Το εν όψει πολυθρυλούμενο συνέδριο του Σύριζα-προοδευτική συμμαχία με την τεράστια έτσι κι αλλιώς σημασία που έχει για το μέλλον της εγχώριας αριστεράς και όλης της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης καθώς και οι συζητήσεις και οι αντιπαραθέσεις για το τι μέλλει γενέσθαι τόσο στα οργανωτικά όσο και στα προγραμματικά ζητήματα, δεν μπορούν να μετατραπούν σε τροχοπέδη της πολιτικής δράσης και παρέμβασης, ούτε σε ένα αέναο ομφαλοσκοπικό παιχνίδι που αποπνέει παρακμή και πολιτική αρρώστια. Παρακμή και πολιτική αρρώστια της αριστεράς που το τίμημα της ιδίως για τα λαϊκά στρώματα και την διαρκώς χειμάζουσα κοινωνία, υπήρξε πάντοτε πανάκριβο. Κανείς δεν πίστεψε, ούτε πιστεύει, ότι ο καιρός μέχρι την διεξαγωγή του συνεδρίου θα περάσει ανέφελος, χωρίς εντάσεις, μερικές φορές και αντιπαραθέσεις σε υψηλούς τόνους, αρκεί η αφετηρία τους να είναι ειλικρινής και να πάλλεται από τον πόθο και την αγωνία για ευόδωση των στόχων του μεγάλου δημοκρατικού εγχειρήματος, που δεν είναι άλλο από την κοινωνική και οικονομική ανάταση της πατρίδας μας.

Δυστυχώς τα σημάδια μιας πρώιμης κακοφόρμισης του εγχειρήματος, άρχισαν να γίνονται αισθητά. Για κάποιους φαίνεται πως οι δείκτες του ρολογιού σταμάτησαν να τρέχουν από την στιγμή που ορίστηκε η ημερομηνία διεξαγωγής του συνεδρίου, η ζωή και οι τρέχουσες ανθρώπινες ανάγκες πήραν ρεπό, τα προβλήματα πήγαν εκδρομή, και όλα πάγωσαν μέχρι το συνέδριο. Άποψη που ουδόλως συμμερίζεται  ο Κυριάκος-κορόιδο είναι;- και οι πέριξ αυτού, γι αυτό και βάλθηκαν να γκρεμίσουν, να διαλύσουν ότι θετικό επιτεύχθηκε τα τελευταία χρόνια στην οικονομία, το ασφαλιστικό, την παιδεία και ιδιαίτερα στον δημόσιο τομέα της υγείας, στην εξωτερική πολιτική, όσο στον Σύριζα και στην προοδευτική συμμαχία θα μαίνεται προς το παρόν ήπια, άγνωστο τι θα γίνει στο άμεσο μέλλον-μάλλον γνωστό για όσους έχουν βιώσει ανάλογες ψυχοκτόνες καταστάσεις στο παρελθόν- η διαμάχη στα παρασκήνια για το ποιοι και πως θα συμμετέχουν στο συνέδριο, πόσο αριστερός και ριζοσπαστικός θα είναι ο καινούργιος πολιτικός φορέας που θα προκύψει, η διάχυτη καχυποψία των παλιών του Σύριζα για τους νεοεισερχόμενους  για τυχόν αλλοίωση της πολιτικής και ιδεολογικής φυσιογνωμίας του κόμματος.

