Την εβδομάδα που μας πέρασαν δύο γεγονότα ξεχώρισαν που θα μπορούσαν να μας κάνουν σοφότερους. Η ανοιχτή επιστολή – απευθυνόμενη στα τρία μεγαλύτερα κόμματα – του πρώην Υπουργού Οικονομικών Αλέκου Παπαδόπουλου και το περιλάλητο debate.

Οι αιτιάσεις του πρώτου έχουν πολλαπλή αξία. Πρώτον, διότι θεωρείται από τους πλέον επιτυχημένους «τιμονιέρηδες» του υπουργείου οικονομικών και δεύτερον διότι σήμερα δεν είναι στρατευμένο πολιτικό στέλεχος. Δεν επιζητεί την ψήφο κανενός ούτε περιορίζεται στο κοστούμι κάποιας ασφυκτικής κομματικής πειθαρχίας.

Αντιθέτως, ο δημόσιος τηλεοπτικός διάλογος των επικεφαλής των μεγαλύτερων πολιτικών σχηματισμών της χώρας με δυσκολία ξέφυγε από το σύνηθες κομφορμιστικό πλαίσιο που επιτάσσουν οι κανόνες που θέτουν οι πολιτικοί και (κακώς) δέχονται οι δημοσιογράφοι. Παράλληλοι, άνευροι μονόλογοι δεν έχουν καμία σχέση με το διάλογο. Την ίδια ώρα, όμως, σπάνιζαν οι ευθύβολες ερωτήσεις, ιδίως στη θεματική ενότητα της οικονομίας. Η απορία μου, νομίζω είναι εύλογη. Ουδείς είχε διαβάσει την ανοιχτή επιστολή Παπαδόπουλου που δημοσιεύτηκε λίγες μέρες πριν; Ουδείς σκέφτηκε να επαναλάβει κάποια δική του ερώτηση; Πώς γίνεται, για παράδειγμα, όλοι οι φορείς της Γενικής Κυβέρνησης μαζί να έχουν χρέος πολύ μικρότερο από το χρέος του Κράτους; Αληθεύει, η βαρύτατη κατηγορία Παπαδόπουλου ότι ξαναγυρίσαμε στα “Greek statistics”; Ότι δηλαδή το υπουργείο Οικονομικών, προκειμένου να εμφανίσει το δημόσιο χρέος μικρότερο, υπερδιπλασίασε το δανεισμό του Κράτους από φορείς της Γενικής Κυβέρνησης και απέφυγε ισόποσο δανεισμό από τις αγορές; Συγκεκριμένα, ότι ο ΟΔΔΗΧ είχε δανειστεί στις 31.12.2022 από την Τράπεζα της Ελλάδος με συμφωνίες επαναγοράς (repos) διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης 46,7 δισ. Το χρέος αυτό δεν προσμετράται στο δημόσιο χρέος, αφού στο δημόσιο χρέος προσμετράται μόνο το χρέος του Κράτους προς τους δανειστές του εκτός Γενικής Κυβέρνησης.

Πραγματικά, ουδείς δημοσιογράφος σκέφτηκε να επαναλάβει κάποια από τα σοβαρά και κρίσιμα ερωτήματα που τέθησαν με την ανωτέρω ανοιχτή επιστολή; Τα επαναλαμβάνω:

(α) Αν τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης είναι 36-38 δισ., τότε πώς μπόρεσε η Κυβέρνηση να δανειστεί 46,7 δισ. στις 31.12.2022;

(β) Αφού η Κυβέρνηση έχει ήδη δανειστεί και δαπανήσει όλα τα διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, πώς αυτά εξακολουθούν να είναι διαθέσιμα για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης;

(γ) Τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων (Κοινό Κεφάλαιο) με τι όρους τα δανείστηκε η Κυβέρνηση από την Τράπεζα της Ελλάδος; ειδικότερα, τα ταμειακά διαθέσιμα του Ταμείου Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης (οι εισφορές των εργαζομένων στους ατομικούς κουμπαράδες που διαφημίζει η Κυβέρνηση) με τι όρους τα δανείστηκε;

