Φυσικά αυτό το κεφάλαιο αντλήθηκε τελικά από ίδιους πόρους του Δήμου (εκτός από ένα τιμολόγιο συμμετοχής των 35.000,00 ευρώ στην αρχή) καθώς δεν τηρήθηκαν τα χρονοδιαγράμματα και ο Δήμος έχασε το δικαίωμα συμμετοχής στο Πρόγραμμα Στήριξης. Η μεταφορά των άστεγων ζώων στις νέες εγκαταστάσεις έγινε λίγους μήνες πριν τις Δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2010, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί το έργο, χωρίς να υπάρχει πρωτόκολλο παραλαβής και χωρίς βέβαια να υπάρχει άδεια λειτουργίας, πόσο μάλλον άδεια ίδρυσης. Οι φωτογραφίες είναι του 2012.

Μέχρι τότε τα άστεγα ζώα της πόλης εγκλειόταν μόνιμα στις εγκαταστάσεις των παλιών σφαγείων (δίπλα στην Εμποροπανήγυρη στον Πέλεκα) αρκετά κοντά στην πόλη. Εντός του χώρου είχε μεγάλα κουμάσια που μπορούσαν να χωρέσουν μέχρι και 20 σκύλους το καθένα, και πολλούς σκύλους “χύμα” στον “αύλειο” χώρο, χωρίς δάπεδο με το χώμα παντού ποτισμένο για χρόνια με το αίμα παραγωγικών ζώων και ακαθαρσίες. Είχαν διαμορφωθεί και λίγα δωματιάκια που “φιλοξενούσαν” κουτάβια, παράλυτα, άρρωστα κλπ. Από τέτοιες εγκαταστάσεις, βέβαια, δεν μπορούσε να λείπει και ο “λάκκος” όπου έπεφταν ακαθαρσίες και πτώματα – σαν τον λάκκο που δημιουργήθηκε πίσω από τις εγκαταστάσεις των νέων,  ευρωπαϊκών προδιαγραφών, εγκαταστάσεων για τον ίδιο σκοπό και υπάρχει μέχρι και σήμερα. Η μόνη διαφορά πως εδώ και κάποια χρόνια τα πτώματα (θέλω να πιστεύω όλα) πηγαίνουν για αποτέφρωση με σύμβαση σε ιδιώτη.

Ο χώρος των παλαιών σφαγείων παραχωρήθηκε λίγο πριν το 2000 από τον τότε Δήμαρχο κ. Αμοιρίδη, μετά από πρωτοβουλία και πιέσεις του κ. Δανιηλίδη, στο Σωματείο Άργος με επιδότηση για την διαχείρισή του, τότε, το ποσό των 70.000,00 περίπου ευρώ κατ’ έτος. Δηλαδή το σωματείο Άργος έπαιρνε 70.000 ευρώ περίπου κάθε χρόνο, και για επτά χρόνια, για να λειτουργεί το πρόγραμμα.

Η διαχείριση αυτή αφαιρέθηκε από το σωματείο Άργος όταν εκλέχθηκε για πρώτη φορά ο κ. Χιονίδης Δήμαρχος τον Νοέμβριο του 2010 καθώς το τοπίο με την διαχείριση των σχεδόν 500.000,00 ευρώ από τον προϋπολογισμό του Δήμου που αναλώθηκαν εκείνη την επταετία για την φροντίδα του κυνοκομείου στα παλιά σφαγεία ήταν αρκετά ομιχλώδες. Αυτή η ομίχλη δεν διαλύθηκε ποτέ στην ουσία καθώς ο Δήμος υπαναχώρησε και δεν προχώρησε σε διώξεις, καθώς δεν είχαν παραδοθεί, τουλάχιστον για δύο χρόνια μετά ακόμη, παραστατικά και απολογισμοί από το σωματείο. 

Άγνωστος παραμένει μέχρι και σήμερα ο αριθμός των ζώων που ήταν έγκλειστα στις παλιές εγκαταστάσεις. Οι κακές γλώσσες μιλούν για 250 και πλέον σκύλους. Στις νέες εγκαταστάσεις μεταφέρθηκαν περίπου 60. Τί απέγιναν άραγε οι υπόλοιποι σκύλοι αφού δεν κατέκλυσαν τους δρόμους της πόλης;; 

Βέβαια, στην ουσία το μόνο που άλλαξε με την αφαίρεση της διαχείρισης ήταν οι τσέπες για τα λεφτά, τα οποία πλέον διαχειριζόταν η Ολυμπιακή Αναπτυξιακή με πρόεδρο τον κ. Σατραζέμη. Κατά τα άλλα το σκηνικό παρέμεινε ίδιο καθώς παρέμειναν οι ίδιοι υπάλληλοι που ήταν ορισμένοι από το Σωματείο Άργος μέχρι που οι δύο συνταξιοδοτήθηκαν και ο ένας μονιμοποιήθηκε στον Δήμο Κατερίνης ως υπάλληλος καθαριότητας και παρέμεινε στο κυνοκομείο, έως και την ημέρα που το Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης έκανε την κατάληψη. Οπότε δεν άλλαξαν και οι τακτικές. Ο λάκκος για τα λύματα και τα πτώματα εκεί στην θέση του, οι ταΐστρες λαμαρίνα σκουριασμένη του γνωστού μας σιδερά και οι ποτίστρες πλαστικοί κουβάδες από χρώματα και, μέχρι πριν κάποια χρόνια, τρεις με τέσσερις σκύλοι σε κάθε κελί των ΟΚΤΩ τετραγωνικών, χωρίς αυλισμούς, χωρίς κοινωνικοποίηση και ασυλοποιημένοι. Και, βέβαια, με υιοθεσίες “ήρθε ο τάδε και πήρε δύο σκυλιά”. Κρατάω στο αρχείο μου αρκετά τέτοια σημειώματα από το προσωπικό εκείνης της εποχής. 

Και, βέβαια, οι 70.000,00 ευρώ έγιναν 120.000,00 για να καλύπτουν “τρύπες” στον προϋπολογισμό. Στειρώσεις μέχρι και πρόπερσι που άλλαξαν οι κτηνίατροι περίπου 40-50 τον χρόνο με τα έξοδα νοσηλείας κατά το μεγαλύτερο μέρος να καλύπτονται από φιλόζωους δημότες ή να απαιτούνται από το συμμετέχω ακόμη και για θεραπείες ζώων που βρισκόταν εντός κυνοκομείου. και αυτό οφείλω να το αναγνωρίσω στην κ. Μακρίδου. Άλλαξε κτηνιάτρους και οι στειρώσεις ξεπέρασαν έως σήμερα τις 1300 σε μόνο δύο χρόνια και κάτι. Πέραν των περιστατικών που εξυπηρετήθηκαν, τα έκτακτα χειρουργεία κλπ. Μην ξεχάσω να αναφέρω πως έπεσε και τσιμέντο εκεί που ήταν τα χαλίκια. Με εικονικά φρεάτια. Σχάρα επάνω χώμα από κάτω στα πέντε εκατοστά. Αυτά πρέπει να τα αναγνωρίσουμε ως βελτίωση. Δείγμα προϋπολογισμού από την εποχή των κ. Σατραζέμη, Μπουρονίκου, Βαϊνά, τυχαίο δείγμα από το αρχείο μου, στη φωτό που ακολουθεί. 

