Όλα αυτά εμφανίστηκαν και στην εκπομπή «60 λεπτά» στη ρωσική δημόσια τηλεόραση. Ο Γεβγένι Ποπώφ, οικοδεσπότης του προγράμματος και βουλευτής της Δούμας, μετέδωσε πολλά βίντεο από τη δυτική τηλεόραση, συμπεριλαμβανομένης μιας μεγάλης δήλωσης του στρατηγού Μπεν Χότζες, διοικητή των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη μεταξύ 2014 και 2017.

Στους Ουκρανούς, είπε ο Χότζες, πρέπει να δοθούν πύραυλοι ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς για να επιτεθούν στη ρωσική Κριμαία και επίσης βαθύτερα στη ρωσική καρδιά.

Το πρόγραμμα καταγράφηκε, με φόντο την προσδοκία μιας μαζικής ρωσικής επίθεσης που θα ξεκινήσει μόλις πλησιάσει η επέτειος της έναρξης του πολέμου. Μια ενδεχόμενη επικείμενη ήττα του ουκρανικού στρατού, επιταχύνει τα σχέδια της Ουάσιγκτον.

Ένας εκ των αναλυτών του «60 Minutes» είπε: «Το ρωσικό πυρηνικό δόγμα εξετάζεται υπό το φως αυτών των επιθετικών σχεδίων που μεταδίδονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, επομένως η Ρωσία κινείται προς μια πολιτική προληπτικών τακτικών, παρόμοια με αυτή που έχουν υιοθετήσει οι Ηνωμένες Πολιτείες».

Εάν η Ουκρανία στοχεύσει την Κριμαία και τη ρωσική καρδιά, είπε ο σχολιαστής, η Ρωσία θα απαντήσει σύμφωνα με τα σχέδια που αναπτύσσονται. «Αυτά τα σχέδια περιλαμβάνουν αντεπιθέσεις εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην Ευρώπη και την Αμερική με χρήση υπερηχητικών πυραύλων», σημείωσε.

Ο σχολιαστής είπε επίσης ότι η απειλή αντεπιθέσεων κατά της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών θα πρέπει να δημοσιοποιηθεί και να γίνει σαφής, ώστε να μην παραπλανηθεί κανείς ως προς το τι μπορεί να περιμένει από το Κρεμλίνο.

Φαίνεται ότι τα πράγματα κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Σιγά σιγά η Μόσχα, εγκαταλείπει την αρχή ότι στην Ουκρανία γίνεται ένας πόλεμος διά πληρεξούσιου και προσδιορίζει ότι ο εχθρός που πολεμούν στην Ουκρανία είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ.

Το πυρηνικό δόγμα

Το πυρηνικό δόγμα της ΕΣΣΔ βασίστηκε στο «δεύτερο πλήγμα»: τα πυρηνικά όπλα χρησιμοποιούνται ως αντίποινα, μόνο αν πρώτα τα χρησιμοποιήσουν οι εχθροί.

Υπήρξε όμως και το δόγμα του «ταυτόχρονου πλήγματος». Η αντίφαση με το δόγμα του «δεύτερου πλήγματος» εξηγείται από την ανάγκη αποτροπής μιας πιθανής επίθεσης του ΝΑΤΟ: όταν οι σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες (KGB και GRU) θα κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι το ΝΑΤΟ θα εξαπέλυε επίθεση, οι σοβιετικές κεφαλές θα εκτοξεύονταν πρώτες το πόσο νωρίτερα έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης.

Με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τα πράγματα έχουν αλλάξει μόνο εν μέρει. Το δόγμα δεν άλλαξε ποτέ επίσημα, ισχύει το «δεύτερο πλήγμα». Η χρήση στρατηγικών πυρηνικών όπλων κατά των δυτικών χωρών και των ΗΠΑ θεωρείται μόνο ως απάντηση σε μια επίθεση των ΗΠΑ στη Ρωσία. Όμως, στην τελευταία ενημέρωση του δόγματος, προβλέπεται πυρηνική απάντηση και κατά της χρήσης συμβατικών όπλων. Αλλά το νόημα δεν αλλάζει: εάν οι ΗΠΑ ή το ΝΑΤΟ εξαπέλυαν συμβατικές επιθέσεις εναντίον ρωσικών στρατηγικών στόχων (όπως τα κεντρικά κέντρα διοίκησης και ελέγχου ή την πρωτεύουσα), η Ρωσία θα απαντούσε με πυρηνική επίθεση.

