Είναι πασιφανές ότι χρειάζεσαι μια πιο ισχυρή αλλαγή. Κάτι στην καθημερινότητά σου που θα σε κάνει να δεις τα πράγματα με άλλα μάτια.

Που θα ξαναζωντανέψει τη σπίθα που κρύβεις μέσα σου, που έσβησε από τα μποφόρ της μονοτονίας και της επανάληψης.

Πιστεύουμε λοιπόν, ότι η λύση μπορεί να δοθεί μέσα από μερικές μεταρρυθμίσεις στον ιδιωτικό σου χώρο! Και αυτό προκύπτει από το γεγονός πως μια τέτοια διαδικασία επιδρά θετικά στην ψυχική σου υγεία, και πάμε να δούμε συγκεκριμένα γιατί!

• Αρχικά, μια ανακαίνιση, καθαρά σαν σύνολο διεργασιών, δίνει την αίσθηση του σκοπού και της ολοκλήρωσης, κάτι που μπορεί να καταπολεμήσει τυχόν συναισθήματα απελπισίας ή ανικανότητας.
• Επιπλέον, φέρνει την αλλαγή στη διάθεσή μας και τα επίπεδα της ενέργειάς μας, στην καθημερινότητα, ξεκλειδώνοντας μια άλλη εκδοχή του εαυτού μας, ενώ ταυτόχρονα  κάνει το χώρο μας πιο άνετο & λειτουργικό, προσφέροντας ικανοποίηση κι ένα βελτιωμένο επίπεδο ζωής.
• Το νέο περιβάλλον στο οποίο καλείσαι να προσαρμοστείς, εξελίσσει την ικανότητά ευελιξίας σου, εκπαιδεύοντας τον εγκέφαλό σου να επεξεργάζεται ταχύτερα νέες πληροφορίες και συνθήκες, και να προσαρμόζεται αποτελεσματικότερα σε αυτές.
• Σε βοηθάω να διοχετεύσεις τη δημιουργικότητά σου και να αισθανθείς μεγαλύτερη οικειότητα στο χώρο σου, μέσω της προσθήκης στοιχείων της προσωπικότητάς σου..

Αυτοί αποτελούν συνοπτικά τους βασικότερους λόγους, που μια ανακαίνιση μπορεί να σε ανεβάσει ψυχολογικά. Αν μάλιστα λάβουμε υπ’όψιν και τους κανόνες του φενγκ σούι στην τοποθέτηση των επίπλων ή την τυχόν αναδιαρρύθμιση των χώρων, μπορούμε να επιτύχουμε ακόμα υψηλότερα επίπεδα ενέργειας και συνολικής ευημερίας.

Σε κάθε περίπτωση, πριν αναλάβετε δράση θα χρειαστεί να εξερευνήσετε το θεωρητικό υπόβαθρο, που θα αποκλείσει λάθη και επιζήμιες οικονομικά αποφάσεις. 

Δεδομένου ότι το άθροισμα των εξόδων σου την τρέχουσα περίοδο μάλλον θα υπερβαίνει το συνηθισμένο, θα χρειαστούν κάποιες περικοπές που θα διευκολύνουν την κατάσταση.  Μία καίρια λύση που θα βάλει τέλος στην υπερβολικά περιορισμένη λίστα του σούπερ μάρκετ, και όχι μόνο θα αναπληρώσει τα τρέχον έξοδα, αλλά θα σε ανταμείψει μακροχρόνια, είναι η σωστή επιλογή παρόχου ενέργειας. Το nrg ρεύμα και φυσικό αέριο για ιδιώτες πληρεί τα παραπάνω χαρακτηριστικά χωρίς ωστόσο να είναι η μόνη επιλογή. Παρότι η διαδικασία ίσως ακούγεται αποθαρρυντική, η καθοδήγηση της εκάστοτε ομάδας εξυπηρέτησης θα καταβάλλει τη μέγιστη προσπάθεια για την ελαχιστοποίηση της δικής σου συμμετοχής!