(δ) Είναι θεμιτό να δανείζεται η Κυβέρνηση τις εισφορές των εργαζομένων με συμφωνίες επαναγοράς (repos) για ταμειακή διευκόλυνσή της και λογιστική μείωση του δημόσιου χρέους;

Οι τηλεμαχίες των πολιτικών μπορούν τόσο να ενημερώσουν τους πολίτες όσο και να δώσουν ειδήσεις. Αρκεί να μη ρωτάμε πόσες μηχανές ή αυτοκίνητα οδηγεί ο Βαρουφάκης και ποιο το ενεργειακό αποτύπωμα αυτών. Ζητούμενο παραμένει το εθνικό, δημιουργικό, πολιτικό αποτύπωμα: πολιτικών και δημοσιογράφων.

Του Αργύρη Αργυριάδη

Δικηγόρου

www.argiriadis.gr

The post Debate: οι ερωτήσεις που δεν έγιναν || Του Αργύρη Αργυριάδη – Δικηγόρου appeared first on Eptanews.gr.

Του Αργύρη Αργυριάδη

Δικηγόρου Παρ’ Αρείω Πάγω

www.alf.gr

Κατ’ επανάληψη έχουμε αρθρογραφήσει στο παρελθόν, για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι τράπεζες τους οφειλέτες τους. Τους περιλάλητους «κόκκινους» πελάτες. Ήταν τόσο «επωφελής» ο τρόπος χειρισμού των κόκκινων δανείων στη χώρα μας που μετά από μια δεκαετία το ιδιωτικό χρέος παραμένει στα ύψη. Το μόνον που άλλαξε ήταν το ΑΦΜ του πιστωτή. Ανέλαβαν δήθεν οι servicers την αναδιάρθρωση των δανείων επιχειρήσεων και πολιτών αλλά στη συντριπτική τους πλειοψηφία ακολουθούν τη συνήθη μανιέρα των αναγκαστικών ρευστοποιήσεων (πλειστηριασμών).

Σήμερα, όμως, θα αναφερθούμε στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τους «πράσινους» πελάτες τους και ειδικότερα θα αναφερθούμε στην «περιπέτεια» κατάθεσης μιας απλής επιταγής σε τραπεζικό λογαριασμό. Στη χώρα μας ηλεκτρονικό αξιόγραφο δεν υπάρχει. Συνεπώς, χρήση των συστημάτων ηλεκτρονικής τραπεζικής δεν είναι εφικτή. Ο κομιστής, λοιπόν, ξεκινάει πρωί να την εισπράξει. Στην πρώτη τράπεζα λαμβάνει την πρώτη κρυάδα, καθώς δεν υπάρχει κανένας ταμίας στο γκισέ! Βλέπει μια ανακοίνωση: «η εξυπηρέτηση από το ταμείο γίνεται ώρες 08.00 – 10.00». Βάζει τα γέλια αλλά δεν χάνει την ψυχραιμία του. Διατηρεί λογαριασμό και σε άλλη τράπεζα και οδεύει προς αυτήν να την εισπράξει. «Αντιμετωπίζει» μια ουρά 10 περίπου ατόμων για το ταμείο και άλλα τόσα για το μηχάνημα ηλεκτρονικών συναλλαγών που βρίσκεται εντός της τράπεζας. Τα μέτρα αντιμετώπισης του κορωνοϊού έχουν ανασταλεί και όλοι «βιώνουν μια ωραία ατμόσφαιρα». Περίπου 20 άτομα σε χώρο 50 τμ. Κάποια στιγμή στο βάθος ένας πελάτης μαλώνει με μια υπάλληλο. Τον παραπέμπουν από το ταμείο σε υπάλληλο και τούμπαλιν περίπου μια ώρα, όπως δηλώνει. Ζητεί με έντονο τρόπο από την υπάλληλο να τον εξυπηρετήσει. Αυτή απαξιοί να του απαντήσει: «μιλάω με τα κεντρικά», απαντάει! Πηγαίνει κάθεται σε κάθισμα μπροστά από το γραφείο της. Δεν υπάρχει, άλλωστε, άλλος χώρος να κάτσει. Ή στο δικό της γραφείο θα καθόταν ή σε διπλανό, συνάδελφου της. Ξαναρχίζει να λέει ότι τον έχουν κουράσει και πρέπει κάποιος να τον εξυπηρετήσει. Η υπάλληλος απειλεί ότι θα φωνάξει την αστυνομία….