Παράλληλα, το δόγμα για τη χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων στο πεδίο της μάχης εξακολουθεί να είναι ασαφές. Σήμερα δεν γνωρίζουμε ακριβώς πότε ένας Ρώσος πρόεδρος μπορεί να επιτρέψει τη χρήση τακτικών όπλων εναντίον ενός εχθρικού στρατού.

Επισήμως θα έπρεπε να τα χρησιμοποιεί μόνο ως αντίποινα (μετά από μια εχθρική πυρηνική επίθεση) ή ως απάντηση σε μια απελπιστική κατάσταση στο έδαφος: αν οι ρωσικές δυνάμεις συντρίβονταν και υπήρχε ο κίνδυνος μια εισβολής στο ρωσικό έδαφος.

Το Κρεμλίνο δημοσίευσε τον Ιανουάριο 2023 τους στόχους του ρωσικού πυρηνικού σχεδίου για το τρέχον έτος. Είναι ένας κατάλογος προηγμένων συστημάτων όπλων που θα εισαχθούν στον στρατό φέτος. Περιλαμβάνει εξοπλισμό και για τους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων καθώς, και για τη στρατηγική δύναμη της Ρωσίας, που διαθέτουν πυρηνικές δυνατότητες. Επικεντρώνονται σε τέσσερα υποβρύχια, δώδεκα πολεμικά πλοία, υπερφυσικούς πυραύλους και πυρηνικά βομβαρδιστικά.

Ο Ρώσος υπουργός Άμυνας Σοϊγκού τόνισε ότι η Ρωσία θα συνεχίσει να αναπτύσσει το μέρος της στρατηγικής πυρηνικής τριάδας που περιλαμβάνει βαλλιστικούς πυραύλους, υποβρύχια και στρατηγικούς βομβαρδισμούς «επειδή η πυρηνική ασπίδα παραμένει η κύρια εγγύηση της κυριαρχίας της χώρας μας και της εδαφικής μας ακεραιότητας».

The post Αλλαγές στο πυρηνικό δόγμα της Ρωσίας; | Του Στρατή Αλεξίου appeared first on Eptanews.gr.

Στρατής Αλεξίου

Ένα από τα επιχειρήματα της προπαγάνδας των μέσων μαζικής ενημέρωσης της Δύσης για τον πόλεμο στην Ουκρανία, είναι το εξής: είναι απαραίτητο να πολεμήσουμε τη Ρωσία στην Ουκρανία, γιατί η εισβολή είναι το πρώτο βήμα ενός ρωσικού ιμπεριαλιστικού σχεδίου, το οποίο στοχεύει στην ανασύσταση των συνόρων της ΕΣΣΔ ή της Τσαρικής Αυτοκρατορίας, με αποτέλεσμα να εξαπλωθεί ο «αυταρχισμός» εκεί που σήμερα υπάρχει «δημοκρατία».

Συνοπτικά, η αυταρχική Ρωσία πρέπει να ηττηθεί στα εδάφη της Ουκρανίας, για να μην χρειαστεί να την πολεμήσουμε στη δημοκρατική Πολωνία, Φινλανδία, Εσθονία, Γερμανία κ.α.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΒΙΕΤΝΑΜ

Αυτή είναι, κυριολεκτικά, η αιτιολόγηση της αμερικανικής επέμβασης στο Βιετνάμ που αναπτύχθηκε από την ομάδα συμβούλων του προέδρου Τζον Κέννεντυ, το 1963-64. Η στρατηγική πρόβλεψη που έκαναν συνιστούσε μια θεωρία του ντόμινο: ο κομμουνισμός έχει φιλοδοξίες παγκόσμιας επέκτασης, αν πέσει το Βιετνάμ, θα πέσουν σταδιακά σε κομμουνιστικά χέρια, η Καμπότζη, η Ταϊλάνδη, η Κορέα, το Λάος, η Ιαπωνία, η Ινδία, κ.ά., έως ότου ο κομμουνισμός μολύνει την αμερικανική ήπειρο, μέχρι να φτάσει στις πύλες των Ηνωμένων Πολιτειών και ίσως να τις διασχίσει.