The post Πώς μπορεί μια ανακαίνιση να βελτιώσει την ψυχική μου υγεία; appeared first on Eptanews.gr.

Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε κάτι, όταν μιλάμε για σχέσεις μιλάμε αυτομάτως και για επιλογές. Οι άνθρωποί μας είναι οι συνειδητές και ασυνείδητες επιλογές μας.

Πόσο πιο καθαρή ματιά θα είχαμε λοιπόν για τις συντροφικές μας σχέσεις αν στο λεξιλόγιό μας αποφασίζαμε να αντικαταστήσουμε τη λέξη «τύχη» ή «μοίρα» με τη λέξη «επιλογή»; Θα ήταν άραγε πολύ τρομακτικό ή ίσως και δυσβάσταχτο να εναποθέταμε το βάρος της ευθύνης στον εαυτό μας και όχι σε κάποιον εξωτερικό παράγοντα εκτός του δικού μας

ελέγχου;

«Η αγάπη δεν είναι κάτι που βρίσκεις αλλά μια επιλογή που κάνεις»

Συχνά οι άνθρωποι νιώθουμε καλύτερα όταν μεταβιβάζουμε όλο το μερίδιο ευθύνης στον σύντροφό μας, ξεχνώντας τις περισσότερες φορές πως ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντι μας είναι ό ίδιος άνθρωπος που κάποια στιγμή εμείς οι ίδιοι ξεχωρίσαμε από το πλήθος και του δώσαμε χώρο και χρόνο στη ζωή μας.

Η μετατόπιση αυτή της ευθύνης, δεν μας αφήνει να διακρίνουμε τα μοτίβα των δικών μας συσχετίσεών με τους άλλους ανθρώπους. Η ανάγκη μας να μετατρέψουμε τον σύντροφό μας στο «τέλειο άλλο μας μισό» θολώνει την κρίση μας και μας ρίχνει στην παγίδα της συνταγογράφησης της αγάπης.

Οι άνθρωποι, όμως, δεν έρχονται στη ζωή μας με οδηγίες χρήσης. Σε καμία αρχή και σε κανένα τέλος οποιασδήποτε συντροφικής σχέσης δεν παραχωρείται manual από τον κατασκευαστή για την μέγιστη απόδοση του προϊόντος και την αποφυγή λαθών στο λειτουργικό σύστημα.

Οφείλουμε να διαπιστώσουμε πως οι σχέσεις μας είναι οι καθρέπτες των δικών μας επιθυμιών, αναγκών, προσδοκιών, μαθημένων μοτίβων και ρόλων. Οφείλουμε να παραδεχτούμε, πρωτίστως στον εαυτό μας, πως κάθε επιλογή ενός συντρόφου κρύβει και μια παράλληλη ανάγκη μας να έρθουμε πιο κοντά σε κομμάτια και ασυνείδητες πλευρές του δικού μας εαυτού.

Μια πιθανή εξήγηση για τους λόγους που κρύβονται πίσω από την επιλογή των συντρόφων μας θα μπορούσε να είναι η ανάγκη μας να αναβιώσουμε οικεία συναισθήματα του παρελθόντος. Το 1993 ο Dicks μίλησε για όρους όπως το «ασυνείδητο ταίριασμα» και η  «ασυνείδητη συμπληρωματικότητα» ως κινητήριες δυνάμεις πίσω από τις συντροφικές επιλογές μας, δίνοντας έμφαση στα γονεϊκά πρότυπα και τους ρόλους που διαδραμάτισε ο καθένας στο οικογενειακό του πλαίσιο. Υπό αυτό το πρίσμα, οι άνθρωποι μπορεί να λειτουργήσουν με δύο διακριτούς τρόπους στην αναζήτηση και στην μετέπειτα επιλογή συντρόφου, είτε κατευθυνόμενη προς την αναπαραγωγή του οικείου βιώματός τους είτε προς την αποφυγή επαναβίωσης των συναισθημάτων τρωτότητας και ανεπάρκειας με τα οποία ήρθαν αντιμέτωποι στο παρελθόν τους.