Όλα αυτά την ώρα που η ακροδεξιά όπως προαναφέρθηκε εκμεταλλευόμενη τα σημάδια μιας απαράδεκτης και κοντόφθαλμης τακτικής του Σύριζα με σημαία την καρκινική εσωστρέφεια, με πρωτοφανή κυνισμό και πολιτική αναίδεια κτίζει με αποφάσεις και νομοσχέδια το δικό της κράτος-παρακράτος με μοναδικό γνώμονα την εξυπηρέτηση της παρασιτικής ολιγαρχίας του τόπου. Αντί απέναντι σε αυτή την καταιγιστική αντιλαϊκή επίθεση της ακροδεξιάς, η αριστερά να αντιτάξει με σθένος και αποτελεσματικότητα την αντιπολιτευτική της στρατηγική δείχνοντας και αποκαλύπτοντας την μεγάλη πολιτική απάτη που μετήλθε σύμπασα η δεξιά με δεκανίκια τους γνωστούς χορηγούς της, και να χρησιμοποιήσει όλα τα θεμιτά επικοινωνιακά μέσα με μπροστάρη τον οργανωμένο της κόσμο, ξεσηκώνοντας εργαζόμενους και άνεργους σε ένα μέτωπο-φραγμό του ακροδεξιού κατήφορου, εμείς ασχολούμαστε με το τι σχεδιάζουν, λένε και εννοούν οι 53 συν τους 23 και πλην τους 33, τι ειπώθηκε από την τάδε ομάδα για την δείνα ομάδα και πάει λέγοντας.

Αν κάποιοι νομίζουν ότι ο κόσμος και η κοινωνία αγωνιά και δεν κοιμάται τα βράδια από την αγωνία για το ποιος είναι ποιος αριστερός από τον άλλο, ποιο όμορφος και καπάτσος από τους γύρω του και πιο πολιτικά μάγκας που θα τουμπάρει τους άλλους, ε τότε είναι βαθειά γελασμένοι. Γιατί υπάρχει και ο άλλος δρόμος, ο δρόμος του συνδυασμού της πολιτικής δράσης και του καθημερινού αγώνα απέναντι στη δεξιά βαρβαρότητα μαζί και δίπλα με τους εργαζόμενους, και της δρομολόγησης των διαδικασιών με σύμπνοια και αλληλεγγύη για την επιτυχή διεξαγωγή του συνεδρίου. Ενός συνεδρίου του οποίου οι αποφάσεις θα κρίνουν και θα επηρεάσουν καταλυτικά το μέλλον της μεγάλης προοδευτικής αριστερής παράταξης, δίνοντας προοπτική και ελπίδα στον κόσμο του μόχθου για μια άλλη ζωή. Ενός συνεδρίου στο οποίο δεν πρέπει να αποκλειστεί η συμμετοχή και η κατάθεση άποψης όλων αυτών που προσέτρεξαν στο κάλεσμα του προέδρου του Σύριζα μετά τις εκλογές του περασμένου Ιουλίου είτε είναι είτε δεν έγιναν και επίσημα ακόμη μέλη του κόμματος.

Στο δρόμο για το συνέδριο, λοιπόν, όχι με τα χέρια σταυρωμένα, χαζεύοντας στην καλύτερη περίπτωση το ηλιοβασίλεμα, στην χειρότερη συμμετέχοντας εσκεμμένα ή μη σε ομάδες και ομαδούλες για την νομή της λεγόμενης κομματικής εξουσίας, αλλά με την καθημερινή παρουσία και δράση για τα μικρά και μεγάλα της καθημερινότητας μας, για τα οποία διαχρονικά μάχεται η αριστερά και όλος ο δημοκρατικός κόσμος.

The post Σύντροφοι εκτός από το συνέδριο υπάρχει και η κοινωνία – Άρθρο του Γιάννη Τεκίδη appeared first on Eptanews.gr.

Ποιοι λησμονούν η καμώνονται πως λησμονούν τα έμπλεα…αγνού πατριωτισμού συλλαλητήρια των αφιονισμένων ακροδεξιών και των πάσης φύσεως επαγγελματιών πατριδοκάπηλων που απαιτούσαν αλαλάζοντας εδώ και τώρα ένα νέο Γουδί για τους προδότες και τους συνοδοιπόρους τους;

Ποιοι υπόσχονταν  άμεση καταγγελία της μιαρής, ανθελληνικής συμφωνίας που…ενταφίαζε δια παντός τα δίκαια της Μακεδονίας μας και έδινε γη και ύδωρ στους…Γυφτοσκοπιανούς; Μα οι  υπερπατριώτες πρώτης γραμμής, γνωστοί και ως Μακεδονομάχοι που πρωτοστατούσαν στα μέχρι πρότινος συλλαλητήρια της εθνικιστικής υστερίας και που σήμερα αποτελούν την μισή κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ και του υπουργικού συμβουλίου του Μητσοτάκη.

