ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Από το 1974 και εντεύθεν, οι εκάστοτε κυπριακές κυβερνήσεις επιμένουν σε μία τρεμαλέα πολιτική: «Αφού αντιμετωπίζουμε τουρκική κατοχή του 37% του ευρωπαϊκού κυπριακού εδάφους, δεν… χρειάζεται να ανοίξουμε και δεύτερο μέτωπο με την Αγγλία». Αυτή η γελοία και ψοφοδεής αντίληψη δεν σχετίζεται με τον τουρισμό, τις εμπορικές, πολιτικές και άλλες σχέσεις κ.λπ. με την Αγγλία.

Συναρτάται ευθέως προς μία πολιτική, η οποία εμπεδώθηκε, σφηνώθηκε κυριολεκτικά στα μυαλά και εκφράζεται ασύδοτα και προκλητικά από τη λεγόμενη πολιτική, κομματική, επιχειρηματική, εμπορική «ελίτ», υπό την αηδή μορφή μιας αφόρητης, πλέον, αγγλολαγνείας, μιας ανεκδιήγητης αγγλολατρείας και ενός ασυγκράτητου αγγλολιγουρισμού.

Οτιδήποτε προέρχεται, γίνεται, εξαγγέλλεται, από την Αγγλία θεωρείται περίπου θέσφατο, ευαγγέλιο και είναι η κορύφωση της επιστημονικής, ακαδημαϊκής, τεχνικής και άλλης τελειότητας. Αρκετές οικογένειες θεωρούν μεγάλη τιμή ο γιος ή η θυγατέρα τους να σπουδάσουν σε κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα της πάλαι ποτέ «Μεγάλης Βρετανίας» (δηλ. της συρρικνωθείσας Αγγλίας).

Μετά από δύο ή και τρία χρόνια σπουδών, αυτοί οι αγγλοπεφωτισμένοι, αδυνατούν, οι δυστυχείς, να εκφραστούν προφορικά ή, κυρίως, γραπτά, στα Ελληνικά! Μιλούν μεταξύ τους στα Αγγλικά ως εξαγγλισθέντες Αβορίγινες και… εκπολιτισθέντες Μάου-Μάου ιθαγενείς.

Απαξιώνουν να μιλήσουν τη μητρική γλώσσα τους, την Ελληνική, επειδή αγνοούν, οι ημιμαθείς και ανελλήνιστοι, ότι η Αγγλική έχει δανειστεί δεκάδες χιλιάδες λέξεις από την Ελληνική.

Ενδεικτική αυτής της ανίατης, δυσώδους αγγλολατρείας και αγγλοδουλείας είναι η εξαγγελθείσα στις 9/5/2022 συμφωνία μεταξύ της Αγγλίας και της Κυπριακής Δημοκρατίας για την ανάπτυξη τμήματος των κατεχόμενων, από τους Εγγλέζους, Βάσεων.

Έμπλεος χαράς και ευφροσύνης, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναφέρθηκε σε «μια πραγματικά ιστορική Συμφωνία για την Κυπριακή Δημοκρατία και τους κατοίκους και ιδιοκτήτες γης και περιουσιών εντός των ορίων των Βάσεων», αλλά και σε «μιαν απτή απόδειξη των εξαίρετων σχέσεων Κύπρου – Ηνωμένου Βασιλείου».

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επισήμανε ακόμα πως «για πρώτη φορά από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας (η συμφωνία αποτελεί) τη μεγαλύτερη αλλαγή χρήσης γης, καθώς το 80% του εδάφους των Βρετανικών Βάσεων, εκτάσεως περίπου 200 τ. χλμ. από σύνολο 255, αλλάζουν καθεστώς και εντάσσονται σε πολεοδομικές ζώνες, επ’ ωφελεία 4 Δήμων και 23 Κοινοτήτων που εμπίπτουν είτε μερικώς είτε στην ολότητά τους εντός των περιοχών των Βάσεων».

Αλληλούια! Παρακαλώ σκεφτείτε την τραγική εικόνα, για την οποία ο Πρόεδρος μιας ευρωπαϊκής χώρας πανηγυρίζει: Μια ομάδα ένοπλων κλεφτών εισβάλλουν στο σπίτι σας. Αρπάζουν τα πάντα, αλλά σας αφήνουν μια μικρή κουζίνα και δύο υπνοδωμάτια. Διαμαρτύρεστε, φωνάζετε, αλλά σας επιβάλλουν ένα στυγνό καθεστώς διοίκησης και αν σας αρέσει. Επαναστατείτε και σας σκοτώνουν. Παίρνετε τα όπλα και σας απαγχονίζουν!

Περνούν τα χρόνια και… όλως περιέργως, την ημέρα που η διεθνώς τιμημένη και καταξιωμένη μουσική-χορευτική Διάσταση αποσύρεται από τα καραγκιοζιλίκια για τα 70χρονα της δολοφόνου του Παλληκαρίδη και άλλων αγωνιστών της ΕΟΚΑ, γίνεται τελετή… επιστροφής (!!) 200 τ. χλμ. από την εκ 255 τ. χλμ. έκταση των λεγόμενων «Κυρίαρχων Βρετανικών Βάσεων».

Πανηγυρίζουν οι αγγλόδουλοι και αγγλολάγνοι ιθαγενείς και ευχαριστούν την Her Majesty για την… φιλάνθρωπη χειρονομία της. Με απλά λόγια, η κυβέρνηση Αναστασιάδη ευχαρίστησε τους Εγγλέζους κλέφτες και κατακτητές, επειδή μας… επιστρέφουν 200 τ. χλμ. δική μας γης, ηλικίας 4000 χρόνων!

Ο Ν. Αναστασιάδης δεν είχε καν τον πολιτικό ανδρισμό να υποδείξει στους Εγγλέζους ότι είναι αδιανόητο και ανεπίτρεπτο, σε κράτος-μέλος της ΕΕ, ένα ξένο κράτος, μη μέλος της Ένωσης, να διατηρεί δήθεν «κυρίαρχες Βάσεις». Αλλά γιατί να το απαιτήσει;

>Το 1988, σε διάστημα 9 μηνών εκλέγεται Πρόεδρος της Κύπρου, ο Γ. Βασιλείου. Ποιος προανήγγειλε την εκλογή του ένα μήνα πριν από τις κάλπες; Ο Economist!

>Το 2007 ο μ. Τάσσος θέτει μεθοδικά θέμα κατάργησης των Βάσεων.

>Το 2008 εκλέγεται Πρόεδρος ο μ. Δ. Χριστόφιας. Ποια πρωτεύουσα επισκέφθηκε μετά την εκλογή του; Το Λονδίνο.

>Το πρωί της 20/3/2022, ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβ. Νεοφύτου, ανακηρύσσεται, δι’ ανατάσεως της χειρός, ως ο υποψήφιος του κόμματος για τις προεδρικές εκλογές. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας μεταβαίνει, πού; Στο Λονδίνο, δήθεν για επαφές.

Το 1878 η Κύπρος πέρασε από τους Οθωμανούς στους Εγγλέζους ως βρετανικό προτεκτοράτο. Στις 25/10/1914 ανακηρύχθηκε ως κτήση της Αγγλίας και από το 1925 μέχρι το 1960 ως αποικία του Στέμματος. Τα Οκτωβριανά του 1931 ήταν η πρώτη εξέγερση των καταπιεσμένων και εξαπατηθέντων Ελλήνων κατά των Εγγλέζων.

Το αίμα του 17χρονου Ονούφριου Κληρίδη έβαψε και άνοιξε τον δρόμο για τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955-59. Μια δράκα 18ρηδων και 20ρηδων εξευτέλισε μιαν ολόκληρη αυτοκρατορία, η οποία ποτέ δεν χώνεψε ότι εκτέθηκε διεθνώς ως κράτος βαρβαρότητας.

Μη νομίσει κανείς ότι η ακολουθούμενη σήμερα γλοιώδης και δουλόφρων πολιτική του «καλού παιδιού» είναι ίδιον Κυπρίων πολιτικών. Τρεις μέρες μετά τα Οκτωβριανά, στις 25/10/1931, ο Ελ. Βενιζέλος ανακάλεσε στην Αθήνα τον Έλληνα πρόξενο στη Λευκωσία, Αλέξη Κύρου. Σε μνημόνιο που συνέταξε και απέστειλε στον Άγγλο πρέσβη στην Αθήνα, για να κατευνάσει τον θυμό του, ο Βενιζέλος έγραψε:

«Είμαι περισσότερον αγανακτισμένος κατά της ανοήτου πολιτείας των πολιτευομένων της Κύπρου, διότι αύτη δεν μου επιτρέπει ουδέ να διανοηθώ να ζητήσω σήμερον την Κύπρον αφ’ ου πρέπει να παρέλθουν έτη πολλά διά να λησμονηθούν αι τελευταίαι ταραχαί και να μη παρασχεθή η εντύπωσις ότι η Αγγλία υπέκυψε εις την επαναστατικήν πίεσιν των Κυπρίων»…

«Ανόητοι» οι πολιτευόμενοι στην Κύπρο. «Ταραξίαι», «ταραχοποιοί», άρα, να μην  «παρασχεθή η εντύπωσις ότι η Αγγλία υπέκυψε εις την επαναστατικήν  πίεσιν των Κυπρίων».

Αδιανόητον, ανεπίτρεπτον, εξοργιστικόν, οι υπόδουλοι στους Εγγλέζους, Έλληνες Κύπριοι να επαναστατήσουν. Η οποιαδήποτε διατάραξη των σχέσεων με την «Μεγάλην Βρετανίαν» εθεωρείτο, από τον ρεαλιστή Βενιζέλον, «ολεθρία». Τα σχόλια, ελεύθερα.

*Πρώην Αρχισυντάκτης-Διευθυντής, Αρθρογράφος-αναλυτής στην κυπριακή εφημερίδα “Η Σημερινή”. ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας- Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημοσιογραφίας της Lille – Universite Catholique de Lille – France

The post Οι αποικιοκράτες… επιστρέφουν γη στους νόμιμους ιδιοκτήτες της. Ούτε λέξη για τις Βρετανικές Βάσεις | Του Σάββα Ιακωβίδη appeared first on Eptanews.gr.

να ζουν. Ξέρουν και πώς να πεθαίνουν…»

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Ο κυπριακός Ελληνισμός προκαλείται ξανά και εξευτελίζεται βάναυσα  για πολλοστή φορά. Οι δήθεν «κυρίαρχες βρετανικές Βάσεις», στις 2 Ιουνίου 2022 διοργανώνουν στο αρχαίο θέατρο του Κουρίου «φιλανθρωπική εκδήλωση» για να «εορτάσουν τα 70χρονα της Βασίλισσας Ελισάβετ Β’ στον θρόνο, γνωστό ως Πλατινένιο Ιωβηλαίο», για την «υπηρεσία της στο έθνος μας, για πάνω από 70 χρόνια, και τη στενή στήριξή της στις Ένοπλες Δυνάμεις».

