Παύλος Χριστόπουλος

Τις τελευταίες δέκα ημέρες το Ηνωμένο Βασίλειο βρέθηκε στο κέντρο του κόσμου, όπως και τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία αποτελούσε μια παγκόσμια υπερδύναμη. Στην κηδεία της βασίλισσας Ελισάβετ τίποτα δεν είχε αφεθεί στην τύχη. Οι προσκλήσεις, η άφιξη των αντιπροσωπειών, η μεταχείρισή τους, η θέση τους στην τελετή της κηδείας, δεν ήταν καθόλου τυχαίες. Αντανακλούσαν την πολιτική εγγύτητα και διπλωματική ψυχρότητα στις σχέσεις διαφόρων χωρών με το Ηνωμένο Βασίλειο.

ΟΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

Η γεωπολιτική σημασία της τελετής της κηδείας επέβαλε αποκλεισμούς. Στις 8 Σεπτεμβρίου, με την είδηση του θανάτου της Ελισάβετ, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε αμέσως ότι δεν θα παρευρεθεί στην κηδεία της. Μόνο αργότερα ήρθε η είδηση από τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ ότι η βρετανική κυβέρνηση απαγόρευσε επίσημα τη Ρωσία από τις προσκλήσεις στην κρατική τελετή της κηδείας. Το ίδιο ίσχυσε για τη Λευκορωσία, τη σύμμαχο της Ρωσίας στη σύγκρουση στην Ουκρανία και για τη Βιρμανία, λόγω των εξελίξεων μετά το τελευταίο στρατιωτικό πραξικόπημα. Πολύ πιο διπλωματική ήταν η κίνηση με το Ιράν: οι αρχές της Τεχεράνης είχαν προσκληθεί επίσημα, αλλά σε επίπεδο πρέσβη. Το μήνυμα είναι διπλό: η Ισλαμική Δημοκρατία πληρώνει το τίμημα για τη γενική τάση όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις συνεχείς διπλωματικές απειλές για την πυρηνική ενέργεια, αλλά για τον ίδιο λόγο δεν μπορούσε να αποκλειστεί το καθεστώς της Τεχεράνης, το οποίο, τις τελευταίες εβδομάδες, έχει αναλάβει μεγαλύτερη διπλωματική πρωτοβουλία.

Στους αποκλεισμένους, προστέθηκαν εκπρόσωποι όχι μόνο της κυβέρνησης, αλλά και διπλωμάτες χωρών που βρίσκονται υπό καθεστώς κυρώσεων από τη Δύση όπως το Αφγανιστάν, η Συρία και η Βενεζουέλα. Η συμμετοχή, ωστόσο, επετράπη στη Νικαράγουα και τη Βόρεια Κορέα, αν και ήταν περιορισμένη σε επίπεδο πρεσβευτών. Η Κούβα κήρυξε επίσημο πένθος και εκπροσωπήθηκε στο Λονδίνο από τον αντιπρόεδρο Σαλβαντόρ Βαλντές. Η Αβάνα θεωρεί ότι η Ελισάβετ συνέβαλε στη βελτίωση των σχέσεων των δύο χωρών.

Για τον πρόεδρο της Βραζιλίας, η οποία κήρυξε επίσημο πένθος, Ζαΐρ Μπολσονάρο, η κηδεία πρόσφερε την ευκαιρία να παρουσιαστεί στην παγκόσμια σκηνή, αφού τις τελευταίες εβδομάδες, βρίσκεται εν μέσω μιας βαθιά διχαστικής προεκλογικής εκστρατείας.

Οι σχέσεις του Λονδίνου με τη Σαουδική Αραβία είναι προβληματικές. Ο διάδοχος ─και de facto μονάρχης─ Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν ήταν προσκεκλημένος αλλά δεν παρευρέθηκε στην κηδεία. Υπήρξαν πολλές αντιδράσεις από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι το 2018. Η Σαουδική Αραβία εκπροσωπήθηκε αντ’ αυτού από τον πρίγκιπα Τουρκί Μπιν Μοχάμεντ αλ Σαούντ που είναι μέλος του υπουργικού συμβουλίου από το 2018. Είναι ανιψιός του εκλιπόντος βασιλιά Φαχντ και είναι μέρος της νέας γενιάς που έφερε στην εξουσία ο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν.

Περίπλοκη ήταν και η κατάσταση που αφορούσε την πρόσκληση προς τις αρχές του Πεκίνου. Τις τελευταίες ημέρες, σε μια αντιπροσωπεία της κινεζικής κυβέρνησης απαγορεύτηκε από τις αρχές της Βουλής των Κοινοτήτων να παραστεί στην αγρυπνία για τη βασίλισσα Ελισάβετ στο Westminster Hall. Τελικά ο Σι Τζινπίνγκ προσκλήθηκε, μια επιλογή που επικρίθηκε πολύ από ορισμένους βουλευτές για την υπόθεση των Ουιγούρων. Αλλά αυτή δεν ήταν σε καμία περίπτωση η στιγμή να εκνευριστεί η Κίνα, εν μέσω των σχέσεων που διαμορφώνονται με τη Δύση και τη Ρωσία. Τελικά, βρέθηκε κάποια αξιοπρεπής λύση: η κινεζική κυβέρνηση επιβεβαίωσε ότι ο αντιπρόεδρος Γουάνγκ Κισάν θα παρευρεθεί στην κηδεία.

Δεν έλειψαν οι προσκλήσεις που κατακλύζονταν από αποδοκιμασίες και επικρίσεις, καθώς και περιπτώσεις παραβίασης του πρωτοκόλλου. Ο Αρμένιος πρόεδρος Βαχάγκν Χατσατουριάν αναστάτωσε τα βρετανικά ταμπλόιντ όταν εθεάθη να ποζάρει για μια φωτογραφία που τραβήχτηκε μπροστά από το φέρετρο της βασίλισσας. Η Daily Mail χλεύασε τον «αντάρτη» πρωθυπουργό της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, Γκαστόν Μπράουν, ο οποίος έσφιξε το χέρι του βασιλιά Κάρολου, στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ λίγες μέρες αφότου ξεκίνησε εκ νέου τις διαδικασίες για δημοψήφισμα για να αποφασίσει αν θα μετατρέψει τη χώρα του σε δημοκρατία. Ο πρωθυπουργός της Τζαμάικα, που επίσης επιθυμεί να απομακρυνθεί από την Κοινοπολιτεία, Άντριου Χόλνες, παρευρέθηκε επίσης στην κηδεία.