Εν των μεταξύ στη σειρά της συναλλαγής στο ηλεκτρονικό μηχάνημα μια πελάτης αδυνατεί να βρει στην οθόνη το δημόσιο φορέα που οφείλει να καταθέσει. Οι υπόλοιποι αρχίζουν και εκνευρίζονται. Ευγενικά της ζητάνε να παραμερίσει.

Έρχεται η σειρά του κομιστή της επιταγής να πλησιάσει στο πολυπόθητο γκισέ. Καλημερίζει τον ταμία και ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το σκοπό της επίσκεψής του. Αίφνης ένας άλλος υπάλληλος ξαναφέρνει στο ταμείο τον πελάτη που δήθεν παρακώλυε τη λειτουργία της τράπεζας και έπρεπε να καλέσουν την αστυνομία, λαμβάνοντας τη σειρά του κομιστή. Είχε αρχικώς δίκαιο. Έπρεπε να είχε εξυπηρετηθεί από την αρχή στο ταμείο. Σχεδόν ταυτόχρονα η πολίτης που προσπαθούσε να βρει λύση στο ηλεκτρονικό μηχάνημα λιποθυμάει από την ορθοστασία. Πανικός.

Παλαιότερα κακίζαμε τις δημόσιες υπηρεσίες για τον τρόπο που φέρονται στους πολίτες και είχαμε ως υπόδειγμα τον ιδιωτικό τομέα και κυρίως τις τράπεζες. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το δημόσιο εκσυγχρονίστηκε, οι τράπεζες απορρυθμίστηκαν. Το δίκτυο καταστημάτων συρρικνώθηκε, το προσωπικό μειώθηκε. Αμφότερα σε βαθμό δυσανάλογο με την υιοθέτηση ηλεκτρονικών διαδικασιών και τελικό χαμένο τον πολίτη. Η εύλογη προσπάθεια μείωσης του λειτουργικού κόστους δεν μπορεί να φτάνει στο βαθμό άρνησης παροχής σύγχρονων και φιλικών υπηρεσιών προς τον πολίτη. Μην λησμονούμε ότι ειδικά οι τράπεζες δεν είναι απλές ιδιωτικές επιχειρήσεις. Επιτελούν δημόσιο ρόλο, η πολιτεία τους έχει ευεργετήσει με πλείστες νομικές διατάξεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μετόχων τους, ενώ ταυτόχρονα έχουν λάβει μια συγκεκριμένη άδεια (και ταυτόχρονα υποχρέωση) να επιτελούν με βέλτιστο τρόπο το σύνολο των τραπεζικών συναλλαγών. Σε μια χώρα που δυστυχώς το τραπεζικό σύστημα έχει ολιγοπωλιακή διάρθρωση, ο τρόπος και χρόνος εξυπηρέτησης του πολίτη πρέπει να απασχολεί όσους έχουν την ευθύνη εποπτείας του τραπεζικού συστήματος.

The post Τράπεζες εστίες ταλαιπωρίας | Του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.

Του Αργύρη Αργυριάδη

Δικηγόρου

www.alf.gr

To 2022 ξεκίνησε με βίαια και πρωτόφαντα εγκλήματα. Την περασμένη εβδομάδα προστέθηκε η είδηση της δολοφονίας ενός παιδιού 7 ετών από τη μητέρα του και το σύντροφό της. Δεν είναι η πρώτη παιδοκτονία που προκαλεί σάλο. Ωστόσο, αυτή έχει κάτι το απόκοσμο πέραν της απανθρωπιάς της πράξης. Το παιδί είχε «χαθεί» εδώ και 5 χρόνια μέχρι που τα οστά του βρέθηκαν στο  μπαλκόνι (!) της μητέρας του. Η τελευταία απέκρυπτε την πραγματικότητα ισχυριζόμενη σε φίλους και γείτονες ότι το παιδί είχε μετοικίσει στο εξωτερικό, όπου ζει ο βιολογικός πατέρας του.