Τον Απρίλιο του 1965, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον εξήγησε γιατί κλιμακώνει την εμπλοκή των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Ο Αμερικανός πρόεδρος τιτλοφόρησε την ομιλία του «Ειρήνη χωρίς κατάκτηση» καθώς ανακοίνωσε την έναρξη των αεροπορικών επιθέσεων των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Εξήγησε ότι «[…] πρέπει να αγωνιστούμε αν θέλουμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο όπου κάθε χώρα μπορεί να διαμορφώσει τη μοίρα της και μόνο σε έναν τέτοιο κόσμο θα είναι ασφαλής η δική μας ελευθερία […] έχουμε δώσει μια εθνική υπόσχεση να βοηθήσουμε το Νότιο Βιετνάμ να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία του και σκοπεύω να τηρήσω αυτή την υπόσχεση. Το να ατιμάσω αυτή τη δέσμευση, να εγκαταλείψω το μικρό και γενναίο έθνος στους εχθρούς του και τον τρόμο που πρέπει να ακολουθήσει θα ήταν ασυγχώρητο λάθος».

Ο Τζόνσον εξήγησε επιπλέον: «Είμαστε επίσης εκεί για να ενισχύσουμε την παγκόσμια τάξη… Το να αφήσουμε το Βιετνάμ στη μοίρα του θα κλονίσει την εμπιστοσύνη όλων αυτών των ανθρώπων στην αξία μιας αμερικανικής δέσμευσης και στην αξία των λόγων της Αμερικής».

Ο Τύπος εκείνης της εποχής στις ΗΠΑ, ανέφερε συνεχώς τις επιτυχίες της Σαϊγκόν μέχρις ότου η επίθεση του Τετ το 1968 αποκάλυψε ψέματα και πραγματικότητες. Η ίδια ακριβώς λογική εκδηλώνεται και σήμερα στην υπόθεση της Ουκρανίας. Υπάρχουν παντού επιτυχίες των Ουκρανών που προβάλλονται συνεχώς, αν και η κατοχή του 20% της Ουκρανίας από τους Ρώσους, δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια για θριαμβολογίες. Σήμερα, μετά από 6 μήνες πολέμου, κυριαρχεί το αφήγημα «οι Ρώσοι απωθούνται, το μέτωπο σταθεροποιείται και ετοιμάζεται ουκρανική αντεπίθεση που θα απελευθερώσει τα κατεχόμενα εδάφη».

Αρκετά παρόμοια φαίνεται η κατάσταση και σε ό,τι αφορά την αμερικανική δέσμευση, που τα πρώτα χρόνια έστελνε μόνο «στρατιωτικούς συμβούλους» στο Βιετνάμ, όπως είναι οι εθελοντές στην Ουκρανία. Παράλληλα, ακόμη και τότε, η δέσμευση των ΗΠΑ κατέγραψε μια αύξηση, τόσο τρομακτική όσο και μάταιη, σε άνδρες και οπλισμό.

Σήμερα, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δαπανούν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε όπλα στην Ουκρανία για να αντιμετωπίσουν τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση, ενώ παρέχουν πρόσθετη υποστήριξη σε πληροφορίες και στρατιωτικές συμβουλές. Ενώ δεν υπάρχουν ακόμη επίσημα στρατεύματα των ΗΠΑ (όπως δεν υπήρχαν στο Βιετνάμ τα πρώτα χρόνια), υπάρχουν ειδικές δυνάμεις, μυστικές υπηρεσίες και πολλαπλή στρατιωτική υποστήριξη.

Εκείνη την εποχή, την άνοιξη του 1965, περίπου 400 Αμερικανοί στρατιώτες είχαν σκοτωθεί στο Βιετνάμ. Ο πόλεμος δεν ήταν ακόμη ευρέως αντιδημοφιλής. Χρόνια αργότερα, αφού εκατοντάδες χιλιάδες είχαν κληθεί στο στρατό, ο πόλεμος έγινε ευρέως αντιδημοφιλής. Τελικά, πάνω από 58.000 Αμερικανοί και τρία εκατομμύρια Βιετναμέζοι πολίτες και στρατιώτες πέθαναν στον πόλεμο. Το κόστος σε ανθρώπινες ζωές και σπατάλη πόρων ήταν τεράστιο. Η «Μεγάλη Κοινωνία» που ήλπιζε να χτίσει ο Τζόνσον σταμάτησε από την εκτροπή ανθρώπινων ζωών, ενέργειας και πόρων στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Ο Τζο Μπάιντεν διατύπωσε παρόμοια επιχειρήματα με τον Λίντον Τζόνσον στο αρχικό στάδιο του πολέμου του Βιετνάμ. Στις παρατηρήσεις του στο Κογκρέσο ζητώντας πρόσθετη χρηματοδότηση για την Ουκρανία, ο Μπάιντεν είπε: «Χρειαζόμαστε αυτό το νομοσχέδιο για να στηρίξουμε την Ουκρανία στον αγώνα της για ελευθερία… Το κόστος αυτής της μάχης δεν είναι φθηνό, αλλά η υποχώρηση στην επιθετικότητα θα είναι πιο δαπανηρή εάν το αφήνουμε να συμβεί». Καθιστώντας σαφές ότι ο στόχος των ΗΠΑ δεν είναι μόνο η «ελευθερία» της Ουκρανίας, ο Μπάιντεν συνεχίζει: «Η επένδυση στην ελευθερία και την ασφάλεια της Ουκρανίας είναι ένα μικρό τίμημα για να τιμωρηθεί η ρωσική επιθετικότητα, για να μειωθεί ο κίνδυνος μελλοντικών συγκρούσεων».

