δηλώσεις του φαίνεται πως τις έχει γραμμένες «εις τα παλαιότερα των υποδημάτων του». Παρόλα αυτά, οι Διεθνείς Οργανισμοί  που είναι θεματοφύλακές τους (π.χ. ΟΗΕ, Συμβούλιο Ασφαλείας, Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης κλπ.), προσποιούνται και ότι δεν βλέπουν και ότι δεν ακούν. Κατά καιρούς απείλησε, ειρωνεύτηκε και υποτίμησε  τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και εκείνος με ένοχη αβουλία σιωπαίνει. Καταρρίπτει πολεμικό αεροσκάφος της Ρωσίας και ο Πρόεδρός της το «ανταλλάσσει» με την κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο Ακούγιου της Νοτιανατολικής Τουρκίας και την πώληση των S 400…

Η στάση αυτή των Διεθνών Οργανισμών και των Μεγάλων επί δέκα και πλέον χρόνια αποθράσυνε τον  κ.  Ερντογκάν στο να τους αγνοεί παντελώς  παραβαίνοντας απροκάλυπτα το Διεθνές Δίκαιο, Διεθνείς συμφωνίες και Συνθήκες τις οποίες ερμηνεύει  κατά το δοκούν. Εισβάλει και καταλαμβάνει τμήματα γειτονικών χωρών (Συρία), εισβάλλει και βομβαρδίζει άλλες (Ιράκ), καταπατά ή απειλεί με καταπάτηση τα κυριαρχικά δικαιώματα γειτονικών χωρών (Ελλάδα, Κύπρος) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τελικά, χωρίς να ιδρώσει το αυτί των Διεθνών θεσμών και των Ηγετών τους.  «Αξιοποιεί» ο Ερντογκάν τους πρόσφυγες και τους οικονομικούς μετανάστες  δημιουργώντας, μάλιστα, τεχνητές ροές μεταναστών στην Τουρκία, παρέχοντάς τους κίνητρα και υποσχέσεις για εύκολη μετάβαση μέσω Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία στη συνέχεια απειλεί να τους στείλει. Και αυτή, άβουλη υποκύπτει στους ωμούς εκβιασμούς του, τάζοντάς του πακτωλό χρημάτων. Οι «μεγάλοι», ΗΠΑ και Ρωσία, και στο θέμα της εργαλειοποίησης των ανθρώπινων ψυχών, απλώς δεν ομιλούν, γιατί δε τους αφορά. Οι ΗΠΑ είναι πολύ μακριά και τις χωρίζει ένας ωκεανός ή δε Ρωσία γνωρίζει ότι, και αν ακόμη άνοιγε τα σύνορα, δεν θα πήγαινε κανείς.

Όσο για τους Ευρωπαίους εταίρους μας, η περίπτωση Ερντογκάν δεν φαίνεται να τους έχει διδάξει τίποτα ούτε το απώτερο παρελθόν τους (π.χ. ο τρόπος ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία και πώς αντιμετώπισαν το φαινόμενο εκείνο οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες τότε, την αφελή προσέγγισή τους στην εισβολή στρατευμάτων του Γ΄Ραϊχ στην Αυστρία και την προσάρτησή της τον Μάρτιο του 1938, την υπό την απειλή των όπλων προσάρτηση της Σουδητίας της Τσεχοσλοβακίας στη Γερμανία με τις ευχές των μεγάλων Δημοκρατιών της Ευρώπης που θεωρούσαν ότι έτσι υπηρετούσαν την Ειρήνη κλπ.), ούτε το πρόσφατο παρελθόν (η πλημμυρίδα προσφύγων-μεταναστών του 2015) που ταρακούνησε και απείλησε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, πανικοβάλλοντας όλους ανεξαιρέτως τους ηγέτες της Ένωσης.

Πέραν των ανωτέρω, η επιθετική, νεοθωμανική τακτική του Ερντογκάν έδειξε και ένα άλλο, άσχημο πρόσωπο της «αλληλέγγυας» Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις απειλές, τις ωμές παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου, στη σύναψη του Τουρκο-Λιβυκού Μνημονίου και τη νομιμοποίηση της εμπλοκής της Τουρκίας στη Λιβύη, έδειξε ότι όχι μόνον η ΕΕ δεν έχει μία, ενιαία, συγκεκριμένη και συγκροτημένη θέση και άποψη αλλά έδωσε την ευκαιρία, επειδή ακριβώς δεν έχει κοινή πολιτική, σε κάποιες χώρες της να εμφανίζονται με εθνικές τακτικές και διεκδικώντας ρόλους «μεγάλων» δυνάμεων, ρόλους που, ουσιαστικά, ποτέ δεν είχαν, οικειοποιούμενες ακριβώς αυτό το θεσμικό έλλειμμα της Ευρώπης.