Μέχρι εδώ το ζήτημα θα συγκλόνιζε μεν αλλά δεν θα έθετε σε αμφισβήτηση κρατικές δομές λειτουργίας αλλά και την ίδια τη Δικαιοσύνη. Πολλά εγκλήματα συγκαλύπτονται για ένα διάστημα. Δεν μπορείς να καταλογίσεις ευθύνες στους ποικιλώνυμους αρμοδίους. Ωστόσο, στην κρισιολογούμενη περίπτωση υπήρχε μια ουσιαστική διαφορά. Το φονευθέν παιδί είχε αδελφή, η οποία συστηματικά κακοποιούνταν. Το τελευταίο, ως γεγονός, αποκαλύφθηκε το 2018 ύστερα από καταγγελία της οργάνωσης «Χαμόγελο του Παιδιού» και του διευθυντή του σχολείου όπου φοιτούσε. Αποκαλύφθηκε, επίσης, ότι 10 χρόνια πριν η ανωτέρω οργάνωση είχε παρέμβει για καταγγελία που αφορούσε τη θύτρια (ανήλικη τότε) μητέρα. Ουδείς, όμως, μπήκε στον κόπο να αναζητήσει το φονευθέν παιδί.

Τα γεγονότα αμείλικτα. Το πρόβλημα υπήρχε επί μακρόν στο συγκεκριμένο σπίτι. Η οργανωμένη πολιτεία κώφευσε επί μακρόν μέχρι που ανακαλύφθηκε το έγκλημα. Αντί να δούμε τις αιτίες της κρατικής αβελτηρίας ξεκίνησε το σύνηθες παίγνιο της κίβδηλης αναζήτησης ευθυνών. Η αρμόδια υφυπουργός – δίχως κανείς να της έχει προσάψει συγκεκριμένες ευθύνες – έδειξε με το δάχτυλό της την Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών. Η τελευταία με ανακοίνωσή της δήλωσε ότι «έπραξε στο έπακρον το καθήκον της όταν το έτος 2018 υπήρξε καταγγελία κακοποίησης της αδελφής του άτυχου παιδιού. Η τελευταία με άμεσες ενέργειες της Υπηρεσίας [κοινωνική έρευνα, αφαίρεση επιμέλειας από τη μητέρα της κλπ] απομακρύνθηκε από το περιβάλλον που ζούσε και ακολούθησε η διαδικασία ένταξης και φιλοξενίας της σε κατάλληλη δομή προς τούτο».

Οι δημόσιες αλληλοκατηγορίες δε βοηθούν. Αυτό που έχει σημασία είναι να δημιουργηθεί ένα αποτελεσματικό δίχτυ προστασίας. Και τούτο ξεκινάει από τον έγκαιρο εντοπισμό του προβλήματος. Τις τελευταίες ημέρες – μετά το σάλο που προκάλεσε το συγκεκριμένο περιστατικό  – αποκαλύφθηκε ότι 40 περίπου παιδιά απουσιάζουν αδικαιολόγητα από τα σχολεία της Αττικής. Στην ουσία αγνοούνται! Τι κάναμε για αυτά τα παιδιά; Γιατί με ενσυνείδητη αφέλεια δηλώνουμε όλοι ότι πέφτουμε από τα σύννεφα όταν διαβάζουμε στις ειδήσεις τέτοια λυπηρά γεγονότα;

Το πρόβλημα δεν θα εκλείψει εάν γείτονες, σχολείο, συγγενείς δεν ευαισθητοποιηθούν περισσότερο για το θέμα. Το ζητούμενο παραμένει να αποκτήσουμε όλοι μεγαλύτερη ενσυναίσθηση για τον δίπλα μας, ιδίως για τα παιδιά. Στις σύγχρονες κοινωνίες οι  αποστάσεις μίκρυναν. Οι στέγες μπορεί να συνενώθηκαν, όχι όμως και οι καρδιές. Τα λόγια του Αντώνη Σαμαράκη επιβεβαιώνονται περισσότερο παρά ποτέ…

The post Η Μήδεια και οι πεφτοσυννεφάκηδες | Του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.