Η «θεωρία του ντόμινο» ήταν ένα μεγάλο λάθος. Η ρίζα του λάθους βρισκόταν στη σοβαρή αμερικανική υποτίμηση της σημασίας του πατριωτισμού/εθνικισμού. Η κατάκτηση εθνών είναι πολύ δύσκολη, γιατί τα έθνη θέλουν να επιβιώσουν και να διατηρήσουν την ανεξαρτησία και κυριαρχία τους, και η κατάκτηση, η κατοχή, ή η μόνιμη ενσωμάτωσή τους σε μια αυτοκρατορία είναι εξαιρετικά δύσκολη. Στην Ουκρανία, η Ρωσία ενσωματώνει περιοχές με ρωσόφωνο πληθυσμό, ενώ είναι άγνωστο το αν θα επεκταθεί σε περιοχές με ουκρανική πλειοψηφία.

Οι πολιτικές ιδεολογίες σίγουρα παίζουν ρόλο στη διεθνή πολιτική, αλλά όταν οι στρατηγικές επιταγές έρχονται σε σύγκρουση με τις ιδεολογικές επιταγές, κυριαρχούν οι στρατηγικές επιταγές: όπως φάνηκε στον πόλεμο Βιετνάμ-Κίνας, μετά την ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ (17 Φεβρουαρίου – 16 Μαρτίου 1979) στον οποίο το Βιετνάμ αντιμετώπισε μια από τις δύο χώρες που, μαζί με την ΕΣΣΔ, το στήριξαν στον πόλεμο με τις ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ δεν εγκατέλειψαν ποτέ τη «θεωρία του ντόμινο». Την επαναδιατύπωσαν το 2003 στην εισβολή στο Ιράκ. Θεώρησαν ότι η κατάκτηση του Ιράκ και η ανατροπή του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν, θα οδηγούσε στη πτώση της Συρίας, του Ιράν και άλλων χωρών. Και εδώ τα αποτελέσματα ήταν απολύτως αρνητικά για την Ουάσιγκτον.

Η ουκρανική επανέκδοση της «θεωρίας του ντόμινο» βασίζεται σε μια λανθασμένη υπόθεση. Η λανθασμένη υπόθεση είναι ότι η Ρωσία έχει τη δυνατότητα να ανακαταλάβει τα εδάφη της ΕΣΣΔ ή της Τσαρικής Αυτοκρατορίας. Στην πραγματικότητα, η Ρωσία δεν έχει την ισχύ (δημογραφικά στοιχεία, οικονομία) να επιχειρήσει ένα τέτοιο κολοσσιαίο εγχείρημα, με εύλογες πιθανότητες επιτυχίας. Το ότι η Ρωσία είναι μια στρατιωτική υπερδύναμη, βασισμένη κυρίως στο πυρηνικό της οπλοστάσιο, δεν επαρκεί για αυτοκρατορικούς σχεδιασμούς. Και η Μόσχα το γνωρίζει καλά.

Η ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΟΥ ΝΤΟΜΙΝΟ

Η αιτιολόγηση της στρατηγικής των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ διά της θεωρίας του ντόμινο, θα βρίσκεται στο προσκήνιο και το επόμενο διάστημα, μέσα από μια σειρά εξελίξεων.

Πρώτον, οι πιθανότητες στρατιωτικής ήττας της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι απειροελάχιστες. Η Ρωσία ελέγχει την εξέλιξη των επιχειρήσεων και σε ό,τι αφορά τον εδαφικό παράγοντα, θα σταματήσει εκεί που επιβάλλουν τα συμφέροντά της.