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε έχοντας γνώση μερικών από τους λόγους που κρύβονται πίσω από τις επιλογές μας;

Αρχικά, οφείλουμε να κατανοήσουμε πως καμία επιλογή μας δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίων παραγόντων. Με άλλα λόγια, αυτό που πού συχνά αποκαλούμε ως λάθος επιλογές είναι η αναπαραγωγή μαθημένων μοτίβων, βαθιά ριζωμένων στο προσωπικό υπολογιστικό πρόγραμμα του καθενός. Είναι η επιτακτική ανάγκη του ευφυούς ασυνειδήτου μας να έρθει σε επαφή με όλα τα συναισθήματα που φώλιασαν βαθιά μέσα μας και μας οδήγησαν στην δημιουργία μη υγιών λαβυρίνθων.

Οι «λάθος σχέσεις» θα επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά μέχρι τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι θα τις μετατρέψουμε σε επανορθωτικές εμπειρίες και θα ιδωθούν ως μαθήματα. Αν εξακολουθούμε να παραβλέπουμε το πώς οδηγούμαστε σε μία επιλογή και αποφασίζουμε να μπαλώνουμε πρόχειρα τις πληγές και τα τραύματα που μας αφήνουν, προσπερνώντας τα με συνοπτικές διαδικασίες, ο κύκλος θα παραμένει ανοιχτός και θα αναπαράγεται κάθε φορά με διαφορετικά πρόσωπα, σε διαφορετικά πλαίσια αλλά με παρόμοια αποτελέσματα.

Αν στρέψουμε το βλέμμα μέσα μας, αν δουλέψουμε τα δικά μας τραύματα και τις δικές μας πληγές από μέσα προς τα έξω χωρίς να έχουμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε σχέσεις εξάρτησης, θα τοποθετήσουμε τον εαυτό μας στο σωστό βάθρο. Σε ένα βάθρο ωριμότητας και ασφάλειας που θα έχει εσωτερικό σημείο εκκίνησης και δεν θα χρειάζεται να παρασιτεί για να τροφοδοτείται από εξωτερικές πηγές.

Οι σχέσεις είναι μεταμορφωτικές εμπειρίες και σαν τέτοιες θα πρέπει να αντιμετωπίζονται. Οι άνθρωποι αλλάζουν, εξελίσσονται, μαθαίνουν και πλάθονται από την αρχή. Όταν επέλθει η δική τους εσωτερική πληρότητα, ωριμότητα και ασφάλεια, ένας σύντροφος δεν θα αποτελεί αναγκαία επιλογή και αναπόφευκτο λάθος αλλά υγιής σύμπλευση σε ένα μονοπάτι διατήρησης της ατομικής αυθεντικότητας και σύζευξης των κοινών ποιοτήτων.

Έλενα Κουτσοπούλου – Ψυχολόγος ΑΠΘ

Msc στη Δικαστική & Εγκληματολογική Ψυχολογία

 Cofounder & Writer at Psyminders

Για περισσότερα άρθρα από The Psyminders πατήστε εδώ!

The post Οι άνθρωποι είναι συντροφικά όντα – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.

”Ξέρω πως δεν είναι εύκολο” λέει ο Ντάγκλας Φακκίμα, διευθυντής σε καταφύγια ζώων στο Όρεγκον και την Καλιφόρνια για 19 χρόνια. “Τα ζώα μας χρειάζονται. Δεν μπορούμε, όμως, να βοηθήσουμε ουσιαστικά αν δεν φροντίζουμε τον εαυτό μας. Όλοι όσοι έχουμε αφιερώσει την ζωή μας στα ζώα περνάμε από τέσσερις φάσεις: του ζήλου, της κατάθλιψης, του μίσους και της αποδοχής. Κάθε άτομο, βέβαια, είναι μοναδικό. Η πορεία όλων μας, όμως, είναι παρόμοια κι όσοι επιβιώνουμε καταλαβαίνουμε πως έχουμε ήδη πετύχει αυτό που θέλαμε από την αρχή.”