Ο «φάκελος» Ερντογκάν για παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου φαίνεται να είναι ήδη ογκώδης και αρκετά «βαρύς» για να «…αρχίσει έρευνα εναντίον του και θα πρέπει να κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου», ώστε να μην του επιτραπεί «…να μείνει ατιμώρητος», όπως δήλωσε σε ελβετική εφημερίδα η πρώην εισαγγελέας του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης κ. Κάρλα ντι Πόντε, η οποία, όπως είναι γνωστό άσκησε διώξεις για εγκλήματα πολέμου στη Ρουάντα και την πρώην Γιουγκοσλαβία.

Η Κάρλα ντελ Πόντε συμμετείχε τον Σεπτέμβριο του 2012 στην τριμελή ερευνητική επιτροπή για τη Συρία, που κατέγραψε επεισόδια όπως επιθέσεις με χημικά όπλα, γενοκτονία σε βάρος του πληθυσμού των Γεζίντι του Ιράκ, πολιορκητικές τακτικές και βομβαρδισμούς αυτοκινητοπομπών αρωγής. Με την επέμβασή της αυτή και τη στρατιωτική κατοχή τμήματος της Συρίας, η Τουρκία του Ερντογκάν παραβίασε το διεθνές δίκαιο, αναζωπύρωσε τη σύγκρουση στη χώρα αυτή και οδήγησε σε γενοκτονία και εναντίον των Κούρδων. Πέραν αυτών, και η χρησιμοποίηση των ανθρώπων-προσφύγων ως διαπραγματευτικό χαρτί εναντίον της Ευρώπης αποτελεί αυτό καθαυτό, κατά την κ. Εισαγγελέα, παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Μήπως, τελικά, η συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μια τέτοια διαπραγμάτευση  καθιστά και αυτήν παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου;

Μήπως αυτές οι κατηγορίες είναι το μόνο που κάνει κυριολεκτικά τον Ερντογκάν να φοβάται; Να μην ξεχνούμε, εξάλλου, την οργισμένη αντίδραση και απειλή που εκτόξευσε ο Ερντογκάν, πριν από περίπου δύο χρόνια,  εναντίον εκείνων στην Ευρώπη που θα τολμούσαν κάτι τέτοιο…

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Ερντογκάν: Τον περιμένει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης; – Άρθρο του Αντώνη Ζαρκανέλα appeared first on Eptanews.gr.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας κ. Ερντογκάν προσπαθεί να αναστήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία χωρίς καν να κρύβει τις ιμπεριαλιστικές του βλέψεις. (Ορισμός: Ο ιμπεριαλισμός αποτελεί πολιτική επέκτασης του ελέγχου ή της εξουσίας που ασκείται σε ξένες οντότητες ως μέσο απόκτησης, δημιουργίας και διαατήρησης μιας αυτοκρατορίας)  Οραματίζεται χαμένες κτήσεις, νέα Οθωμανική αυτοκρατορία την οποία θα επανασυστήσει ο ίδιος θεωρώντας τον εαυτό του Μωάμεθ Β’.

Η σημερινή Τουρκία, όπως λέει και ίδιος, είναι μετεξέλιξη και αποτέλεσμα της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία πήρε την σκυτάλη γύρω στο 1300 μ.χ. από τους Σελτζούκους Τούρκους. Η σημερινή Τουρκία, με άλλα λόγια, είναι η συρρίκνωση της πάλαι ποτέ Οθωμανικής  Αυτοκρατορίας η οποία από τον 14^ο αιώνα και μέχρι το 1912-13 κατείχε ολόκληρη την Βαλκανική, – πλήν της Ελλάδος που είχε ήδη απελευθερωθεί το 1821 – την Ουγγαρία, Βεσσαραβία, Κριμαία, την Αρμενία, τη Γεωργία και μέχρι την Κασπία Θάλασσα, τη Συρία, το Ιράκ, την Παλαιστίνη, την Αραβία, την Αίγυπτο, την Λιβύη, την Αλγερία.

