Συχνά είναι δύσκολο να διαχειριστούμε συγκρουσιακές συμπεριφορές στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, αδυνατώντας να εντοπίσουμε τους λόγους. Αυτή η δυσφορία μας γεμίζει άγχος, απογοήτευση και εξάντληση, ενώ μπορεί να πυροδοτήσει επίπονες συγκρούσεις. Ένας από τους βασικότερους λόγους που μας οδηγεί στο να βιώνουμε δυσάρεστες καταστάσεις με τους γύρω μας, είναι η αδυναμία μας να θέσουμε υγιή όρια.

Τι είναι τα όρια;

Τα προσωπικά όρια καθορίζουν τους «κανόνες» που θέτουμε προς τους άλλους με στόχο την αυτοπροστασία και τον σεβασμό. Ορίζουν τον σωματικό και ψυχικό μας χώρο και μας βοηθούν να υπερασπιζόμαστε τις συναισθηματικές μας ανάγκες, απωθώντας την εκμετάλλευση των άλλων. Τα όρια αρχίζουν να σχηματίζονται από την παιδική μας κιόλας ηλικία μέσα από την αλληλεπίδραση με τα πρόσωπα φροντίδας και τους σημαντικούς μας άλλους. Η ανάπτυξη ενός υγιούς συστήματος ορίων προϋποθέτει συναισθήματα αποδοχής και ενσυναίσθησης από αυτά τα πρόσωπα ώστε να αναπτυχθεί μια προσωπικότητα με πίστη και εμπιστοσύνη στον εαυτό. 

Υπάρχουν κατηγορίες ορίων;

Οι βασικότερες κατηγορίες των προσωπικών ορίων είναι αυτές των φυσικών-σωματικών και των συναισθηματικών-πνευματικών. Τα φυσικά-σωματικά όρια είναι η σωματική προσέγγιση που επιτρέπουμε να δεχτούμε από κάποιοι, χωρίς να αισθανθούμε άβολα. Για παράδειγμα, το ποια μας πλησιάζει, σε ποιο βαθμό μας αγγίζει και με ποιον τρόπο. Τα σωματικά όρια είναι πολύ διαφορετικά για το καθένα καθώς διαμορφώνονται βάσει προσωπικών βιωμάτων και αξιών. Τα συναισθηματικά-πνευματικά όρια αναφέρονται στις πεποιθήσεις, τις αξίες, τις ανάγκες και τις επιλογές μας. Μπορεί να μην είναι «ορατά», αλλά διαδραματίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην ψυχική μας υγεία. Είναι εκείνα που ορίζουν τις είναι αποδεκτό και τι όχι.

Πώς μπορούμε να θέτουμε υγιή όρια;  

Το να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε τα όριά μας στους άλλους είναι κάτι που φαντάζει αρχικά δύσκολο, ιδίως εάν το σύστημα ορίων μας αποτελείται από άκαμπτα, μη συνεπή όρια. Η αρχή για να μπορέσουμε να θέσουμε υγιή όρια στις διαπροσωπικές μας σχέσεις είναι πρώτα απ’ όλα να τα αναπτύξουμε. Οφείλουμε να αναρωτηθούμε: Πώς με κάνει να αισθάνομαι μια διαπροσωπική σχέση ; Ποια είναι τα δυσφορικά συναισθήματα που εντοπίζω ; Πώς θα ήθελα να είμαι σε αυτή τη σχέση προκειμένου να νιώθω ο εαυτός μου ; Με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρω να εντοπίσω τα σημεία που νιώθω πως τα προσωπικά μου όρια βάλλονται, ώστε να προχωρήσω στις αντίστοιχες βελτιωτικές αλλαγές.

Είναι πολύ σημαντικό να μάθω να επικοινωνώ τις ανάγκες μου στους άλλους ώστε να με σέβομαι. Η λέξη «όχι» για πολλά από εμάς έχει αρνητική χροιά, κι όμως είναι μια λέξη που εμπεριέχει σημαντικό φορτίο αυτοπροστασίας και αυτοφροντίδας. Η περιθωριοποίηση των προσωπικών μας αναγκών εις βάρος της ικανοποίησης των αναγκών των άλλων, είναι μια πρακτική που βάλλει το σύστημα των προσωπικών μας ορίων προκαλώντας συναισθήματα αυτομομφής και απογοήτευσης. Μπορούμε να είμαστε αρεστοί στους άλλους χωρίς να πρέπει να λέμε σε όλα «ναι».

Δεν μπορούμε και δεν είναι απαραίτητο να ελέγχουμε τον τρόπο με τον οποίο κάποια αισθάνεται, καθώς αυτό είναι κάτι που έγκειται στον τρόπο που ο ίδια ερμηνεύει τα γεγονότα.

Σε οποιαδήποτε διαπροσωπική σχέση, η αποδοχή της προσωπικότητας και της ταυτότητας του άλλα είναι βασικά συστατικά ώστε να θεωρείται υγιής. Για αυτό και τα όρια είναι εκείνα που, μεταξύ άλλων, επιτρέπουν την ουσιαστική σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων. Ήρθε η στιγμή να τα απενοχοποιήσουμε!

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Εξερεύνηση υγιών σχέσεων: Θέτοντας όρια – Psyminders appeared first on Eptanews.gr.