Η ΔΥΣΗ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑ

Προφανώς, αναμένονταν και παρέστησαν οι χώρες που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα θέματα της Κοινοπολιτείας, που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε αναβρασμό εν μέσω σκανδάλων και δυσαρέσκειας. Ηγέτες από όλη την πρώην Βρετανική Αυτοκρατορία έδωσαν το παρόν, όπως ο Αυστραλός πρωθυπουργός Άντονι Αλμπανέζε, καθώς και η πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας Τζασίντα Άρντερν. Τόσο η Αυστραλία, όσο και η Νέα Ζηλανδία έχουν ανακοινώσει ότι θα υπάρξουν στο μέλλον δημοψηφίσματα για την αποχώρηση των δύο χωρών από την Κοινοπολιτεία.

Ο Άντονι Αλμπανέζε, ο Αυστραλός Πρωθυπουργός, διόρισε έναν βοηθό υπουργό για τη Δημοκρατία, τον βουλευτή Μάθιου Τζέιμς Τιστλεγουέιτ, πρωταγωνιστή της εκστρατείας του 1999 για το δημοψήφισμα που έληξε με την ήττα της ρεπουμπλικανικής πρότασης στις κάλπες και της επιβεβαίωσης της μοναρχίας, αλλά ταυτόχρονα δήλωσε ότι δεν θα διεξαχθεί νέο δημοψήφισμα για την αντικατάσταση του βασιλιά από πρόεδρο, τουλάχιστον όχι κατά την τρέχουσα νομοθετική περίοδο. H επόμενη ξεκινά το 2025.

Η Τζασίντα Άρντερν, πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας, εξήγησε ότι η Νέα Ζηλανδία θα γίνει σίγουρα δημοκρατία κάποια μέρα, αλλά ότι η κυβέρνησή της δεν θα κινήσει τις απαραίτητες διαδικασίες για να συμβεί αυτό: «Έχω εκφράσει την άποψή μου πολλές φορές. Πιστεύω ότι η δημοκρατία είναι ο προορισμός στον οποίο θα προσγειωθεί η Νέα Ζηλανδία με την πάροδο του χρόνου. Νομίζω ότι αυτό θα συμβεί στη διάρκεια της ζωής μου. Δεν το βλέπω ως μέτρο που πρέπει να ληφθεί βραχυπρόθεσμα ή ως κάτι στην ημερήσια διάταξη. Αντιμετωπίζουμε πολλές προκλήσεις. Αυτό για τη θεσμική μορφή είναι μια μεγάλη και ουσιαστική συζήτηση. Δεν νομίζω ότι πρέπει να γίνει γρήγορα».

Ο Καναδός πρωθυπουργός Τζάστιν Τριντό, ο επί μακρόν πρωθυπουργός του Μπαγκλαντές, Σέιχ Χασίνα και η Ινδή πρόεδρος Ντραουπάντι Μούρμου βρέθηκαν επίσης στο Λονδίνο. Το ίδιο και ο Νοτιοαφρικανός Σίριλ Ραμαφόζα, ο Κενυάτης Γουίλιαμ Ρούτο, ο πρόεδρος της Ρουάντα Πολ Καγκάμε που είναι ο τωρινός πρόεδρος της Κοινοπολιτείας, καθώς και ο Αλί Μπονγκό, πρόεδρος της Γκαμπόν, πρώην γαλλικής αποικίας, που αποτελεί το τελευταίο μέλος που προσχώρησε στην Κοινοπολιτεία.

Η παρουσία του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Τζο Μπάιντεν θεωρούνταν δεδομένη: η ειδική σχέση ΗΠΑ-ΗΒ πρέπει να ενισχύεται, ειδικά σε δύσκολες στιγμές. Οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες ήταν βέβαιο ότι θα παρευρεθούν, μαρτυρώντας ότι ακόμη και το Brexit δεν επηρεάζει μια σειρά από σχέσεις μεταξύ του νησιού και της ηπείρου: ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, ο Ιταλός πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλλα και ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν.

Σημαντική συμβολική παρουσία, που στέλνει μηνύματα εντός και εκτός Ευρώπης, ήταν αυτή της Ολένα Ζελένσκα που εκπροσώπησε την Ουκρανία. Αλλά πάνω απ’ όλα, στην εποχή κυριαρχίας του Brexit, τα ανώτατα αξιώματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν παρόντα: η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ.

Όμως η τελετή της κηδείας είναι επίσης μια συνάντηση μεταξύ εστεμμένων που εξακολουθούν να υπάρχουν στην Ευρώπη και τέτοιες στιγμές, είναι ιδιαίτερες για αυτούς. Ο βασιλιάς Φίλιππος του Βελγίου και η βασίλισσα Ματίλντα, καθώς και ο βασιλιάς Γουλιέλμος-Αλέξανδρος της Ολλανδίας και η σύζυγός του, βασίλισσα Μάξιμα, μαζί με τη μητέρα του, την πρώην βασίλισσα της Ολλανδίας, Βεατρίκη. Επίσης, παρέστησαν ο βασιλιάς Φελίπε και η βασίλισσα Λετίθια της Ισπανίας, όπως και οι βασιλικές οικογένειες της Νορβηγίας, της Σουηδίας, της Δανίας και του Μονακό, καθώς και ο βασιλιάς του Μπουτάν Γίγκμε Κεσάρ Ναμγκιάλ Βανγκτσούκ.