Ολοι αυτοί οι λαοί, αδιαφόρως θρησκείας, έζησαν στο «πετσί» τους τον Τούρκο δυνάστη για περίπου 6 αιώνες. Οι Τούρκοι επέδειξαν ιδιαίτερη αγριότητα στους ομόθρησκους τους Μουσουλμανικούς λαούς στους οποίους ήθελαν να επιβληθούν και θρησκευτικά. Έτσι εξηγείται η αποστροφή, ιδιαίτερα των αραβικών λαών και κρατών στις προσπάθειες του Ερντογκάν να αναστήσει την Οθωμανική του Αυτοκρατορία. Να μην ξεχνούμε ότι η εμβληματική κινηματογραφική ταινία Λώρενς της Αραβίας αναφέρεται στις επιτυχημένες προσπάθειες ενός Βρετανού αξιωματικού να συνενώσει τις διάσπαρτες και αντιμαχόμενες αραβικές φυλές της που τις οδήγησε, τελικά, στην εκδίωξη των Τoύρκων και την απελευθέρωση της Αραβικής Χερσονήσου το 1918.

Αν θέλει ο Ερντογκάν να «αναστήσει» την «πατρίδα της καρδιάς του» την Οθωμανική Αυτοκρατορία θα πρέπει να ξανακατακτήσει τους λαούς και τις περιοχές που την αποτελούσαν, με πόλεμο, προφανώς. Δεν έχει παρά να αρχίσει την επανασύστασή της. Τον περιμένουν, με «ανοιχτές τις αγκάλες» και με, όχι ευχάριστες, αναμνήσεις οι πρώην κατακτημένοι της λαοί: Ούγγροι, οι Σέρβοι, οι Μαυροβούνιοι, οι Βούλγαροι, τα Αραβικά κράτη και λοιποί Λαοί… Και εμείς βέβαια…

Όμως από όλους τους λαούς της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο Ερντογκάν ασχολείται μόνον με την Ελλάδα. Η οποία, ως φαίνεται, του έχει γίνει και εμμονή. Υπάρχουν πολλοί ιστορικοί λόγοι γι΄αυτήν την μανιώδη εμπάθειά του εναντίον της Ελλάδος, που ίσως οφείλεται στον εμμονικό του χαρακτήρα μήπως δεν προλάβει στο «ραντεβού» του με την ιστορία. Για μία χώρα με την οποία έχει τα μακρύτερα σύνορα, είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ σχεδόν από την σύσταση του, και από την οποία δεν έχει με οποιονδήποτε τρόπο απειληθεί μετά την Συνθήκη της Λωζάννης. Γιατί όμως η Ελλάδα;

Οι λόγοι είναι πολλοί και ιστορικοί που δεν ξεχνιούνται εύκολα από πολιτικούς με το «μεσσιανικό» ψυχικό προφίλ του Ερντογκάν. Εχει βαθειά ριζωμένη την πεποίθηση ότι από την μικρή, ταπεινή  Ελλάδα  άρχισε να ξηλώνεται η κάλτσα και να διαλύεται η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Και αυτό δεν το ξεχνάει. Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που με τις θυσίες και τους αγώνες του λαού της έκαμε γνωστό στους Λαούς της Ευρώπης το στυγνό πρόσωπο της οθωμανικής αγριότητας και με την Ελευθερία της από τον Οθωμανικό ζυγό έδειξε πόσον εύθραυστη και αδύναμη ήταν η αυτοκρατορία εκείνη. Σημαντικότερο και από αυτό ήταν ότι ο διάσπαρτος Ελληνισμός στην Βαλκανική μετέφερε τον σπόρο της ελπίδας και της λευτεριάς στους λαούς της. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι το 1912-1913 οδήγησαν τελικά στην εκδίωξη των Τούρκων από την Ευρώπη και τη δημιουργία των νέων Κρατών στη Βαλκανική, της Σερβίας και της Βουλγαρίας και την επέκταση της Ελλάδος στα σημερινά της όρια.