Αυτά μέχρι την 7η Ιουλίου του 2019, γιατί ως δια μαγείας από την 8η Ιουλίου και μετά, όλα αυτά αποτελούν παρελθόν που διακαώς θέλει να λησμονήσει η παρούσα κυβέρνηση του Κυριάκου και όλη η ακροδεξιά και νεοδεξιά παράταξη συμπεριλαμβανομένης και της κ. Φώφης που σαγηνευμένη από τον εθνικό οίστρο των πατριδέμπορων της εθνικόφρονης δεξιάς, δεν δίστασε να βουτήξει και η ίδια στα βρώμικα νερά της προς αλίευση μερικών ψήφων.

Και για να μη μείνει κανένα χείλι πικραμένο στον έρμο αυτό τόπο από όλη αυτή την ιστορία, μετεκλογικά βροχή οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών και ιμιτασιόν Μελάδων για το πόσο θα βοηθήσει αυτή η συμφωνία τους δύο λαούς μας αν τηρηθεί κατά γράμμα, πως λύνει στο μεγαλύτερο μέρος της ένα χρόνιο ζήτημα που έθιγε τα συμφέροντα και των μεν και των δε, πως έτσι παγιώνεται η ασφάλεια και η ειρήνη στους δύσκολους αυτούς καιρούς σε μια ευαίσθητη περιοχή όπως αυτή των Βαλκανίων και ότι εμείς από την πλευρά μας θα τηρήσουμε και θα τιμήσουμε την συμφωνία.

Μιλάμε για αυτήν τη ίδια την συμφωνία, την καταστροφική, την ντροπιαστική, το εθνικό όνειδος που η κυβέρνηση της δεξιάς θα έριχνε στο πυρ το εξώτερο, θα κατήγγειλε με υπερηφάνεια και σθένος στην παγκόσμια κοινότητα και τους διεθνείς οργανισμούς πόσο καταστρατηγεί τα όσια και ιερά της πατρίδας μας, της Μακεδονίας μας. Αμήχανοι και άναυδοι από την ολοκληρωτική μεταμόρφωση οι… μαχητές με τη σάρισα και το δόρυ, οι έφιπποι Μακεδονομάχοι λεβέντες στις πλατείες και τις ρούγες, για αυτά που λέει και κάνει ο επικεφαλής της Μακεδονικής φάλαγγας Κυριάκος.

Στην αρχή ο φαλαγγάρχης κρύφτηκε πίσω από τον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν ο οποίος έθεσε το γνωστό βέτο μη έναρξης των διαδικασιών ένταξης της γειτονικής χώρας στην ΕΕ με τις γνωστές έωλες δικαιολογίες και που πυροδότησε ένα πανευρωπαϊκό κύμα διαμαρτυριών για την αθέτηση των υποσχέσεων των Ευρωπαίων για συντόμευση ένταξης τους, αφού λύνονταν η πολύχρονη διαφορά τους με την Ελλάδα. Υποτίθεται ότι σύμφωνα με τα εθνικιστικά παραληρήματα των μαϊμού πατριωταράδων, ο Κυριάκος θα έθετε το βέτο μη ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας, έως ότου γίνουν δεκτά τα εθνικά μας δίκαια. Εκεί μάλιστα που ο καημός της εθνικοφροσύνης γίνεται αβάστακτος είναι στην είδηση ότι και η χώρα μας συντάσσεται στο Ευρωκοινοβούλιο με την πλειοψηφία των εταίρων μας για άμεση έναρξη των διαδικασιών ένταξης των γειτόνων προς όφελος της σταθερότητας και ειρηνικής συνύπαρξης στην περιοχή.