«Με τη συναυλία θα εορταστεί επίσης η φιλία και η συνεργασία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέλους της Κοινοπολιτείας». Στη συναυλία θα συμμετέχουν η χορωδία και η χορευτική ομάδα του Πολιτιστικού Ομίλου «Διάσταση» και οι Κύπριες σοπράνο, Αλίκη Χρυσοχού και Μαρία Παπαϊωάννου, ενώ στρατιωτικό άρωμα θα δώσει η μπάντα των «Royal Signals» και η χορωδία «Military Wives».

Η ανακοίνωση των Βάσεων πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, αφού ακόμα και τα μέλη της χορωδίας της διεθνώς αναγνωρισμένης, καταξιωμένης και τιμημένης Διάστασης ως εξέχοντος μουσικού συνόλου, το έμαθαν κατόπιν εορτής και χωρίς καν να ερωτηθούν.

Η συμμετοχή της Διάστασης και κυρίως η παμπόνηρη εγγλέζικη «φιλανθρωπική» επικάλυψη της συναυλίας προκάλεσαν την οργή των Ελλήνων της Κύπρου. Σε ποια «στενή φιλία» αναφέρεται ο ανιστόρητος και ανίδεος Εγγλέζος διοικητής των Βάσεων;

Είναι προφανές ότι η πολιτική, κρατική, κομματική, πολιτειακή και επιχειρηματική ηγεσία, όλοι σχεδόν αγγλολάγνοι, αγγλότροποι και αγγλόμυαλοι, ενδέχεται να παραστούν για να τιμήσουν μια βασίλισσα ΔΟΛΟΦΟΝΟ του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και άλλων αγωνιστών της θρυλικής ΕΟΚΑ. Θα τολμήσουν;

Σήμερα στους ιερούς ναούς της Κύπρου, και ιδιαίτερα στο Παλαιχώρι και τον Άγιο Μάμα, θα τελεσθούν τα μνημόσυνα των πρώτων απαγχονισθέντων από τους Εγγλέζους δυνάστες, Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου (10/5/1956). Παρά τις εκκλήσεις του τότε Πρωθυπουργού της Ελλάδος, Κ. Καραμανλή, και ξένων προσωπικοτήτων,  οι Εγγλέζοι απαγχόνισαν τους δύο νέους.

Στην Αθήνα ξέσπασαν οργίλες διαδηλώσεις και τέσσερεις πολίτες σκοτώθηκαν. Ο Ανδρέας Δημητρίου, πριν οδηγηθεί στην αγχόνη, είπε: «Λυπάμαι που δεν θα δω την Κύπρο μας ελεύθερη. Όμως δεν με φοβίζει ο θάνατος, επειδή η ζωή είναι περιττή στη  σκλαβιά». Ο Μιχαλάκης Καραολής είπε: «Τα Ελληνόπουλα δεν ξέρουν μόνο πώς πρέπει να ζουν. Ξέρουν και πώς να πεθαίνουν…».

Ο απαγχονισμός των δύο αγωνιστών προκάλεσε παγκόσμιο σάλο. Ο Νομπελίστας Γάλλος φιλόσοφος, λογοτέχνης, δημοσιογράφος και συγγραφέας, Albert Camus, με αφορμή την καταδίκη των Καραολή και Δημητρίου, σε άρθρο του, με τίτλο «Το Ελληνόπουλο», έγραψε μεταξύ άλλων:

«Εδώ και μερικές βδομάδες η ξεσηκωμένη Κύπρος έχει πρόσωπο, αυτό του Κύπριου φοιτητή Μιχαήλ Καραολή, καταδικασμένου εις θάνατον δι’ απαγχονισμού από τα βρετανικά δικαστήρια. Πεθαίνουν και στην Κύπρο, και μάλιστα φρικτά, στο μακάριο νησί όπου γεννήθηκε η Αφροδίτη.

»Ακόμα μια φορά, η ταπεινή διεκδίκηση εντός λαού για χρόνια βουβή, φιμωμένη κατόπιν, μόλις προσπάθησε να εκφραστεί, ξέσπασε σε τρομοκρατία. Ακόμα μια φορά, η τυφλή καταπίεση προηγήθηκε της εξέγερσης. Αυτό το παλιό δράμα γίνεται πιο οδυνηρό καθώς πρόκειται για δυο λαούς συμμάχους μεταξύ τους και φίλους προς τον δικό μας.

»Το συμφέρον όπως και η καρδιά απαιτούν από αυτούς τους δυο λαούς να ξαναβρούν την παλιά τους φιλία. Αντί γι’ αυτό, η κυβέρνηση του ενός, του πλέον ισχυρού είναι αλήθεια, αλλά και του πλέον εκτιμώμενου για τη  φιλελεύθερη παράδοσή του, άγεται στον πειρασμό να κρεμάει τα παιδιά του άλλου. Ωστόσο η Αγγλία ούτε καν αρνείται τη νομιμότητα τής κυπριακής διεκδίκησης, ούτε και το γεγονός πως 80% των κατοίκων του νησιού είναι Έλληνες. Ούτε και ότι τυχόν ελεύθερες εκλογές θα έδιναν μιαν ευρύτατη πλειοψηφία υπέρ της ένωσης.

»Το μόνο της επιχείρημα, που υποστηρίχθηκε εξ άλλου και από Γάλλο συγγραφέα, είναι στρατηγικής φύσεως: η Κύπρος αποτελεί το προωθημένο αεροπλανοφόρο της βρετανικής και δυτικής ισχύος. Αλλά τι αξία έχει αυτό το επιχείρημα από τη στιγμή που το νησί βρίσκεται σε κατάσταση εξέγερσης;

»Από το να καταπνιγεί το κίνημα στο αίμα, και τότε η Ελλάδα σύσσωμη θα ήταν απειλή για τα μετόπισθεν του αεροπλανοφόρου, είναι προτιμότερο να γίνει δεκτή η λογική πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης που προσφέρεται να εγγυηθεί τις βάσεις, αν υπερψηφιστεί η ένωση. Στο κάτω-κάτω υπάρχουν υποσχέσεις εξ ίσου γερές με το μπετόν και το ατσάλι.

»Δεν θα κρύψω, όσο με αφορά, τον θαυμασμό μου και την τρυφερότητά μου γι’ αυτόν τον ελληνικό λαό, για τον οποίο μπόρεσα να διαπιστώσω πως μαζί με τον ισπανικό είναι ένας από αυτούς που η βάρβαρη Ευρώπη θα χρειαστεί ως αρωγούς ώστε να επιστρέψει στον πολιτισμό. Όμως δεν είναι μόνο το συναίσθημα που με κάνει να σκέπτομαι πως η Αγγλία και η Δύση μόνο κερδισμένοι θα βγουν αν η υπόθεση της Κύπρου οδεύσει προς την κατεύθυνση της ένωσης.

»Αλλά θα χάσουν πολλά περισσότερα από το γόητρο, αν η διατήρηση, αναγκαστικά πρόσκαιρη, της υπάρχουσας κατάστασης πρέπει να πληρωθεί με τη δολοφονία ενός παιδιού. Ο καιρός των αυτοκρατοριών έχει παρέλθει, των ελεύθερων κοινοτήτων αρχίζει, τουλάχιστον στη Δύση. Ας το αναγνωρίσουμε και ας ευνοήσουμε αυτό το λαμπρό μέλλον αντί να του τσακίζουμε τον αυχένα.

»Αφού υπάρχουν συνομιλίες, η βρετανική κυβέρνηση μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να τoυς δώσει μια γόνιμη ευκαιρία φειδόμενη της ζωής του νεαρού καταδικασθέντος. Οι κοινοί φίλοι της Αγγλίας και του ελληνικού λαού ζητούν από αυτήν να σώσει κατ’ αρχήν τον Μιχαήλ Καραολή και να του αποδώσει στη συνέχεια μια πατρίδα 3000 χρόνων». (Μετάφραση: Παντ. Ξύδας). – Η Εγγλέζα δολοφόνος των αγωνιστών της ΕΟΚΑ εκτέλεσε την Ιστορία 3000 χρόνων.

*Πρώην Αρχισυντάκτης-Διευθυντής, Αρθρογράφος-αναλυτής στην κυπριακή εφημερίδα “Η Σημερινή”. ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας- Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημοσιογραφίας της Lille – Universite Catholique de Lille – France

The post «Τα Ελληνόπουλα δεν ξέρουν μόνο πώς πρέπει να ζουν. Ξέρουν και πώς να πεθαίνουν…» | Του Σάββα Ιακωβίδη appeared first on Eptanews.gr.

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Γνωρίζετε πόσες χιλιάδες Κύπριοι, νέες και νέοι, με ένα ή δύο πτυχία, με μάστερ και διδακτορικά, έχουν δραπετεύσει κυριολεκτικά από το νησί, ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση το 2012-2013; Με τους μετριότερους υπολογισμούς -αναζητήσαμε αλλά δεν βρήκαμε επίσημα στοιχεία- πέραν των 30 χιλιάδων νέων έφυγαν εις αναζήτηση καλύτερης τύχης και αμειβόμενης εργασίας και με περισσότερες προοπτικές επαγγελματικής ανέλιξης.

Από αυτές τις δεκάδες χιλιάδες ένα ασήμαντο ποσοστό είναι πιθανό να επιστρέψει κάποτε στην πατρίδα. Η πλειοψηφία θα ριζώσουν σε ξένες χώρες, θα κάνουν οικογένεια, θα αξιοποιηθούν, θα αναγνωριστεί η προσφορά τους και θα διακριθούν.

Αυτό το ανεπρόκοπο κράτος και οι ανεπαρκείς πολιτικάντηδες, που λυμαίνονται τον τόπο, τι έκαναν γι’ αυτά τα δεκάδες χιλιάδες λαμπρά κυπριακά μυαλά, που τα παρέδωσαν ΔΩΡΕΑΝ σε ξένες χώρες; Πόσα δισεκατομμύρια ξόδεψαν οι γονείς και έχασε το κράτος και η οικονομία; Κανένας «δεν φακκά πενιάν»!

Κάθε τόσο, όμως, και ειδικά τώρα με την προεκλογική περίοδο, όλοι αυτοί οι επιτήδειοι ψηφοσυλλέκτες επιδίδονται σε ανέξοδες, κενολόγες διακηρύξεις για τους νέους. Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ, ούτε και σκέφτηκαν τρόπους για να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, ώστε:

Τουλάχιστον τα περισσότερα από τα παιδιά μας να επιστρέψουν στην Κύπρο και με τις γνώσεις, την εμπειρογνωμοσύνη και την αξιοσύνη τους να συμβάλουν στην ανάπτυξη και στην προκοπή του τόπου.

Τρία παραδείγματα: Γύρω στο 2000, η Γερμανία διαπίστωσε ότι υστερούσε στην τεχνολογία έναντι άλλων εταίρων της. Με δημοσιεύσεις σε Μέσα όλων των χωρών – και στην Κύπρο- κάλεσε όσους είχαν ειδικότητες στην τεχνολογία να μεταβούν στην χώρα με υψηλές απολαβές και πολυετή συμβόλαια. Συνέρρευσαν χιλιάδες!

Η Σιγκαπούρη -που μας εκθείαζε τη δεκαετία του ’90 ο Γ. Βασιλείου-  το 1965 είχε κατά κεφαλήν εισόδημα 500 δολάρια τον χρόνο. Σήμερα: Διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό εκατομμυριούχων στον κόσμο, με ένα στα έξι νοικοκυριά να έχουν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ αναλώσιμο πλούτο.