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα των Δυνάμεων της Κεντρικής Ευρώπης (Αυστρο-Ουγγαρίας) και της συμμάχου τους Τουρκίας από τις δυνάμεις της Ανταντ (Γαλλίας-Αγγλίας κλπ), στις οποίες ανήκε και η Ελλάδα, υπογράφεται η Συνθήκη των Σεβρών στην Γαλλία (Αύγουστο 1920). Ηταν η συνθήκη κατακερματισμού και διαμοιρασμού της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που οδήγησε στη δημιουργία της σύγχρονης Τουρκίας η οποία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το Ευρωπαϊκό τμήμα της, της Ανατολικής Θράκης μέχρι το χωριό Τσατάλτζα, λίγο έξω από την Κωνσταντινούπολη, ενώ παραχωρούνταν στην Ελλάδα και τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος. Η περιοχή της Σμύρνης έμενε υπό την ονομαστική επικυριαρχία του Σουλτάνου αλλά θα διοικούνταν από Έλληνα Αρμοστή ως εντολοδόχο των Συμμάχων, και θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα μετά από πέντε χρόνια με δημοψήφισμα. Στα πλαίσια αυτά και μετά από απόφαση των ηγετών των Μεγάλων Συμμάχων, Βρετανίας, Γαλλίας, ΗΠΑ και Ιταλίας, τον Μαϊο του 1919, δόθηκε στην Ελλάδα η εντολή κατάληψης της ζώνης αυτής, των παραλίων της Ιωνίας,  οι οποίοι πείσθηκαν από τον Βενιζέλο για τα εθνολογικά και ιστορικά δικαιώματα της Ελλάδος. 

Η Ελλάδα, λοιπόν, βρίσκεται μετά το 1919 να κατέχει την Ανατολική θράκη, να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την Κωνσταντινούπολη, και να κατέχει με εντολή των Συμμάχων τα δυτικά παράλια της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατίας μέχρι το 1921, οπότε για πρώτη φορά εκδηλώθηκε η σύσταση των Συμμάχων (Αγγλίας, Ιταλίας) για ειρήνευση και συνθηκολόγηση με τους Τούρκους. Η Ελλάδα κηρύσσει την Μικρά Ασία Αυτόνομη (17 Ιουλίου 1922), αφού την προηγουμένη, 16 Ιουλίου 1922, ζητάει από τους Συμμάχους, με διακοίνωση του υπουργού επί των Εξωτερικών, Γ. Μπαλτατζή, να επιτρέψουν την στρατιωτική κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως την οποία κατείχαν, προσωρινά αυτοί, με βάση της Συμφωνία των Σεβρών.

Πώς να ξεχάσει ο κ. Ερντογκάν ότι η Ελλάδα ήταν η πρώτη κατοχική δύναμη της νέας μικρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όχι μόνον στα Ευρωπαϊκά της εδάφη αλλά και σ΄ αυτά τα Ασιατικά εδάφη της; Πώς να ξεχάσει ο κ. Ερντογκάν το αίτημά της Ελλάδας για κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως, που αν είχε γίνει δεκτό από τους Συμμάχους, τότε, σήμερα η εικόνα της ευρύτερης περιοχής και η γεωπολιτική αξία των χωρών σ’ αυτήν, θα ήταν εντελώς διαφορετική;

Αν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Είναι λογικό τα σύνορα της καρδιάς και του μίσους του Ερντογκάν να είναι η Ελλάδα – Άρθρο του Αντώνη Ζαρκανέλα appeared first on Eptanews.gr.

τ. Γενικός Διευθυντής Ανάπτυξης

Ν.Α. Θεσσαλονίκης

Η πρόσφατη εκδήλωση της Εστίας Πιερίδων Μουσών στις 28 Οκτωβρίου 2019, που έγινε στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του πρ. Πολυκλαδικού Λυκείου στην Κατερίνη, ήταν μεν μία εκδήλωση η οποία, από καλλιτεχνικής και μόνο πλευράς, ερμηνείας, παρουσίασης κλπ των τραγουδιών, δεν μπορούσε παρά να επιβεβαιώσει την μακρόχρονη πετυχημένη πορεία της Εστίας. Γιατί αυτό το γνωρίζει καλά η Εστία Πιερίδων Μουσών αφού το υπηρετεί πολλά χρόνια τώρα.. Και γι αυτό αξίζουν συγχαρητήρια στο Δ.Σ. και σέ όλους συντελεστές του μουσικού τμήματος της εκδήλωσης.