Ο ρόλος της κτηνιατρικής υπηρεσίας γενικώς άφαντος ουσιαστικά, κατά βάση κατευθυνόμενος από τους καλούς συνεργάτες του παρελθόντος και μόνο διοικητικός. Παριστάνουν την πολεοδομία όταν καλούνται για την έκδοση άδειας λειτουργίας και ίσως βάζουν και πρόστιμα. Και οι επισκέψεις πάντα με προειδοποίηση για να καθαριστεί καλά ένα διήμερο ο χώρος και να μείνουν ατάιστοι οι σκύλοι για να μην λερώσουν. Έτσι γίνονται αυτά. Με συνεννόηση, όπως είπε στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο ο αντιδήμαρχος κ. Φιλοκώστας. Πίσω από κλειστές πόρτες με συμφωνίες και κέρδος εκατέρωθεν. Δυστυχώς για τον κ. Φιλοκώστα εμείς θα παραμείνουμε “μικροί, άμαθοι και άμισθοι” ερασιτέχνες αλλά πάντα μαχητές.

Δεν θα μιλήσω για τις προσπάθειές μου, και των άλλων εθελοντών, του Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης. Ο έχων νου γνωρίζει. Άλλωστε τα πρωτόκολλα στον Δήμο είναι διαθέσιμα σε κάθε δημότη, εφόσον τα ζητήσει, και οι μηνύσεις και οι καταγγελίες επίσης. Περσινά ξινά σταφύλια. Όλα τα παραπάνω. Θα περάσω στο σήμερα με μία μόνο σχετική δήλωση:

Το Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης ποτέ δεν εισέπραξε για την προσφορά του χρήματα και πάντα υπογράφει αυτά που λέει. Και από το 2011 με ΑΠ 599 υφίσταται ως φορέας (χωρίς να μαγειρεύει βιβλία και εκλογές για το νομότυπο της κατάστασης) ακόμη κι αν επιμένει να μην το αναγνωρίζει η κ. Μακρίδου (αναζητήστε βίντεο από το πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο). Κι όμως υπάρχει κ. Μακρίδου. Υφίσταται μία δεκαετία ως νομικό πρόσωπο και με ουσιαστική δράση σε όλα τα πεδία, πάντα και με έγγραφα, πάντα και με χαμαλίκι. Αλλά δεν “μαζεύει” ζώα για να “φεύγουνε” όπως είπατε στην μία και μοναδική μας συνάντηση όταν ανέφερα ονόματα πολιτών που είχαν κλειδιά από το κυνοκομείο και έπαιρναν ανεξέλεγκτα ζώα από μέσα για “υιοθεσίες”  (δεν είμασταν μόνες στο γραφείο: “εμάς μας νοιάζει να φεύγουνε από δω, βγάλε λεφτά, κάνε ό,τι θες, εμάς μας ενδιαφέρει να φεύγουνε”). Το Συμμετέχω δεν “τα βρίσκει” με κανέναν και δεν κάνει εκπτώσεις στην φροντίδα των ζώων. 

Από το Σεπτέμβριο του 2019 έως και σήμερα έχουν κατατεθεί στον Δήμο έκθεση αυτοψίας με προτάσεις για τις διορθώσεις, αίτηση με μελέτη για την δημιουργία και λειτουργία δημοτικού κτηνιατρείου και προτάσεις για την διοικητική ανάπτυξη και εύρρυθμη λειτουργία του προγράμματος, καθώς και μία πρόσφατη αίτηση για παροχή τροφών για την σίτιση των μόνιμων φιλοξενιών και βοήθεια σε οικογένειες που φροντίζουν άστεγα ζώα. Απάντηση γραπτή δεν έχει δοθεί σε καμμία. Μόνο κάποιες προφορικές διαβεβαιώσεις από τον πρώην υπεύθυνο αντιδήμαρχο της νυν διοίκησης κ. Τσιαλό. Και, φυσικά, καμία σχετική συζήτηση δεν έγινε ποτέ σε καμία επιτροπή. Κανένα εγγειοβελτιωτικό έργο στο κυνοκομείο, καμμία αλλαγή στους ανευθυνο-υπεύθυνους χαλίφηδες επίσης. 

Καμμία συνεργασία δεν υπήρξε και καμμία σχετική ερώτηση ή συζήτηση δεν έγινε επίσημα με το Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης για τις ταΐστρες που τοποθετήθηκαν στον αστικό ιστό και την επιλογή των σημείων τοποθέτησης. Δεν ξέρω ποιά φιλοζωικά σωματεία εννοούν τα σχετικά δελτία τύπου του Δήμου. Οι αντιρρήσεις μου σχετικά εκφράστηκαν και διατυπώθηκαν πολλάκις τα τελευταία δέκα χρόνια. 

Άνοιξε όμως η σελίδα του Δήμου για το πρόγραμμα, εκδόθηκε ένα φυλλάδιο για να διανεμηθεί και τουλάχιστον έγιναν κάποιες προσπάθειες επικοινωνιακές. Αυτό είναι μία φιλότιμη προσπάθεια αλλά δεν θα λέμε μπράβο για τα αυτονόητα που έπρεπε να έχουν γίνει χθες. Τα ζώα στον δρόμο και το κυνοκομείο;; Σαν και πρώτα…

Δεν κρεμάς πίνακες στους τοίχους πριν σοβατίσεις.

Αναμένουμε με αγωνία το Δελτίο Τύπου του κ. Φιλοκώστα από πλευράς Δήμου, το οποίο δεσμεύτηκε ότι θα αναρτήσει την Τρίτη, και την παρέμβαση από πλευράς εισαγγελίας και κάθε αρμόδιας υπηρεσίας σχετικά με την κατάσταση των ζώων στο κυνοκομείο, την ασυλοποίηση όλο και περισσότερων ζώων και  τον χθεσινό θάνατο άστεγου ζώου για το οποίο ο Δήμος ήταν ενήμερος τουλάχιστον από τον Μάιο του τρέχοντος έτους από ρίξη ανευρύσματος αορτής λόγω ασκίτη και διροφιλαρίωσης. Αυτή είναι μία υπόθεση που δεν θα αρχειοθετηθεί και είμαι περίεργη να δω ποιόν θα πετάξει ο Δήμος στους λύκους….

The post Κυνοκομείο Κατερίνης: ένα μικρό ιστορικό επί των …πρακτικών – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

Δεν θα επιδιώξω συνάντηση μαζί του ούτε ως Πρόεδρος του Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης, ούτε ως μέλος της Πενταμελούς. Η εποχή που ως εκπρόσωπος των αστέγων ζώων επιδίωκα την εξασφάλιση επικοινωνίας και συνεργασίας με οποιονδήποτε αιρετό στην συγκεκριμένη θέση κλείνει καθώς οι απόψεις μου έχουν αλλάξει ριζικά σχετικά. 

Το ζήτημα της διαχείρισης των άστεγων ζώων δεν θα επιλυθεί ποτέ εάν δεν λειτουργήσει αυτόνομα και ανεξάρτητα από αιρετούς, ειδικά όταν οι αιρετοί αμφισβητούν την ίδια τους την ικανότητα επίλυσης του θέματος, όπως πρόσφατα έκανε ο κ. Νταντάμης ως επισκέπτης στην συνεδρίαση της Πενταμελούς.

Απευθύνω όμως στον κ. Φιλοκώστα τα παρακάτω ως το Α σε ένα αλφάβητο το οποίο για να διδαχθεί χρειάζεται πολύ περισσότερα από τις θεωρίες πρώην και νυν εμπλεκομένων ή/και φιλοδοξούντων…

Από τη στιγμή που ως κοινωνία βάλαμε τον σκύλο στην ζωή μας και τα σπίτια μας, και αποφασίσαμε  να “παρέμβουμε” στην φύση κάνοντας επιλεκτικές αναπαραγωγές με βάση τις ανάγκες μας (κυνήγι, προστασία, συντροφιά, ιχνηλασία κτλ), είμαστε υποχρεωμένοι, ηθικά και ουσιαστικά, να αναγνωρίζουμε ότι είναι δική μας ευθύνη να του παρέχουμε ασφάλεια, προστασία και ευζωία, ως ελάχιστη ανταπόδοση στην προσφορά του.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΚΥΛΟΣ δεν μπορεί πλέον να επιβιώσει χωρίς τον άνθρωπο. Και επιβάλλεται κατάλληλη αξιολόγηση, προσεκτικός σχεδιασμός και μεθόδευση, με πρακτικούς άμεσους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους, εφαρμόσιμους στόχους, οι οποίοι θα προσαρμόζονται δυναμικά, και σε σταθερή βάση για να κατακτηθεί η κορυφή και να υπάρξουν αποτελέσματα.