Ο αυτοκράτορας Ναρουχίτο και η αυτοκράτειρα Μασάκο της Ιαπωνίας, αποτέλεσαν μια παρουσία υψίστης διπλωματικής σημασίας, λόγω των εξελίξεων με την Κίνα στον Ειρηνικό Ωκεανό και της δραστηριοποίησης του Τόκυο. Μια εξαίρεση στην ιαπωνική παράδοση που δεν προβλέπει την παρουσία ενός αυτοκράτορα σε κηδεία, καθώς ο θάνατος θεωρείται πάντα «ακάθαρτος» στο θρησκευτικό όραμα του Σιντοϊσμού.

ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ

Η διευθέτηση των αντιπροσωπειών στο Westminster είχε ένα συγκεκριμένο νόημα, το οποίο ξεπερνά κατά πολύ τις προσκλήσεις. Εκεί, δεν ήταν όλοι ίδιοι. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων δεν κάθονταν στη πρώτη σειρά, αλλά μάλλον μακριά από τη βασιλική οικογένεια, τις βρετανικές αρχές, τους αξιωματούχους της Αυλής. Για να υπάρχει η υπενθύμιση ότι υπάρχει μόνο ένας κυρίαρχος στο βρετανικό έδαφος και ότι η βρετανική πολιτική, αν και με εθιμοτυπικούς όρους, εξακολουθεί να είναι ικανή να επισκιάσει τους ισχυρούς, να αποφασίσει μόνη της και να το υλοποιήσει μόνη της. «Η κηδεία της βασίλισσας γίνεται η δική της συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών», ανέφερε ενδεικτικά ο τίτλος της Washington Post.

Πηγή https://www.geoeurope.org/2022/09/20/geopolitikes-ptyxes-mias-basilikis-k/

***To geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Γεωπολιτικές πτυχές μιας βασιλικής κηδείας | Του Παύλου Χριστόπουλου appeared first on Eptanews.gr.

Παύλος Χριστόπουλος

Στο πλαίσιο του 25ου Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (SPIEF), υπεγράφη συμφωνία για την ανάπτυξη του διαδρόμου Βορρά-Νότου, ο οποίος θα παρέχει στη Ρωσία σταθερούς διαύλους επικοινωνίας με τη Μέση Ανατολή και τη Νότια Ασία.

Ο μεταφορικός διάδρομος Βορρά-Νότου θα συνδέει το ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας με την Ινδία. Αυτός ο διάδρομος θα έχει πολλούς κλάδους, επομένως το έργο είναι γεωπολιτικής σημασίας όσον αφορά τη συμπερίληψη του Ιράν, του Αφγανιστάν και του Πακιστάν στις οικονομικές δραστηριότητες.

Στις οικονομικές σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Ινδίας, για γεωγραφικούς λόγους, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα συνδεσιμότητας μεταφορών, επομένως ο διάδρομος Βορρά-Νότου είναι πολύ σημαντικός. Αλλά ταυτόχρονα, θα αναπτυχθούν και άλλα έργα μεταφορών με το Νέο Δελχί, πρώτα απ’ όλα, ο θαλάσσιος διάδρομος Τσενάι-Βλαδιβοστόκ, μια προτεινόμενη διαδρομή μήκους άνω των 10.000 χιλιομέτρων.

Κατά τη διάρκεια της ολομέλειας του SPIEF, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι η εμπορευματική κίνηση κατά μήκος της διαδρομής Βορρά-Νότου θα αρχίσει να αυξάνεται σταθερά στο εγγύς μέλλον.

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ

Η κύρια ευρωασιατική εμπορική οδός μέχρι σήμερα, ακολουθούσε την εξής πορεία: από το Αμβούργο της Γερμανίας, κατά μήκος της Βόρειας Θάλασσας κατά μήκος της βορειοδυτικής ακτής της Ευρώπης, μέσω της Μάγχης, μετά μέσω του στενού του Γιβραλτάρ στη Μεσόγειο Θάλασσα και μετά μέσω της Διώρυγας του Σουέζ στην Ερυθρά Θάλασσα, μετά μέσω του στενού Μπαμπ ελ Μαντέμπ στην Αραβική Θάλασσα. Και εκεί μπορούσε να προσεγγιστεί το λιμάνι της Βομβάης ή, παρακάμπτοντας την ινδική υποήπειρο, να προσεγγιστεί η Κίνα και μετά η Ιαπωνία.

Αυτή η διαδρομή απέχει πολύ από την ιδανική. Το κύριο πρόβλημα είναι η διώρυγα του Σουέζ. Το κόστος διέλευσης ενός βαρέος σκάφους μπορεί να κυμαίνεται από 160 χιλιάδες έως ένα εκατομμύριο δολάρια και ακόμη περισσότερα. Από την 1η Μαΐου 2022, οι δασμοί για τη μεταφορά πετρελαίου μέσω του Σουέζ αυξήθηκαν κατά ακόμη 15%. Γενικά, οι τιμές αυξάνονται συνεχώς. Και μπορεί να υπάρξει μποτιλιάρισμα, όπως, για παράδειγμα, πέρυσι, όταν το πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων Evergreen Ever Given προσάραξε και παρέλυσε τη ναυτιλία. Λόγω των υψηλών τιμών και του κινδύνου κυκλοφοριακής συμφόρησης, μερικές φορές οι μεταφορείς προτιμούν να στέλνουν πλοία σε μεγαλύτερη διαδρομή, παρακάμπτοντας την Αφρική. Ωστόσο, η Διώρυγα του Σουέζ παραμένει η κύρια διαδρομή, όχι μόνο για οικονομικούς, αλλά και για πολιτικούς λόγους.

Η συγκεκριμένη ευρασιατική εμπορική οδός επέτρεψε στην Ευρώπη να διατηρήσει την πολιτική και οικονομική κυριαρχία της στην Ευρασία μέσω του ρόλου των ευρωπαϊκών λιμένων μεταφόρτωσης, όπως το Αμβούργο.