Αυτός ο τρόπος σκέψης έχει ονομαστεί εναλλακτικά και διχοτομημένη ή πολωτική σκέψη ή σκέψη όλα ή τίποτα, ακριβώς για να τονίσει την μεγάλη απόκλιση και την αντίφαση που παρατηρείται ανάμεσα στις σκέψεις.

Η πολωτική σκέψη/σκέψη άσπρο μαύρο αποτελεί μια περίπτωση γνωστικής στρέβλωσης, καθώς ερμηνεύει οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας μέσα από το πρίσμα των δυο άκρων αγνοώντας τις ενδιάμεσες εναλλακτικές. Αποτελεί μάλιστα έναν άκαμπτο τρόπο σκέψης που μας στερεί την σφαιρική οπτική των πραγμάτων και την κατανόηση της περιπλοκότητας και της πολυπλοκότητας της εμπειρίας μας!

Για την τάση να διχοτομούμε τον κόσμο σε άσπρο και μαύρο έχουν μιλήσει πολλοί θεωρητικοί στον χώρο της ψυχολογίας. Ο Freud θεωρούσε ότι η τάση μας να διαχωρίζουμε τον κόσμο σε άσπρο μαύρο είναι ένας τρόπος που χρησιμοποιούμε για να διαχειριστούμε το άγχος μας, αφού τοποθετούμε τα πάντα σε δυο κατηγορίες, χωρίς να χρειάζεται να σκεφτούμε παραπάνω για την περιπλοκότητα όσων συμβαίνουν γύρω μας. Και μάλιστα συνήθως, τοποθετούμε τους άλλους στην πλευρά του κακού, ώστε να αποενοχοποιούμαστε για τα δικά μας λάθη.

Τραυματικά γεγονότα έχει βρεθεί να συνδέονται με την τάση να διατηρούμε έντονα την πολωτική σκέψη ως έναν τρόπο να ερμηνεύουμε όσα μας συμβαίνουν στην ενήλικη ζωή. Μάλιστα σε συνθήκες που μας προκαλούν έντονο άγχος είναι πιθανό να επιστρατεύουμε την πολωτική σκέψη για να αξιολογήσουμε τα πρόσωπα και τις καταστάσεις γύρω μας.

Η διατήρηση της πολωτικής σκέψης, όμως, στην ενήλικη ζωή φαίνεται να επηρεάζει αρκετούς τομείς της ζωής μας. Η πολωτική σκέψη μας οδηγεί να υιοθετούμε μια πιο άκαμπτη στάση στην αλληλεπίδραση μας με άλλους συνανθρώπους μας. Όταν αποδίδουμε, λοιπόν, απόλυτους αρνητικούς χαρακτηρισμούς σε άλλους ανθρώπους, αποθαρρυνόμαστε από να τους γνωρίσουμε καλύτερα και να διαπιστώσουμε εάν όντως ισχύει η γνώμη μας για αυτούς. Στις διαπροσωπικές μας σχέσεις η σκέψη ότι έχουμε πάντα δίκιο και οι άλλοι άδικο οδηγεί δυνητικά σε περισσότερες συγκρούσεις και μειωμένη ικανοποίηση από τις σχέσεις μας, ακόμη και στον χωρισμό με τον ερωτικό μας σύντροφο.

Όσον αφορά την επαγγελματική μας ζωή, η πολωτική σκέψη μπορεί να δυσχεραίνει τις σχέσεις μας με τους άλλους συναδέλφους, αλλά και την επαγγελματική μας ανέλιξη, καθώς είναι πιθανό να δημιουργούμε μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τις επιδόσεις μας (π.χ. είμαι ο καλύτερος στην δουλειά) οι οποίες μπορεί σύντομα να διαψευστούν και να μας οδηγήσουν στο αντίθετο άκρο (π.χ. δεν μπορώ να καταφέρω τίποτα στην δουλειά μου). Οι πολωτικές σκέψεις μπορούν να μας οδηγήσουν ευκολότερα στην παραίτηση ή στην απόλυση συνεργατών μας.

Λαμβάνοντας υπόψη τις αρνητικές επιδράσεις της πολωτικής σκέψης στην ζωή μας, είναι σημαντικό να αρχίσουμε να παρατηρούμε τις σκέψεις και τις φράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά και αποτελούν ενδείξεις πολωτικού τρόπου σκέψης. Αναγνωρίζοντας τις πολωτικές σκέψεις, αρχίζουμε να αναζητούμε εναλλακτικές ερμηνείες και χαρακτηρισμούς για να αξιολογήσουμε τις καταστάσεις και τα πρόσωπα στον κοινωνικό μας περίγυρο. Απώτερος στόχος μας είναι να διευρύνουμε την χρωματική παλέτα των χαρακτηρισμών που δίνουμε στους ανθρώπους γύρω μας και σε όσα μας συμβαίνουν καθημερινά!

Φουρκιώτη Κατερίνα – Ψυχολόγος ΑΠΘ

Msc στην Κλινική Ψυχολογία

 Cofounder & Writer at Psyminders

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Σκέψεις άσπρο μαύρο: μήπως ήρθε η στιγμή να διευρύνουμε την χρωματική παλέτα των εμπειριών μας; – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.