Όταν ο Τούρκος δικτάτορας Ερντογάν ανέλαβε την εξουσία το 2003, η Τουρκία είχε μόλις τέσσερα ναυπηγεία, καθόλου αμυντική βιομηχανία και η οικονομία της κατατασσόταν στις υπανάπτυκτες. Σήμερα, λειτουργούν πάνω από 50 ναυπηγεία,  που κατασκευάζουν από τορπιλακάτους μέχρι φρεγάτες, αντιτορπιλικά, ακόμα και μικρό αεροπλανοφόρο, σε συνεργασία με την Ισπανία.

Επίσης, η αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας καλύπτει πέραν του 80% και πλέον των αναγκών του στρατού. Πού στηρίχτηκαν όλα αυτά και άλλα φαραωνικά έργα που προγραμματίζει να υλοποιήσει ο Ερντογάν;

Όχι μόνο σε ξένες επενδύσεις αλλά, κυρίως, κάλεσε και επέστρεψαν στην Τουρκία χιλιάδες Τούρκοι με ειδικότητες, που χρειαζόταν η οικονομία της χώρας.

Πριν από δύο χρόνια, 16 μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις ανέπτυξαν το Μη Κερδοσκοπικό Σωματείο  «Ελληνικές Ρίζες», με στόχο τον επαναπατρισμό ανθρώπινου κεφαλαίου που εγκατέλειψε την Ελλάδα στα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Μιλώντας (20/4/2019) στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Ευστάθιος Τσοτσορός, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας Ελληνικά Πετρέλαια, επισημαίνει:

«Η μαζική φυγή επιστημόνων και καταρτισμένου προσωπικού, ιδιαίτερα υψηλής εξειδίκευσης, προς τις χώρες του εξωτερικού κατά τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, συνιστά μία κολοσσιαία απώλεια εθνικής δυναμικής, δυσχεραίνει στην πράξη την αναπτυξιακή προοπτική του τόπου και υπονομεύει την αναγκαιότητα μετάβασης σε ένα παραγωγικό υπόδειγμα, που θα δίνει έμφαση στην ‘‘οικονομία της γνώσης’’». Από την πλευρά του ο Γιάννης Παπαχρήστου, Γενικός Διευθυντής Ελλάδας-Κύπρου, Coca-Cola Τρία Έψιλον, είπε:

«Για να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά το φαινόμενο του brain drain αλλά και η τόνωση της απασχόλησης στην Ελλάδα χρειάζονται συμπράξεις και κοινή προσπάθεια. Πιστεύουμε πολύ στον ρόλο του mentoring, της δυνατότητας να βοηθήσει κάποιο έμπειρο στέλεχος με την εμπειρία του, τη γνώση της αγοράς και τη σωρευτική εργασιακή γνώση από διάφορους κλάδους κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Αυτός ο ρόλος είναι στο επίκεντρο της προσπάθειάς μας στο Brain Regain».

Από το 2008 έως το 2016 υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 450.000 Έλληνες αναζήτησαν εργασία και καλύτερο μέλλον σε κάποια χώρα του εξωτερικού. Το 31% ήταν 41 ετών και άνω, το 25% 31-35 ετών, το 19% 36-40 και το 19% 26-30 ετών. Το 53% ήταν κάτοχοι μεταπτυχιακού και το 8% είχαν και διδακτορικό. Οι περισσότεροι (35%) εργάζονται στο εξωτερικό 3-6 χρόνια, ενώ ένα 10% πάνω από 10 χρόνια. Οι Έλληνες του εξωτερικού δεν βιάζονται να επιστρέψουν.

Κόστος για την Ελλάδα και την οικονομία από το brain drain 450.000 Ελλήνων: 15 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με ετήσια έκθεση εκ 200 σελίδων της «Αρχής Αξιολόγησης της Ανώτατης εκπαίδευσης» («Έθνος», 11/10/2020). Το brain drain δεν είναι ελληνικό ή κυπριακό φαινόμενο. Πολλές χώρες προσπαθούν με κάθε τρόπο να επαναπατρίσουν δικά τους λαμπρά μυαλά. Εκτός από την  Κύπρο!

Ο πρώην Πρόεδρος, Γ. Βασιλείου, υποσχόταν να μετατρέψει το νησί σε «Σιγκαπούρη της Μεσογείου». Γιατί δεν τα κατάφερε; Όλοι οι επόμενοι Πρόεδροι δεσμεύτηκαν να αναδείξουν την Κύπρο σε κέντρο παροχής υψηλού επιπέδου ακαδημαϊκών, ιατρικών, οικονομικών και άλλων υπηρεσιών.

Γιατί χωλαίνει η προσπάθεια; Ποια κυβέρνηση, ποια κόμματα έχουν προτάσεις για επαναπατρισμό και εργοδότηση κυπριακών μυαλών για να συμβάλουν στην ανάπτυξη του τόπου; Κανένας και τίποτε! Διότι προηγείται «το κόμμαν τζιαι τα μμάθκια σας»!

Αντί να κτίσουν ουρανοξύστες που φιλοξενούν πετεινά του ουρανού, γιατί δεν επένδυσαν σε τεχνολογίες αιχμής και καινοτομίας; Γιατί η Εσθονία, με πληθυσμό λίγο μεγαλύτερο από της Κύπρου, είναι η πιο εξελιγμένη τεχνολογικά της ΕΕ και θεωρείται η χώρα των startups (και το Ισραήλ); Γιατί ζητούμε τη βοήθειά της ενώ έχουμε εξίσου λαμπρά κυπριακά μυαλά σε αυτούς τους τομείς;

Πρώτον, η Εσθονία και άλλες χώρες έχουν οραματιστές, προοδευτικούς, προβλεπτικούς ηγέτες με στόχο την προκοπή της πατρίδας τους. Δεύτερον, προφανώς εκεί δεν ισχύει η αδίστακτη κομματοκρατία, η ευνοιοκρατία, η επελαύνουσα ανικανοκρατία και η αήττητη αχρηστοκρατία. Ούτε «το κόμμαν».

*Πρώην Αρχισυντάκτης-Διευθυντής, Αρθρογράφος-αναλυτής στην κυπριακή εφημερίδα “Η Σημερινή”. ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας- Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημοσιογραφίας της Lille – Universite Catholique de Lille – France

The post Brain Regain: Ποιος νοιάζεται για τον επαναπατρισμό Κυπρίων νέων; | Του Σάββα Ιακωβίδη appeared first on Eptanews.gr.

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και οι εντεύθεν τεκτονικές προεκτάσεις της  φαίνεται να έχουν σωρεύσει σε ερείπια όλες τις ψευδαισθήσεις και αυταπάτες της Ευρώπης. Για εβδομήντα χρόνια, οι ευρωπαϊκές χώρες κοιμούνταν τον νήδυμο.

Ούτε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, ο πρώτος πόλεμος στη Γηραιά Ήπειρο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε η καταστροφή και διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, το 1999, μετά από 78 ημέρες ισοπεδωτικών ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών σερβικών πόλεων, ξύπνησαν τους Ευρωπαίους. Η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, η οικονομική ευμάρεια και η κοινωνική πρόοδος άφησαν σε δεύτερη μοίρα το μέγα θέμα της ασφάλειας.

Αυτή στηρίζεται και εξαρτιέται από την αμερικανική-ΝΑΤΟϊκή ομπρέλα. Από τη δεκαετία του ’60 ο στρατηγός De Gaulle είχε υποβάλει την ανάγκη η Ευρώπη να έχει δικές της αμυντικές δυνατότητες, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Δεν εισακούστηκε.

Όταν ο Emmanuel Macron ανήλθε στην προεδρία της Γαλλίας, τον Μάιο του 2017, μια από τις πρώτες εισηγήσεις του ήταν η απόκτηση από την ΕΕ, στρατηγικής αυτονομίας. Αυτή, φυσικά, προϋποθέτει κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα, δεδομένα που δεν υπάρχουν ακόμα.

Κατά την διάρκεια ομιλίας-ορόσημο, στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (26/9/2017, και συνέντευξη στον Economist, 7/11/2019), ο Πρόεδρος Macron επέμεινε στην επιβεβαίωση μιας «ευρωπαϊκής στρατιωτικής και τεχνολογικής κυριαρχίας», η οποία να εκδηλωθεί στην  ασφάλεια, στον έλεγχο των ευρωπαϊκών μας συνόρων, στην εξωτερική πολιτική και στην ανάδειξη της Ευρώπης ως οικονομικής, βιομηχανικής και χρηματιστηριακής δύναμης. Πώς θα επιτευχθούν αυτά;

Σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό Europe1 (6/11/2018), ο Γάλλος Πρόεδρος είπε:

«Δεν θα προστατεύσουμε τους Ευρωπαίους, εάν δεν αποφασίσουμε να έχουμε έναν πραγματικό ευρωπαϊκό στρατό. Απέναντι στη Ρωσία, που βρίσκεται στα σύνορά μας και η οποία έχει δείξει ότι μπορεί να γίνει απειλητική… οφείλουμε να έχουμε μία Ευρώπη που αμύνεται περισσότερο μόνη, χωρίς να εξαρτάται αποκλειστικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και κατά κυρίαρχο τρόπο». Ζήτησε επίσης «να προστατευθούμε απέναντι στην Κίνα, τη Ρωσία, ακόμη και απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Μετά την ουκρανική κρίση, τι παρατηρείται;

>Πρώτον, επανεξοπλισμός των ευρωπαϊκών κρατών με πρώτη τη Γερμανία, η οποία εξήγγειλε τη διάθεση 100 δισεκ. ευρώ για τις Ένοπλες Δυνάμεις της.

>Δεύτερον, μια πρωτοφανής συσπείρωση και ενότητα των Ευρωπαίων και του ΝΑΤΟ απέναντι στη ρωσική απειλή.

>Τρίτον, πλέον γίνεται ξεκάθαρο ότι η ΕΕ οφείλει να ενεργεί, σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, ομοσπονδιακά και όχι εθνοκρατικά.

>Τέταρτον, εγκρίθηκε η στρατηγική πυξίδα, η οποία είναι ένα φιλόδοξο σχέδιο δράσης για ισχυρότερη πολιτική ασφάλειας και άμυνας της ΕΕ έως το 2030.

Στόχος της στρατηγικής πυξίδας είναι να καταστεί η ΕΕ ισχυρότερος και ικανότερος πάροχος ασφάλειας, ώστε να είναι σε θέση να προστατεύει τους πολίτες της και να συμβάλλει στη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Θα ενισχύσει τη στρατηγική αυτονομία της και θα λειτουργεί συμπληρωματικά προς το ΝΑΤΟ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα κράτη-μέλη έχουν δεσμευτεί να ενισχύσουν σημαντικά τις αμυντικές τους δαπάνες.

Με απλά λόγια, και με καθυστέρηση ετών, οι Ευρωπαίοι υιοθετούν εν πολλοίς τις εισηγήσεις Μακρόν. Όμως δεν αφίστανται των εθνικών συμφερόντων τους. Εξαιτίας των σκληρών κυρώσεων κατά της Ρωσίας, οι πολίτες της ΕΕ ήδη επηρεάζονται σοβαρά.