Όμως, η εκδήλωση αυτή ενώ ήταν ένα πετυχημένο καλλιτεχνικό χάπενινγκ, σίγουρα δεν ήταν ένας επετειακός εορτασμός ενός σταθμού της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδος, του «ΟΧΙ», ήταν ένας εορτασμός ο οποίος εντέχνως «χρησιμοποιήθηκε» και εργαλειοποιήθηκε από κάποιους “στρατευμένους” «ρέκτες ιστορικούς» με την αποδοχή και την ‘υπογραφή’ της Εστίας αλλά και την προστασία τοπικών θεσμών, δυστυχώς. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να εξηγηθεί η χρησιμοποίηση μιας μουσικής και μιας ιστορικής εξιστόρησης που αφορά την Κατοχή-Αντίσταση-Απελευθέρωση στον εορτασμό μιάς συγκεκριμένης Εθνικής Επετείου που χρονικά προηγείται και αποτελεί αυτοτελές ιστορικό γεγονός;

H επετειακή εκδήλωση της Εστίας Πιερίδων Μουσών δήθεν για το «ΟΧΙ» πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας το φωτεινό αυτό γεγονός για να παρουσιάσει εντέχνως μίαν άλλη εντελώς περίοδο, από πολλές πλευρές μαύρη και σκοτεινή, την περίοδο της Γερμανο-Ιταλο-Βουλγαρικής Κατοχής. Έδωσε έτσι η Εστία Πιερίδων Μουσών το «βήμα», την ευκαιρία σε κάποιους «ρέκτες ιστορικούς(!!)» για να εκτρέψουν και να υποβαθμίσουν, για να μην πω «γελοιοποιήσουν», με τον τρόπο τους,  το «ΟΧΙ», αλλά και να εκθέσουν, πολύ φοβούμαι, και την ίδια την Εστία με το να της προτείνουν τραγούδια που δεν έχουν καμιά σχέση με το «ΟΧΙ» και που αφορούν μιαν άλλη πτυχή του Ελληνικού δράματος εκείνων των χρόνων αλλά και μία ιστορική, μαρξιστικής αντίληψης, άποψη για το τι έγινε μετά το «ΟΧΙ».

Η Εστία για τον εορτασμό της Επετείου του Έπους του ’40 επέλεξε να παρουσιάσει, όπως λέει στο Δελτίο Τύπου, «για πρώτη φορά» στο κοινό της Κατερίνης, τα ποιήματα του Βίρβου που περιέχονται στον δίσκο «Καταχνιά» που δήθεν είναι «…ένα επετειακό έργο που αναφέρεται στο «ΟΧΙ». Αυτό δεν είναι αλήθεια και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα καθώς, όπως αναγράφεται και πάνω στο δίσκο του βινυλίου, τα ποιήματα αναφέρονται στην Κατοχή-Αντίσταση-Απελευθέρωση και, από την άλλη πλευρά, σε κανένα από τα ποιήματα δεν γίνεται καν μνεία για το ΟΧΙ ή οποιαδήποτε αναφορά στον αγώνα του Ελληνικού Στρατού εναντίον του Φασισμού. Το γνώριζε αυτό η Εστία; Το λάθος έγινε άραγε από αβλεψία ή από υπέρμετρη εμπιστοσύνη σε εκείνον ή εκείνους που έκαναν τις σχετικές εισηγήσεις;  Το θέμα είναι ότι παρόλες τις διορθωτικές επεμβάσεις που φαίνεται να έκανε η Εστία, αυτό που ήθελαν οι εμπνευστές, δηλαδή την προς στιγμή παρεκτροπή από τον πραγματικό εορτασμό του ΟΧΙ, την υποβάθμισή του και ταυτοποίηση με το δικό τους αφήγημα , φαίνεται να το πέτυχαν.

Αλλά ας αφήσουμε τα γεγονότα να μιλήσουν. Η εκδήλωση διήρκεσε, συνολικά, 1 ώρα, 25 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα. Για την επέτειο του ΟΧΙ, αυτή καθ’ αυτή, αφιερώθηκαν συνολικά 8 (οκτώ) λεπτά περίπου (το πρωινό ραδιοφωνικό μήνυμα της ΕΙΡ, και δύο τραγούδια της Βέμπο: Κορόιδο Μουσολίνι, Παιδιά της Ελλάδος Παιδιά. Για τον Πόλεμο του Σαράντα, για τις ηρωικές μάχες του στρατού μας, για τον ηρωισμό των Παιδιών της Ελλάδος, τίποτα…