H ώρα είναι 17:30 το απόγευμα. Βάζω το κλειδί του σπιτιού μου στην εξώπορτα και ανοίγω με δύναμη και βιασύνη. Επιστρέφω από άλλη μία εξαντλητική μέρα στη δουλειά και το μόνο που με ανακουφίζει είναι η σκέψη πως λίγα βήματα πιο πέρα από την κατάλευκη βελέντζα μου στο χολ θα αντικρίσω μια μικρή και φουντωτή κατάξανθη τούφα να κινείται με ρυθμικό τρόπο δεξιά και αριστερά στο άκουσμα του ονόματός του.

Το όνομά του είναι «Marvel», που σημαίνει «Θαύμα», γιατί κάθε ζωάκι είναι ένα μικρό θαύμα για αυτόν τον υλιστικό κόσμο των ανθρώπων, είναι η δυνατότητά μας να γνωριστούμε ξανά με τον εαυτό μας και τη φύση. Είναι η δυνατότητα πρόσβασής μας σε έναν αλλιώτικο παράδεισο συναισθημάτων και το εισιτήριό μας να ξανασυστηθούμε με τις αξίες μας και τα ιδανικά μας.

Εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος ξεκίνησε να εξημερώνει τα ζώα με σκοπό τη συστηματική εκμετάλλευσή τους ή των αντίστοιχων αγαθών που αυτά του προσφέρουν σε ένα δευτερογενές επίπεδο, έχει αυτόκλητα αυτοανακηρυχθεί ως «ανώτερο» είδος.

Mια μεγάλη -δυστυχώς- μερίδα ανθρώπων εξακολουθούν να βιώνουν αυτό το συναίσθημα ανωτερότητας, το οποίο ενσωμάτωσαν μετέπειτα και στην ταυτότητά τους, σχεδόν σφετεριστικά, μετατρέποντας ένα επίθετο σε αναφαίρετό δικαίωμα τους να ασκούν εξουσία πάνω στις ζωές των ζώων. Δισεκατομμύρια ζώα σε ολόκληρο τον κόσμο υποφέρουν από την ανθρώπινη σκληρότητα, ματαιοδοξία και απληστία.

Αλήθεια, πόσο έχει διαβρωθεί η συνείδηση και η ηθική των ανθρώπων που αποφασίζουν να συμπεριφερθούν βίαια και κακοποιητικά απέναντι στα ζώα;

Πλήθος ερευνών στον κόσμο της εγκληματολογίας, αποδεικνύουν την ύπαρξη άμεσης συσχέτισης μεταξύ της παραβατικότητας και της εγκληματικότητας με την κακοποίηση των ζώων. Άνθρωποι που καταδικάστηκαν για φανερά ειδεχθείς εγκλήματα ή επιδόθηκαν σε ανάρμοστες και βίαιες συμπεριφορές εναντίων τρίτων, έχουν σχεδόν πάντα ως αφετηρία τους στο ιστορικό της παραβατικότητάς τους την εκδήλωση κακοποιητικών συμπεριφορών εναντίων οικόσιτων και μη ζώων.

Κι αν όλα αυτά ακούγονται τόσο υπερβολικά, γιατί υπάρχουν ακόμα όλοι αυτοί που σκορπούν το θάνατο σε χιλιάδες αθώες ψυχές; Πώς λέγονται εκείνοι που δηλητηριάζουν, φολιάζουν, κλωτσούν, απαγχονίζουν, πυροβολούν και βασανίζουν με οδυνηρό τρόπο όποιο αδέσποτο ζώο κάνει το λάθος να βρεθεί στο δρόμο τους και δεν λογοδοτούν ποτέ στη δικαιοσύνη για τα φρικτά εγκλήματά τους;

Και φυσικά μέσα στα πολλά πρόσωπα που παίρνει η κακοποίηση υπάρχουν πάντα και οι ασυνείδητοι. Όλοι αυτοί που εγκαταλείπουν τα ζώα τους με την πρώτη δυσκολία μόλις ενηλικιωθούν ή αρρωστήσουν. Άνθρωποι χωρίς ανθρωπιά, που δένουν σφιχτά μία σακούλα με νεογέννητα μωρά και την πετούν, δουλεύουν σε δημοτικά κυνοκομεία – κολαστήρια που λειτουργούν ως αποθήκες ψυχών, που δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να στερήσουν την τροφή και το νερό των ζώων εξαφανίζοντάς τα από όπου βρεθούν στο διάβα τους.

Ανέκαθεν απορούσα με την νοοτροπία των ανθρώπων που καθισμένοι στην ασφάλεια του καναπέ τους δεν έκαναν τίποτα για τον διπλανό τους αλλά ξόδευαν τόση ενέργεια και μίσος στον πόλεμο που αποφάσιζαν να κηρύξουν απέναντι σε όλους αυτούς που νοιάζονταν, δρούσαν και χάριζαν απλόχερα φροντίδα και αγάπη.

Ο Γάλλος μυθιστοριογράφος, Anatole France, είχε γράψει κάποτε το εξής: «Μέχρι να αγαπήσεις ένα ζώο, ένα κομμάτι της ψυχής σου δεν έχει αφυπνιστεί».

Προς μεγάλη ανακούφιση και ψυχική ανάταση της ανθρωπότητας, υπάρχουν ακόμα όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αντιστέκονται σθεναρά απέναντι στην κακία, στην ανοησία και στο παράλογο, υπερασπίζοντας με πράξεις το δικαίωμα κάθε πλάσματος να ζει με αξιοπρέπεια.  Άνθρωποι που δεν επιτρέπουν σε τίποτα να υπερκεράσει την ανθρωπιά τους και δεν είναι λίγες οι φορές  που το πληρώνουν ακριβά σε μια κοινωνία που πάσχει από αξίες.