Μέχρι τώρα, τα εμπορεύματα παραδίδονταν στη Ρωσία, πολύ συχνά, με τον ακόλουθο τρόπο: ένα πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων κάποιας εταιρείας όπως η Maersk, φορτωνόταν, για παράδειγμα, στο κινεζικό λιμάνι του Γιανγκσχάν και πήγαινε στο Αμβούργο. Στο Αμβούργο, τα κοντέινερ ξεφορτώνονταν και διανέμονταν στους προορισμούς τους. Τα εμπορευματοκιβώτια για τη Ρωσία παραλαμβάνονταν από ενδιάμεσο μεταφορέα και μεταφέρονταν στο λιμάνι της Αγίας Πετρούπολης.

Με την έναρξη των κυρώσεων, αυτή η διαδρομή αποκλείστηκε. Η Maersk σταμάτησε να παραλαμβάνει κοντέινερ για τη Ρωσία. Ακόμα κι αν μια άλλη ωκεάνια γραμμή έφερνε το φορτίο για τη Ρωσία στο Αμβούργο, το φορτίο δεν απελευθερώνονταν από το Αμβούργο για την Αγία Πετρούπολη. Η Ευρώπη, χωρίς αμφιβολία, χρησιμοποιεί όλα τα πλεονεκτήματα της, που προκύπτουν από τον έλεγχο των θαλάσσιων γραμμών και των λιμανιών μεταφόρτωσης. Αυτό ήταν αναμενόμενο, ότι αργά ή γρήγορα επρόκειτο να συμβεί.

Ως εκ τούτου, από το 2002, το Ιράν και η Ρωσία ξεκίνησαν να αναπτύσσουν ένα έργο για έναν νέο εμπορικό αυτοκινητόδρομο Βορρά-Νότου. Όταν αυτή η διαδρομή γίνει λειτουργική, η Ευρώπη θα μείνει πίσω. Το νέο δρομολόγιο θα μεταφέρει φορτίο από το λιμάνι της Αγίας Πετρούπολης νότια μέσω της Ρωσίας στο Αστραχάν, ένα λιμάνι στην Κασπία Θάλασσα. Για αυτό, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα σύστημα σιδηροδρόμων και δρόμων. Αλλά όχι μόνο. Παρεμπιπτόντως, υπάρχει η πλωτή οδός Βόλγα-Βαλτικής, ένα ενοποιημένο σύστημα υδάτινων συγκοινωνιών που συνδέει τη Βαλτική και την Κασπία Θάλασσα.

Μέσω της Κασπίας Θάλασσας, το φορτίο μπορεί να μετακινηθεί στο Μπακού ή περαιτέρω στο Ιράν, στο οποίο ανήκει η νότια ακτή της Κασπίας Θάλασσας. Στη συνέχεια, το φορτίο πρέπει να παραδοθεί σε ιρανικά λιμάνια της Αραβικής Θάλασσας (για παράδειγμα, στο λιμάνι της Τσαμπαχάρ), από όπου τα πλοία θα το μεταφέρουν στη Βομβάη ή πιο μακριά στη Νοτιοανατολική Ασία. Σύμφωνα με το Ινδικό Μητρώο Ναυτιλίας, αυτό θα μειώσει τον χρόνο ταξιδιού από την Ευρώπη στην Ινδία από 45-60 ημέρες σε 23 ημέρες, με ανάλογη μείωση των εξόδων μετακίνησης.

Σε όλο αυτό το σχέδιο, η Ευρώπη παρακάμπτεται. Τα εμπορεύματα θα περάσουν από τη Ρωσία και το Ιράν στην Ινδία και την Κίνα και από την Ινδία και αντίστροφα. Η Ευρώπη, αν θέλει, μπορεί να ζητήσει να συνδεθεί με τον νέο εμπορικό διάδρομο Βορρά-Νότου, όπου το λιμάνι της Αγίας Πετρούπολης θα πάρει τη θέση του Αμβούργου. Ο πολιτικός έλεγχος όμως, θα ανήκει στις Ευρασιατικές δυνάμεις.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο διάδρομος Βορρά-Νότου είναι το τρίτο μεγάλο έργο, το οποίο θα καθορίσει τις εξελίξεις στις διεθνείς μεταφορές, με βάση τον γεωοικονομικό χώρο της Ευρασίας.

Έχουν προηγηθεί η κινεζική πρωτοβουλία OBOR που προωθεί ένα νέο σύστημα ενεργειακών και εμπορικών μεταφορών στην Ευρασία και ο ρωσικός διάδρομος στην Αρκτική που μεταφέρει με πλοία το LNG από το Γιαμάλ στον Ειρηνικό.

Μετά την πλήρη λειτουργία του διαδρόμου Βορρά-Νότου μέσω του καναλιού Βόλγα-Βαλτικής και της Κασπίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση πιθανότατα θα αρχίσει να έχει πρόσθετα προβλήματα. Αυτό έχει συμβεί πολλές φορές στην ιστορία. Όταν για τον ένα ή τον άλλο λόγο, το διεθνές εμπόριο άλλαξε διαδρομές και χάνονταν η διαμετακόμιση των αγαθών, τα οικονομικά προβλήματα ήταν πάντοτε παρόντα.

Πηγή https://www.geoeurope.org/2022/07/09/o-diadromos-borra-notoy/

***To geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Ο διάδρομος Βορρά-Νότου | Του Παύλου Χριστόπουλου appeared first on Eptanews.gr.

Παύλος Χριστόπουλος

Στον τρίτο μήνα των στρατιωτικών επιχειρήσεων και καθώς πλησιάζει η καλοκαιρινή περίοδος, ο πόλεμος στην Ουκρανία φαίνεται να έχει αποκτήσει μια νέα διάσταση, αυτή της διεθνούς επισιτιστικής κρίσης.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, καθιστά αδύνατη τη σπορά, ενώ η μεταφορά του σιταριού από τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας προσκρούει σε θέματα στρατιωτικής ασφάλειας (αποναρκοθετήσεις κ.λπ). Αυτές οι εξελίξεις θα ευθύνονται για τον επόμενο λιμό που θα χτυπήσει τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Στην πραγματικότητα όμως, η τιμή του σιταριού είχε ήδη αρχίσει να αυξάνεται πριν από τον πόλεμο λόγω της χρηματοοικονομικής χειραγώγησης και η άνοδός της είναι μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού σχεδιασμού.