Στην τελευταία σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου υπήρξαν σκληρές αντιπαραθέσεις μεταξύ εταίρων του Βορρά και του Νότου, ειδικά στο θέμα της ενέργειας. Η Ελλάδα και η Κύπρος αξίωσαν μέτρα για απάμβλυνση των επιπτώσεων στους πολίτες τους. Πέραν αυτών, η Αθήνα και κυρίως η Λευκωσία αντιμετωπίζουν και άλλες επιπτώσεις εξαιτίας της ουκρανικής κρίσης.

Η Τουρκία, εισβολέας και κατακτητής της Κύπρου, αυτο-ανακηρύχθηκε σε «ειρηνοποιό», αξιοποιώντας τη διαχρονικά επιτήδεια ουδετερότητά της. Επίσης προβλήθηκε ως πιθανή εγγυήτρια της ασφάλειας της Ουκρανίας.

Το Κυπριακό πέρασε σε αμελητέα μοίρα, επειδή οι εταίροι μας, οι ΗΠΑ και οι Εγγλέζοι, σε μιαν απίστευτη επίδειξη ανεκδιήγητου φαρισαϊσμού, αίφνης ανακάλυψαν το Διεθνές Δίκαιο και την εθνική κυριαρχία, τα οποία, όμως, ξεχνούν στην περίπτωση της Κύπρου.

Ελλάδα και Κύπρος είναι υποχρεωμένες πλέον να συνεργαστούν πιο στενά και να επανασχεδιάσουν τη στρατηγική και την εξωτερική πολιτική τους,

>Πρώτον, για αντιμετώπιση των συνεπειών της ουκρανικής κρίσης – πολιτικών, στρατιωτικών, οικονομικών, ενεργειακών.

>Δεύτερον, να κατανοήσουν, επιτέλους, ότι η Τουρκία είναι εχθρική, αναθεωρητική, επεκτατική δύναμη και όχι… «σύμμαχος».

>Τρίτον, να εντείνουν δραστικά τα εξοπλιστικά προγράμματά τους στο πλαίσιο ενισχυμένου, ανανεωμένου Δόγματος Ενιαίου Αμυντικού Χώρου.

>Τέταρτον, Ελλάδα και Κύπρος έχουν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα φυσικού αερίου, τα οποία μπορούν να αποτελέσουν, με τα ισραηλινά και αιγυπτιακά, εναλλακτική λύση στην απεξάρτηση της Ευρώπης από τη ρωσική μέγγενη.

Έτσι, επαναφέρεται στο προσκήνιο ο αγωγός EastMed, τον οποίο οι Αμερικανοί ακύρωσαν για να εμφανιστούν τώρα ως… σωτήρες της Ευρώπης, διά της προμήθειας του δικού τους φυσικού αερίου.

Η Ευρώπη και ο κόσμος βρίσκονται ενώπιον σεισμικών αλλαγών, γεωπολιτικών, στρατηγικών, οικονομικών, ενεργειακών, κατανομής ισχύος, σφαιρών επιρροής.

Η στρατηγική αυτονομία της ΕΕ και η στρατιωτική ισχυροποίησή της, η απεξάρτηση από τον ρωσικό εκβιασμό και ο απογαλακτισμός της από τις επικυρίαρχες ΗΠΑ, είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Διαφορετικά, όπως προφητικά προειδοποίησε ο Macron, η Ευρώπη γεωπολιτικά θα εξαφανιστεί ή, το λιγότερο, θα είναι υποχείρια άλλων δυνάμεων. Δηλ. σήμερα ξανά των Αμερικανών.

*Πρώην Αρχισυντάκτης-Διευθυντής, Αρθρογράφος-αναλυτής στην κυπριακή εφημερίδα “Η Σημερινή”. ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας- Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημοσιογραφίας της Lille – Universite Catholique de Lille – France

The post Η «στρατηγική πυξίδα» και αυτονομία της Ε. Ένωσης, η Ελλάδα και η Κύπρος appeared first on Eptanews.gr.

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, στον Ελληνισμό κυριαρχεί ένα ερώτημα: Γιατί η Δύση – ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ – ανέχονται και συγχαίρουν την Τουρκία ως μεσολαβητή, αφού: Τροφοδοτεί με τουρκικά drones τους Ουκρανούς για να σκοτώνουν Ρώσους και ταυτόχρονα διατηρεί άριστες σχέσεις με τον εισβολέα Πούτιν;

Όσοι μελετούν την τουρκική διπλωματία και πολιτική, δεν έχουν απορίες επειδή γνωρίζουν ότι αυτή είναι κληρονόμος των πανούργων παραδόσεων της Υψηλής Πύλης και των πονηρών Οθωμανών Βεζύρηδων.

Το 1983 κυκλοφόρησε (από τις εκδόσεις Θετίλη, Αθήνα) ένα σημαντικό βιβλίο με τίτλο: «Ο επιτήδειος ουδέτερος». Συγγραφέας, ο Frank G. Weber, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τεμπλ των Ην. Πολιτειών. Το βιβλίο εστιάζεται στην τουρκική εξωτερική πολιτική κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο 1939-1945.

Και τότε και σήμερα, οι Τούρκοι, πρώτον, επιβεβαιώνουν ότι «δεν είναι δεδομένοι». Δεύτερον, εκμεταλλεύονται αποτελεσματικά τη στρατηγική θέση τους και αξιοποιούν ευκαιρίες που παρουσιάζονται. Τρίτον, υπηρετούν ανάλογα και τις δύο πλευρές, ώστε μετά τον πόλεμο να απαιτήσουν ικανοποίηση της υπηρεσίας τους.

Τον Οκτώβριο του 1939, η Τουρκία υπέγραψε με την Αγγλία και τη Γαλλία «Συνθήκη φιλίας και αμοιβαίας βοήθειας». Οι Τούρκοι, όχι μόνο δεν σεβάστηκαν τη Συνθήκη,  αλλά απαίτησαν όπως και η Μόσχα συνδεθεί. Παράλληλα αξίωσαν μεγάλες ποσότητες όπλων και πυρομαχικών.

Οι Αγγλογάλλοι γρήγορα αντιλήφθηκαν ότι οι τουρκικές προθέσεις δεν ξεκινούσαν από πίστη στις δημοκρατικές αρχές και σε ειλικρινή συμμαχία με την Αγγλία και την Γαλλία ή ακόμα από ενδιαφέρον για τα θύματα της ναζιστικής-φασιστικής θηριωδίας.

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Σαράτσογλου, είχε δηλώσει ωμά ότι η Τουρκία δεν επρόκειτο να πολεμήσει «για τα γαλάζια μάτια της Πολωνίας» (έγγραφο Foreign Office, 26/4/1939).

Οι Τούρκοι προέβαλαν απαιτήσεις για τη συριακή Αλεξανδρέττα, το Χαλέπι, την ιρακινή Μοσούλη, την Αίγυπτο, τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, εντολή στην Αλβανία, εδαφικές ρυθμίσεις σε βάρος της Βουλγαρίας, έλεγχο του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, εδάφη στο Ιράκ και στη Σοβ. Ένωση. Και με τη Συνθήκη του Μοντρέ (1936) απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο των Στενών. Ο Weber καταλήγει ως εξής στο βιβλίο του:

«Καθ’ όλην τη διάρκεια του πολέμου, η τουρκική διπλωματία υπήρξε ένα λαμπρό επίτευγμα, με όλα τα μέτρα εκτός εκείνων της εντιμότητας και της ηθικής ακεραιότητας. Μόνο τριάντα χρόνια αργότερα (1974), όταν εισέβαλαν στην Κύπρο, οι Τούρκοι αποκάλυψαν ότι δεν έμειναν ικανοποιημένοι από τα κέρδη που τους είχε αποφέρει η διπλωματία τους».

Ας κάνουμε ένα ιστορικό άλμα στο σήμερα. Μετά την άνοδο του Ερντογάν στην εξουσία, η τουρκική εξωτερική πολιτική αποκτά «στρατηγική αυτονομία» έναντι της Δύσης, με ξεκάθαρο προσανατολισμό προς την Ευρασία, την Αφρική και την Άπω Ανατολή.

Τον Οκτώβριο του 2012, ο ισλαμιστής ακαδημαϊκός, Ιμπραχήμ Καλίν, εκ των στενών συνεργατών και εκφραστών της πολιτικής Ερντογάν, σε διάλεξή του στο Φόρουμ της Κωνσταντινούπολης, απέρριψε το ευρωπαϊκό μοντέλο κοσμικής, πλουραλιστικής δημοκρατίας, η οποία, είπε, έχει ελάχιστη απήχηση στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Η εξωτερική πολιτική αρχών της Τουρκίας, πρόσθεσε, στηρίζεται στην υπεράσπιση και διεκδίκηση των εθνικών συμφερόντων.

Εξάλλου, η  Ayse Sözen Usluer, επικεφαλής των διεθνών σχέσεων του Ερντογάν, το 2018 είπε:

«Για τα τελευταία 10-15 χρόνια, η Τουρκία δεν ένιωσε την ανάγκη να επιλέξει μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής ή μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Η Τουρκία δεν ασκεί πλέον την εξωτερική πολιτική της στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου ή Ανατολή εναντίον δυτικών συμμαχιών» (Robert Ellis: Has Turkey Chosen a Side in the Russia-Ukraine Conflict? – 20/3/2022 – RIEAS).

Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση όπως και πολλά άλλα κράτη επέβαλαν κυρώσεις στη Ρωσία. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και διεκδικεί ένταξη στην ΕΕ. Αρνείται να συμμορφωθεί!

Ο εισβολέας και κατακτητής της Κύπρου εξήγγειλε διαμεσολάβηση μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, με τις οποίες διατηρεί στενές οικονομικές, διπλωματικές και πολιτικές σχέσεις. Δυτικοί ηγέτες, μεταξύ αυτών και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος, μετέβησαν στην αυλή του σουλτάνου ή επικοινώνησαν τηλεφωνικά για να εξάρουν τη συμβολή του για ειρήνευση.

Ο Ερντογάν, με θράσος αβυθομέτρητο, απόρησε (11/3/2022): «Αυτοί που σιώπησαν στην  (ρωσική) εισβολή στην Κριμαία, τώρα μιλάνε. Η διεθνής κοινότητα δεν έδειξε την απαραίτητη ευαισθησία. Η Ουκρανία έμεινε μόνη στον δίκαιο αγώνα της».

Η αποθέωση, όμως, της τουρκικής επιτηδειότητας εκδηλώθηκε με δηλώσεις του Τούρκου ΥπΕξ, Τσαβούσογλου (10/3/2022), ο οποίος είπε πως η Ουκρανία θέλει την Τουρκία ως μία των εγγυητριών δυνάμεων της ασφάλειάς της.

Ο Alan Makovsky, Αμερικανός πρώην διπλωμάτης, είπε πως η προβολή ισχύος «αποβλέπει στην αποκόμιση από την Τουρκία οικονομικών, διπλωματικών και εδαφικών κερδών. Τα περισσότερα από τα γειτονικά και δυτικά κράτη είναι δυστυχή με την Τουρκία, αλλά η πολιτική της μέχρι σήμερα αποδίδει».