Δεύτερον, η Ρωσία ελέγχει τον παράγοντα χρόνο, όπως τον έλεγχε αντίστοιχα το Βόρειο Βιετνάμ. Όλα εξαρτώνται από τον παράγοντα χρόνο, από την ικανότητα να μην παρεκκλίνει κανείς από τη στρατηγική του, ελπίζοντας ότι το άλλο μέρος θα υποχωρήσει πρώτο. Σε μια τέτοια πρόκληση, η Ρωσία επωφελείται όχι μόνο από την ιστορική της ικανότητα να αντέχει στις αντιξοότητες, αλλά και από τη συνείδηση ότι αγωνίζεται για έναν γεωπολιτικό χώρο που θεωρεί δικό της, άρα να αγωνιστεί για ένα ζήτημα που η ηγεσία της Μόσχας θεωρεί πιο ζωτικής σημασίας από το τι θα μπορούσαν να θεωρήσουν οι δυτικές χώρες για την Ουκρανία.

Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι οι παραδόσεις όπλων στις δυνάμεις του Κιέβου είναι σε μεγάλο βαθμό ανεπαρκείς για το είδος του πολέμου υψηλής έντασης που διεξάγεται στα ουκρανικά εδάφη, αλλά ταυτόχρονα αναστατώνει τα τριάντα χρόνια καλά θεμελιωμένων δυτικών στρατιωτικών δογμάτων. Με τον τρόπο αυτόν, αμφισβητείται η εμπιστοσύνη στο μέλλον, σε ό,τι αφορά τις στρατιωτικές δυνάμεις της Δύσης, που έχουν σχεδιαστεί για αντιπάλους εξεγερσιακού επιπέδου ή με περιορισμένες συμβατικές δυνατότητες.

Υπάρχουν αφηγήματα στα Δυτικά Μέσα Ενημέρωσης, που θεωρούν, ότι η Μόσχα θα έπρεπε να διεξάγει έναν σύντομο πόλεμο και να νικήσει σε μικρό χρονικό διάστημα. Και αφού δεν το πέτυχε αυτό, έχει αποτύχει. Στην πραγματικότητα, η Μόσχα θα είχε ελάχιστα οφέλη από μια τέτοια εξέλιξη. Ο οικονομικός πόλεμος των κυρώσεων, ο οποίος λειτουργεί υπέρ της Ρωσίας, χρειάζεται χρόνο για να ξεδιπλωθεί. Το ίδιο και ο αντίστοιχος ενεργειακός. Αν η Μόσχα είχε κερδίσει στρατιωτικά και είχε τερματίσει τις επιχειρήσεις τον Απρίλιο, οι χώρες της Δύσης δεν θα αντιμετώπιζαν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα και τα ακόμα μεγαλύτερα, του χειμώνα που έρχεται.

Τρίτον, η «θεωρία του ντόμινο» είναι αποδοτική σε ό,τι αφορά την επίτευξη συνοχής της Δύσης. Ο φόβος ενδεχόμενων επόμενων κινήσεων από την πλευρά της Ρωσίας, συσπειρώνει τις χώρες της Δύσης. Στην πραγματικότητα, αυτό που επιτυγχάνει είναι η εμβάθυνση της επιβολής των ΗΠΑ στην Ευρώπη. Η συνοχή του ΝΑΤΟ και η διεύρυνσή του με τη Σουηδία και τη Φινλανδία, αμφισβητείται ανοικτά από τη στάση της Τουρκίας και δευτερευόντως, της Ουγγαρίας. Παράλληλα, η ΕΕ έχει καταντήσει ένα παράρτημα του ΝΑΤΟ. Η συνοχή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ θα πρέπει να επαναξιολογηθεί την άνοιξη του 2023.

Η «θεωρία του ντόμινο» στην ουκρανική εκδοχή της, συνδυάζεται ήδη και με τις διαδικασίες διαχείρισης μιας ενδεχόμενης ήττας στην Ουκρανία. Αν οι Ρώσοι κερδίσουν, τότε δεν έχει καμιά σημασία ότι θα χάσει η Ουκρανία, αφού το ζητούμενο είναι να μην ηττηθεί η Δύση. Η απονομή ευθυνών μεταξύ Ουκρανίας και Δύσης, βρίσκεται πλέον, σε πλήρη εξέλιξη. Μέσα στα πλαίσια αυτά και αφού αποδοθούν οι ευθύνες, οι ΗΠΑ χρειάζονται τη διατήρηση της «θεωρίας του ντόμινο» για τον ρωσικό κίνδυνο, έτσι ώστε να περιορίσουν τις κεντρόφυγες τάσεις που θα δημιουργηθούν.