Οι περισσότεροι όταν μπαίνουν στην δεύτερη φάση δεν αντέχουν και τα παρατάνε. Πολλοί πηγαινοέρχονται παγιδευμένοι ανάμεσα στην δεύτερη και την τρίτη φάση. Ιδανική είναι η τέταρτη φάση. Έχω ζήσει στο απόλυτο άκρο τις τρεις πρώτες φάσεις και αυτή είναι η εμπειρία μου.

Πρώτη φάση

Πλημμυρίζεις από την βεβαιότητα ότι θα αλλάξεις τον κόσμο, έχεις ντοπαριστεί από την αγάπη και την δύναμη που νιώθεις. Περνάς μέρες με ελάχιστο ύπνο, από περιστατικό σε περιστατικό, το μυαλό σου είναι γεμάτο με ιδέες και νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα. Όσοι δεν καταλαβαίνουν το πάθος σου αρχίζουν να απομακρύνονται ή τους απομακρύνεις εσύ: κάνεις  καινούριους φίλους που έχουν τον ίδιο σκοπό! Δεν χρειάζεσαι κανέναν. Σε γεμίζουν οι ζωές που σώζεις και η προσπάθειά σου να τιμωρηθούν όσοι εγκληματούν. Έχεις τέτοιο ζήλο που νομίζεις ότι οι λύσεις είναι απλές κι ας φαίνεται το πρόβλημα πολυδιάστατο.

Δεύτερη φάση

Οι άνθρωποι που νόμιζες συμμάχους τελικά δεν κατάλαβαν λέξη. Πάλι αυτοί κουβαλάνε κουτάβια, κάνουν τις ίδιες ερωτήσεις δεν καταγγέλλουν, δεν μπορούν, δεν προλαβαίνουν. Τα ζώα ακόμη παραμελούνται, μένουν δεμένα νυχθημερόν, κακοποιούνται, δολοφονούνται, γεννούν και ότι κι αν καταφέρνεις κατά περίπτωση πέφτει στο κενό. Η σαπουνόφουσκα έχει σκάσει. Γυρίζεις στο σπίτι, κλειδώνεις την πόρτα και προσπαθείς σκληρά να κρατήσεις λίγο κουράγιο για την επόμενη μέρα. Η οικογένεια παύει να υπάρχει, οι φίλοι και οι εραστές επίσης. Τις ελάχιστες φορές που θέλεις να υποκριθείς πως έχεις ακόμη ζωή, βγαίνοντας με φίλους, όλοι σου μιλούν για τον καημένο σκύλο που είδαν χθες ή σου λένε “ας είμαστε ειλικρινείς, το έχεις παρακάνει, δεν προσέχεις τον εαυτό σου. Έχεις ηττηθεί γιατί ήθελες κάτι καλύτερο και πίστεψες ότι και οι υπόλοιποι ήθελαν το ίδιο και δεν μπορείς πια να ξεφύγεις. Ακόμη κι αυτοί που λένε ότι νοιάζονται για σένα βάζουν ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο της ζωής που ούτως ή άλλως έχεις κηδέψει από καιρό ή σε κατηγορούν. Πνίγεις τα δάκρυα με πείσμα και κάπως έτσι αντέχεις τις μέρες και τις νύχτες και το ότι τελικά ξύπνησες και σήμερα το πρωί.

Τρίτη Φάση

Η οργή ξεχειλίζει από παντού σαν λάβα και καίει τα πάντα στο διάβα της. Γίνεσαι ατραξιόν που παρατηρούν οι τουρίστες στους δρόμους της Πομπηίας της ζωής σου. Η θλίψη σου βαρέθηκε να πορεύεται μόνη της και τακίμιασε με το μίσος. Δεν υπάρχει καμμία ελπίδα. Όλοι φταίνε. Κακός ψόφος στους ανεύθυνους, τους σκατόψυχους, τους εγκληματίες. Είσαι ενάντια σε όλους: “συναγωνιστές”, συνεργάτες, οικογένεια, γείτονες, στο σπίτι, στον δρόμο, στον οδηγό μπροστά σου, στον υπάλληλο της τράπεζας, στον περιπτερά. Η διαύγεια του νου, η προοπτική και η αποτελεσματικότητά σου μετακόμισαν σε άλλο μαχαλά. Ομορφιά πουθενά. Άξιος κανείς. Ακόμη και τα ζώα που βοηθάς είναι απόμακρα σαν σκιές κι ας είναι δίπλα σου, πίσω σου, μπροστά σου.