Η επαφή με τα ζώα έχει θετικό αντίκτυπο στην ψυχολογία μας και αλλάζει τον τρόπο σκέψης μας. Τα ζώα προσφέρουν μια καταπραϋντική παρουσία και μια θετική απόσπαση από τις αρνητικές και ανησυχητικές σκέψεις ενώ παράλληλα δημιουργούν στον άνθρωπο ένα σταθερό περιβάλλον ασφάλειας σε περιόδους αναταράξεων.

Ο Samuel Corson, ένας από τους πρωτοπόρους στην εισαγωγή των ζώων στη θεραπεία με ψυχικά ασθενείς και ηλικιωμένους, διέθετε τα κατάλληλα αντανακλαστικά ώστε να αντιληφθεί σχεδόν αμέσως την ευεργετική παρουσία των ζώων σε ποικίλους τομείς της ζωής του ανθρώπου με έναν τρόπο που κάθε άλλο παρά καταχρηστικός ήταν.

Τα ζώα πλέον δεν αποτελούν προϊόν εκμετάλλευσης υπό ένα ωφελιμιστικό πρίσμα αλλά αντίθετα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη και την ευημερία του ανθρώπου.

Αυτό γίνεται πλέον αισθητό μέσα από τους όρους “animal assisted therapy “ ή “pet therapy” ή κοινώς θεραπεία μέσω των ζώων, που κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Οι συμπληρωματικές αυτές τεχνικές για τις ψυχικές παθήσεις αποτελούν μια επικουρική θεραπευτική μέθοδο όπου οι σκύλοι, οι γάτες, τα  άλογα ή ακόμα και τα ζώα φάρμας ή παραγωγής μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως θεραπευτικό μέσο.

Αυτού του είδους η θεραπεία χρησιμοποιείται επικουρικά σε άτομα με νοητικά προβλήματα (αυτισμό, σύνδρομο DOWN), συναισθηματικά διαταραχές, άτομα που πάσχουν από Alzheimer ή άνοια, ακόμα και για ασθενείς που πάσχουν από AIDS ή καρδιολογικά προβλήματα. Τα οφέλη από αυτή την επαφή είναι πολυδιάστατα με σωματικές ,ψυχικές και κοινωνικές προεκτάσεις.

Ο Samuel Corson είπε πως “Ο σκύλος είναι ο καλύτερος σου φίλος γιατί κουνάει την ουρά του και όχι την γλώσσα του”.

Τα πλάσματα αυτά βρίσκονται πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τους ανθρώπους γιατί είναι σε διαρκή επαφή με το συναίσθημά τους και γιατί κατέχουν το μεγαλείο να μπορούν να μοιράζουν εμπράκτως την αγάπη που διαθέτουν χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Το ανεκτίμητο αγαθό του να δίνεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα είναι σπάνιο αλλά αυτά τα πλάσματα το διαθέτουν και είναι αυτό ακριβώς που τα καθιστά λαμπρό παράδειγμα ακόμα και για «ανώτερα» είδη όπως ο άνθρωπος.

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Ζώα: Το κλειδί της Ανθρωπότητας για τον Παράδεισο – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.

 Εννοιολογώντας την αυτοεκτίμηση / Η έννοια της αυτοεκτίμησης μπορεί να οριστεί με ποικίλους τρόπους καθώς, ο καθένας μας την αντιλαμβάνεται με έναν μοναδικό τρόπο. Άρρηκτα συνδεδεμένη με τον τρόπο που αισθάνεται κανείς για τον εαυτό του (James, 2001) και τη γενική εκτίμηση σχετικά με την αξία του (Cooley, 2001). Είναι είτε θετική, εμπεριέχοντας την έννοια της αποδοχής, είτε αρνητική, με τάσεις αποδοκιμασίας. Πολλές φορές μπερδεύουμε την έννοια της αυτοεκτίμησης με την αυτοπεποίθηση ή την αυτοαποτελεσματικότητα. Βασική τους διαφορά είναι πως η αυτοεκτίμηση εμπεριέχει αξιολογικούς (τι αξίζω) χαρακτηρισμούς αναφορικά με τον εαυτό.

Οι ρίζες της αυτοεκτίμησης

Η αυτοεκτίμηση αρχίζει να διαμορφώνεται στα πρώτα χρόνια της παιδικής μας ηλικίας. Δεδομένου ότι η έννοια του εαυτού δεν είναι κάτι στατικό στο χρόνο αλλά εξελίσσεται, έτσι και η αυτοεκτίμηση συνεχίζει να «πλάθεται» τόσο στην εφηβεία όσο και στην ενήλικη ζωή. Οι σημαντικοί μας άλλοι όσο και τα περιβάλλοντα με τα οποία αλληλοεπιδρούμε, είναι σημαντικοί διαμορφωτές της. Ένα περιβάλλον που ενισχύει την αποδοχή, ισχυροποιεί τη θετική εικόνα για τον εαυτό, ενώ αντίθετα, ένα αποδοκιμαστικό περιβάλλον λειτουργεί αντίστροφα. Εξίσου σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της αυτοεκτίμησης, διαδραματίζουν οι αντιλήψεις που τρέφουν για τον εαυτό τους οι ίδιοι φροντιστές μας. Έχοντάς τους ως πρότυπα, εσωτερικεύουμε ασυνείδητα μια διαστρεβλωμένη εικόνα αυταξίας, την οποία είναι πολύ πιθανό να αναπαράγουμε στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και ως ενήλικες.