ΤΟ ΝΕΟ ΑΦΗΓΗΜΑ

Μια απλοποιημένη, άκρως ιδεολογοποιημένη και, ουσιαστικά, μανιχαϊστική προσέγγιση κυριαρχεί πλέον στα δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Ακριβώς όπως η Κίνα ήταν «υπεύθυνη» για την επιδημία που κατέστρεψε την παγκόσμια οικονομία το 2020, έτσι και σήμερα η Ρωσία είναι «υπεύθυνη» για τις σοβαρές πληγές που προκλήθηκαν στην ολοένα και πιο διχασμένη και κατακερματισμένη παγκόσμια αγορά. Ειδικότερα, η Ρωσία αναδεικνύεται ως ένοχη για την απότομη αύξηση των τιμών της ενέργειας και των εμπορευμάτων, η οποία ωθεί τον πληθωρισμό σε πολλές δυτικές χώρες πέρα από το όριο του 10%. Αυτό το αφήγημα ενισχύει περισσότερο τις απόψεις ότι η «κρίση του σιταριού», δεν μπορεί να αποδοθεί στη Ρωσία, αλλά αποτελεί μέρος της ευρύτερης αγγλοσαξονικής στρατηγικής αποσταθεροποίησης της επονομαζόμενης στη γεωπολιτική «Παγκόσμιας Νήσου» (Αφρική, Ευρώπη και Ασία), διά της επερχόμενης επισιτιστικής κρίσης που απειλεί να πλήξει εκείνες τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής που εξαρτώνται περισσότερο από την παραγωγή δημητριακών της Ουκρανίας. Όπως πάντα, η αλήθεια είναι το πολικό αντίθετο της προπαγάνδας.

Σε πρώτη φάση, η «κρίση του σιταριού» εμφανίστηκε στα δυτικά μέσα ενημέρωσης μόλις από τον τρίτο μήνα του πολέμου. Όσοι όμως, είχαν αναλύσει τα γεγονότα με μια μακροπρόθεσμη γεωπολιτική οπτική, είχαν τονίσει από τις πρώτες κιόλας μέρες του πολέμου, πώς η σύγκρουση στην Ουκρανία θα είχε ως αποτέλεσμα, σε σύντομο χρονικό διάστημα, μια επισιτιστική κρίση που θα πλήξει κυρίως τις χώρες που εξαρτώνται από το σιτάρι της Μαύρης Θάλασσας.

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΙΣΤΩΣΑ

Το σκεπτικό ήταν απλό: ήδη στη βάση των Αραβικών Ανοίξεων του 2011 ─δηλαδή της ευρείας αποσταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής με επικεφαλής τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία και με αποκορύφωμα τους πολέμους στη Λιβύη στη Συρία─ υπήρξε η απότομη αύξηση των τιμών των δημητριακών , μια αύξηση που είχε εξαθλιώσει τα κατώτερα μεσαία στρώματα των χωρών της Μέσης Ανατολής και προετοίμασε το έδαφος για ταραχές στους δρόμους.

Δεδομένου ότι η βούληση των δυτικών δυνάμεων είναι πάντα να διατηρούν τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική σε συνθήκες μέγιστης δυνατής αδυναμίας (με ιδιαίτερη έμφαση στην Αλγερία, την Τυνησία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο, τον Λίβανο και τη Συρία), πολλοί είχαν προβλέψει ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία θα χρησιμοποιηθεί από τις δυτικές δυνάμεις για να υλοποιήσουν μια δεύτερη αποσταθεροποίηση της περιοχής, ωθώντας τις τιμές των βασικών τροφίμων στα ύψη.

Μάλιστα, είναι απαραίτητο να υπογραμμιστεί άμεσα ένα στοιχείο. Παρά τη σύγκρουση στην Ουκρανία (η οποία, η οποία παράγει 25 εκατομμύρια τόνους, είναι περίπου ο όγδοος μεγαλύτερος παραγωγός σιταριού στον κόσμο), δεν θα υπήρχε φυσική έλλειψη δημητριακών. Όπως το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, έτσι και τα δημητριακά θα μπορούσαν να καλύψουν επαρκώς τη ζήτηση.

Ο ελιγμός αποσταθεροποίησης επικεντρώνεται αποκλειστικά στη χειραγώγηση των τιμών. Εξάλειψη ορισμένων παραγωγών από την αγορά (Ουκρανία), επιβολή κυρώσεων σε άλλους (Ρωσία), ανοχή σε άλλους να επιβάλουν απαγορεύσεις εξαγωγών (Ινδία), απαγόρευση χρήσης των στρατηγικών τους αποθεμάτων (ΗΠΑ πρώτα από όλα) και επηρεασμό στις τιμές των παραγώγων που είναι εισηγμένα στα χρηματιστήρια (τα «futures» στις τιμές του σιταριού είναι πραγματικά όπλα που χρησιμοποιούνται για πολιτικούς σκοπούς), οι αγγλοσαξονικές δυνάμεις στοχεύουν στην πραγματικότητα να αυξήσουν τις τιμές των δημητριακών.

Αυτός είναι ένας πραγματικός κερδοσκοπικός ελιγμός, ο οποίος ταιριάζει τέλεια με τη γενικευμένη άνοδο των τιμών που τροφοδοτήθηκε ad hoc αμέσως μετά την πανδημία. Οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Γαλλία είναι από τους μεγαλύτερους παραγωγούς σιταριού στον κόσμο και αν ήθελαν να αποφύγουν τον κίνδυνο «λιμού» για τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης κατηγορούν τη Ρωσία, θα μπορούσαν απλώς να πωλούν τα δημητριακά τους σε ελεγχόμενες τιμές. Κυρίως στις πιο εύθραυστες χώρες της Μέσης Ανατολής, ή ακόμα να περιορίσουν τη κερδοσκοπία στο χρηματιστήριο. Αντίθετα, η όλη στρατηγική των δυτικών δυνάμεων στοχεύει στη φρενήρη αύξηση των τιμών, σύμφωνα με την κλασική τεχνική της χειραγώγησης της αξίας των πρώτων υλών για την επίτευξη γεωπολιτικών στόχων.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Ευρώπη είναι υποψήφια να αποτελέσει θύμα της επόμενης επισιτιστικής. Πρώτα απ’ όλα, η ξαφνική αύξηση του κόστους των βασικών αναγκών κινδυνεύει να πυροδοτήσει ένα ακόμη κύμα μετανάστευσης από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή προς την ΕΕ που ήδη αντιμετωπίζει στα γεωγραφικά όρια της, την πιο αιματηρή στρατιωτική σύγκρουση από το 1945.