Στη συνέχεια, αφιερώθηκε ένας χρόνος 15,5 λεπτών της ώρας στην ανάγνωση κάποιων «ιστορικών κειμένων» -αλήθεια γραμμένων από ποιόν και με βάση ποιές πηγές; – στον αγώνα, τους ηρωϊσμούς, τις «σκληρές μάχες» των «καλών» ΕΛΑΣιτών που πάντα κατατρόπωναν τους, ούτως ή άλλως, κακούς Ναζίδες κατά την Κατοχή. Με ψυχρές αναφορές σε εκτελέσεις πολλών δεκάδων απλών αθώων χωρικών από τους Ναζί, σε αντίποινα για τις, εξάλλου, χωρίς στρατιωτική αξία εκτελέσεις ολίγων γερμανών από την αντίσταση. Σε συλλήψεις, των ίδιων πάντα, επώνυμων πατριωτών που βέβαια ήταν μόνο κομμουνιστές, άρα δημοκράτες, άρα προοδευτικοί κλπ,  από τους Γερμανούς που στέλνονταν, προφανώς μόνον αυτοί, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα και στην Γερμανία… Σε 10.000 πρόσφυγες από τη Δράμα που εγκαταστάθηκαν στη Κατερίνη τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1941. Γιατί; Πώς; Με γενικές αναφορές σε ανατινάξεις γεφυρών, σιδηροδρομικών γραμμών, καταστροφές της Εθνικής Οδού προς Ελασσόνα με τσάπες, φτυάρια και άλλα αγροτικά χειρονακτικά εργαλεία(!!),  με «μάχες» φονικές και ηρωικές στην Κατοχή, με την περισυλλογή και φύλαξη Νεοζηλανδών –τους Εγγλέζους τους απέφευγαν από τότε.

Ο υπόλοιπος χρόνος της εκδήλωσης, περίπου μία ώρα, αφιερώθηκε στα τραγούδια που κανένα τους δεν αναφέρει ούτε καν λέξη για το ΟΧΙ, γεγονός που μπορεί πολύ εύκολα να επιβεβαιωθεί με μια απλή ανάγνωσή τους. Περίπου μία ώρα ακούγαμε τραγούδια που δεν είχαν καμία σχέση με την εορταζόμενη Επέτειο του «ΟΧΙ» διαστρέφοντας ακόμη και την έννοια της βούλησης ή της εσωτερικής ανάγκης του ποιητή να υμνήσει  την ΚΑΤΟΧΗ, την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ. Και για να μην υπάρξει τυχόν παρεξήγηση για τους στόχους εκείνων που καθοδήγησαν την εκδήλωση, ακόμα και η εικόνα της αφίσας αφορά την μαύρη και σκοτεινή περίοδο της Κατοχής και σε καμία περίπτωση το «ΟΧΙ». Άραγε, δεν μπορούσε να επιλεγεί μία από τις χιλιάδες φωτογραφίες και αφίσες εκείνης της εποχής που υπάρχουν για το Έπος του 1940, μία από τις αναρίθμητες φωτογραφίες του Κατερινιώτη Ακερμανίδη, που, εξάλλου, το όνομα του τεχνηέντως αναφέρθηκε; Δεν έπρεπε το οπτικοακουστικό υλικό, τραγούδια, αφίσες, φωτογραφίες της περιόδου αυτής να αναδείξουν και να τιμήσουν το πρώτο μεγαλειώδες, φωτεινό και χαρμόσυνο γεγονός της δεκαετίας του ΄40, που ήταν  το «ΟΧΙ» του Ελληνικού Έθνους,  που το συνεπήρε, το ξεσήκωσε όπου Γης και που τόσο επάξια και βροντερά εξέφρασε ο Πρωθυπουργός, τότε, Ιωάννης Μεταξάς; Άραγε, κάτι τέτοια δεν εξηγούν το γεγονός ότι τα παιδιά στα σχολεία δεν γνωρίζουν σε τί αφορούσε το ΟΧΙ ενώ οι μεγαλύτεροι, σε μεγάλο βαθμό έχουν πέσει θύματα της «στρατευμένης» αντίληψης της Ιστορίας της εποχής αυτής;

Σε κάθε περίπτωση και με αφορμή τα όσα ‘ηρωικά’ ακούστηκαν στην εκδήλωση, θα προσπαθήσουμε, το επόμενο διάστημα, με τη δημοσίευση σειράς τεκμηριωμένων παρεμβάσεών μας, να αποκαταστήσουμε την αλήθεια με στοιχεία και δεδομένα που την φωτίζουν και θα βοηθούσαν στην εξαγωγή των απαραίτητων συμπερασμάτων.

The post Ήταν επέτειος του «Όχι» η εκδήλωση της Εστίας Πιερίδων Μουσών; Μήπως δεν ήταν τελικά; – Άρθρο του Αντώνη Ι. Ζαρκανέλα (Δρ) appeared first on Eptanews.gr.