Πώς θα ενισχύσω την αυτοεκτίμησή μου ;

Προσδιορίζω τις αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό μου: Παρατηρώ τις σκέψεις μου και εντοπίζω εκείνες που ενισχύουν μια αρνητική στάση προς τον εαυτό. Για παράδειγμα, μπορεί να κάνω σκέψεις όπως «Δεν με θέλουν γιατί δεν αξίζω» ή «Δεν είμαι αρκετά έξυπνη/ος για να μπορέσω να πετύχω». Αφού εντοπίσω τις σκέψεις αυτοσαμποτάζ, αναρωτιέμαι: Υπάρχουν όντως στοιχεία που επιβεβαιώνουν αυτές τις πεποιθήσεις ; Ποια στοιχεία αποδεικνύουν το αντίθετο ;

Επικαλούμαι όλα όσα έχω πετύχει ως τώρα: Οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση τείνουν να εστιάζουν σε εκείνα που δεν έχουν καταφέρει. Όταν κατακλύζομαι από αρνητικές σκέψεις, ας αναλογιστώ: Τι έχω καταφέρει ως τώρα ; Τι είναι αυτό που με έκανε να τα καταφέρω ; Η ανάκληση των κατορθωμάτων και των στρατηγικών με τις οποίες κατάφερα να τα επιτύχω, θα οδηγήσουν σταδιακά σε μια πιο θετική στάση προς τον εαυτό.

Απομακρύνομαι από ανθρώπους που με κάνουν να αισθάνομαι άσχημα για εμένα: Υπάρχουν άνθρωποι που μας κάνουν να νιώθουμε ο εαυτός μας, που μας αποδέχονται και άλλοι με τους οποίους νιώθουμε λιγότερο εμείς. Το να παραμένω με ανθρώπους που με κάνουν να αισθάνομαι πραγματικά ο εαυτός μου είναι πολύ σημαντικό για την ανάπτυξη μιας θετικής αυτοεκτίμησης.

Μαθαίνω να οριοθετούμαι: Το «ΟΧΙ» είναι μια λέξη που εμπεριέχει αυτοπροστασία και υγιή οριοθέτηση. Το να με υπερασπίζομαι και να με περιφρουρώ επιδρά θετικά στην αυτοεκτίμησή μου.

Δίνω χώρο στα συναισθήματά μου: Το ατέρμονο κυνήγι στόχων οδηγεί στην τελειοθηρία, κάτι που ενισχύει την αρνητική αυτοεικόνα. Είναι οκ να μη νιώθω καλά με τον εαυτό μου κάθε στιγμή. Όλες και όλοι μας έχουμε στιγμές που δεν αισθανόμαστε καλά με εμάς. Η ευγένεια και η επιείκεια προς τον εαυτό είναι το σημαντικότερο βήμα για την κατάκτηση της αυτοεκτίμησης.

Βίκη Παππά – Ψυχολόγος ΑΠΘ

MBA

 Cofounder & Writer at Psyminders

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Πώς θα ενισχύσω την αυτοεκτίμησή μου; – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.

Πριν ζητήσουμε από τους άλλους να είναι αυθεντικοί απέναντί μας, ας αναρωτηθούμε: Εμείς λέμε στον εαυτό μας την αλήθεια; Στη ζωή μας καταφέρνουμε να γίνουμε οι καλύτεροι σκηνοθέτες, ενσαρκώνοντας  ρόλους βασισμένους σε καλοστημένα ψέματα, με πλοκή που κόβει την ανάσα.   

Πράξη πρώτη: «Οι άλλοι φταίνε». Οι κακοί, οι αχάριστοι, οι τοξικοί, οι ναρκισσιστές, οι ανάξιοι, οι υποκριτές. Αυτοί οι άλλοι, είναι εκείνοι που μας βολεύει να κοσμούμε με διάφορα ευφάνταστα επίθετα για να δικαιολογήσουμε τη ζωή που ΔΕΝ μας αφήνουν να ζήσουμε. Φέρε στο μυαλό σου καταστάσεις και συνθήκες στις οποίες εμπλέκονται εσύ και άλλοι και αναλογίσου: Πόσες φορές αναλαμβάνεις την ευθύνη για τον εαυτό σου ; Έχουμε μάθει να λέμε ψέματα γιατί έχουμε μάθει πως κάποιος άλλος θα φταίει. Όσοι κακοί, αχάριστοι, τοξικοί, ναρκισσιστές, ανάξιοι, υποκριτές και αν υπάρχουν, την ευθύνη για τον εαυτό μου την έχω ΜΟΝΟ εγώ και οφείλω να με προστατεύσω. Οι άλλοι είμαι εγώ. Είναι ο καθρέφτης των δικών μου ανασφαλειών και φόβων που φορά παρωπίδες αρνούμενος να κοιτάξει κατάματα την ευθύνη των πράξεών του.