Τέταρτη φάση

Αρχίζεις να βλέπεις την θέση σου στην κοινωνία, τον ρόλο σου, συνειδητοποιείς πως μπορείς να είσαι αποτελεσματικός μόνο όταν φροντίζεις τον εαυτό σου, όταν αφιερώνουμε χρόνο σε σένα, στους φίλους, στην οικογένεια, όταν έχεις προσωπική ζωή. Κάποιες μέρες, ναι, μπορεί να τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, άλλες μέρες όμως ξεκουράζεσαι και ξέρεις πως η γη θα συνεχίσει να γυρίζει και χωρίς εσένα. Ανακαλύπτεις πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κακοί, κάνεις πιο προσεκτικές επιλογές, απαιτείς λιγότερα, δείχνεις κατανόηση στην άγνοια, αρχίζεις να ξανα-αγαπάς. Απολαμβάνεις την παρέα με τα ζώα και την επαφή μαζί τους. Νιώθεις σιγουριά για όσα μπορείς να καταφέρεις. Αλλάζεις τον κόσμο. Ναι. Ένα βήμα την φορά. Και ΦΥΣΙΚΑ υπάρχουν άνθρωποι που εγκληματούν και δεν θα καταλάβουν ποτέ. Και, φυσικά, πολλές φορές θα νιώθεις πως σε τραβάνε πίσω η θλίψη κι ο θυμός.. Τώρα πια, όμως, ξέρεις ότι μπορείς να το αποδεχτείς χωρίς να ξαναχαθείς.

Είμαστε μέρος ενός στρατού που ολοένα μεγαλώνει.

Ενός στρατού που έμαθε να χάνει και να κερδίζει κάθε μέρα.

Είμαστε η φωνή όσων δεν έχουν φωνή.

Είμαστε η αγάπη εκεί που δεν υπάρχει αγάπη.

Γιατρεύουμε πληγές που κανένας δεν βλέπει.

Χύνουμε δάκρυα ποταμούς για όσους σώθηκαν και χάθηκαν.

Γινόμαστε δυνατότεροι μέρα με την ημέρα.

Αγαπούμε κάθε μορφή ζωής.

Και δεν θα σταματήσουμε μέχρι να κερδίσουμε τον πόλεμο.

Αντωνία Νατσιοπούλου

για το

Συμμετέχω – Αδέσποτα Κατερίνης

The post Πόσο πονάει η συμπόνια (Μέρος Δεύτερο) – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.

Οι κρίσεις πανικού είναι ξεσπάσματα άγχους τα οποία σωματοποιούνται με αποτέλεσμα το άτομο να νιώθει μία έντονη συμπτωματολογία. Είναι ένδειξη ότι υπάρχει κάποια αγχώδης εκδήλωση, ή ότι το άτομο έχει κάποια αγχώδη διαταραχή. Αν δεν αντιμετωπιστούν μπορεί να οδηγήσουν σε κοινωνική φοβία, αγοραφοβία, κλειστοφοβία ακόμα και κατάθλιψη.

Περίπου το 4% του πληθυσμού παθαίνει κρίσεις πανικού σε τόσο συχνό βαθμό που χαρακτηρίζεται ως Διαταραχή Πανικού. Άλλο οι μεμονωμένες κρίσεις πανικού και άλλο όταν αυτές είναι συχνό και καθημερινό φαινόμενο.