Και είναι απόλυτα βέβαιο πως οι διαδημοτικές φυλακές και οι παραδόπιστοι κάθε άλλο παρά θα συμβάλλουν σε οποιαδήποτε επίτευξη με σεβασμό στα ζώα.

Αν δεν υπάρξει διάθεση για αλλαγή προοπτικής και προσέγγισης του ζητούμενου, θεωρητικά και πρακτικά, αν δεν υπάρξει αποδοχή νέων τρόπων σκέψης και δράσης (μιας και οι παλιοί τρόποι που όλοι δοκιμάσαμε απέτυχαν παταγωδώς και το αποδεικνύει η σημερινή εικόνα της πόλης) δεν θα  φτάσουμε ποτέ, έστω και σκαλί – σκαλί,  έστω και βήμα – βήμα, στην κορυφή:

Μια πόλη στην οποία, θα αγωνιστούμε αιρετοί και μη, με ενεργή συμμετοχή, δράσεις και συνεργασία ώστε να καταφέρουμε οι κηδεμόνες σκύλων να φροντίζουν τους τετράποδους φίλους τους ως αναπόσπαστο μέλος της οικογένειας τους, να εφαρμόζουν τον νόμο και τους κανόνες ευζωίας, και να σέβονται τις ανάγκες του ζώου. Μια πόλη στην οποία οι δημότες  δεν θα εγκαταλείπουν, δεν θα επιτρέπουν άσκοπες γέννες, μια πόλη στην οποία δεν θα υπάρχουν άστεγα ζώα χωρίς φροντίδα, να γεννούν, να αρρωσταίνουν, να κακοποιούνται, να διώκονται, να τραυματίζονται, τραυματίζοντας ταυτόχρονα τα μάτια και τις ψυχές των παιδιών μας.

Αυτή η αλλαγή είναι κυρίως χρέος των εθελοντών, οι οποίοι κατάφεραν, δυστυχώς, με τις εμπάθειες και τα σκιώδη κίνητρα να βρίσκονται σε θέση να μάχονται με εαυτούς, με ιθύνοντες και με συμπολίτες με ίχνος διάθεσης συνεργασίας και αξιοσημείωτη μικρότητα. 

Για να αλλάξουμε προοπτική και οπτική, και να καταφέρουμε να λειτουργήσουμε χωρίς προκατάληψη και να δώσουμε επίσης δεύτερη ευκαιρία ο ένας στον άλλο, καθώς μόνο με αυτή την προϋπόθεση θα μπορέσουμε να λειτουργήσουμε ενωμένα και οργανωμένα, θα πρέπει να κάνουμε αυτό που οι επιστήμονες αποκαλούν συναπτικό κλάδεμα. Να σπάσουμε και να διαγράψουμε τις παλιές συνδέσεις που έχουμε καλλιεργήσει στον εγκέφαλό μας, εμμένοντας στον ίδιο στείρο τρόπο σκέψης και δράσης, για να δημιουργηθεί ελεύθερος χώρος. Και ναι. Μπορούμε να ελέγξουμε τί θα διαγραφεί και τί θα καλλιεργηθεί στον εγκέφαλό μας για να γίνουμε καλύτεροι, πιο υγιείς και πιο αποτελεσματικοί κάθε μέρα. Πώς; Ελέγχουμε τί σκεφτόμαστε. Αυτό στο οποίο επικεντρωνόμαστε, αυτό επικρατεί! Για να διαγράψουμε κάτι, απλά, σταματάμε να σκεφτόμαστε γι ‘αυτό. Ακόμα και όταν κάποιος άλλος μας το υπενθυμίζει ή προσπαθεί να μας παρασύρει στα γνώριμα ανώφελα μονοπάτια, εμείς εστιάζουμε την προσοχή μας αλλού. Αργά ή γρήγορα θα πάρει το δρόμο του το ζημιογόνο ή άχρηστο “κάτι”  θα μαρκαριστεί με την πρωτεΐνη της διαγραφής και θα διασπαστεί με τα υπόλοιπα “σκουπίδια” του μυαλού μας. 

Ένα παράδειγμα, για να γίνω απόλυτα κατανοητή:

Αν είστε σε κόντρα με κάποιον, και αφιερώνετε το χρόνο σας στο να αφηγήστε διαρκώς λεπτομέρειες της καθημερινότητάς σας και των συγκρούσεών σας υπεραναλύοντας και σχεδιάζοντας πώς θα “εκδικηθείτε”, αγνοώντας τα έργα και τις ιδέες που εσείς οι ίδιοι έχετε σε εξέλιξη, θα σχηματίσετε ένα μεγάλο ιστό με συναπτικές οδούς ευφάνταστων σεναρίων, γιατί το χωράφι αυτό ποτίζετε, κουρεύετε, καλλιεργείτε, φροντίζετε,  αλλά φτωχές συνάψεις για τα έργα σας που θα οδηγήσουν σε κακές επινοήσεις και καμμία λύση, αναξιοποίητο και χωρίς παραγωγή, δηλαδή, γιατί το αφήσατε έρμαιο στα αγριόχορτα και την ξηρασία. 

Είναι ανεπίτρεπτο να υπάρχουν άνθρωποι που καταλήγουν να βάζουν ένα “ενθάδε κείτε” πάνω στον προ της ενεργής φιλοζωίας εαυτό τους, πάνω σε όσα ήθελαν και σε όσα αγάπησαν, γιατί νομίζουν ότι είναι, και πολεμούν τελικά, μόνοι,  χάνοντας κάθε ελπίδα για  την αλλαγή του τοπίου και της νοοτροπίας σε σχέση με τα ζώα, καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουν τις ίδιες πρακτικές που δεν απέδωσαν ποτέ ουσιαστικά, αναλαμβάνοντας περισσότερα απ’ όσα μπορούν να αντέξουν, ενώ θα μπορούσαν να προσφέρουν ουσιαστικά, με συγκεκριμένο ρόλο και σε συγκεκριμένο χρόνο (ώρες την ημέρα ή την εβδομάδα ή τον μήνα) και να είναι άκρως αποτελεσματικοί λειτουργώντας σε ένα περιβάλλον συνεργασίας και συμμετοχής με κοινό στόχο και όνειρα, χωρίς εγωισμό και ματαιοδοξία. 

Οφείλουμε να προσπαθούμε να ανακαλύψουμε καινούριους τρόπους και  άλλες μεθόδους και να επανατοποθετηθούμε. Οφείλουμε στα πλάσματα αυτά, και μόνον, δεύτερη ευκαιρία χωρίς προκατάληψη, αλλά και χωρίς προσδοκία.

Ες άλλα με υγεία

Καλή θητεία κ. Φιλοκώστα

The post Νέα Αντιδημαρχία στο Πρόγραμμα Διαχείρισης Αδέσποτων Ζώων – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

Αυτές είναι κάποιες από τις δικαιολογίες που σίγουρα έχετε ακούσει όσοι ενδιαφερθήκατε σε κάποιο βαθμό για έναν μόνιμα αλυσοδεμένο σκύλο.