Είδαν και απόειδαν οι μαχητές των Μακεδονικών δικαίων και αφού ο στρατηγός Κυριάκος δεν παίρνει το ρίσκο της ρήξης για τη δικαίωση των εθνικών μας στόχων, καταφεύγουν στους ομοϊδεάτες και κατ’ επίφαση εχθρούς τους, τους εθνικιστές και εγκληματικά ανιστόρητους του κόμματος VMRO στη Βόρεια Μακεδονία. Εύχεται, λοιπόν, ο κ. Βαρτζόπουλος βουλευτής Θεσσαλονίκης της ΝΔ νίκη στις προσεχείς εκλογές στο παραπάνω κόμμα το οποίο υπόσχεται ακύρωση της συμφωνίας και επαναφορά όλων όσων ίσχυαν στο παρελθόν.

Ο λαμπρός αυτός βουλευτής εύχεται δηλαδή την επικράτηση των ακραίων ενός κόμματος που θα επαναφέρει στο προσκήνιο όλα τα μισαλλόδοξα και ανιστόρητα επιχειρήματα που διακονούσε δεκαετίες τώρα, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά του εθνικισμού και της τυφλής υστερίας, πυροδοτώντας νέες εντάσεις και περιπέτειες που τίποτα καλό δεν προμηνύουν για την περιοχή μας. Πέραν των άλλων ο κύριος αυτός εύχεται στο ακροδεξιό VMRO να κάνει όσα δεν τόλμησε ο Κ. Μητσοτάκης για λόγους που έχουν να κάνουν με την εξαπάτηση του Ελληνικού λαού προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές.

Πόσες οκάδες κίβδηλου πατριωτισμού να κουβαλάει άραγε ο περί ου βουλευτής, κανείς δεν ξέρει. Ένα όμως είναι σίγουρο, ότι κουβαλάει έτσι κι αλλιώς αρκετές οκάδες πατριδοκαπηλίας και πολιτικής δειλίας. Και δυστυχώς στη σημερινή ΝΔ έχει πολλούς συνοδοιπόρους.

The post Πατριώτες της οκάς – Άρθρο γνώμης του Γιάννη Τεκίδη appeared first on Eptanews.gr.

Δεν είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που θα τους συναντήσουμε στα ΜΜΕ ή και αυτοπροσώπως συνεντευξιαζόμενους σε ραδιόφωνα και τηλεόραση, να καταφέρονται με περισπούδαστο ύφος και μια επιτηδευμένη στενοχώρια- γιατί βλέπεται… αναγκάζονται να το κάνουν στο όνομα της αλήθειας και προς το συμφέρον των πολλών- κατά αυτών από τους οποίους ευεργετήθηκαν.

Στόχος τέτοιων μίζερων πρακτικών και συμπεριφορών ήταν και είναι και ο πρώην πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας. Από την άλλη είναι γεγονός ότι μερικές αν όχι αρκετές από τις επιλογές συνεργατών του  Aλ. Τσίπρα δεν ευδοκίμησαν. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι της ατυχούς κατάληξης αυτών των συνεργασιών, δεν είναι όμως αντικείμενο ανάλυσης του παρόντος. Η θλιβερή εικόνα ανθρώπων που έτυχαν της εμπιστοσύνης του και τους ανατέθηκαν ιδιαίτερης σημασίας τομείς της προηγούμενης διακυβέρνησης, να ξιφουλκούν εναντίον του με σαθρά και έωλα επιχειρήματα διανθισμένα με βιτριολικό χιούμορ και εξυπνακισμούς συνοικιακού καφενείου, μόνο θλίψη και θυμηδία προκαλούν.