Συμπτώματα

Υπάρχει ένα σύνολο ενδείξεων ότι παθαίνει κάποιος κρίση πανικού. Συνήθως υπάρχει το αίσθημα του επικείμενου κινδύνου-καταστροφής. Φοβία ότι το άτομο θα «τρελαθεί» ή ό,τι θα πεθάνει. Αυτές τις φοβίες τις συνοδεύουν συμπτώματα όπως ταχυπαλμία, ζαλάδα, τάση για εμετό, δύσπνοια, τάσεις λιποθυμίας, γρήγορες ανάσες και στηθάγχη. Όλα ή μερικά από αυτά κρατάνε για ένα διάστημα μερικών λεπτών και έπειτα το άτομο νιώθει καταβεβλημένο από την κούραση. Στην ουσία ο οργανισμός του «εκτονώνει» μεγάλα ποσά άγχους.

Αιτίες

Οι αιτίες μπορεί να είναι πάρα πολλές. Πρωταρχική θεωρείται το ίδιο το άγχος. Ίσως αυτός που περνάει μία τέτοια κατάσταση να βιώνει έντονο στρες, ή μία περίοδο με έντονο στρες (δουλειά, εργασίες, εξετάσεις κλπ). Είναι πολυμορφικό το όλο ζήτημα δηλαδή και δεν επιδέχεται μία μόνο ερμηνεία. Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα απελευθερώνει ενέργεια και προετοιμάζει το σώμα για δράση.

Στη συνέχεια, το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα λαμβάνει μέρος στις λειτουργίες και το σώμα σταθεροποιείται σε μια πιο ήρεμη κατάσταση. Στην περίπτωση που συμβαίνει η κρίση πανικού, είθισται το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα να είναι κάπως αδύνατο να δράσει με αποτέλεσμα την κορύφωση του άγχους και τον πανικό.

Αντιμετώπιση

Όπως και τα περισσότερα περιστατικά ψυχοπαθολογίας, είτε αυτά είναι διαταραχές, είτε όχι, έτσι και οι κρίσεις πανικού είναι αντιμετωπίσιμες. Στη φαρμακοθεραπεία, χρησιμοποιούνται  τα αντικαταθλιπτικά, τα οποία φαίνεται να έχουν θετικά αποτελέσματα.  Πιο συγκεκριμένα εκείνα τα αντικαταθλιπτικά που έχουν άμεση επίδραση είναι αυτά που ρυθμίζουν τη σεροτονίνη.

Η σεροτονίνη δεν είναι σχετική μόνο με την κατάθλιψη ή μη, αλλά και με αγχώδη περιστατικά. Οι  βενζοδιαζεπίνες επίσης είναι αρκετά αποτελεσματικές στα υψηλά επίπεδα άγχους, όπως στη Γενικευμένη Αγχώδη Διαταραχή, στις Κρίσεις Πανικού, στην Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, στις Φοβίες κλπ. Η Ψυχοθεραπεία ως κλάδος έχει ασχοληθεί ειδικά με αυτό το θέμα, συνήθως μέσω της εφαρμογής διαφορετικών μοντέλων με κύριο το γνωσιακό-συμπεριφρικό.

Τεχνικές άμεσης ανακούφισης υπάρχουν και έχουν γρήγορο αποτέλεσμα, όπως οι αναπνοές από το διάφραγμα, η χρήση χάρτινης σακούλας κάνοντας εισπνοές και εκπνοές (πέφτουν τα επίπεδα του οξυγόνου στα φυσιολογικά πλαίσια και το άτομο αναπνέει κανονικά).

The post Κρίσεις Πανικού: Τι είναι και πώς να τις αντιμετωπίσεις appeared first on Eptanews.gr.

Για πολύ καιρό η κατάθλιψη ήταν θέμα ταμπού και στη Γερμανία. Τα τελευταία χρόνια όμως έχει ενισχυθεί ο δημόσιος διάλογος για το θέμα, η συνειδητοποίηση και μαζί η αναζήτηση βοήθειας ειδικού. Αλλά πάντα σε επίπεδο ενηλίκων. Το γερμανικό ασφαλιστικό ταμείο DAK, σε μελέτη του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ποσοστό 24% παιδιών σε σχολική ηλιακή εμφανίζουν κάποια ψυχιατρική διαταραχή, ένα ποσοστό του 2%, ηλικίας από 10 έως 17 χρονών, πάσχει μάλιστα διαγνωσμένα από κατάθλιψη. Το ποσοστό αυτό είναι απόλυτα ρεαλιστικό» επιβεβαιώνει ο Ούλριχ Χέγκερλ.