Πηγή https://www.geoeurope.org/2022/08/28/i-theoria-toy-ntomino-stin-oykrania/

***To geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Η θεωρία του ντόμινο στην Ουκρανία | Του Στρατή Αλεξίου appeared first on Eptanews.gr.

Στρατής Αλεξίου

Τα Νησιά του Σολομώντα είναι ένα κυρίαρχο κράτος στον Ειρηνικό κοντά στην Παπούα Νέα Γουινέα και την Αυστραλία, με πληθυσμό σχεδόν 700.000 κατοίκων.

Καθώς οι δυτικές δυνάμεις προετοίμαζαν τον νέο ψυχρό τους πόλεμο με την Κίνα, αντιμετώπιζαν όλο και περισσότερο τα Νησιά του Σολομώντα ως αποικία, υποστηρίζοντας μια βίαιη απόπειρα πραξικοπήματος και απειλώντας τη χώρα ότι επιδιώκει να υπογράψει μια συμφωνία ασφαλείας με το Πεκίνο.

Για δεκαετίες η Ουάσιγκτον χρησιμοποιούσε την οικονομική της μόχλευση στα Νησιά του Σολομώντα για να πιέσει τη χώρα να αναγνωρίσει την Ταϊβάν ως ανεξάρτητο κράτος.

Τα Νησιά του Σολομώντα ήταν ένα από τα κράτη που αναγνώριζαν την ανεξαρτησία μέχρι το 2019, όταν ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός τους, Μανάσα Σογκαβάρε, τερμάτισε τη διπλωματική αναγνώριση της Ταϊβάν και προχώρησε σε συμμαχία με την Κίνα.

Όταν η κεντρική κυβέρνηση των Νησιών του Σολομώντα αναγνώρισε την Κίνα το 2019, οι ΗΠΑ πίεσαν την τοπική κυβέρνηση στη Μαλάιτα, το πολυπληθέστερο νησί της χώρας, να απορρίψει την ομοσπονδιακή πολιτική και να διατηρήσει τους δεσμούς της με την Ταϊβάν. Η Ουάσιγκτον δωροδόκησε ουσιαστικά την κυβέρνηση για να συνεχίσει να αναγνωρίζει την Ταϊβάν, δεσμεύοντας για τη χώρα 25 εκατομμύρια δολάρια σε κρατική βοήθεια των ΗΠΑ.

Στη συνέχεια, τον Νοέμβριο του 2021, βίαιοι ταραχοποιοί επιχείρησαν να ανατρέψουν τη δημοκρατικά εκλεγμένη κεντρική κυβέρνηση, επιτέθηκαν στο κοινοβούλιο πυρπολώντας αστυνομικά τμήματα, ενώ έκαιγαν επίσης κινεζικές επιχειρήσεις και επιτέθηκαν σε εθνοτικούς Κινέζους.

Η Αυστραλία εκμεταλλεύτηκε τη βία για να στείλει στρατεύματα στα Νησιά του Σολομώντα.

Το πραξικόπημα απέτυχε. Αλλά οι δυτικές προσπάθειες για αποσταθεροποίηση του μικρού κράτους του Ειρηνικού συνεχίστηκαν.

Οι δυτικές κυβερνήσεις και οι ειδικοί των μέσων ενημέρωσης ισχυρίστηκαν ειρωνικά ότι η Κίνα προσπαθεί να μετατρέψει τα Νησιά του Σολομώντα σε μαριονέτα, ενώ υποστηρίζουν τις βίαιες απόπειρες πραξικοπήματος και απείλησαν με στρατιωτική εισβολή.

Στις 25 Μαρτίου, ένας Αυστραλός μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης, ο Ντέιβιντ Λιούελ-Σμιθ, δημοσίευσε ένα άρθρο καλώντας ανοιχτά τον στρατό της χώρας του να εισβάλει στα Νησιά του Σολομώντα, να «καταλάβει» τα νησιά τους και να «αλλάξει το καθεστώς».

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΑ

Αντιμέτωπες με αυτές τις δυτικές απειλές, τα Νησιά του Σολομώντα αποφάσισαν να συντάξουν μια συμφωνία ασφαλείας με την Κίνα.