Η νομοθεσία  είναι ξεκάθαρη πλέον: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΜΟΝΙΜΗ ΑΛΥΣΟΔΕΣΗ και ΚΑΘΕ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΖΩΟ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΑΣΚΗΣΗΣ.

Τι μπορούμε πρακτικά να κάνουμε εμείς οι ίδιοι, ο καθένας από μας για να βελτιώσουμε τις συνθήκες διαβίωσης ενός μόνιμα αλυσοδεμένου ζώου; Τι μπορούμε να προτείνουμε σε περίπτωση που οι συνθήκες απαιτούν τον περιορισμό του σκύλου λόγω «χαλαρής» ή ανύπαρκτης  περίφραξης ή ο σκύλος διαμένει σε αύλειο χώρο επαγγελματικών εγκαταστάσεων και απαιτείται περιορισμός για κάποιες ώρες;

Σκεφτείτε εάν είναι προτιμότερο να είμαστε αδιάλλακτοι και απόλυτοι προκαλώντας απλώς εντάσεις χωρίς κανέναν ουσιαστικό αποτέλεσμα βοήθειας για το σκύλο ή να γίνουμε διαλλακτικοί και να εξασφαλίσουμε τουλάχιστον προοδευτικά την ελευθερία του σκύλου (καθώς συνήθως προσπαθούμε να συνεννοηθούμε με κάποιους οι οποίοι ποσώς ενδιαφέρονται για κανόνες ευζωίας).

Δύο εναλλακτικές της αλυσόδεσης λύσεις μπορούν να κάνουν τη ζωή κάποιου σκύλου καλύτερη και προοδευτικά να του εξασφαλίσουν κάποια ποιότητα ζωής.

Η μία λύση είναι το dog run με επαρκείς για την άνετη άσκηση και περιφορά του ζώου διαστάσεις (εγκατάσταση γενικά με πλευρά πέντε φορές το μήκος του ζώου είναι επαρκής και άνετη σύμφωνα με προδιαγραφές που θέτουν διεθνείς οργανώσεις προστασίας ζώων όπως (RSPCA, SPCA, HUMANE SOCIETY κλπ)

Η δέυτερη λύση είναι η εγκατάσταση συρμού (trolley), η οποία είναι απόλυτα οικονομική και εξασφαλίζει σχετική ελευθερία κινήσεων και άσκηση στο δεμένο ζώο.

DOG RUN

Αν στο dog run δεν θα διαμένει μόνο ένας σκύλος, για κάθε σκύλο που προστίθεται, προσθέτουμε ένα τετραγωνικό μέτρο.

Εάν μέσα στο dog run τοποθετηθεί και το σπιτάκι, τότε ο χώρος που θα καταλαμβάνει θεωρείται ότι είναι έξτρα και προστίθεται στον αρχικά οριζόμενο.

Η κατασκευή μπορεί να είναι λυόμενη όπως αυτή της φωτογραφίας, και να μεταφέρεται κατά περίπτωση, ή να είναι σταθερή κατά μήκος της ήδη υπάρχουσας στο χώρο περίφραξης ή ενός τοίχου κατοικίας ή επαγγελματικού χώρου (έτσι μειώνεται σημαντικά και το κόστος κατασκευής).

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στη σταθερότητα της κατασκευής για λόγους ασφαλείας. Εάν δεν αγοράσουμε λυόμενη έτοιμη κατασκευή και πρόκειται να κάνουμε σταθερή, οι βάσεις-κολώνες της κατασκευής θα πρέπει να εισέρχονται στο έδαφος τουλάχιστον 70-80 εκατοστά και να στερεώνονται με τσιμέντο.

Το dog run δεν μπορεί να θεωρηθεί χώρος μόνιμης διαμονής και οι περίπατοι προκειμένου να ασκείται επαρκώς ο σκύλος πρέπει να είναι τουλάχιστον 2 φορές ημερησίως, ανεξάρτητα από το μέγεθος του σκύλου με τον χρόνο να ποικίλλει ανάλογα με την φυλή και τα χαρακτηριστικά της.

Πίνακας ελάχιστων διαστάσεων σύμφωνα με τις διεθνείς οργανώσεις προστασίας ζώων SPCA & Humane Society

Μέγεθος σκύλου/ Μέγεθος dog run

Μέχρι 10 κιλά/2 x 3 (6 τετραγωνικά μέτρα)

Μέχρι 20 κιλά/2,5 x 3 (7,5 τετραγωνικά μέτρα)

Μέχρι 30 κιλά/3 x 3 (9 τετραγωνικά μέτρα)

Πάνω από 30 κιλά/4 x 3 (12 τετραγωνικά μέτρα)

Το ύψος σταθερά θεωρείται ότι πρέπει να είναι κατ’ ελάχιστο 2,50 μέτρα.

ΣΥΡΜΟΣ (TROLLEY)

Το ιδανικό ύψος είναι τουλάχιστον δύο φορές το ύψος του σκύλου. Ο λόγος που ο συρμός διαδρομής μπαίνει ψηλά είναι για να δίνει ελευθερία κινήσεων στο σκύλο και να μην του επιτρέπει να πατήσει ή να περάσει από επάνω, διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού.

Η αλυσίδα ή ιμάντας πρόσδεσης που συνδέεται στον συρμό διαδρομής με κρίκο θα πρέπει να δίνει τη δυνατότητα στο σκύλο να κινείται ελεύθερα προς κάθε κατεύθυνση αλλά να μην είναι και τόσο μεγάλη ώστε να μπορεί να μπερδευτεί με κίνδυνο να ακινητοποιηθεί και να πνιχτεί. Μπορείτε να αναζητήσετε έτοιμα σετ για την κατασκευή.

Άρα ιδανικό μήκος του ιμάντα πρόσδεσης θεωρείται το ύψος που θα τοποθετηθεί ο συρμός διαδρομής + έως το πολύ 1,20 μέτρα, ανάλογα με το μέγεθος του σκύλου.

Το άνοιγμα διαδρομής θα πρέπει να είναι κατ’ ελάχιστο 3 μέτρα για μικρόσωμο σκύλο μέχρι 10 κιλά. Όσο μεγαλύτερη είναι η διαδρομή, τόσο καλύτερα για το σκύλο.

Φροντίστε τα άκρα να είναι απόλυτα σταθερά. Εάν δεν υπάρχουν δέντρα ή πλευρές περίφραξης ή τοίχος που θα μπορούσατε να στερεώσετε τον συρμό διαδρομής θα πρέπει να εγκαταστήσετε πασσάλους. Ένας πάσσαλος για να είναι σταθερός θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 70 εκατοστά μέσα στο έδαφος και στερεωμένος με τσιμέντο.

Ένας εύκολος τρόπος είναι να «φυτέψετε» με τσιμέντο τον πάσσαλο σε ένα παλιό μεταλλικό δοχείο από τυρί. Μετά σκάβετε μια τρύπα  στο έδαφος με βάθος περίπου 80 πόντους και πλάτος γύρω στα 50 εκατοστά. Τοποθετείτε το δοχείο μέσα την τρύπα στο έδαφος στερεώνοντάς το σε όρθια θέση με πέτρες γύρω γύρω. Γεμίζετε πάλι με τσιμέντο. Αφού στεγνώσει σκεπάζετε με χώμα και πέτρες το σημείο, και θα έχετε μια κολώνα που μπορεί να αντέχει την τάση που δημιουργεί το τεντωμένο σύρμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Σε καμία περίπτωση ο συρμός δεν μπορεί να αποτελεί λύση μόνιμης διαβίωσης για το σκύλο.