Θέμα προδιάθεσης

Ο γερμανός ειδικός κατέχει την έδρα Σένκενμπεργκ στη Ψυχιατρική, Ψυχοσωματική και Ψυχοθεραπευτική Κλινική του Πανεπιστημίου Γκαίτε της Φραγκφούρτης. «Στους ενήλικες ένα ποσοστό 8% ασθενεί από κατάθλιψη κατά τη διάρκεια της ζωής του, σε μικρά παιδιά δεν είναι ένα σύνηθες φαινόμενο, γίνεται όμως σύνηθες όσο το παιδί βαδίζει προς την εφηβεία» υποστηρίζει ο Ούλριχ Χέγκερλ. Στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη που παραχώρησε ο γερμανός ειδικός για το θέμα στη Γερμανική Ραδιοφωνία DLF, εντοπίζει ως έναν από τους κύριους παράγοντες την ορμονική μεταβολή που γίνεται εν μέρει ορατή και στο λεγόμενο σύνδρομο πρόωρης εμμηνόρροιας, το οποίο προκαλεί απότομες διακυμάνσεις στη διάθεση.

Πάνω από όλα όμως, όπως τονίζει, είναι θέμα προδιάθεσης .«Σε οικογένειες στις οποίες οι γονείς πάσχουν από κατάθλιψη, τα παιδιά έχουν διπλάσιο και τριπλάσιο κίνδυνο να ασθενήσουν και τα ίδια. Αυτό είναι θέμα γονιδιακό. Από μελέτες παιδιών που έχουν υιοθετηθεί, γνωρίζουμε ότι όταν παιδιά με αυτήν την προδιάθεση υιοθετηθούν από γονείς στους οποίους δεν υπάρχει προδιάθεση κατάθλιψης, συνεχίζουν παρόλα αυτά να διατρέχουν τον κίνδυνο κάποια στιγμή να ασθενήσουν. Όταν έχει κανείς την ατυχία της προδιάθεσης μπορεί πολύ εύκολα να διολισθήσει σε μια τέτοια κατάσταση χωρίς να χρειάζεται εξωτερική αφορμή».

Δυσκολίες στη διάγνωση

Κι αυτή η κατάσταση επιτείνεται από παράγοντες που παίζουν επίσης ρόλο, όπως η ποιότητα ζωής, η ανάπτυξη της προσωπικότητάς, τα ατέλειωτα ηλεκτρονικά παιγνίδια μπροστά στον υπολογιστή. Αλλά πώς μπορεί να διαγνωστεί ότι ένα παιδί έχει κατάθλιψη; «Είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό σημείο και στα μικρά παιδιά είναι πολύ, πολύ δύσκολο, ίσως κάποτε και αδύνατο», λέει με ειλικρίνεια ο Ούλριχ Χέγκερλ. «Όμως σε νεαρή ηλικία ο ειδικός μπορεί να το διακρίνει. Για παράδειγμα, ένα καταθλιπτικός μπορεί να μην έχει συναισθήματα, ορισμένοι το περιγράφουν ως ‘αισθήματα από πέτρα’. Άλλοι παραπονιούνται για διαρκή κόπωση ωστσόσο δεν σημαίνει ότι θέλουν να κοιμηθούν αλλά ότι βρίσκονται σε συνεχή εσωτερική ένταση στα όρια της εξάντλησης. Στα παιδιά και τους έφηβους ακούμε πολύ συχνά φράσεις, όπως για παράδειγμα, είμαι βάρος στην οικογένειά μου, είμαι ένας κακός άνθρωπος, ένας αποτυχημένος. Αυτά όλα είναι τυπικά δείγματα κατάθλιψης».

The post Το «τέρας» της κατάθλιψης και στα σχολικά θρανία appeared first on Eptanews.gr.