Αυτό εξόργισε την Αυστραλία, της οποίας ο πρωθυπουργός Σκοτ Μόρρισον δήλωσε ότι «υπάρχει μεγάλη ανησυχία σε όλη την οικογένεια του Ειρηνικού». Η υπουργός Εσωτερικών της Αυστραλίας, Κάρεν Άντριους, κατέφυγε σε γνώριμη νεοαποικιακή ρητορική, υποστηρίζοντας: «Αυτή είναι η αυλή μας, αυτή είναι η γειτονιά μας και ανησυχούμε πολύ για οποιαδήποτε δραστηριότητα λαμβάνει χώρα στα νησιά του Ειρηνικού». Η υπουργός Εξωτερικών της Αυστραλίας Μαρίζ Πέιν άφησε να εννοηθεί ότι αυτή η συμμαχία «θα υπονόμευε τη σταθερότητα και την ασφάλεια της περιοχής μας».

Η κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας έκανε παρόμοια σχόλια, υποστηρίζοντας ότι η συμφωνία θα μπορούσε να «αποσταθεροποιήσει τους υφιστάμενους θεσμούς και ρυθμίσεις που έχουν εδώ και καιρό στηρίξει την ασφάλεια της περιοχής του Ειρηνικού».

Σε μια ομιλία του στις 29 Μαρτίου, ο Πρωθυπουργός Μανάσα Σογκαβάρε επέκρινε τις δυτικές κυβερνήσεις για αυτή τη νεοαποικιακή στάση και για την ανάμειξη στις αποφάσεις της χώρας του.

Ένα προσχέδιο της συμφωνίας, που διέρρευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις 24 Μαρτίου, πυροδότησε μια άμεση καταιγίδα. Μια συντονισμένη πίεση εμφανίστηκε από εγχώριους και διεθνείς κύκλους, ζητώντας από τον πρωθυπουργό Μανάσα Σογκαβάρε, να αποχωρήσει από τη συμφωνία. Αυτός, απέρριψε σθεναρά κάθε κριτική και εκφράσεις «σοβαρών ανησυχιών» και στις 31 Μαρτίου, η Κίνα και τα Νησιά του Σολομώντα άρχισαν να επισημοποιούν τη συμφωνία. Τώρα, τα Νησιά του Σολομώντα και η περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού πρέπει να αντιμετωπίσουν τις εκτεταμένες συνέπειες αυτής της εξέλιξης, που αλλάζει το παιχνίδι. Η νέα συμφωνία για την ασφάλεια έχει εκτεταμένες εσωτερικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις.

Το τι ακριβώς έχουν συμφωνήσει τα Νησιά του Σολομώντα και η Κίνα δεν είναι σαφές, καθώς η τελική εκδοχή του συμφώνου έχει κρατηθεί μυστική, όπως φαίνεται, από όλους εκτός από λίγους επίλεκτους υπουργούς της κυβέρνησης. Ο Σογκαβάρε τόνισε ότι το απόρρητο γύρω από τη συμφωνία ασφαλείας δεν ήταν κακόβουλο, αλλά μάλλον επιβεβαίωση της «κυριαρχίας» του κράτους του.

Τα πρόσφατα σχόλια του Σογκαβάρε σχετικά με τη συμφωνία ασφαλείας και η ταχύτητα με την οποία έχει επισημοποιηθεί, υποδηλώνουν ότι η τελική υπογεγραμμένη συμφωνία είναι πολύ κοντά στο προσχέδιο που διέρρευσε. Αυτό το έγγραφο έξι άρθρων περιέχει αόριστα καθορισμένους όρους και εξουσίες που θα επέτρεπαν στο Πεκίνο μεγάλες παρεμβάσεις στα Νησιά του Σολομώντα. Επιτρέπει επίσης, μεγάλης κλίμακας και ποικίλες κινεζικές στρατιωτικές και μυστικές επιχειρήσεις. Παράλληλα, επιτρέπει στην Κίνα να εμπλακεί σε μεγάλο βαθμό στη διατήρηση της πολιτικής τάξης μέσω της ανάπτυξης «αστυνομίας, ένοπλης αστυνομίας, στρατιωτικού προσωπικού και άλλων αρχών επιβολής του νόμου και της τάξης. Επίσης, βαθιά ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η συμφωνία παρέχει «νομική και δικαστική ασυλία» για όλο το κινεζικό προσωπικό.

Η συμπερίληψη της φράσης που υποτίθεται ότι δίνει και στα δύο κράτη την εξουσία να ενεργούν «σύμφωνα με τις δικές τους ανάγκες», έχει αυξήσει τις ανησυχίες στη Δύση, σχετικά με το εύρος που προσφέρει αυτή η συμφωνία στην Κίνα να επεκτείνει τη στρατιωτική της δύναμη στον νοτιοδυτικό Ειρηνικό.