Δικηγόρου Παρ’ Αρείω Πάγω

Διαπιστευμένου Διαμεσολαβητή

& Διαχειριστή Αφερεγγυότητας

Τις επόμενες ημέρες ξεκινάει το έργο της η νομοπαρασκευαστική επιτροπή για το νέο Πτωχευτικό Κώδικα. Αντικείμενο της εργώδους προσπάθειάς που πρέπει να καταβάλει θα είναι τόσο η ενοποίηση των διάσπαρτων πτωχευτικών, προπτωχευτικών και παραπτωχευτικών διατάξεων (απόρροια της παρατεταμένης κρίσης που γνώρισε η χώρα και των σπασμωδικών προσπαθειών του νομοθέτη να αντιμετωπίσει το φαινόμενο της πρωτόφαντης αστικής και εμπορικής αφερεγγυότητας) όσο και η ενσωμάτωση στο εθνικό δίκαιο της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 1023/2019.

Η νομοθετική πρωτοβουλία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως καταγράφεται στην ανωτέρω Οδηγία στοχεύει να συμβάλει στην εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς και να άρει εμπόδια στην άσκηση θεμελιωδών ελευθεριών, όπως η ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων και η ελευθερία εγκατάστασης, τα οποία απορρέουν από διαφορές μεταξύ των εθνικών δικαίων και διαδικασιών για την προληπτική αναδιάρθρωση, την αφερεγγυότητα και την απαλλαγή από τα χρέη των οφειλετών. Περαιτέρω διακηρύσσει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια αναδιάρθρωσης οφειλών θα πρέπει να παρέχει στους οφειλέτες που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσχέρειες τη δυνατότητα να συνεχίσουν πλήρως ή εν μέρει τη λειτουργία τους, μέσω ποικίλων τρόπων (κεφαλαιοποίηση οφειλών, πώληση περιουσιακών στοιχείων σε δομημένο πλαίσιο και όχι σε βάρος των πιστωτών κλπ).

Αυτό που ήδη συζητείται στα μέσα ενημέρωσης είναι η απαλλαγή του οφειλέτη από τα χρέη του όπως περιγράφεται στα άρθρα 20 έως 23 της Οδηγίας. Ωστόσο, το περιλάλητο «fresh start» (άλλως η δεύτερη ευκαιρία) αποτελεί ήδη επιλογή του Έλληνα νομοθέτη που έχει ενσωματωθεί στον υφιστάμενο Πτωχευτικό Κώδικα (άρθρο 168) μετά την τροποποίηση που επέφερε ο Ν. 4446/2016. Έτσι, λοιπόν, δίδεται η δυνατότητα σε ένα φυσικό πρόσωπο (έμπορο) να υποβάλει αίτηση πτώχευσης. Αφού γίνει αυτή δεκτή από το δικαστήριο – κάτι που συνεπάγεται ότι όλη η περιουσία του οφειλέτη «απαλλοτριώνεται» και οδεύει προς ρευστοποίηση – ο τελευταίος δύναται να υποβάλει μετά την παρέλευση δύο ετών από την κήρυξη της πτώχευσης, ή μέχρι την περάτωσή της εάν αυτή επέρχεται νωρίτερα, νέα αίτηση στο πτωχευτικό δικαστήριο αιτούμενος αυτήν τη φορά την απαλλαγή του από το σύνολο των χρεών του. Τόσο στο υφιστάμενο νομοθετικό καθεστώς όσο και στην Οδηγία προβλέπονται εξαιρέσεις από την ανωτέρω διαγραφή χρεών που σκόπιμο είναι να διευκρινιστούν κατά τις εργασίες της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής. Για παράδειγμα, τόσο ο υφιστάμενος ΠτΚ όσο και η Οδηγία εξαιρούν από τη διαγραφή τα χρέη που προκύπτουν από αδικοπρακτική ευθύνη. Ωστόσο, σύμφωνα με το Ελληνικό δίκαιο  αδικοπρακτική ευθύνη δημιουργείται και από την έκδοση ακάλυπτων επιταγών, όπως επίσης και από τη μη καταβολή χρεών προς το δημόσιο και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς. Εάν εξαιρεθούν όλες αυτές οι οφειλές (κάτι που ουδόλως φαίνεται να συνάδει με τη ratio του θεσμού της πτωχευτικής απαλλαγής) η ρύθμιση θα είναι απολύτως αλυσιτελής.