Παραφράζοντας τη δήλωση Σαράτσογλου, ο Ερντογάν διαμηνύει ξεκάθαρα προς τους Δυτικούς και τους Ρώσους ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να πολεμήσει «για τα γαλάζια μάτια της Ουκρανίας». Ως θρασύς και πανούργος επιτήδειος ουδέτερος γκρίζος λύκος, αναμένει να ενθυλακώσει κέρδη επί των αιμάτων και των ερειπίων της Ουκρανίας.

Η σύγκριση της ευέλικτης, επιτήδειας και αδίστακτης τουρκικής εξωτερικής πολιτικής με εκείνην του Ελληνισμού, μόνον άφατη θλίψη, αιτιολογημένη οργή και απέραντη μελαγχολία προκαλεί…

*Πρώην Αρχισυντάκτης-Διευθυντής, Αρθρογράφος-αναλυτής στην κυπριακή εφημερίδα “Η Σημερινή”. ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας- Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημοσιογραφίας της Lille – Universite Catholique de Lille – France

The post «Τα γαλάζια μάτια της Ουκρανίας» και ο θρασύς Τούρκος επιτήδειος ουδέτερος | Του Σάββα Ιακωβίδη appeared first on Eptanews.gr.

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Μια βασική αρχή στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις είναι η αξιοπιστία. Ένα πρόσφατο παράδειγμα: Οι ΗΠΑ έχασαν την όποια αξιοπιστία και σοβαρότητά τους με τις βροντώδεις ανοησίες τους για εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, την περ. Τετάρτη!

Κι αν μεν οι μεγάλοι δικαιούνται, εν πολλοίς, να ανοητολογούν, επειδή μπορούν να αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε κόστος, ο ηγέτης μιας μικρής χώρας ούτε δικαιούται ούτε νομιμοποιείται να ενεργεί με επιπολαιότητα και ελαφρότητα. Θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξη του κράτους!

Αυτό πράττει ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ν. Αναστασιάδης. Για πολλοστή φορά. Η περίπτωση της Ουκρανίας και η εντεύθεν υποκριτική στάση των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων εταίρων μας προσφέρονταν προς πολιτική και διπλωματική αξιοποίηση. Πώς;

• Αίφνης, Αμερικανοί, Ευρωπαίοι και ειδικά οι Εγγλέζοι, ανακάλυψαν την κρατική κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες και το Διεθνές Δίκαιο, τα οποία απαιτούν να γίνουν σεβαστά.

Απαίτησαν έντονα από τη Ρωσία να μην εισβάλει στην Ουκρανία, διαφορετικά θα υποστεί σκληρές κυρώσεις. Ταυτόχρονα, ζήτησαν να αποσύρει τα στρατεύματά της από τα σύνορα με την Ουκρανία και από την κατεχόμενη Κριμαία.

Φαρισαϊσμός; Υποκρισία; Κυνισμός; Κυρίως, ωμή άσκηση χυδαίας πολιτικής δύο μέτρων και δύο σταθμών. Στην περίπτωση της Ουκρανίας τα συμφέροντα των Δυτικών απαιτούσαν να εκμανούν, ακόμα και να οδηγηθούν σε πόλεμο κατά της Ρωσίας.

Αντίθετα, τα ίδια συμφέροντα, όταν αναφέρονται στην Τουρκία, επιβάλλουν στους Δυτικούς να βγάζουν έναν βροντερό σκασμό. Η Ουκρανία αντιμετωπίζει μία μεγάλη δύναμη, τη Ρωσία, που οι Δυτικοί βδελύσσονται.

• Η Κύπρος αντιμετωπίζει μία κατοχική Τουρκία, που οι Δυτικοί, με προεξάρχουσες τη Βρετανία, τη Γερμανία και την Ιταλία, με την επίνευση των ΗΠΑ, κανακεύουν και ανέχονται επειδή είναι πολύτιμη εξαιτίας οικονομικών, επιχειρηματικών, αμυντικών, στρατηγικών συμφερόντων. Και ενεργειακών εξαρτήσεων.

Έτσι, η μικρή και αδύναμη Κύπρος, που δεν διαμαρτύρεται, δεν ενοχλεί, δεν προκαλεί, δεν διεκδικεί τα δίκαιά της, θυσιάζεται στον βωμό των συμφερόντων των Δυτικών με την Τουρκία του τζιχαντιστή, εχθρικού σύμμαχου και υπονομευτή της δυτικής Συμμαχίας, Ερντογάν.

Αυτόν τον εισβολέα και κατακτητή, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, μέχρι πρόσφατα, ορκιζόταν ότι επιδίωκε να τιμωρήσει με κυρώσεις και άλλα μέτρα.

Αντί, όμως, να αξιοποιήσει το διεθνές κλίμα, εξαιτίας της Ουκρανίας, ως γλοιώδης ικέτης στα τουρκικά Σούσα προσφέρει στον Ερντογάν τα ξαναζεσταμένα ΜΟΕ. Και, δι’ αυτών, αναγνώριση του κατεχόμενου, παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου, με αντάλλαγμα την επιστροφή της Αμμοχώστου.

• Δηλ. προσφέρει στον κατακτητή και στο παράνομο μόρφωμα, κρατική κυριαρχία και αναγνώριση, με την προσδοκία να εισπράξει επιστροφή της Αμμοχώστου και λύση του Κυπριακού.

Αναστασιάδης-Κασουλίδης είναι έτοιμοι, είπαν, να πληρώσουν ένα «ακριβό αντίτιμο». Για πρώτη φορά, ο Ν. Αναστασιάδης εμπλέκει ευθέως και επισήμως την κατοχική Τουρκία στην αξιοποίηση και διαχείριση του φυσικού πλούτου της Κύπρου, με την ελπίδα ότι θα την κατευνάσει διά του φυσικού αερίου. Μιλώντας κατά την εορτή του Αγίου Μάρωνα, στην Παναγία των Χαρίτων (Λευκωσία, 13/2/2022), ο Πρόεδρος είπε αυτά τα πρωτοφανή:

«Η λύση του Κυπριακού θα συμβάλει σημαντικά και στην επαναξιολόγηση του όλου ενεργειακού προγράμματος, ώστε να μην παραγνωριστούν οι βλέψεις ή οι προγραμματισμοί, οραματισμοί της Τουρκίας, να έχει λόγο και ρόλο όσον αφορά ενδεχόμενα τη διέλευση ή τη συμμετοχή στις διεργασίες για την αξιοποίηση του φυσικού πλούτου. Αρκεί να τηρηθεί το διεθνές δίκαιο της θαλάσσης, αρκεί να σεβαστούν την ΑΟΖ των γειτονικών κρατών».

Απορεί και εξανίσταται οργίλως κάθε Έλληνας:

>Ποιος εξουσιοδότησε τον Πρόεδρο να αναγνωρίσει στην κατοχική Τουρκία βλέψεις, ρόλο και λόγο στα ενεργειακά της Κυπριακής Δημοκρατίας;

>Ποιος εγγυάται ότι, σε αντάλλαγμα για την Τύμπου, οι Τούρκοι θα επιστρέψουν την Αμμόχωστο;

>Ποιος εξουσιοδότησε τον Αναστασιάδη να εκχωρήσει κρατική κυριαρχία σε ένα κατοχικό ψευδοκράτος;

>Ποιο είναι το «ακριβό αντίτιμο», που ο Αναστασιάδης είναι έτοιμος να καταβάλει για να σώσει, δήθεν, την Αμμόχωστο;

>Ενημέρωσε προηγουμένως την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Αίγυπτο;

Όταν όφειλε να ενεργήσει για να την σώσει, επιδιδόταν σε ανέξοδες δηλώσεις, επιστολές και υπομνήματα. Αν η Τουρκία ελέγχει τη διέλευση του κυπριακού φυσικού αερίου, ποιος θα την εμποδίσει να μη κλείσει τις στρόφιγγες, όταν κρίνει πρόσφορο για τα δικά της συμφέροντα; Ποιος θα την αποτρέψει να εκβιάζει όποτε θεωρήσει ότι την συμφέρει;

Τα τρία τελευταία χρόνια, η επίσημη εξωτερική πολιτική Αναστασιάδη εστιαζόταν κυρίως στην επιβολή κυρώσεων και μέτρων κατά της Τουρκίας εξαιτίας απειλών και έκνομων ενεργειών της στην Κυπριακή ΑΟΖ και κατά ξηράν και για μη συμμόρφωσή της σε αποφάσεις της ΕΕ.

• Αίφνης, με τον επαναδιορισμό του Γ. Κασουλίδη στο ΥπΕξ, αυτή η πολιτική ανατράπηκε και η Λευκωσία επέστρεψε ξανά στην ολέθρια πολιτική του κατευνασμού και της εξημέρωσης του τουρκικού θηρίου.

Ο Πρόεδρος αγνόησε ξανά επιδεικτικά το Εθνικό Συμβούλιο που ΘΑ ενημερώσει την 1^η Μαρτίου. Τραγικές αστειότητες. Πριν εξαγγελθούν τα ξαναζεσταμένα ΜΟΕ, προηγήθηκε βαθιά, σοβαρή και εμπεριστατωμένη  μελέτη όλων των πολιτικών, νομικών, οικονομικών και άλλων παραμέτρων;

Αξιολογήθηκαν πιθανές αρνητικές επιπτώσεις ή αντιδράσεις από φίλες χώρες; Λήφθηκαν υπόψη τοπικές, περιφερειακές, διεθνείς εξελίξεις, ευαισθησίες και συμφέροντα; Μάλλον, η απόφαση για ΜΟΕ είναι ακόμα μια κουτουρού ενέργεια μιας πανικόβλητης Αναστασιάδειας Προεδρίας…

*Πρώην Αρχισυντάκτης-Διευθυντής, Αρθρογράφος-αναλυτής στην κυπριακή εφημερίδα “Η Σημερινή”. ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας- Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημοσιογραφίας της Lille – Universite Catholique de Lille – France

The post Από τις κυρώσεις στον κατευνασμό της Τουρκίας: Η επικίνδυνη πολιτική Αναστασιάδη στο Κυπριακό | Του Σάββα Ιακωβίδη appeared first on Eptanews.gr.

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ*

Η άνοδος του Ταγίπ Ερντογάν στην εξουσία, το 2003, σηματοδότησε σημαντική στροφή στην τουρκική εξωτερική πολιτική. Η Τουρκία επιχείρησε απογαλακτισμό από την «άπιστη Δύση» και από συμμαχικές δεσμεύσεις, στις οποίες ανταποκρίνεται a la carte. Παράλληλα έκανε ξεκάθαρη στροφή προς Ανατολάς και προς τις ισλαμικές-μουσουλμανικές χώρες.

Μετά τη λεγόμενη «αραβική άνοιξη», ο Ερντογάν επιχείρησε να ηγηθεί του μουσουλμανικού κόσμου. Κέρδισε προσωρινά τους δρόμους αλλά ενόχλησε και εξόργισε κυβερνήσεις. Επίσης στράφηκε προς τουρκογενείς χώρες του Καυκάσου, την Κίνα και τη μαύρη ήπειρο.