Δεύτερον, η άνοδος των τιμών των τροφίμων σχεδόν σίγουρα θα χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσει εσωτερικές αναταράξεις σε εκείνες τις αφρικανικές χώρες που θα πρέπει να «αντικαταστήσουν» τη Ρωσία στον ενεργειακό εφοδιασμό στην Ευρώπη Για παράδειγμα, είναι εύκολο να φανταστεί κανείς ότι η Λιβύη, η οποία δεν έχει ανακάμψει ποτέ από την Αραβική Άνοιξη και την επέμβαση του ΝΑΤΟ το 2011, θα διολισθήσει περαιτέρω στην εσωτερική διάλυση τους επόμενους μήνες, εμποδίζοντας εντελώς τις ροές ενέργειας που σήμερα, θα ήταν σημαντικές για την Ιταλία.

Σε επίπεδο γεωπολιτικής, υπάρχει ένα σαφές γεωπολιτικό σχήμα. Η Αλγερία είναι η φυσική συνέχεια στη Βόρεια Αφρική του ευρωπαϊκού ενδιάμεσου άξονα, που αποτελείται από τη Γερμανία και την Ιταλία και αντιτίθεται στη δυτική ευθυγράμμιση (Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, Γαλλία και Πολωνία). Επιπλέον, αυτός ο ευρωαφρικανικός άξονας τείνει από τη φύση του να συγκλίνει προς το ρωσο-κινεζικό μπλοκ. Η Αλγερία, η οποία θεωρείται ότι μπορεί να καλύψει μέρος των απωλειών σε ρωσικό φυσικό αέριο για τη Γερμανία και τη Ρωσία, υπολογίζεται ότι θα αντιμετωπίσει μεγάλα προβλήματα από την «κρίση του σιταριού».

Τέλος, υπάρχει ένας τελευταίος παράγοντας μέσω του οποίου η Ευρώπη θα πληγεί από την «κρίση του σιταριού» με λίγα λόγια, αυτός του πληθωρισμού και της σχετικής χρηματοπιστωτικής αποσταθεροποίησης. Η αύξηση της τιμής του σιταριού, η οποία επηρεάζει άμεσα το κόστος του ψωμιού και των ζυμαρικών, θα προστεθεί στους λογαριασμούς ενέργειας και η τιμή των ολοένα και πιο ακριβών καυσίμων, θα συμβάλει σημαντικά στην πίεση του πληθωρισμού προς το ψυχολογικό όριο του 10% που θα «αναγκάσει» τις κεντρικές τράπεζες να αυξήσουν τα επιτόκια, παρά τους τριγμούς της πραγματικής οικονομίας.

Πηγή https://www.geoeurope.org/2022/06/09/i-krisi-toy-sitarioy/

***To geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Η κρίση του σιταριού | Του Παύλου Χριστόπουλου appeared first on Eptanews.gr.

Παύλος Χριστόπουλος

Μέχρι τον Ιούνιο του 1944, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η πιο ισχυρή βιομηχανική δύναμη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, είχαν συμβάλει κυρίως στη μάχη κατά του ναζισμού στην Ευρώπη, μέσω των αεροπορικών της δυνάμεων και του Lend-Lease. Το Lend-lease ήταν ένα ειδικό πρόγραμμα που προωθήθηκε από τον Λευκό Οίκο για την παροχή στρατιωτικής και πολιτικής βοήθειας στους ξένους συμμάχους της Αμερικής. Η Βρετανία έλαβε στρατιωτικά αγαθά αξίας 31 δισεκατομμυρίων δολαρίων (περίπου 400 δισεκατομμύρια δολάρια σε σημερινές τιμές), ενώ η Σοβιετική Ένωση έλαβε παρόμοια βοήθεια ύψους 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων (140 δισεκατομμύρια δολάρια). Αυτή η βοήθεια ήταν ζωτικής σημασίας για τους Βρετανούς, που έχαναν τη Μάχη του Ατλαντικού, αλλά και για την ΕΣΣΔ τον πρώτο χρόνο του πολέμου, όταν αυτή η χώρα υπέστη σημαντικές απώλειες και η στρατιωτική βιομηχανία της δεν λειτουργούσε πλήρως.

Ωστόσο, λίγο μετά τον πόλεμο, προέκυψε το ζήτημα της πληρωμής για τον από τις ΗΠΑ στρατιωτικό εξοπλισμό που δεν είχε καταστραφεί στη μάχη και ο οποίος είχε σώσει τη ζωή πολλών Αμερικανών στρατιωτών που είχαν αποφύγει την άμεση συμμετοχή στον πόλεμο. Το ακριβές ποσό, αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης για αρκετά χρόνια και επιστράφηκε μόνο κατά τη δεκαετία του 2000. Ωστόσο, ούσα μια μεγάλη δύναμη, η οποία είχε την κύρια συμβολή στη συμμαχική νίκη επί της ναζιστικής Γερμανίας, η Σοβιετική Ένωση είχε την πολυτέλεια να μην συμφωνήσει με τους όρους που πρότειναν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Δυστυχώς για την Ουκρανία, δεν είναι καν μια περιφερειακή δύναμη. Ως εκ τούτου, το σύγχρονο πρόγραμμα δανεισμού-μίσθωσης που επινοήθηκε για το Κίεβο παρέχεται υπό διαφορετικούς όρους. Η κυβέρνηση Ζελένσκι παίρνει όλο και περισσότερα «στρατιωτικά δώρα» από τη Δύση, ξεχνώντας ότι θα πρέπει να πληρώσει για κάθε πύραυλο Javelin, κάθε κουτί φυσιγγίων και κάθε οβίδα πυροβόλου.