Εξάλλου πρέπει να διευκρινιστεί ότι τόσο με τον υφιστάμενο Πτωχευτικό Κώδικα (άρθρο 167) όσο και υπό το πρίσμα της Οδηγίας (άρθρο 23) η απαλλαγή από τα χρέη δεν είναι άνευ ουσιαστικών προϋποθέσεων ούτε εξαρτάται μόνον από το χρονικό διάστημα έναρξης της πτωχευτικής διαδικασίας. Σύμφωνα με την Οδηγία την απαλλαγή δεν δικαιούται ο αφερέγγυος επιχειρηματίας που ενήργησε έναντι των πιστωτών του δολίως ή κακόπιστα κατά τη περίοδο συσσώρευσης των χρεών του, κατά τη διαδικασία αφερεγγυότητας ή κατά το χρόνο της πληρωμής των χρεών του. Με παραπλήσια, αλλά μάλλον ευνοϊκότερη διατύπωση το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο στη χώρα μας χορηγεί την απαλλαγή όταν ο οφειλέτης πτώχευσε δικαιολογημένα, δηλαδή για λόγους που δεν οφείλονται σε δόλια προαίρεσή του ή σε βαριά αμέλεια ή σε κακόπιστη συμπεριφορά. Δηλαδή επέρχονται οι ευεργετικές συνέπειες της απαλλαγής  μόνο σε εκείνους τους οφειλέτες που κρίνονται ως «άξιοι συγγνώμης» (ο όρος που χρησιμοποιεί ο νόμος είναι «συγγνωστός» δηλαδή αυτός που πρέπει ή μπορεί να συγχωρηθεί).

Το ζήτημα της απαλλαγής ενός οφειλέτη από τα χρέη του δεν αποτελεί καινοφανή εξέλιξη. Αντίστοιχες ρυθμίσεις συναντούμε από την εποχή των Βαβυλωνίων, ψήγματα βρίσκουμε στην Παλαιά Διαθήκη, ενώ ιδιαίτερα γνωστός σε εμάς είναι ο όρος «σεισάχθεια» που «πολυφορέθηκε» στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης τα χρόνια του μνημονίου, αλλά ανάγεται στην εποχή του Σόλωνα όταν με νομοθετική πρωτοβουλία του τελευταίου, οι  φτωχοί πολίτες της Αθήνας απαλλάχθηκαν από τα χρέη τους, με παράλληλη κατάργηση της ποινής στέρησης της προσωπικής τους ελευθερία.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι σε μια χώρα που ακόμη και σήμερα το ιδιωτικό χρέος (δηλαδή οι οφειλές επιχειρήσεων και νοικοκυριών) ανέρχεται σε 224 δις ευρώ σε Δημόσιο και τράπεζες απαιτείται ριζική αντιμετώπιση του προβλήματος, ώστε ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού να επανέλθει εμφανώς στην παραγωγική διαδικασία, ώστε να συμβάλει στη νέα αναπτυξιακή πορεία που έχει ανάγκη η χώρα.

The post Η απαλλαγή του εμπόρου από τα χρέη του – Άρθρο του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.