The post Δικαιολογίες και λύσεις: βοηθήστε έναν μόνιμα δεμένο σκύλο! (dog run και trolley) – Άρθρο της Αντωνία Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

1. Ως εθελοντές θα μπορούμε πιο εύκολα να πλησιάσουμε και να βοηθήσουμε, όταν υπάρχει ανάγκη
2. Ως απλοί πολίτες δεν θα κινδυνέψουμε ποτέ λόγω κάποιας “παρεξήγησης” που θα οδηγήσει σε λάθος αντιδράσεις, και
3. Ως κηδεμόνες πιθανόν να ξαφνιαστούμε από το πόσο λάθος “διαβάζαμε” τις αντιδράσεις του σκύλου μας στο σπίτι και να βελτιώσουμε χωρίς προσπάθεια την σχέση μας μαζί του

Σήμερα θα δούμε τις βασικές στάσεις και χαρακτηριστικά θέσης σώματος που παίρνουν οι σκύλοι προκειμένου να επικοινωνήσουν την πρόθεσή τους ή την διάθεσή τους.  Βέβαια, κάθε σκύλος έχει τις δικές του «παραλλαγές» και μερικές φορές κάποιοι σκύλοι δεν δίνουν ξεκάθαρα μηνύματα γιατί δεν έχουν κοινωνικοποιηθεί αρκετά, επειδή αποχωρίστηκαν νωρίς από την μητέρα και τα αδέρφια τους, ή/και εκτέθηκαν σε άσχημες εμπειρίες από ανθρώπινο παράγοντα με αποτέλεσμα να έχουν χαμηλή αυτοπεποίθηση και μόνιμη σύγχυση.

Έναν τέτοιο σκύλο είναι εύκολο να τον χαρακτηρίσουμε «επιθετικό». Στην πραγματικότητα, όμως, είναι απλά ένας σκύλος που δεν έχει μάθει να «μιλάει» σωστά, νιώθει ανασφάλεια, ίσως και φόβο, έλλειψη εμπιστοσύνης και είναι απρόβλεπτος όταν πιεστεί.

Όταν ο σκύλος είναι χαλαρός και ικανοποιημένος, δεν νιώθει απειλή από το άμεσο περιβάλλον του, έχει αυτοπεποίθηση και μάλλον καλές εμπειρίες από τους ανθρώπους, παρουσιάζει, συνήθως, την παρακάτω εικόνα ή μικρές παραλλαγές της και πλησιάζεται εύκολα.

Αν κάτι έχει τράβηξει την προσοχή του σκύλου ή αντιμετωπίζει κάποια όχι γνώριμη κατάσταση, μας δείχνει ότι έχει τεταμένη την προσοχή του και προσπαθεί να εκτιμήσει την κατάσταση και να αποφασίσει αν υπάρχει κάποια απειλή και πως θα πρέπει να αντιδράσει με την παρακάτω στάση ή ελαφρές παραλλαγές της. Σε μία τέτοια περίπτωση, αν πρέπει οπωσδήποτε να πλησιάσουμε το σκύλο, κατεβαίνουμε στο ύψος του σε πλάγια θέση, του μιλάμε απαλά και τον αφήνουμε να έρθει αυτός σε εμάς και να μας μυρίσει. Αν κρατάμε και κάποια λιχουδιά για  να τον προσελκύσουμε, ακόμη καλύτερα.

Ο σκύλος που βλέπουμε στην επόμενη εικόνα έχει υψηλή αυτοπεποίθηση και απειλεί ότι αν τον προκαλέσεις δεν θα διστάσει καθόλου να επιτεθεί.

Την ίδια προειδοποίηση μας δίνει και ο σκύλος που βλέπουμε στην επόμενη εικόνα, ο οποίος όμως, σε αντίθεση με τον προηγούμενο νιώθει μεγάλο φόβο και στρες και δεν έχει καθόλου αυτοπεποίθηση.

Ένας άγνωστος σκύλος που σας δείχνει την κοιλιά του, όπως στην εικόνα που ακολουθεί, θέλει απλώς να αποφύγει τους μπελάδες. Μπορείτε να τον πλησιάσετε εύκολα με ήρεμες κινήσεις και χάδια στην κοιλιά.

Δεν σκύβουμε ποτέ πάνω από έναν σκύλο – φανταστείτε ένα γίγαντα να ρίχνει τη σκιά του πάνω σας σκύβοντας για να σας χαϊδέψει – χαμηλώνουμε στο ύψος του και όπως πάντα αποφεύγουμε τις απότομες κινήσεις και χρησιμοποιούμε λιχουδιές. 

Στην επόμενη εικόνα βλέπουμε μία ξεκάθαρη στάση, την οποία ο σκύλος δεν κρατάει για πολύ ώρα. Μετά από την «υπόκλιση» συνήθως αρχίζει τις σβούρες ή το τρέξιμο γύρω γύρω, και πιθανόν να γαβγίζει με ενθουσιασμό προσπαθώντας να σας παρασύρει σε παιχνίδι και αλληλεπίδραση.

Ανεξάρτητα από το πως «διαβάζουμε» την διάθεση ενός σκύλου τηρούμε, ΠΑΝΤΑ μερικούς γενικούς κανόνες, ειδικά όταν πρόκειται να πλησιάσουμε κάποιον άγνωστο άστεγο σκύλο:

1. Δεν κάνουμε ΠΟΤΕ απότομες κινήσεις και άσκοπη φασαρία
2. Δεν σκύβουμε από πάνω του. Δεν τον «κυνηγάμε». Δεν προσπαθούμε να τον ακουμπήσουμε.
3. Απλώνουμε το χέρι μας και χαμηλώνουμε στο ύψος του σε πλάγια θέση. Είναι προτιμότερο να αφήνουμε το ζώο να μας πλησιάσει το ίδιο, προκαλώντας το με κάποια λιχουδιά ή φαγητό.

Όταν κινούμαστε στον δρόμο και δεν μας αρέσουν οι επαφές με τους σκύλους, απλώς παραμένουμε ήρεμοι και συνεχίζουμε την πορεία μας κρατώντας τις αποστάσεις, χωρίς να κάνουμε απότομες κινήσεις αποτροπής, αλλάζοντας πορεία για λίγα μέτρα, για να κρατήσουμε απόσταση, χωρίς να κοιτάζουμε τον σκύλο στα μάτια, αν κρίνουμε πως ο σκύλος έχει τρομάξει, προστατεύει περιοχή ή άνθρωπο.

Το μοντέλο μας με το γοητευτικό χαμόγελο είναι ένας ώριμος κύριος (11 ετών), περίπου δέκα κιλά, υγιέστατος, εμβολιασμένος με ηλεκτρονική σήμανση. Αν η ιδέα να υιοθετήσετε έναν μικρόσωμο σκύλο, που έχει περάσει την εφηβεία και έχει τρόπους, για να ομορφύνει την ζωή σας, περιμένουμε την επικοινωνία σας.

Ανοίγουμε την καρδιά μας και το σπίτι μας σε ένα άστεγο ζώο. Για φιλοξενίες/υιοθεσίες επικοινωνείτε με το Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης στην σελίδα μας στο www.facebook.com/hags4animals για να βρούμε μαζί  τον σκύλο ή την γάτα που θα κάνει την ζωή σας πιο όμορφη.