Η προσωπική τους πικρία, δίκαιη ή άδικη, μετουσιωμένη σε αγανάκτηση που εκφράζεται δημόσια εν είδη κριτικού λόγου, ενός λόγου που απέχει πολύ από την σοβαρότητα και την τεκμηρίωση, τους μόνους που θίγει και εκθέτει είναι αυτούς τους ίδιους. Ποιος δεν θα θελε πραγματικά να ρωτήσει όλους αυτούς, δίχως καμιά πρόθεση μείωσης τους, αν και τώρα ο Τσίπρας τους ανέθετε πρώτης γραμμής ρόλο και μέσω αυτού έβλεπαν ευοίωνες προοπτικές προσωπικής ανέλιξης, άραγε θα αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο; Και για την αποφυγή οποιασδήποτε παρεξήγησης δεν αναφερόμαστε στην τεκμηριωμένη, νηφάλια και τελικά ωφέλιμη κριτική, δικαίωμα αναφαίρετο διαχρονικά που κατακτήθηκε με θυσίες και αγώνες και καθιερώθηκε ως ανεξίτηλο σημάδι λειτουργίας των δημοκρατικών διαδικασιών.

Ο πικρόχολος και μίζερος σχολιασμός των αποφάσεων και πεπραγμένων μιας κυβέρνησης, ντυμένος με το μανδύα της δήθεν αντικειμενικής αποτίμησης και αγωνίας για το πού πάει τελικά το πράγμα με τον Σύριζα, από ανθρώπους που εμπιστεύθηκε ο πρώην πρωθυπουργός, αναθέτοντας σε αυτούς καίρια πόστα ακόμη και υπουργεία, αποτελεί κλασικό δείγμα έλλειψης σοβαρότητας αλλά και καραμπινάτης αχαριστίας. Είναι ακριβώς αυτό που έλεγαν οι παλαιότεροι, χαρακτηρίζοντας την αχαριστία σαν τη φτώχεια της ψυχής, το διαβατήριο για την ανυποληψία, την μικροψυχία, τον ηθικό ξεπεσμό. Κι όλα αυτά τώρα που η νεοεκλεγείσα νεοφιλελεύθερη και ερωτοτροπούσα με ακροδεξιές θέσεις και αντιλήψεις κυβέρνηση του Κυριάκου, άρχισε το κτίσιμο του κράτους μιας δεξιάς που δεν θα χει να ζηλέψει και πολλά πράγματα από εκείνη την μετεμφυλιακή. Μιας δεξιάς που από τώρα γράφει κυνικά και απροσχημάτιστα στα παλιά της τα παπούτσια νόμους και θεσμούς και σύνταγμα, εξυπηρετώντας τα πάγια και διαχρονικά συμφέροντα των γνωστών αφεντικών και χορηγών της. Κι όλα αυτά την στιγμή του μεγάλου πολιτικού εγχειρήματος μετασχηματισμού του Σύριζα σε μια μεγάλη δημοκρατική  προοδευτική παράταξη με κραταιές τις αρχές και αξίες της σύγχρονης ριζοσπαστικής αριστεράς. Της κοινωνικής και δημοκρατικής αριστεράς που αποτελεί κοινωνική ανάγκη για την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, του πολιτισμού, του μόχθου.

Ο καθείς και τα όπλα του, λοιπόν, στον μεγάλο αγώνα που ήδη άρχισε. Στον αγώνα υπεράσπισης πρώτα-πρώτα της ίδιας της δημοκρατίας. Κάποιοι βυθισμένοι στην κατά του ίδιους «αδικαίωτη και μη αναγνωρίσιμη προσφορά και μεγαλοσύνη τους» έβγαλαν στο φως τον πραγματικό τραγικό τους εαυτό αντιπαρατιθέμενοι ανέντιμα στον ευεργέτη τους.

Για όλους όμως έτσι κι αλλιώς τον τελικό λόγο έχει ο εσωτερικός μας δικαστής.

The post Η φτώχεια της ψυχής τους – Του Γιάννη Τεκίδη appeared first on Eptanews.gr.