Δηλαδή, κάποιος θα πρέπει να πληρώσει για τη δουλειά που γίνεται συνεχώς από βουλγαρικά εργοστάσια όπλων, τα οποία είναι τα μόνα που μπορούν να προμηθεύουν όπλα σοβιετικού τύπου στην Ουκρανία. Προσθέστε σε αυτό τον μισθό για τη δουλειά Βέλγων, Αμερικανών και Βρετανών οπλουργών, ειδικών εκπαιδευτών από χώρες του ΝΑΤΟ, για την προμήθεια φαρμάκων και τροφίμων, τα περισσότερα από τα οποία δεν παρέχονται pro bono. Ως εκ τούτου, σε περίπτωση ειρήνης με τη Ρωσία, η Ουκρανία θα αντιμετωπίσει χρέη πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Άλλωστε, της λείπει το status και η ισχύς που είχε η Σοβιετική Ένωση το 1945, επομένως το καθεστώς του Κιέβου θα δεχτεί οποιουσδήποτε όρους θα επέτρεπαν στη σημερινή ουκρανική ελίτ να παραμείνει στην εξουσία.

Αυτό σημαίνει ότι το τρέχον σύστημα Lend-Lease για την Ουκρανία είναι θεμελιωδώς διαφορετικό από αυτό που υπήρξε κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Κίεβο είναι δυνητικά σε θέση να πληρώσει για τα παρεχόμενα όπλα. Ο κύριος στόχος είναι να σωθούν τα εδάφη και στη συνέχεια να αρχίσουν οι άνθρωποι να πληρώνουν το λογαριασμό δεσμεύοντας τις τραπεζικές τους καταθέσεις για σκοπούς «αποκατάστασης», κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων τους σε ξένο συνάλλαγμα, ξεπούλημα δασών και υπεδάφους – κάτι που γινόταν ενεργά ήδη πριν από τον πόλεμο. Εάν οι κάτοικοι μιας χώρας που έχει εξαθλιωθεί από τον πόλεμο δεν είναι πλέον σε θέση να πληρώνουν άμεσους φόρους, δεν υπάρχει πρόβλημα – θα πρέπει να πληρώνουν έμμεσα μέσω ειδικών φόρων κατανάλωσης. Ως αποτέλεσμα, πολλοί Ευρωπαίοι και Αμερικανοί επιχειρηματίες θα λάβουν πολυετή πρόσοδο που θα πληρώσουν οι απλοί Ουκρανοί.

Οι ουκρανικές αρχές πρέπει να συνεχίσουν να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει ότι υπάρχει ακόμα δωρεάν βοήθεια. Ταυτόχρονα, συνεχίζουν να προτείνουν στις χώρες του ΝΑΤΟ να πουλήσουν αντί να δωρίσουν όπλα στην Ουκρανία, παρόλο που η κυβέρνηση δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσει πλήρως τους στόχους των αμυντικών δαπανών της ακόμη και πριν ξεσπάσει πραγματικά ο πόλεμος. Ωστόσο, οι απλοί Ουκρανοί, τόσο στα μετόπισθεν όσο και στην πρώτη γραμμή, πιστεύουν ειλικρινά ότι η χώρα τους παίρνει τα πάντα, από τα πιο πρόσφατα αντιαεροπορικά συστήματα μέχρι θωράκιση σώματος, απλά δωρεάν. Δεν είναι έτσι, φυσικά, αλλά δεν θα τους επιτραπεί ποτέ να δουν πολυάριθμες συμφωνίες για πληρωμές στρατιωτικών προμηθειών, οι οποίες είναι τόσο εύκολο να χαρακτηριστούν ως απόρρητες.

Μόλις τελειώσει ο πόλεμος, θα πραγματοποιηθούν πολυάριθμα συνέδρια για θέματα «αναδιάρθρωσης» πληρωμών, τα οποία θα αφήσουν πολλούς απλούς ανθρώπους να αναρωτιούνται πώς θα πληρώσουν για δεκαετίες για αυτήν την «ανιδιοτελή βοήθεια». Το να καταλήξει η Ουκρανία αποικία χρέους, είναι κάτι περισσότερο από προφανές.

Πηγή: https://www.geoeurope.org/2022/04/09/lend-lease-gia-tin-oykrania/

***To geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Lend-Lease για την Ουκρανία | Του Παύλου Χριστόπουλου appeared first on Eptanews.gr.

Παύλος Χριστόπουλος

Ένα ζευγάρι Ιταλών κέρδισε μια δικαστική μάχη δύο δεκαετιών, καθώς επικαλέστηκε μια διεθνή συνθήκη που υπογράφηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο προκειμένου να παράσχει τον αποδεκτό όγκο νερού ενός ξεπλύματος της τουαλέτας.

Η ιστορία ξεκίνησε ως μια τυπική διαμάχη της γειτονιάς, ωστόσο διήρκεσε σχεδόν δύο δεκαετίες και τελικά έφτασε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας στα μέσα Ιανουαρίου, αναφέρει η εφημερίδα La Repubblica της Ρώμης.

Όλα ξεκίνησαν το 2003, όταν τέσσερα αδέρφια έχτισαν μια νέα τουαλέτα στο διαμέρισμά τους που βρίσκεται στην επαρχία Λα Σπέτσια της βορειοδυτικής Ιταλίας. Το ζευγάρι που έμενε δίπλα παραπονέθηκαν σύντομα ότι η τουαλέτα χρησιμοποιείται συχνά κατά τη διάρκεια της νύχτας και το ξέπλυμα ήταν τόσο δυνατό που τους ξυπνούσε κάθε φορά.

Το ζευγάρι οδήγησε την υπόθεσή του στο δικαστήριο, απαιτώντας επίλυση του προβλήματος του θορύβου και την καταβολή αποζημιώσεων, αλλά ο δικαστής απέρριψε την υπόθεσή τους.