Μετά το 2016, ο Τούρκος Πρόεδρος ανέπτυξε τις σχέσεις του με τη Ρωσία. Η Τουρκία είναι ακόμα ΝΑΤΟϊκή χώρα αλλ’ η συμμετοχή της στη Συμμαχία δεν την απέτρεψε να αγοράσει τους ρωσικούς πυραύλους S-400 επειδή, δήθεν, οι ΗΠΑ δεν της πωλούσαν τους πυραύλους Patriot.

Πολλοί ακαδημαϊκοί και αναλυτές στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη εισηγήθηκαν εκδίωξη της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ, την κατήγγειλαν ως «μη σύμμαχο» και ως εχθρό των Δυτικών. Ο Ερντογάν καθύβρισε σκαιά συμμάχους του και υποστήριξε ότι «η ηγεμονία της Δύσης τελείωσε» (5/10/2021, συνέντευξη στο τουρκικό περιοδικό kriter).

Η Τουρκία φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε περιφερειακή και/ή παγκόσμια δύναμη. Το δόγμα Νταβούτογλου περί «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» μετατράπηκε σε προβλήματα με όλους τους γείτονες. Ο Ερντογάν ανέπτυξε πολεμική βιομηχανία.

Τα τουρκικά drones απέδειξαν τις ιδιότητές τους στη Συρία, στη Λιβύη και ειδικά στον πόλεμο Αζερμπαϊτζάν-Αρμενίας και σήμερα στην Ουκρανία. Η περίπλοκη αλλά προσοδοφόρα συνεργασία του με τον Πούτιν προκαλεί τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να ανησυχούν πολλαπλώς από τις ενέργειες Ερντογάν. Πρόσφατα (3/2/2022), ο Τούρκος Πρόεδρος μετέβη στην Ουκρανία. Δήθεν για να διαμεσολαβήσει μεταξύ του Κιέβου και της Μόσχας. ΗΠΑ-ΝΑΤΟ αγνόησαν την ΕΕ.

Γιατί, λοιπόν, να αποδέχονταν τον Ερντογάν ως… μεσολαβητή; Τι γυρεύει, συνεπώς, και γιατί εμπλέκεται στην ουκρανική αναμπουμπούλα και ποια είναι η πολιτική Ελλάδος και Κύπρου στη νέα ψυχροπολεμική σύγκρουση Δύσης-Ρωσίας;

Ο Ερντογάν μετέβη στο Κίεβο πρώτα για να διασφαλίσει τα οικονομικά συμφέροντά του. Οι συναλλαγές Ουκρανίας-Τουρκίας ξεπερνούν τα 6 δισεκ. ετησίως με προοπτική τα 10 δισεκ. Η Τουρκία προμηθεύει το Κίεβο με drones και προκαλεί  οργίλες αντιδράσεις της Μόσχας.

Ας σημειωθεί ότι η Τουρκία, εισβολική-κατοχική χώρα της Κύπρου, καταγγέλλει την κατάκτηση της Κριμαίας από τους Ρώσους. Ανακύπτει ένα ερώτημα: Η Τουρκία θα συμμετάσχει σε πιθανές κυρώσεις κατά της Ρωσίας; Θα εμπλακεί σε ενδεχόμενη πολεμική σύγκρουση; Ούτε κατά διάνοια. Η Άγκυρα ανέκαθεν αριστεύει στην πολιτική επιτηδειότητα.

Μετά από 70 χρόνια στο ΝΑΤΟ, έκανε την επιλογή της: Εκβιασμοί και οφέλη από τη Δύση και προσοδοφόρες συναλλαγές με τη Ρωσία. Εξάλλου, οι Ρώσοι τουρίστες ενισχύουν τα έσοδα του Ερντογάν

Η επιχείρηση της -ανεπιτυχούς- διαμεσολάβησης του Ερντογάν μεταξύ Ουκρανίας-Ρωσίας στοχεύει και στο εσωτερικό της χώρας, που ταλανίζεται από οικονομική κρίση, καλπάζουσα ανεργία και πληθωρισμό και πτώση της δημοτικότητας του Ερντογάν.

Ο Τούρκος Πρόεδρος επιδιώκει να αναθερμάνει τις σχέσεις του με την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αυτο-προβαλλόμενος ως ειρηνοποιός, που κόπτεται για τη  σταθερότητα, την ειρήνη και την ασφάλεια. Σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει να ενταχθούν τα επιχειρούμενα ανοίγματα αναθέρμανσης σχέσεων της Τουρκίας με την Αίγυπτο και το Ισραήλ.

Οι χώρες με τις οποίες συντηρεί την ένταση και τις προκλήσεις είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Ποια είναι η πολιτική τους έναντι της ουκρανικής κρίσης; Η Ελλάδα περισσότερο, όπως και η Κύπρος έχουν προσδεθεί στο αμερικανικό άρμα.

Οι ΗΠΑ θεωρούν την Αθήνα και τη Λευκωσία ως πυλώνες ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή της Μεσογείου και προβλέψιμους στρατηγικούς εταίρους έναντι μιας εκβιαστικής Τουρκίας. Η βάση στην Αλεξανδρούπολη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ορμητήριο ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων σε περίπτωση πιθανής σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Στη Μαριούπολη, η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στις αποσχιστικές δυνάμεις, ζει η μεγαλύτερη ελληνική κοινότητα στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας: Εκατόν χιλιάδες Έλληνες με οργανωμένες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτιστικές δομές.

Στην Κύπρο, καθ’ ομολογία του Ρώσου πρέσβη, Οσάτσι (23/2/2020, συνέντευξη στον κυπριακό «Φιλελεύθερο»), διαβιούν πάνω από 50.000 Ρώσοι με οικονομικές, πολιτικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές δράσεις. Η κυπριακή οικονομία στηρίζεται και σε μεγάλες ρωσικές επενδύσεις.

Η Μόσχα εξέφρασε τις «ανησυχίες» της μετά την έγκριση του νόμου Μενέντεζ-Ρούμπιο. Σε αυτόν γινόταν αναφορά σε «αρνητικές ρωσικές δραστηριότητες» στην Κύπρο και ζητείτο από τη Λευκωσία να απαγορεύσει τον ελλιμενισμό ρωσικών πολεμικών πλοίων σε κυπριακά λιμάνια.

Η Ρωσία, όμως, ενίσχυσε στρατιωτικά την Εθνική Φρουρά και υποστήριξε την Κυπριακή Δημοκρατία στο Συμβούλιο Ασφαλείας όταν έγιναν προσπάθειες αποδόμησής της από τους Αγγλοαμερικανούς, ειδικά κατά και μετά το σχέδιο Ανάν.

Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται μεταξύ της Δυτικής σφύρας και του ρωσικού άκμονος. Δεν τίθεται θέμα επιλογής από ποιον… ελέφαντα δεν θα ποδοπατηθούν αλλ’ άσκησης έξυπνης, αξιόπιστης, πειστικής και διεκδικητικής εξωτερικής πολιτικής ώστε:

Αφ’ ενός να είναι αποδεκτές, σεβαστές, χρήσιμες ομοτράπεζες των μεγάλων και αφ’ ετέρου να υπερασπίζονται σθεναρά και να διασφαλίζουν αποτελεσματικά τα συμφέροντα του Ελληνισμού. Απαιτείται πανεθνική στρατηγική!

*Πρώην Αρχισυντάκτης-Διευθυντής, Αρθρογράφος-αναλυτής στην κυπριακή εφημερίδα » Η Σημερινή». ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας- Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημοσιογραφίας της Lille – Universite Catholique de Lille – France

The post Τι γυρεύει ο Τούρκος γκρίζος λύκος στην ουκρανική αναμπουμπούλα; | Του Σάββα Ιακωβίδη appeared first on Eptanews.gr.

την Ελλάδα και την Κύπρο και η real politik

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Κάποια στιγμή, η κρίση για την Ουκρανία και η νέα ψυχροπολεμική αντιπαράθεση των Δυτικών και Ρώσων ελεφάντων θα εκτονωθεί, μάλλον με διάλογο και διαπραγματεύσεις. Ούτε η Δύση – ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ – ούτε η Ρωσία θα οδηγήσουν τα πράγματα σε πόλεμο. Δεν συμφέρει σε κανέναν, επειδή και οι δύο πλευρές συνειδητοποιούν ότι ένας πόλεμος για την Ουκρανία:

Θα αλλάξει τον χάρτη της Ευρώπης. Θα αναδιατάξει δραματικά σφαίρες επιρροής και ισοζύγια ισχύος. Θα επηρεάσει το ενεργειακό της Γηραιάς Ηπείρου. Θα διαταράξει διακρατικές και διεθνείς σχέσεις. Θα έχει τρομερές επιπτώσεις σε ανθρώπινες ζωές με οικονομικές καταστροφές.

Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν μπορούν να είναι αδιάφορες μπροστά στη νέα σύγκρουση Δύσης-Ρωσίας. Η κρίση στην Ουκρανία παραπέμπει στις εφιαλτικές 13 ημέρες της κρίσης των πυραύλων της Κούβας. Άλλη εποχή τότε, τελείως διαφορετική η κρίση σήμερα με την Ουκρανία. Όμως, ο ίδιος παρονομαστής:

Η άσκηση real politik από τις υπερδυνάμεις. Το 1962, ενώπιον του πυρηνικού βαράθρου, Κένεντι και Χρουστσόφ έδωσαν τον λόγο στη διαπραγμάτευση με αμοιβαίες υποχωρήσεις, οι οποίες διέσωσαν την εκατέρωθεν αξιοπρέπεια.

Σήμερα, ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν βρίσκεται ενώπιον μιας διαιρεμένης Δύσης: Ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπάιντεν αντιμετωπίζει κρίσιμα εσωτερικά προβλήματα. Η εξευτελιστική αποχώρησή του από τον πιο μακρύ πόλεμο των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, αποδυνάμωσε την εικόνα του.

Το διευρυμένο ΝΑΤΟ μπορεί να μην είναι ακόμα «κλινικά νεκρό», όπως υποστήριξε ο Πρόεδρος Macron, αλλά τα εθνικά συμφέροντα των κρατών-μελών δεν επιτρέπουν μιαν ομόφωνη αντίδραση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, υπό την προεδρία της Γαλλίας, επιδιώκει μια «στρατηγική αυτονομία», ώστε να καταστεί δύναμη ειρήνης και σταθερότητας, ειδικά στον διάλογο με τη Ρωσία. Και, αυτονόητα, να απεξαρτηθεί από την ομπρέλα προστασίας – και εξάρτησης – των ΗΠΑ.

Δηλαδή, να δημιουργηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης όπως σχεδιάζει ο Γαλλογερμανικός άξονας, ώστε να αποφευχθεί η Γερμανική Ευρώπη. Απέναντι σε αυτήν την εικόνα της Δύσης, ο Ρώσος Πρόεδρος είναι άτεγκτος.

Ο Πούτιν θεωρεί ότι η απόφαση του ΝΑΤΟ να επεκταθεί μέχρι την εξώπορτα της Ρωσίας ήταν μια αφόρητη πρόκληση, ιδιαίτερα μετά από προφορικές διαβεβαιώσεις του τότε Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζέιμς Μπέικερ, τον Φεβρουάριο του 1992, προς τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ότι:

Αν η Μόσχα συναινούσε σε ενοποίηση της Γερμανίας, το ΝΑΤΟ δεν θα επεκτεινόταν προς Ανατολάς, θέση που αργότερα αμφισβητήθηκε. Πολλοί υπέδειξαν ότι το ΝΑΤΟ δεν έπρεπε να επεκταθεί, ώστε η Ρωσία να μην αισθανθεί ότι περικυκλώνεται.