Ειδικές οδηγίες λόγω καραντίνας:

Εάν έχετε κατοικίδια εξασφαλίστε πως κάποιος θα φροντίσει τα κατοικίδιά σας εάν παραστεί ανάγκη

Εάν φροντίζετε ζώα στον δρόμο, σε κάποιο κτήμα ή σε περιοχές μακρυά από το σπίτι σας, εάν εργαζόσασταν σε κάποια επιχείρηση, ταϊζατε σκύλους ή γάτες και, πλέον, δεν μπορείτε λόγω καραντίνας, παρακαλούμε επικοινωνήστε με το Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης στην σελίδα μας στο facebook (www.facebook.com/hags4animals)

The post Μιλάμε την ίδια γλώσσα (Part 2) – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

Διευκρινίζω: Σεβασμός απέναντι σε οποιοδήποτε ζώο σημαίνει ότι δεν προσπαθώ να επιβάλω οτιδήποτε, ακόμη κι αν το “οτιδήποτε’ για εμάς σημαίνει επίδειξη αγάπης ή τρυφερότητας (χάδι, αγκαλιά, παιχνίδι). Ο σκύλος έχει δικαίωμα να λέει “δεν θέλω” και μόνο “ακούγοντάς” τον θα μπορέσουμε να χτίσουμε οποιαδήποτε σχέση μαζί του.
Από τότε που η διάσημη συμπεριοφορολόγος Τουρίντ Ρουγκάας διατύπωσε για πρώτη φορά τα “Σήματα Ηρεμίας” η επιστήμη της ανάγνωσης των τρόπων με τους οποίους οι σκύλοι επικοινωνούν τα συναισθήματά τους άλλαξε τον τρόπο θεώρησης ακόμη και της εκπαίδευσης με εκπληκτικά αποτελέσματα καθώς στην ουσία βρέθηκε στα χέρια των ανθρώπων ένα λεξικό που διευκολύνει την επικοινωνία μας με τον σκύλο.

Αν μάθουμε να αναγνωρίζουμε τις βασικές διαθέσεις του σκύλου που συναντούμε στον δρόμο ως εθελοντές θα μπορούμε πιο εύκολα να πλησιάσουμε και να βοηθήσουμε, όταν υπάρχει ανάγκη, ως απλοί πολίτες δεν θα κινδυνέψουμε ποτέ λόγω κάποιας “παρεξήγησης” που θα οδηγήσει σε λάθος αντιδράσεις και ως κηδεμόνες πιθανόν να ξαφνιαστούμε από το πόσο λάθος “διαβάζαμε” τις αντιδράσεις του σκύλου μας στο σπίτι.

Είμαι σε εγρήγορση. Περιμένω ή παρακολουθώ

Όταν ένας σκύλος έχει στραμμένη την προσοχή του σε εμάς, περιμένει κάτι από εμάς ή κάτι του έχει τραβήξει την προσοχή κρατάει τα αυτιά του είναι όρθια και πιθανόν τα γυρίζει προς την πηγή των ήχων. Τα μάτια είναι ανοιχτά ή ορθάνοιχτα. Το στόμα είναι κλειστό, σχεδόν κλειστό ή λίγο ανοιχτό, χαλαρό χωρίς να τραβάει τα χείλη του πίσω για να δείξει τα δόντια του. Το σώμα του στέκεται χαλαρά και φυσιολογικά. Πιθανόν να στέκεται λίγο στις μύτες. Η ουρά είναι πιθανόν να κουνιέται. Είναι σιωπηλός ή γαβγίζει “λιγόλογα” για να σας τραβήξει την προσοχή.

Είμαι θυμωμένος κι έχω αυτοπεποίθηση – Είμαι θυμωμένος και φοβάμαι

Όταν μας προειδοποιεί να μείνουμε μακρυά του είτε γιατί μας θεωρεί απειλή, είτε γιατί μας φοβάται και έχει άσχημες εμπειρίες τα αυτιά του θα είναι όρθια, αν είναι σίγουρος για τον εαυτό του ή κολλημένα πίσω στο κεφάλι (“τσιλωμένα”) αν δεν είναι και τόσο σίγουρος για τον εαυτό του. Τα μάτια θα είναι μισόκλειστα ή «καρφωμένα» επάνω σου. Το στόμα θα είναι ανοιχτό και τα χείλη τραβηγμένα πίσω για να δείχνουν τα δόντια του. Πιθανόν να κινείται το κάτω σαγόνι. Το σώμα θα είναι τεντωμένο. Οι τρίχες στο σβέρκο ανασηκωμένες. Η ουρά θα είναι τεντωμένη. Το πιθανότερο είναι να γαβγίζει δυνατά και κοφτά σε εναλλαγή με γρυλίσματα.

Φοβάμαι. Δεν μου αρέσει, δεν καταλαβαίνω

Στην περίπτωση που ένας σκύλος δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει ή την πρόθεσή μας, κάτι τον ενοχλεί, πονάει ή νιώθει δυσφορία, δεν του αρέσει αυτό που συμβαίνει και φοβάται, κολλάει τα αυτιά του χαμηλά κοντά στο κεφάλι. Τα «τσιλώνει» λέγανε οι παλιοί. Τα μάτια του θα είναι σαν σχισμές ή ορθάνοιχτα και τα χείλη του θα είναι τεντωμένα πίσω, ίσως δείχνοντας και τα δόντια του ελαφρά. Η μύτη του πιθανόν να «τρέχει», και μπορεί να προσπαθεί να μας γλύψει για να μας καλοπιάσει. Το σώμα του θα είναι χαμηλωμένο όσο πιο κοντά στο έδαφος γίνεται και πιθανόν να μας προτείνει ένα από τα μπροστινά του πόδια. Ίσως ξαπλώσει και στο έδαφος ανάσκελα δείχνοντας την κοιλιά του. Η ουρά είναι χαμηλά, όσο πιο έντονο το συναίσθημα, τόσο πιο κρυμμένη ανάμεσα στα πόδια. Δεν θα ακούγεται καθόλου ή θα βγάζει χαμηλούς ανήσυχους ήχους και κλαψουρίσματα.

Δεν θα σε πειράξω. Αλλά δεν είμαι σίγουρος τί θα κάνεις εσύ

Τα αυτιά του είναι ελαφρά προς τα πίσω όταν θέλει να μας πλησιάσει αλλά δεν είναι πολύ σίγουρος για εμάς και θέλει να δείξει ότι είναι φιλικός. Το στόμα του είναι ελαφρά ανοιχτό και ίσως σαλιώνει. Το σώμα του είναι σε ελαφριά εγρήγορση για να μπορέσει να φύγει γρήγορα αν χρειαστεί. Η ουρά είναι σχετικά χαμηλά και πιθανόν να βγάζει χαμηλούς παραπονιάρικους ήχους.
Σε γενικές γραμμές, όταν ένας σκύλος έχει καλές εμπειρίες από τους ανθρώπους, δείχνει εμπιστοσύνη και είναι αυτό που λέμε φιλικός, τα αυτιά του είναι όρθια, έχει την έκφραση της ευχάριστης εγρήγορσης, το στόμα του είναι ανοιχτό σαν να χαμογελάει (χωρίς να επιδεικνύει τα δόντια του, πιθανόν να λαχανιάζει και να σαλιώνει, το σώμα του είναι όρθιο φυσιολογικά (όχι τεντωμένο) και η ουρά του θα κουνιέται από μία χαλαρή θέση. Πιθανόν να μας “μιλάει” υψηλότονους ήχους και γαβγισματάκια προκλητικά.

