Οικονομολόγου-Φοροτεχνικού.

Σε μια περίοδο διεθνούς και ελληνικής οικονομικής κρίσης, αναζητούνται οι προϋποθέσεις της πολυσυζητημένης ανάπτυξης, η οποία μπορεί, αυξάνοντας τον παρονομαστή (ΑΕΠ), να μειώσει το ποσοστό του χρέους. Η ανάπτυξη δεν μπορεί φυσικά να στηριχθεί μόνο στις δημόσιες  και στις ξένες επενδύσεις, αλλά και στις επενδύσεις των ελληνικών επιχειρήσεων, οι οποίες στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι μικρομεσαίες. Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας αυτών των επιχειρήσεων σε περίοδο επιταχυνόμενης καταστροφής των ασθενέστερων αποτελεί φυσικά το ζητούμενο για την επιβίωσή τους.

Ανταγωνιστικότητα γενικά είναι η ικανότητα μιας οικονομικής μονάδας να παράγει και να πουλάει αγαθά και υπηρεσίες αξιοποιώντας τα διαθέσιμα συγκριτικά πλεονεκτήματά της σε μεγαλύτερο βαθμό από τους ανταγωνιστές της.

Η ανταγωνιστικότητα δεν είναι φυσικά συνάρτηση μόνο του κόστους εργασίας ή του συνολικού κόστους, αλλά του κόστους ανά μονάδα, στο οποίο έχει συνυπολογισθεί η παραγωγικότητα.

Επίσης, θα πρέπει να προσμετρείται και η ποιότητα του προϊόντος, καθώς και η εξυπηρέτηση που δημιουργούν ισχυρές προτιμήσεις στους καταναλωτές.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις  έχουν γενικά έναντι των μεγάλων επιχειρήσεων τα εξής μειονεκτήματα:

– Ανυπαρξία οικονομιών κλίμακας.

– Υψηλή νηπιακή θνησιμότητα.

– Ανεπάρκεια πληροφοριών σχετικά με τις εξελίξεις της τεχνολογίας και τις διαφοροποιήσεις των προτιμήσεων των καταναλωτών.

– Μικρές δυνατότητες χρηματοδότησης.

– Αναποτελεσματικά συστήματα διοίκησης.

– Έλλειψη εκπαιδευμένων στελεχών και εξειδικευμένου προσωπικού.

– Ελλιπείς γνώσεις για την αξιοποίηση των παρουσιαζομένων ευκαιριών στις διεθνείς αγορές.

Τα παραπάνω μειονεκτήματα αντισταθμίζονται σε ορισμένες από:

– Την έλλειψη γραφειοκρατίας και τη δυνατότητα ταχύτερης λήψης αποφάσεων.

– Την πλήρη αφοσίωση ή και πλήρη ταύτιση των διοικούντων και των στελεχών τους με την επιχειρηματική κουλτούρα και τους επιχειρηματικούς στόχους.

– Την ταχύτερη αντίδραση στις ενέργειες του ανταγωνισμού.

– Την εξειδίκευσή τους σε μικρές πολύ συγκεκριμένες και εξειδικευμένες αγορές.

– Την υπερεκμετάλλευση που επιβάλλουν οι επιχειρηματίες στους εαυτούς τους, εργαζόμενοι περισσότερες ώρες από τον μέσο εργαζόμενο.

– Τις στενές σχέσεις των διοικούντων με τους πελάτες τους.

– Τη μεγαλύτερη υποκίνηση των στελεχών τους, σε ορισμένες περιπτώσεις, που τους δίνει τη δυνατότητα ανάπτυξης της δημιουργικότητάς τους.