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

Δεδομένων όλων αυτών των εξελίξεων, δεν είναι δύσκολο να προβλεφθεί ένα πιθανό σενάριο όπου μια σύγκρουση μεταξύ της Κίνας και των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, θα μπορούσε να υπάρξει –με καταστροφικές συνέπειες– στα ίδια τα Νησιά του Σολομώντα.

Τι γίνεται όμως με τις επιπτώσεις στην ασφάλεια στην περιοχή και στον ευρύτερο Ινδο-Ειρηνικό; Η επερχόμενη 80ή επέτειος της Μάχης του Γκουανταλκανάλ του Σεπτεμβρίου 1942, είναι μια βαθιά υπενθύμιση της διαρκούς στρατηγικής σημασίας των Νησιών του Σολομώντα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Αυστραλία, η οποία βρίσκεται λίγο πάνω από 3.200 χιλιόμετρα μακριά. Τα νησιά του Σολομώντα εκτείνονται σε κρίσιμες θαλάσσιες οδούς και γραμμές επικοινωνίας της Αυστραλίας.

Τα νησιά του Σολομώντα είναι επίσης υψίστης στρατηγικής σημασίας για τους κοντινούς γείτονές τους, την Παπούα Νέα Γουινέα και το νέο κράτος που αναδύεται από την Αυτόνομη Περιφέρεια Μπουγκενβίλ, που βρίσκεται ακριβώς βόρεια των συνόρων των Νησιών Σολομώντα, καθώς και τα Φίτζι και τη Νέα Ζηλανδία. Η Νέα Ζηλανδία υπέγραψε «συμφωνία εταιρικής σχέσης» με τα Φίτζι στις 29 Μαρτίου, μετά τις αποκαλύψεις για την ύπαρξη της συμφωνίας για την ασφάλεια, μεταξύ των Νησιών του Σολομώντα και της Κίνας. Ακολούθησε μια σημαντική αναβάθμιση της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των Φίτζι και της Αυστραλίας στα μέσα Μαρτίου 2022.

Οι απόψεις διίστανται σχετικά με το εάν η Κίνα θα χρησιμοποιήσει τη συμφωνία για την ασφάλεια, για την κατασκευή μιας στρατιωτικής βάσης στα Νησιά του Σολομώντα. Ο Σογκαβάρε, και όσοι δεν ενοχλούνται από τη συμφωνία, επιμένουν ότι η Κίνα δεν θα χτίσει μια στρατιωτική βάση για να προβάλει τη δύναμή της στον νοτιοδυτικό Ειρηνικό.

Είναι απίθανο μια τέτοια προκλητική κίνηση όπως η κατασκευή μιας κινεζικής στρατιωτικής βάσης να συμβεί βραχυπρόθεσμα, αλλά η Κίνα συνεχίζει να παίζει ένα μακρύ και περίπλοκο στρατηγικό παιχνίδι.

Ενώ μια στρατιωτική βάση μπορεί να είναι ένα πιο μακροπρόθεσμο σενάριο, η αποκάλυψη της συμφωνίας Νησιών Σολομώντα-Κίνας είχε ήδη αντίκτυπο στις προσεγγίσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στον Ειρηνικό.

Θα πρέπει να αναμένεται τώρα, ότι ο ρυθμός και η έκταση της εμπλοκής των ΗΠΑ στα νησιά του Ειρηνικού θα αυξηθεί εκθετικά. Θα πρέπει επίσης να υπάρξουν σαρωτικές μεταρρυθμίσεις στον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους προσεγγίζουν τα νησιά του Ειρηνικού, προκειμένου να αποτραπεί η επανάληψη αυτής της συμφωνίας σε άλλα μέρη της περιοχής. Η ιστορία των Νήσων Σολομώντα είναι μια ιστορία που διαμορφώνεται βαθιά από τους μηχανισμούς σχεδιασμού της κινεζικής ελίτ και τις χαμένες διπλωματικές ευκαιρίες της Δύσης.

Πηγή: https://www.geoeurope.org/2022/04/08/geopolitiki-allagi-ston-eiriniko-nis/

***To geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Γεωπολιτική αλλαγή στον Ειρηνικό: Νησιά του Σολομώντα | Του Στρατή Αλεξίου appeared first on Eptanews.gr.