Μεταξύ αυτών, ο εμπνευστής της «ανάσχεσης» της Ρωσίας (containment), μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Αμερικανός διπλωμάτης, Τζορτζ Κέναν και ο τότε Υπουργός Άμυνας, Πέρι.

Η επιμονή της Δύσης να επεκτείνει το ΝΑΤΟ στα σύνορα με τη Ρωσία συνιστά ακόμα ένα μνημειώδες γεωπολιτικό και στρατηγικό λάθος της, το οποίο ανέλυσαν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι διπλωμάτες και αναλυτές. Η Ελλάδα και η Κύπρος καλούνται να αντλήσουν μερικά μαθήματα από την ουκρανική κρίση:

> Πρώτον, κάθε σοβαρό κράτος οφείλει να μεριμνά για την ασφάλειά του και να υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντά του. Επειδή δεν υπάρχει ένας παγκόσμιος ηγεμόνας, ο οποίος να αποτρέπει συγκρούσεις, ο πόλεμος συχνά είναι αναπόφευκτος. Άρα, κάθε κράτος οφείλει να προετοιμάζεται στρατιωτικά και άλλως πως για ένα τέτοιο απευκταίο ενδεχόμενο, αν θέλει την ειρήνη

> Δεύτερον, κανένας δεν θα πολεμήσει για την Ελλάδα ή την Κύπρο, αν υποστούν επίθεση από την Τουρκία. Κανένα δυτικό κράτος δεν θα πολεμήσει για την Ουκρανία, προπάντων όχι οι ΗΠΑ, αν υποστεί επίθεση από τη Ρωσία.

> Τρίτον, η κρατική κυριαρχία είναι ελευθερία. Η Ρωσία αμφισβητεί την κυριαρχία της Ουκρανίας, την οποία επιδιώκει να φινλανδοποιήσει ή και να κατακτήσει, όπως ακριβώς πράττει η Τουρκία στην περίπτωση της Ελλάδος και της Κύπρου.

> Τέταρτον, ακόμα ισχύει η Συνθήκη της Βεστφαλίας και λειτουργούν τα έθνη-κράτη. Σε ένα άναρχο διεθνές σύστημα με την εμφάνιση και άλλων δυνάμεων, Ελλάδα και Κύπρος καλούνται να αναλύουν τις εξελίξεις ρεαλιστικά και όχι μόνο με νεοφιλελεύθερη οπτική, η οποία θεωρεί πως τα κράτη ενεργούν με βάση τις σχέσεις μεταξύ τους και όχι στη βάση των συμφερόντων τους.

> Πέμπτον, σε έναν κόσμο όπου κάθε κράτος είναι μοναχό του, οποιαδήποτε ένδειξη που αφήνει ότι μπορεί να εκβιαστεί από γειτονικό, επιθετικό κράτος, μπορεί να αποθρασύνει τον εκβιαστή για να προβεί σε νέους εκβιασμούς. Όπως ακριβώς συμβαίνει με την Τουρκία.

Ο εκβιαστής δεν καλοπιάνεται με υποχωρήσεις και κατευνασμό, αλλά ανακόπτεται με μια διεκδικητική, αξιόπιστη διπλωματία στηριγμένη στη στρατιωτική, οικονομική ισχύ, σε αμυντικές συνεργασίες με φίλες χώρες και με αποφασιστικότητα αντίστασης δι’ όλων των μέσων.

Ελλάδα και Κύπρος θα μπορούσαν να αποφύγουν εθνικές τραγωδίες και εδαφικούς ακρωτηριασμούς αν είχαν ηγέτες με ανάστημα, διορατικότητα, αγάπη πατρίδας, με συνεπή, αταλάντευτη και αδιαπραγμάτευτη εξωτερική πολιτική, με ενότητα λαού και ηγεσίας.

Η ουκρανική κρίση επιβεβαιώνει ξανά ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν μπορούν να αγνοήσουν στρατηγικούς κινδύνους στα σύνορά τους. Οι μικρές χώρες δεν δικαιούνται να καταφεύγουν στον κατευνασμό και σε υποχωρήσεις για να εξημερώσουν έναν επιτιθέμενο εχθρό, αλλά να εξοπλίζονται και να προετοιμάζονται αν θέλουν να είναι ελεύθερες.

*Πρώην Αρχισυντάκτης-Διευθυντής, Αρθρογράφος-αναλυτής στην κυπριακή εφημερίδα “Η Σημερινή”. ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας- Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημοσιογραφίας της Lille – Universite Catholique de Lille – France

The post Μαθήματα από την ουκρανική κρίση για την Ελλάδα και την Κύπρο και η real politik – Του Σάββα Ιακωβίδη appeared first on Eptanews.gr.

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Η γαλλική εξωτερική πολιτική στην περιοχή της Μεσογείου στηρίζεται σε τρεις ευδιάκριτους άξονες. Πρώτον, στα στρατηγικά και γεωπολιτικά συμφέροντα της Γαλλίας που διακτινώνονται προς την Αφρική, τη μεσογειακή λεκάνη και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, χωρίς να αναφερθούμε στα υπερπόντεια συμφέροντά της.

Δεύτερον, στην προβολή της Γαλλίας ως ενός εκ των ισχυρότερων δρώντων στη διαμόρφωση εξελίξεων και ανακατανομής ισχύος. Τρίτον, στην υποστήριξη χωρών που συμπορεύονται, ενισχύουν ή και μοιράζονται τα ίδια συμφέροντα μαζί της.

Η Γαλλία με τη Γερμανία αποτελούν τον γαλλογερμανικό άξονα της Ευρώπης. Η αποχώρηση της καγκελαρίου Μέρκελ και η γερμανική εσωστρέφεια έδωσαν την ευκαιρία στον Πρόεδρο Μακρόν, ήδη από το 2017 (ομιλία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης), να προσδιορίσει τις στοχεύσεις της Γαλλίας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ευρύτερα.

• Ο Μακρόν φιλοδοξεί να ηγηθεί της Ευρώπης και να εμπλακεί πιο ενεργά στις υποθέσεις χωρών της Αφρικής (επιχείρηση Σαχέλ) και της Μεσογείου-Μέσης Ανατολής. Και να ανασυστήσειlagrandeurdelaFrance.

Μέσα σε αυτήν την προοπτική εντάσσονται οι δράσεις του Παρισιού στη  Λιβύη, στον Λίβανο καθώς και η σφυρηλάτηση ισχυρών δεσμών και συνεργασιών με την Ελλάδα, την Κύπρο, τα Ην. Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο.

Αντίθετα, η Γαλλία αντιπαρατάχθηκε προς την Τουρκία και τις έκνομες ενέργειές της στο Αιγαίο και ειδικά στην Αν. Μεσόγειο και στην κυπριακή ΑΟΖ, με σθεναρή υποστήριξη των ελληνικών-κυπριακών θέσεων. Το Παρίσι ενισχύει δραστικά τους αμυντικούς δεσμούς του με την Ελλάδα με την πώληση αεροπλάνων Rafale και φρεγατών Belhara.

• Οι διπλωματικές, πολιτικές, οικονομικές, αμυντικές και άλλες σχέσεις της Γαλλίας με την Κύπρο σημειώνουν πρωτοφανή άνθηση και αναβάθμιση. Σε συνέντευξή της στον «Φιλελεύθερο» (1/1/2022), με αφορμή την ανάληψη της προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της ΕΕ, η πρέσβης της Γαλλίας στη Λευκωσία, ΣαλίνΓκρενέ-Καταλάνο, υπογράμμισε πως, «η στρατηγική αυτονομία της ΕΕ θα είναι βασική προτεραιότητά μας».

Για να προσθέσει πως «η λογική της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης πρέπει να ισχύει πλήρως» και ότι «κανένα κράτος μέλος δεν πρέπει να μένει μόνο του όταν απειλείται, όταν για παράδειγμα αγνοούνται τα νόμιμα δικαιώματά του, που απορρέουν από το Δίκαιο της Θάλασσας». Σαφές μήνυμα προς την Τουρκία.

Μπορεί κάποιος να αναφωνήσει χαριέντως και με ενθουσιασμό: «Ελλάς-Κύπρος-Γαλλία, συμμαχία». Τι να αναμένει, λοιπόν, η Κύπρος από τον Πρόεδρο Μακρόν, ο οποίος τον προσεχή Απρίλιο οδεύει προς εκλογές;

• Πρώτα απ’ όλα πρέπει να αναλυθεί η κατάσταση και οι εξελίξεις στην περιοχή μας. Εκτός από τη Γαλλία, και άλλοι ισχυροί δρώντες ενεργούν, εμπλέκονται ή αντιπαρατάσσονται. Οι ΗΠΑ, μετά την αποστασιοποίησή τους από τη Μέση Ανατολή, επί προεδρίας Ομπάμα και Τραμπ, επανέρχονται. Οι λόγοι είναι εύκολα κατανοητοί.

Η Ρωσία έχει αγκιστρωθεί στη Συρία με ναυτικές και αεροπορικές βάσεις. Αμφισβητεί ανοικτά τον ρόλο της Δύσης στην περιοχή και η συνεργασία της με την Τουρκία είναι χτύπημα στο ΝΑΤΟ. Η Κίνα, επίσης, διαπλέκεται περισσότερο στη μαύρη ήπειρο. Το Ισραήλ είναι η αδιαμφισβήτητη δύναμη στη Μέση Ανατολή.

Και, φυσικά, είναι η Τουρκία του Ερντογάν, ο οποίος φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε ηγέτη και χαλίφη του μουσουλμανικού κόσμου, με την προσδοκία να κατακτήσει μια θέση μεταξύ των περιφερειακών και μεγάλων δυνάμεων.

• Γι’ αυτό προβάλλει ισχύ στο Αιγαίο, στην κυπριακή ΑΟΖ, στη Συρία, στη Λιβύη, με δραστήρια εμπλοκή στην Αφρική.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, κατά τον πρόεδρο Μακρόν, καλείται να είναι ένας πολλαπλασιαστής ισχύος ή, όπως έλεγε ο στρατηγός Ντε Γκωλ, «ένας μοχλός του Αρχιμήδη». Δηλαδή να εκδηλώσει ισχύ και να υπερασπίζεται την κυριαρχία της, ώστε, κατά τον Γάλλο Πρόεδρο, «να εκφράσει την ικανότητα να υπάρχει στον σημερινό κόσμο για να μπορεί να υπερασπίζεται τις αξίες και τα συμφέροντά της».

Ιδιαίτερα σήμερα, που, εξαιτίας της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Κίνας και Ρωσίας-Δύσης (για το ζήτημα της Ουκρανίας), ο νέος Ψυχρός Πόλεμος είναι γεγονός.