Τα παραπάνω πλεονεκτήματα των ΜμΕ προσδίδουν ανθεκτικότητα στις κρίσεις σε όσες μπορούν να τα αξιοποιήσουν καλύτερα. Η πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι ΜμΕ στις μέρες μας είναι να δημιουργήσουν με τους περιορισμένους ανθρώπινους και υλικούς πόρους τους μια βιώσιμη και ανταγωνιστική επιχείρηση, υιοθετώντας επιχειρηματικές στρατηγικές, οι οποίες θα τους επιτρέψουν να βελτιώσουν τα μερίδια αγοράς τους στην εγχώρια αγορά και να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους σε ξένες αγορές.

Η διεθνοποίηση της δράσης των ΜμΕ τους δίνει τα εξής πλεονεκτήματα: αυξάνει την παραγωγικότητά τους λόγω εκσυγχρονισμού των οργανωτικών τους δομών και των μεθόδων παραγωγής, ανοίγει νέους ορίζοντες σε δυνητικά πιο κερδοφόρες αγορές, δίνει πρόσβαση σε

ιδέες για καινοτόμα προϊόντα και νέες τεχνολογίες, αλλά και επεκτείνεται ο κύκλος ζωής των προϊόντων τους. Παράλληλα, μειώνονται τα σταθερά έξοδά τους ανά μονάδα, εξομαλύνονται οι διακυμάνσεις της παραγωγής λόγω εποχικότητας και δίνονται διέξοδοι στην πλεονάζουσα παραγωγική τους δυναμικότητα σε περιόδους ύφεσης. Επίσης, δίνεται η δυνατότητα ανάπτυξης πέραν των ορίων μιας μικρής και κορεσμένης ή μιας συρρικνωμένης αγοράς.

Οι ΜμΕ που στοχεύουν να γίνουν ανταγωνιστικές στην εγχώρια αγορά και πιθανόν να δραστηριοποιηθούν στις διεθνείς αγορές οφείλουν να επιδιώξουν την εκλαμβανόμενη από τον πελάτη αξία των προϊόντων τους να είναι μεγαλύτερη από  αυτήν του ανταγωνισμού, να ανταγωνισθούν σε αγορές, όπου ο ανταγωνισμός δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί, οπότε αποφεύγονται οι μετωπικές συγκρούσεις σε κορεσμένες αγορές. Οφείλουν

επίσης να αναπτυχθούν σε τομείς υψηλής τεχνολογίας, όπου δεν ακολουθούνται τα παραδοσιακά στάδια στη διαδικασία διεθνοποίησής τους, αλλά μπορούν να γεννηθούν παγκόσμιες.

Να εφαρμόσουν επαναστατικές βιομηχανικές τεχνολογίες οι οποίες θα μπορέσουν να προσδώσουν προβάδισμα κόστους, παρ  όλη την ανυπαρξία οικονομιών κλίμακας. Τέλος, να τυποποιήσουν και επωνυμοποιήσουν τα προϊόντα τους (ιδίως του πρωτογενούς τομέα), ώστε

να μπορούν να τα καθιερώσουν στην εγχώρια αγορά, αλλά και να τους δώσουν τις δυνατότητες διείσδυσης σε ξένες αγορές με σωστά σχεδιασμένες στρατηγικές εξαγωγικού μάρκετινγκ.

Με όλα τα παραπάνω και με παράλληλη αξιοποίηση των ευκαιριών που δίνονται μέσω προγραμμάτων της ευρωπαϊκής ένωσης ( ΕΣΠΑ κλπ) για τον τεχνολογικό τους και όχι μόνο εκσυχρονισμό, θα μπορέσουν να περάσουν από την περίοδο της κρίσης στην περίοδο της ανάπτυξης .

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο επιχειρηματικό αφιέρωμα της εβδομαδιαίας εφημερίδας Επτά με θέμα τη 10η Εμποροβιοτεχνική Έκθεση Πιερίας, Κεντρικής Μακεδονίας

The post Οι Μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τρόποι να περάσουν από την κρίση στην ανάπτυξη – Άρθρο του Οδυσσέα Μανωλόπουλου appeared first on Eptanews.gr.