Πράξη δεύτερη: «Δεν μπορώ να πω ΌΧΙ». Αν και από πολύ μικροί εξοικειωνόμαστε με τη λέξη «όχι», δεν έχουμε καταφέρει ως ενήλικες να εννοιολογήσουμε την πολύτιμη αξία του. Βασικά συστατικά στοιχεία της λέξης ΟΧΙ είναι ο αυτοσεβασμός, η αυτοπροστασία, η οριοθέτηση και η αγάπη. Αρνούμαστε συστηματικά να καταλάβουμε πως δεν μπορούμε να είμαστε απεριόριστα διαθέσιμοι πως δεν μπορούμε να δώσουμε κάτι το οποίο δεν έχουμε. Το ΌΧΙ είναι οριοθέτηση και είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε να το λέμε τόσο στους άλλους όσο και στον ίδιο μας τον εαυτό.

Πράξη τρίτη: «Όταν αλλάξουν τα πράγματα, θα…». Συχνά κάνουμε το λάθος να πιστεύουμε πως οι κακοτυχίες στη ζωή μας οφείλονται σε ένα μεγάλο βαθμό σε εξωγενείς παράγοντες: άλλοι τους βαφτίζουν κακοτυχία, άλλοι συμπαντική ενέργεια, άλλοι κακό timing. Φυσικά και πολλοί εξωγενείς παράγοντες παρεμβαίνουν στα σχέδιά μας τροποποιώντας την πορεία τους, τι γίνεται όμως όταν ολόκληρα όνειρα βασίζονται στο πότε θα αλλάξουν τα πράγματα ; Τα πράγματα αλλάζουν μόνο όταν αλλάζουμε εμείς. Και όχι γιατί αλλάζουν τα πράγματα, αλλά γιατί αλλάζει ο τρόπος που εμείς τα ερμηνεύουμε και αποφασίσουμε το κατά πόσο θα επηρεάσουν τη ζωή μας.

Πράξη τέταρτη: «Όλα κοστίζουν». Οι δικαιολογίες που επικαλούμαστε προκειμένου να αναβάλλουμε την προσωπική μας ανάπτυξη και την καλυτέρευση του εαυτού μας είναι εντυπωσιακά ευφάνταστες! Πολλοί άνθρωποι συγχέουν δύο έννοιες φαινομενικά όμοιες, όμως πολύ διαφορετικές στη βάση τους: το επείγον και το σημαντικό. Δεν έχουμε καταλάβει κάτι πολύ απλό: Όσο τείνουμε να αναβάλλουμε τα σημαντικά, τόσο αυξάνουμε την πιθανότητα να έρθουμε αντιμέτωποι με τα επείγοντα. Έχουμε χρήματα, ενέργεια, διάθεση, χρόνο να σπαταλούμε σε υλικά αγαθά και ασχολίες που μας προσφέρουν εφήμερη ευτυχία και ικανοποίηση. Πόσο μεριμνούμε όμως για την ψυχική μας υγεία και την προσωπική μας εξέλιξη ; Και ποιο είναι τελικά αυτό που θα μας κοστίσει περισσότερο ;

Πράξη πέμπτη: «Δεν θα σε συγχωρήσω ΠΟΤΕ!» Μέσα σε αυτό το μεγάλο ψέμα, ας διακρίνουμε ορισμένες αλήθειες: Συγχώρεση δε σημαίνει κερδίζει ο άλλος και χάνω εγώ ή αρνούμαι τα δυσάρεστα συναισθήματά μου. Δε σημαίνει ξεχνώ το παρελθόν. Σημαίνει απελευθερώνομαι από τη συμπεριφορά που μού προκάλεσε πόνο, σημαίνει αποδέχομαι τις αδυναμίες του άλλου. Σημαίνει λύτρωση. Σημαίνει κάθαρση. Η συγχώρεση είναι ένα από τα πολυτιμότερα δώρα που μπορώ να κάνω στον εαυτό μου για τον εξής απλό λόγο: συγχωρώντας έχω κερδίσει μία ευτυχέστερη εκδοχή του εαυτού μου!

Τελευταία πράξη: Η παράσταση στα ψέματα που λες στον εαυτό σου έχει πια ξεπουλήσει! Ήρθε η στιγμή να αλλάξεις σενάριο, διεκδικώντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ζωής σου, αναλογιζόμενος το εξής: Πόσο θα μου στοιχίσει εάν δεν αναμετρηθώ με τις δικές μου αλήθειες ;

Βίκη Παππά – Ψυχολόγος ΑΠΘ

MBA

 Cofounder & Writer at Psyminders

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Τα μεγαλύτερα ψέματα τα λέμε στον ίδιο μας τον εαυτό – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.

Εν έτει 2021, 33.000 ανήλικα κορίτσια εξαναγκάζονται σε γάμο. Μια στις τρεις γυναίκες είναι επιζήσασα έμφυλης βίας!100.320.000 κορίτσια δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση μέχρι σήμερα. Λίγοτερο από το 25% των βουλευτών στο Κοινοβούλιο είναι γυναίκες, ενώ μόνο το 7% των παγκόσμιων ηγετών είναι γυναίκες!