Φοβάμαι

Όταν ένας σκύλος είναι αγχωμένος ή φοβισμένος τα αυτιά του είναι τραβηγμένα πίσω και κολλημένα στο κεφάλι του. Τα μάτια του στενεύουν γιατί υπάρχει μια τάση να τραβηχτεί προς τα πίσω. Τα χείλη του είναι τραβηγμένα προς τα πίσω και ίσως δείχνει τα δόντια του με μία έκφραση που μπορεί να μοιάζει σε κάποιους με “χαμόγελο”, αλλά σίγουρα δεν είναι. Το σώμα του δεν μπορεί να κρύψει την ένταση, ίσως να φαίνεται ότι τρέμει κιόλας, και γενικά μαζεύεται και χαμηλώνει σε μία στάση παράδοσης. Η ουρά είναι ανάμεσα στα πόδια του. Βγάζει ίσως χαμηλότονα κλαψουρίσματα, ελαφρά και ανήσυχα γρυλίσματα.
Σε κάθε περίπτωση, όταν κινούμαστε στον δρόμο και δεν μας αρέσουν οι επαφές με τους σκύλους, απλώς παραμένουμε ήρεμοι και συνεχίζουμε την πορεία μας κρατώντας τις αποστάσεις χωρίς να κάνουμε απότομες κινήσεις αποτροπής, αλλάζοντας, αν κρίνουμε πως ο σκύλος έχει τρομάξει, προστατεύει περιοχή ή κάποιον, πορεία για λίγα μέτρα για να κρατήσουμε απόσταση χωρίς να κοιτάζουμε τον σκύλο στα μάτια.
Συνεχίζεται…

Ειδικές οδηγίες λόγω καραντίνας:

Εάν έχετε κατοικίδια εξασφαλίστε πως κάποιος θα φροντίσει τα κατοικίδιά σας εάν παραστεί ανάγκη
Εάν εργαζόσασταν σε κάποια επιχείρηση, ταϊζατε σκύλους ή γάτες και, πλέον, δεν μπορείτε λόγω καραντίνας, παρακαλούμε επικοινωνήστε με το Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης στην σελίδα μας στο facebook (www.facebook.com/hags4animals) προκειμένου να φροντίσουμε για την σίτισή τους.
Εάν φροντίζετε ζώα στον δρόμο, σε κάποιο κτήμα ή σε περιοχές μακρυά από το σπίτι σας παρακαλούμε επικοινωνήστε με το Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης στην σελίδα μας στο facebook (www.facebook.com/hags4animals) προκειμένου να σας διευκολύνουμε με την έκδοση βεβαίωσης μετακίνησης από τον Δήμο για σίτιση.
Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο κ. Τσιαλό για την άμεση πρωτοβουλία του για παροχή τροφής για τα άστεγα ζώα της πόλης και την αγαστή συνεργασία.

Ανοίγουμε την καρδιά μας και το σπίτι μας σε ένα άστεγο ζώο. Για φιλοξενίες/υιοθεσίες επικοινωνείτε με το Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης στην σελίδα μας στο www.facebook.com/hags4animals για να βρούμε μαζί τον σκύλο ή την γάτα που θα κάνει την ζωή σας πιο όμορφη.

The post Μιλάμε την ίδια γλώσσα – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

The post Πρέπει να φροντίσουμε για τη σίτιση των άστεγων ζώων – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

”Ξέρω πως δεν είναι εύκολο” λέει ο Ντάγκλας Φακκίμα, διευθυντής σε καταφύγια ζώων στο Όρεγκον και την Καλιφόρνια για 19 χρόνια. “Τα ζώα μας χρειάζονται. Δεν μπορούμε, όμως, να βοηθήσουμε ουσιαστικά αν δεν φροντίζουμε τον εαυτό μας. Όλοι όσοι έχουμε αφιερώσει την ζωή μας στα ζώα περνάμε από τέσσερις φάσεις: του ζήλου, της κατάθλιψης, του μίσους και της αποδοχής. Κάθε άτομο, βέβαια, είναι μοναδικό. Η πορεία όλων μας, όμως, είναι παρόμοια κι όσοι επιβιώνουμε καταλαβαίνουμε πως έχουμε ήδη πετύχει αυτό που θέλαμε από την αρχή.”

Οι περισσότεροι όταν μπαίνουν στην δεύτερη φάση δεν αντέχουν και τα παρατάνε. Πολλοί πηγαινοέρχονται παγιδευμένοι ανάμεσα στην δεύτερη και την τρίτη φάση. Ιδανική είναι η τέταρτη φάση. Έχω ζήσει στο απόλυτο άκρο τις τρεις πρώτες φάσεις και αυτή είναι η εμπειρία μου.

Πρώτη φάση

Πλημμυρίζεις από την βεβαιότητα ότι θα αλλάξεις τον κόσμο, έχεις ντοπαριστεί από την αγάπη και την δύναμη που νιώθεις. Περνάς μέρες με ελάχιστο ύπνο, από περιστατικό σε περιστατικό, το μυαλό σου είναι γεμάτο με ιδέες και νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα. Όσοι δεν καταλαβαίνουν το πάθος σου αρχίζουν να απομακρύνονται ή τους απομακρύνεις εσύ: κάνεις  καινούριους φίλους που έχουν τον ίδιο σκοπό! Δεν χρειάζεσαι κανέναν. Σε γεμίζουν οι ζωές που σώζεις και η προσπάθειά σου να τιμωρηθούν όσοι εγκληματούν. Έχεις τέτοιο ζήλο που νομίζεις ότι οι λύσεις είναι απλές κι ας φαίνεται το πρόβλημα πολυδιάστατο.

Δεύτερη φάση

Οι άνθρωποι που νόμιζες συμμάχους τελικά δεν κατάλαβαν λέξη. Πάλι αυτοί κουβαλάνε κουτάβια, κάνουν τις ίδιες ερωτήσεις δεν καταγγέλλουν, δεν μπορούν, δεν προλαβαίνουν. Τα ζώα ακόμη παραμελούνται, μένουν δεμένα νυχθημερόν, κακοποιούνται, δολοφονούνται, γεννούν και ότι κι αν καταφέρνεις κατά περίπτωση πέφτει στο κενό. Η σαπουνόφουσκα έχει σκάσει. Γυρίζεις στο σπίτι, κλειδώνεις την πόρτα και προσπαθείς σκληρά να κρατήσεις λίγο κουράγιο για την επόμενη μέρα. Η οικογένεια παύει να υπάρχει, οι φίλοι και οι εραστές επίσης. Τις ελάχιστες φορές που θέλεις να υποκριθείς πως έχεις ακόμη ζωή, βγαίνοντας με φίλους, όλοι σου μιλούν για τον καημένο σκύλο που είδαν χθες ή σου λένε “ας είμαστε ειλικρινείς, το έχεις παρακάνει, δεν προσέχεις τον εαυτό σου. Έχεις ηττηθεί γιατί ήθελες κάτι καλύτερο και πίστεψες ότι και οι υπόλοιποι ήθελαν το ίδιο και δεν μπορείς πια να ξεφύγεις. Ακόμη κι αυτοί που λένε ότι νοιάζονται για σένα βάζουν ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο της ζωής που ούτως ή άλλως έχεις κηδέψει από καιρό ή σε κατηγορούν. Πνίγεις τα δάκρυα με πείσμα και κάπως έτσι αντέχεις τις μέρες και τις νύχτες και το ότι τελικά ξύπνησες και σήμερα το πρωί.

Τρίτη Φάση

Η οργή ξεχειλίζει από παντού σαν λάβα και καίει τα πάντα στο διάβα της. Γίνεσαι ατραξιόν που παρατηρούν οι τουρίστες στους δρόμους της Πομπηίας της ζωής σου. Η θλίψη σου βαρέθηκε να πορεύεται μόνη της και τακίμιασε με το μίσος. Δεν υπάρχει καμμία ελπίδα. Όλοι φταίνε. Κακός ψόφος στους ανεύθυνους, τους σκατόψυχους, τους εγκληματίες. Είσαι ενάντια σε όλους: “συναγωνιστές”, συνεργάτες, οικογένεια, γείτονες, στο σπίτι, στον δρόμο, στον οδηγό μπροστά σου, στον υπάλληλο της τράπεζας, στον περιπτερά. Η διαύγεια του νου, η προοπτική και η αποτελεσματικότητά σου μετακόμισαν σε άλλο μαχαλά. Ομορφιά πουθενά. Άξιος κανείς. Ακόμη και τα ζώα που βοηθάς είναι απόμακρα σαν σκιές κι ας είναι δίπλα σου, πίσω σου, μπροστά σου.