• Την περ. Τετάρτη, 19/1/2022, απευθυνόμενος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Πρόεδρος Μακρόν ανέλυσε τους στόχους της γαλλικής προεδρίας της ΕΕ. Υπογράμμισε με έμφαση ότι η Ευρώπη, την οποία η Γαλλία υπερασπίζεται, στηρίζεται σε τρεις υποσχέσεις: Δημοκρατίας, προόδου και ειρήνης.

Για να επιτευχθούν απαιτείται όπως «η Ευρώπη εξοπλιστεί όχι από δυσπιστία έναντι των άλλων δυνάμεων αλλά για να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία της σε έναν κόσμο βίας, για να μην υποστεί τις επιλογές άλλων, για να είναι ελεύθερη. Πρώτα απ’ όλα με τον έλεγχο των συνόρων διά της συγκρότησης μιας διακυβερνητικής δύναμης ταχείας επεμβάσεως».

• Ο Πρόεδρος Μακρόν επέμεινε έντονα στη δημιουργία μίας νέας ευρωπαϊκής τάξης συλλογικής ασφαλείας και σταθερότητας διά του επανεξοπλισμού της Ευρώπης «ως δύναμης ειρήνης και ισορροπίας, να τη μοιραστούμε με τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ και να την προτείνουμε ακολούθως στον διάλογο με τη Ρωσία».

Ο Γάλλος Πρόεδρος διατύπωσε ένα εντυπωσιακό όραμα για την Ευρώπη. Δεν θα είναι εύκολη η υλοποίησή του αν ληφθούν υπόψη ενδοευρωπαϊκές αμφισβητήσεις και συμμαχικές υποσκάψεις.

>Το μήνυμα για τη μικρή Κυπριακή Δημοκρατία είναι ευκρινές: Συμφέρει πολλαπλώς να είναι ομοτράπεζος των μεγάλων αλλά με αξιοπιστία, σοβαρότητα, συνέπεια και αταλάντευτη διεκδίκηση των συμφερόντων και των δικαίων μας.

*Πρώην Αρχισυντάκτης-Διευθυντής, Αρθρογράφος-αναλυτής στην κυπριακή εφημερίδα “Η Σημερινή”. ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας- Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημοσιογραφίας της Lille – UniversiteCatholique de Lille – France

The post Η Κύπρος τι να αναμένει από τη γαλλική Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου; | Του Σάββα Ιακωβίδη appeared first on Eptanews.gr.

τερατουργίας συνεργούν στην τουρκοποίηση της Κύπρου

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Εκτός από την πανδημία του κορωνοϊού, δύο είναι τα κρισιμότερα ζητήματα επί των οποίων ο κυπριακός Ελληνισμός καλείται να εστιάσει την προσοχή και την ψήφο του, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2023: Το μεταναστευτικό, το οποίο εξελίσσεται σε δημογραφικό εφιάλτη για την ασφάλεια, την οικονομία, την κοινωνία.

Και το Κυπριακό, το οποίο συναρτάται ευθέως προς το μεταναστευτικό, επειδή η Τουρκία, μετά τους εποίκους, εργαλειοποιεί και τους παράνομους μετανάστες, που εξαποστέλλει καθημερινά, ως δαμόκλειον απειλή κατά της εθνικής και βιολογικής ύπαρξης του Ελληνισμού και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το Κυπριακό εστιάζεται στη μορφή λύσης του. Αυτή είναι η αγγλοτουρκικής έμπνευσης και επίνευσης και ελληνικής αποδοχής διζωνική ομοσπονδία.

• Είχε προηγηθεί η ιδέα της διχοτόμησης από τον Βρετανό Υπουργό Αποικιών, Λένοξ Μπόιντ, ο οποίος εισήγαγε (το 1956) τον “δικοινοτισμό, μια απαρχαιωμένη και διαιρετική έννοια στο οθωμανικό σύστημα Μιλλέτ – δηλαδή θρησκευτικής κοινότητας” – όπως επισημαίνει ο Δρ Κλέαρχος Α. Κυριακίδης (“Σημερινή”, 17/12/2016: “Η προέλευση της προτεινόμενης λύσης ΔΔΟ”).

Στις 12/3/1990 (επί προεδρίας Γ. Βασιλείου που εξελέγη με υποστήριξη ΑΚΕΛ και με υπουργό Εξωτερικών τον Γ. Ιακώβου), το Συμβούλιο Ασφαλείας, με το ψήφισμα 649:

“Kαλεί τους ηγέτες των δυο κοινοτήτων να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους για να επιτύχουν ελεύθερα μιαν αμοιβαία αποδεκτή λύση που να προνοεί για την εγκαθίδρυση ομοσπονδίας, η οποία θα είναι δικοινοτική όσον αφορά τις συνταγματικές πτυχές και διζωνική όσον αφορά τις εδαφικές πτυχές”.

Έκτοτε, η αγγλοτουρκοδιζωνική έγινε και επίσημα η παντιέρα της ελληνικής πλευράς.

Μετά από 47 και πλέον χρόνια αδιέξοδων, καταστροφικών συνομιλιών, περιφερειακών και διεθνών ανατροπών, σεισμικών αλλαγών στην περιοχή μας και στον πλανήτη, πέντε Πρόεδροι -Βασιλείου, Κληρίδης, Τάσσος, Χριστόφιας, Αναστασιάδης- ανήγαγαν τη διζωνική σε λάβαρο μιας ολέθριας, αδιέξοδης πολιτικής. Γιατί οι συνομιλίες δεν καταλήγουν σε λύση ώστε η Κύπρος να καταστεί, επιτέλους, ένα “κανονικό κράτος”;

• Βεβαίως ευθύνεται η κατοχική Τουρκία και οι επεκτατικές, κατακτητικές βλέψεις της, τις οποίες ουδέποτε απέκρυψε. Αντίθετα τις μορφοποίησε από τη δεκαετία του ‘50 με τις γνωστές εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ και μυριάδες επιθετικών δηλώσεων όλων των τουρκικών κυβερνήσεων.

Από την άλλη, όμως, η κυπριακή πολιτική ηγεσία αρνείται πεισματικά να παραδεχτεί ότι οι συνομιλίες και η αγγλοτουρκοδιζωνική απέτυχαν ως στόχευση λύσης, αφού η Τουρκία και οι εγκάθετοί της στα κατεχόμενα επιμένουν πλέον σε λύση δύο κρατών.

Εμφανώς αναμένουν ότι με τα δύο κράτη (η διζωνική αναφέρεται αιδημόνως σε “συνιστώντα κρατίδια”) θα επιτευχθούν ευχερέστερα οι τουρκικοί στόχοι.

Η κυπριακή πολιτική ηγεσία με επικεφαλής τον πρόεδρο Αναστασιάδη και ασυγκράτητους προαγωγούς τον απελθόντα ΥπΕξ. Ν. Χριστοδουλίδη και τον πρόεδρο του κυβερνώντος ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, αρνούνται καν να σκεφτούν αντίσταση, τουλάχιστον, σε αυτήν τη διζωνική τερατουργία.

• Αρνούνται να συζητήσουν αλλαγή στρατηγικής, να προτάξουν το Κυπριακό ως διεθνές πρόβλημα εισβολής, κατοχής, εθνοκάθαρσης, εποικισμού, δημογραφικής αλλοίωσης, με στόχο τη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τρέμουν και μόνο στην ιδέα να διαμηνύσουν στους τρίτους ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αρνείται ανένδοτα να προσυπογράψει τη θανατική καταδίκη της. Παραλύουν και μόνο στην προοπτική να αντισταθούν δι’ όλων των μέσων στην τουρκοποίηση της Κύπρου και να σαλπίσουν, έστω και τώρα, εθνικόν αγώνα απελευθέρωσης από τον Τούρκο, σε συνεργασία με την Ελλάδα.

• Διά της απραξίας, της ανεπάρκειας, της πολιτικής ανανδρίας και της ασύλληπτης τουρκοφοβίας τους, συνεργούν στην τουρκοποίηση του κυπριακού Ελληνισμού.

Οι Ν. Αναστασιάδης, Αβ. Νεοφύτου και Ν. Χριστοδουλίδης -όπως και οι Ν. Παπαδόπουλος του ΔΗΚΟ, Στ. Στεφάνου του ΑΚΕΛ- κατ’ επανάληψιν έχουν προκληθεί δημόσια να εξηγήσουν στους Έλληνες της Κύπρου πώς η αγγλοτουρκοδιζωνική ταυτίζεται και σέβεται όλες εκείνες τις ωραίες διακηρύξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Δικαίου και της Χάρτας του ΟΗΕ. Καμία απάντηση.

• Όπως και κανένας σεβασμός αλλά καθύβριση της κυρίαρχα εκπεφρασμένης απόφασης του κυπριακού Ελληνισμού να απορρίψει και να ενταφιάσει το τερατούργημα Ανάν και, δι’ αυτού, την τουρκοδιζωνική.

Τι είναι, λοιπόν, η αγγλο-τουρκο-διζωνική, την οποία καθημερινά ανυμνούν, προάγουν και κυριολεκτικά έχουν αγκιστρωθεί επάνω της, οι πιο πάνω Κύπριοι πολιτικοί; Είναι η χειρότερη και αχρειότερη αποτύπωση του απορριφθέντος σχεδίου Ανάν με αμφισημίες, εποικοδομητικές ασάφειες, δυσλειτουργίες, παρερμηνείες.

• Πρόκειται για συγκεκαλυμμένη συνομοσπονδία, διά της οποίας διαλύεται και καταλύεται η Κυπριακή Δημοκρατία. Δημιουργούνται δύο κρατίδια σε δύο ζώνες. Παρόμοια λύση προτάθηκε και στη Νότια Αφρική, αλλ’ ο Νέλσων Μαντέλα, ηγέτης και όχι ευτελής πολιτικάντης, την απέρριψε. Χειρότερη εκδοχή είναι η περίπτωση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Η αγγλοτουρκοδιζωνική τερατουργία παραβιάζει συλλήβδην όλες τις αρχές και αξίες της ΕΕ, του Διεθνούς Δικαίου και του ΟΗΕ.

Δηλαδή, τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες, την παγκόσμια αρχή “ένας άνθρωπος μία ψήφος”, τη δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας, την οικονομική βιωσιμότητα, την ασφάλεια, την εθνική και βιολογική επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού. Ν. Αναστασιάδης, Αβ. Νεοφύτου και Ν. Χριστοδουλίδης, είναι εκ των διαπρύσιων προαγωγών της αγγλοτουρκοδιζωνικής.

• Η ψήφος είναι ξίφος! Οι πολίτες καλούνται να αποκόψουν τους τουρκοδιζωνικούς και να διασώσουν ξανά την Κυπριακή Δημοκρατία από σπιθαμιαίους πολιτικάντηδες.

*Πρώην Αρχισυντάκτης-Διευθυντής, Αρθρογράφος-αναλυτής στην κυπριακή εφημερίδα «Η Σημερινή». ΜΑ στις Διεθνείς Σχέσεις και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Λευκωσίας- Πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Δημοσιογραφίας της Lille – Universite Catholique de Lille – France

The post Οι διαπρύσιοι προαγωγοί της αγγλο-τουρκο-διζωνικής τερατουργίας συνεργούν στην τουρκοποίηση της Κύπρου | Του Σάββα Ιακωβίδη appeared first on Eptanews.gr.