Το φύλο μοιάζει, λοιπόν, σαν ένα καλοστημένο σενάριο! Η γυναίκα παρουσιάζεται ως μητέρα, σύζυγος, φροντίστρια και νοικοκυρά, άλλοτε ως δοτική, ευαίσθητη και παθητική και άλλοτε ως γκρινιάρα, αχάριστη, αδίστακτη και άσπλαχνη. Μια γυναίκα που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του ανδρικού κοινού φέρει συχνά την ταμπέλα του ανδρόγυνου, της λεσβίας, της γεροντοκόρης, ίσως και της τρελής! Μάλιστα, ο ιδεατός γυναικείος ρόλος συμβαδίζει με την τέλεια ισορροπία τόσο στην εμφάνιση όσο και στην προσωπικότητα έχοντας ως κεντρικό πυρήνα σύγκρισης το ανδρικό κοινό. Μια γυναίκα εξάλλου δικαιούται να φέρει λόγο, αρκεί να τον εκφέρει όποτε βολεύει τον άνδρα που έχει απέναντι της!

Δυστυχώς, μέχρι σήμερα τα στερεότυπα για το γυναικείο φύλο συντηρούνται και συσκοτίζουν το οπτικό πεδίο των επιλογών που έχουν στην διάθεση τους οι γυναίκες. Η κοινωνική επίκριση για την εικόνα σώματος,την σεξουαλικότητα και την μητρότητα επιβεβαιώνει την ιδέα ότι η κοινωνία δικαίουται να έχει λόγο για την ζωή της. Όμως εάν το καλοσκεφτούμε, η βάση του προβλήματος έγκειται στην αναντίρρητη αποδοχή αυτής της ιδέας από εμάς.

Το φύλο μοιάζει λοιπόν σαν ένα καλοστημένο σενάριο. Αναρωτηθείτε, όμως, για την δική σας ζωή ποιος επιλέγετε να είναι ο σεναριογράφος;

Την φετινή χρονιά οι γυναίκες ανέλαβαν να αλλάξουν το σενάριο και όχι μόνο για την δική τους ζωή! Επέλεξαν να προκαλέσουν το στερεότυπο της παθητικής γυναίκας, του θύματος, και είχαν την τόλμη να μοιραστούν τα τραύματα τους με όλο τον κόσμο με την ελπίδα να μην βιώσει καμιά γυναίκα αυτές τις αποτρόπαιες πράξεις ξανά, αλλά και με την προσμονή να φέρουν στο εδώλιο τους θύτες και να τους αποκαθηλώσουν από το βάθρο της παντοδυναμίας τους.

Πόση ευγνωμοσύνη και θαυμασμό αισθανόμαστε για όλες αυτές τις γυναίκες που δεν φοβήθηκαν τις ταμπέλες και τον στιγματισμό; Πόση ελπίδα και κουράγιο μας έδωσαν, καθώς αποτέλεσαν το φωτεινό παράδειγμα ότι οι ταμπέλες αποτινάσσονται, όταν εμείς οι ίδιες τις αποτινάσσουμε πρώτα από πάνω μας!

Γιατί τώρα… αναρωτήθηκαν πολλοί. Ίσως γιατί τώρα σταματήσαμε να εκλογικεύουμε το απαράδεκτο. Ίσως γιατί τώρα πια αγανακτήσαμε με τις μάσκες και επιλέξαμε να αποκαλύψουμε την αλήθεια, όσο ωμή και δυσάρεστη είναι. Επιλέξαμε να υπερπηδήσουμε το στερεότυπο του θύματος και να στρέψουμε την προσοχή μας προς την αλληλεγγύη,την συμπόνοια και την αλληλοστήριξη δημιουργώντας το παγκόσμιο κίνημα #MeToo .

Αναρωτηθείτε πόσες κοινές εμπειρίες μπορεί να βιώνουμε καθημερινά ως γυναίκες; Θυμηθείτε την τελευταία φορά που σας στραβοκοίταξαν ή σας επέκριναν επειδή ακολουθήσατε το μονοπάτι που πρόσταζε η καρδιά σας και όχι την πεπατημένη οδό…Ανακαλέστε την τελευταία φορά που σας παρότρυναν να μην ανακατεύεστε με τις ανδρικές υποθέσεις… ‘Αραγε πόσες φορές αισθανθήκατε διαφορετική, οργισμένη ή αδικημένη; Πόσα #MeToo χωράνε στην δική σας ζωή;

Μια μεταπόπιση είναι ικανή να επιφέρει αλυσιδωτές αλλαγές σε ένα σύστημα! Ήρθε η στιγμή, λοιπόν, να αποτινάξουμε το πέπλο του φόβου και της παθητικότητας από πάνω μας. Ήρθε η στιγμή να έρθουμε αντιμέτωπες με κάθε πρόκληση που μας εμποδίζει να νιώσουμε ο εαυτός μας!

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Μαχάτμα Γκάντι: «Ας γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο!» Ας επιλέξουμε να μιλήσουμε, να διεκδικήσουμε, να ενεργήσουμε και να υποστηρίξουμε όσους προασπίζουν τα γυναικεία δικαιώματα! Εξάλλου, ας μην λησμονούμε ότι όταν μια γυναίκα υποστηρίζει τον εαυτό της, υποστηρίζει όλες τις γυναίκες του κόσμου!

Εάν μου ζητούσαν να περιγράψω μια γυναίκα με μια λέξη θα ήταν αγωνίστρια! Αγωνίστρια για να φέρει εις πέρας όλα τα βάρη που της φορτώνει  η κοινωνία μέχρι σήμερα. Αγωνίστρια όμως και για την ζωή της! Παρότι η λέξη αυτή μοιάζει να αναγνωρίζει την δύναμη, το θάρρος και το σθένος των γυναικών, θα προτιμούσα να ζήσω την ημέρα που θα ξυπνήσω και οι γυναίκες δεν θα χρειάζεται να αγωνίζονται για τα αυτονόητα, αλλά να απολαμβάνουν τους καρπούς των προσπαθειών τους!