Το ζευγάρι αποφάσισε να παραπέμψει την υπόθεσή του στο εφετείο της Γένοβας, πυροδοτώντας τον κρατικό έλεγχο των δύο διαμερισμάτων που τελικά βρέθηκε υπέρ τους. Οι ερευνητές ανέφεραν ότι είχαν ανακαλύψει «σημαντική υπέρβαση τριών ντεσιμπέλ σε σχέση με τα πρότυπα που απαιτούνται από τη νομοθεσία». Μετάφραση: αυτό το «καζανάκι» ήταν πολύ δυνατό.

Τα τέσσερα αδέρφια έπρεπε να αλλάξουν τη θέση του μηχανισμού του καθαρισμού της τουαλέτας στο διαμέρισμα και να πληρώσουν αναδρομικά 500 ευρώ ετησίως, ξεκινώντας από την εγκατάσταση της τουαλέτας το 2003.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Τα τέσσερα αδέρφια αποφάσισαν τελικά να φέρουν «την υπόθεση flush» στο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Ιταλίας.

Αλλά τελικά το ανώτατο δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ του ζευγαριού, θεωρώντας τον αντίκτυπο που είχε το «καζανάκι» στην ποιότητα ζωής του ως παραβίαση του δικαιώματος «σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του». Πρόκειται για δικαίωμα συνταγματικά κατοχυρωμένο που προστατεύεται από το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΕΣΔΑ).

Μετά από 19 χρόνια διαμάχης, η μοίρα των τεσσάρων αδερφών σφραγίστηκε και ο πόλεμος για το «καζανάκι» τερματίστηκε.

Πηγή: https://www.geoeurope.org/2022/02/03/makroxronia-sygkroysi-gia-ton-thorybo/

***To geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Μακροχρόνια σύγκρουση για τον θόρυβο της τουαλέτας | Του Παύλου Χριστόπουλου appeared first on Eptanews.gr.

Παύλος Χριστόπουλος

https://www.geoeurope.org/2021/11/16/%ce%bf-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%ce%bc%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b2%cf%85%ce%b8%ce%bf%cf%8d/

Ο «πόλεμος του βυθού» ανάμεσα στη Δύση και στη Ρωσία βρίσκεται σε εξέλιξη. Αφορά τους φόβους χωρών της Δύσης ότι η Ρωσία μπορεί να κόψει τα υποβρύχια καλώδια των οπτικών ινών, ή να κάνει υποκλοπές σε αυτά.

Για να επιτύχει τέτοιου είδους στόχους, η Ρωσία μπορεί να χρησιμοποιήσει τη Διεύθυνση Υποβρύχιας Έρευνας, ή αλλιώς Gugi, ή αλλιώς Στρατιωτική Μονάδα 40056. Χρησιμοποιεί ως βάση της την Olenya Guba στο Μουρμάνσκ. Πρόκειται για την κύρια βάση της 29ης Μονάδας Υποβρυχίων του Βόρειου Στόλου, στην οποία περιλαμβάνεται και ένας αριθμός υποβρυχίων για ειδικές αποστολές ─κυρίως κατασκοπευτικές─ που χρησιμοποιούνται από τη Στρατιωτική Μονάδα 40056.

Στη μονάδα αυτή ανήκει και το σκάφος Yantar, το οποίο επισήμως θεωρείται ως ωκεανογραφικό, αλλά οι Δυτικοί ισχυρίζονται ότι κινείται κοντά σε υποβρύχια καλώδια, σε διάφορες θαλάσσιες περιοχές της Ευρώπης.

Θεωρείται ότι ο συνδυασμός του σκάφους επιφανείας Yantar με τα ειδικά υποβρύχια Lusharik και Poseidon, μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο για τα υποβρύχια καλώδια οπτικών ινών και όχι μόνο. Οι Δυτικοί θεωρούν επίσης ότι μέσα από αυτά τα σκάφη η GRU, η στρατιωτική μυστική υπηρεσία μπορεί να κάνει υποκλοπές από τα υποβρύχια καλώδια.

Τα τελευταία χρόνια, το ΝΑΤΟ παρακολουθεί στενά αυτές τις εξελίξεις. Προς το παρόν, δεν έχει διαπιστωθεί από την πλευρά του ΝΑΤΟ, κάποια ρωσική επιχείρηση ενάντια στη Δύση. Ωστόσο, στους νατοϊκούς κύκλους υπάρχει προβληματισμός για το αν μπορεί να υπάρξουν απειλές στο υποβρύχιο σύστημα καλωδίων, το οποίο ξεπερνά τα 1,3 εκατομμύρια χιλιόμετρα σε παγκόσμια κλίμακα.

Η ΕΕ με την NIS 2 (Network and Information Systems) Directive, φαίνεται αποφασισμένη να αυξήσει την προστασία των υποβρύχιων καλωδίων. Και αυτό είναι λογικό, δεδομένου ότι το 97% των επικοινωνιών μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ διέρχεται μέσα από αυτές τις υποδομές. Ο Ολλανδός ευρωβουλευτής Μπαρτ Γκρότχαϊς υπεύθυνος για την αναθεώρηση της NIS, είναι μεταξύ αυτών που θεωρούν ότι η Μόσχα μπορεί να ψάχνει τρόπους για να σαμποτάρει την υποβρύχια υποδομή.

Σε διάφορες πρωτεύουσες της Δύσης έχει αυξηθεί η καχυποψία ότι η Ρωσία θέλει να αποσυνδεθεί από το ίντερνετ. Έχει ήδη κάνει δύο προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση. Αν και όταν το καταφέρει, τότε ο «πόλεμος του βυθού», ίσως πάρει άλλη διάσταση.

Πηγή: https://www.geoeurope.org/2021/11/16/%ce%bf-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%ce%bc%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b2%cf%85%ce%b8%ce%bf%cf%8d/

*Το www.geoeurope.org δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Ο πόλεμος του βυθού | Του Παύλου Χριστόπουλου appeared first on Eptanews.gr.