Τέταρτη φάση

Αρχίζεις να βλέπεις την θέση σου στην κοινωνία, τον ρόλο σου, συνειδητοποιείς πως μπορείς να είσαι αποτελεσματικός μόνο όταν φροντίζεις τον εαυτό σου, όταν αφιερώνουμε χρόνο σε σένα, στους φίλους, στην οικογένεια, όταν έχεις προσωπική ζωή. Κάποιες μέρες, ναι, μπορεί να τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, άλλες μέρες όμως ξεκουράζεσαι και ξέρεις πως η γη θα συνεχίσει να γυρίζει και χωρίς εσένα. Ανακαλύπτεις πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κακοί, κάνεις πιο προσεκτικές επιλογές, απαιτείς λιγότερα, δείχνεις κατανόηση στην άγνοια, αρχίζεις να ξανα-αγαπάς. Απολαμβάνεις την παρέα με τα ζώα και την επαφή μαζί τους. Νιώθεις σιγουριά για όσα μπορείς να καταφέρεις. Αλλάζεις τον κόσμο. Ναι. Ένα βήμα την φορά. Και ΦΥΣΙΚΑ υπάρχουν άνθρωποι που εγκληματούν και δεν θα καταλάβουν ποτέ. Και, φυσικά, πολλές φορές θα νιώθεις πως σε τραβάνε πίσω η θλίψη κι ο θυμός.. Τώρα πια, όμως, ξέρεις ότι μπορείς να το αποδεχτείς χωρίς να ξαναχαθείς.

Είμαστε μέρος ενός στρατού που ολοένα μεγαλώνει.

Ενός στρατού που έμαθε να χάνει και να κερδίζει κάθε μέρα.

Είμαστε η φωνή όσων δεν έχουν φωνή.

Είμαστε η αγάπη εκεί που δεν υπάρχει αγάπη.

Γιατρεύουμε πληγές που κανένας δεν βλέπει.

Χύνουμε δάκρυα ποταμούς για όσους σώθηκαν και χάθηκαν.

Γινόμαστε δυνατότεροι μέρα με την ημέρα.

Αγαπούμε κάθε μορφή ζωής.

Και δεν θα σταματήσουμε μέχρι να κερδίσουμε τον πόλεμο.

Αντωνία Νατσιοπούλου

για το

Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης

The post Πόσο πονάει η συμπόνια (Μέρος Δεύτερο) – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

Στην πραγματικότητα τα περισσότερα από 100 πλέον είδη χρυσόψαρου που έχουν δημιουργηθεί από τον άνθρωπο με επιλεκτική αναπαραγωγή είναι αποκλειστικά ψάρια ενυδρείου η τεχνητής λίμνης και σε αρκετές χώρες η νομοθεσία απαγορεύει ρητά την απελευθέρωσή τους στο οικοσύστημα λόγω των τρομακτικών διαταραχών που μπορεί να προκύψουν.

Γνωρίζατε ότι τα χρυσόψαρα:

1. Διαθέτουν μνήμη έως και ενός χρόνου και όχι δευτερολέπτων, όπως συνηθίζεται να λέγεται. Επιστήμονες εκπαίδευσαν μία ομάδα χρυσόψαρων συνδέοντας έναν χαρακτηριστικό ήχο με την παροχή τροφής. Έξι μήνες μετά δοκίμασαν την ανταπόκριση των χρυσόψαρων στον ήχο αυτό και διαπίστωσαν πως το εξαρτημένο αντανακλαστικό όχι μόνο δεν είχε ατονήσει, αντιθέτως, τα χρυσόψαρα εμφανίστηκαν για να φάνε!
2. Έχουν εκπληκτική αίσθηση του χρόνου και θυμούνται ακριβώς την ώρα που ταΐζονται, αναγνωρίζουν τον άνθρωπο που τα ταΐζει και, βέβαια, αυτόν συμπαθούν περισσότερο απ’ όλους!
3. Αντιδρούν στα χρώματα και τους αρέσει η μουσική και το παιχνίδι.
4. Εκπαιδεύονται, όπως και κάθε έμβιο είδος στον πλανήτη, με μέσο ανταμοιβής το φαγητό. Επιστήμονες εκπαίδευσαν χρυσόψαρα να παίζουν με μπάλα!
5. Ζουν έως 30 χρόνια. Δυστυχώς, πάνω από το 60% των χρυσόψαρων που αγοράζονται ετησίως (και αυτό μεταφράζεται σε πολλά εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως) ως “κατοικίδια” ζουν από μέρες έως κάποιους μήνες καθώς παραμένει σε γυάλα με πλημμελή φροντίδα λόγω ελλιπούς ενημέρωσης και έλλειψης νομοθετικής κατοχύρωσης συγκεκριμένου πρωτοκόλλου φροντίδας.
6. Είναι δυνατόν να φτάσουν μήκος άνω των 45 εκατοστών. Στην Ολλανδία υπάρχει χρυσόψαρο με μήκος 48 εκατοστών! Σε ηλικία 6 ετών, θεωρείται φυσιολογικό να έχουν μήκος 20-25 εκατοστά.
7. Διαθέτουν αντίληψη και αναγνωρίζουν τον άνθρωπο που τα ταΐζει.
8. Είναι παμφάγα, τρώνε οτιδήποτε χωράει στο στόμα τους και έχουν ανάγκη και από φυτικές τροφές.
9. Τα μάτια τους είναι μεγάλα με ιδιαίτερη ευαισθησία στο απότομο φως και αρκετά μεγάλο πεδίο όρασης. Είναι, επίσης, στους δυνατούς ήχους.
10. Επηρεάζονται ιδιαίτερα από το επίπεδο του οξυγόνου στο νερό του ενυδρείου. Επηρεάζονται, επίσης, ιδιαίτερα από την γενικότερη ποιότητα του νερού, η οποία είναι ο πλέον καταλυτικός παράγοντας για την υγεία και ευημερία τους. Το μεγαλύτερο λάθος είναι να θεωρήσετε πως το διαυγές νερό είναι καθαρό.
11. Η υγεία τους “διαβάζεται” στις ακαθαρσίες τους και με καθημερινή παρατήρηση και έλεγχο θα μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις περισσότερες ασθένειες που τα προσβάλλουν.
12. Το γηραιότερο κατοικίδιο χρυσόψαρο, ο Tish, πέθανε το 1999 σε ηλικία 43 ετών. Το είχε “κερδίσει” ένα επτάχρονο αγόρι σε λοταρία. Ο Tish μοιραζόταν το ενυδρείο με ένα άλλο χρυσόψαρο, τον Tosh, που όμως πέθανε το 1975. Τότε η οικογένεια χρειάστηκε να τοποθετήσει δίχτυ πάνω από την επιφάνεια του νερού καθώς  ο Tish έκανε άλματα απόγνωσης εκτός ενυδρείου που θα μπορούσαν να αποβούν μοιραία για τη ζωή του.

Αν θέλετε, λοιπόν, χρυσόψαρο στο σπίτι σας επειδή θεωρείτε πως έχει ελάχιστες απαιτήσεις φροντίδας, ξανασκεφτείτε το. Αν τελικά πάρετε την απόφαση, ενημερωθείτε και είναι σίγουρο πως θα ζήσετε πολλές διασκεδαστικές στιγμές με τον Λουδοβίκο σας αν δώσετε και εκείνο το κάτι παραπάνω!

Αντωνία Νατσιοπούλου

για το

Συμμετέχω Αδέσποτα Κατερίνης

The post Ένα χρυσόψαρο στη γυάλα… – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.