Φουρκιώτη Κατερίνα – Ψυχολόγος ΑΠΘ

Msc στην Κλινική Ψυχολογία

 Cofounder & Writer at Psyminders

Για περισσότερα άρθρα από The Psyminders πατήστε εδώ!

The post Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.

Το παραπάνω σενάριο θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα από εμάς και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του λεγόμενου «mobbing».

Τι είναι λοιπόν mobbing ;

O όρος «mobbing» προέρχεται από την αγγλική λέξη «mob» που σημαίνει επιτίθεμαι, περικυκλώνω, ενοχλώ και ορίζεται ως η κάθε επαναλαμβανόμενη καταχρηστική συµπεριφορά που εκδηλώνεται µε λόγια, πράξεις, γραπτά µηνύµατα και µπορεί να βλάψει την προσωπικότητα, την αξιοπρέπεια, τη σωµατική ή την ψυχική ακεραιότητα του ατόµου, να θέσει σε κίνδυνο την εργασία του ή να διαταράξει το εργασιακό κλίµα (Namie G., 2003).

Πρόκειται για συνεχή άσκηση ψυχολογικής βίας και εργασιακής κακομεταχείρισης με στόχο  τη διαμόρφωση ταπεινωτικού και εχθρικού εργασιακού περιβάλλοντος, προσβάλλοντας την προσωπικότητα του εργαζομένου και προκαλώντας ένα κλίμα «ψυχολογικής τρομοκρατίας» που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε συναισθηματική κόπωση (burnout).

Πώς εκδηλώνεται το mobbing:

• Γελοιοποίηση εργαζομένου-ων
• Περιθωριοποίηση, απομόνωση, εξαίρεση από τις δραστηριότητες του οργανισμού
• Λιγότερη αμοιβή σε σχέση με άλλους εργαζόμενους
• Ανάθεση καθηκόντων άσχετων με τις δεξιότητες-ικανότητες για τις οποίες έχεις προσληφθεί
• Προσβολές, αβάσιμες κατηγορίες, εξευτελισμός, διαστρέβλωση αλήθειας σχετικά με καταστάσεις που αφορούν την εργασία
• Έλλειψη ενημέρωση σχετικά με εξελίξεις/πληροφορίες που αφορούν τη εργασία σου  
•  Υπερβολική επιβάρυνση με εργασιακά καθήκοντα ή/και λογοκρισία σχετικά με την εργασία
• Απειλές σχετικά με τη σωματική ακεραιότητα του εργαζομένου

Πώς επηρεάζεται η ψυχική υγεία του εργαζομένου ;

Οι επιπτώσεις της ηθικής παρενόχλησης δεν επηρεάζουν μόνο το τον εργαζόμενο ως μονάδα αλλά και τον ίδιο τον οργανισμό. Όσον αφορά το άτομο, συχνά εκδηλώνει έντονο στρες αλλά και συναισθηματική δυσφορία, μπορεί να εκδηλώσει συμπεριφορές ευερεθιστότητας, να δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί και να επικοινωνήσει ορθά. Ακόμη, μπορεί να βιώσει συναισθήματα αποτυχίας, μειονεξίας, παραίτησης, ενοχής, ντροπής και ανικανότητας. Πολλές φορές, προκειμένου να μειώσει τη συναισθηματική ένταση που προκαλείται από την συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση που βιώνει στο εργασιακό περιβάλλον, μπορεί να προβεί και σε καταχρηστικές συμπεριφορές (αλκοόλ, κάπνισμα, τζόγος κλπ.).

Όσον αφορά τις επιπτώσεις στον οργανισμό, συχνά παρατηρείται συστηματική απουσία από την εργασία και σημαντική μείωση της εργασιακής δέσμευσης, χαμηλή αποδοτικότητα των εργαζομένων, αδυναμία λήψης αποφάσεων και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και αύξηση των εργατικών ατυχημάτων.

Η ηθική παρενόχληση είναι ένα φαινόμενο πολυσύνθετο καθώς περιλαμβάνει τη δράση πολλών ατόμων και εξαρτάται από τη δυναμική του κάθε οργανισμού. Η φύση του συγκεκριμένου εργασιακού κινδύνου καθιστά την αντιμετώπισή του αρκετά περίπλοκη, καθώς συχνά ξεφεύγει από τη δράση δυο ή τριών ατόμων και γιατί εύκολα οι ρόλοι «θύτη» – «θύματος» εύκολα αντιστρέφονται! Η επίγνωση σχετικά με τα δικαιώματα και το ευρύτερο νομικό πλαίσιο είναι ζωτικής σημασίας για την προστασία του εργαζομένου. Ας μην ξεχνάμε πως η «φωνή» της αλλαγής είμαστε εμείς!

Βίκη Παππά, Ψυχολόγος Α.Π.Θ., MBA,

 Cofounder & Writer at Psyminders

Για περισσότερα άρθρα από The Psyminders πατήστε εδώ!

The post Mobbing: Η τοξικότητα του εργασιακού χώρου – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.