*Του Νικόλαου Πούλιου, Δικηγόρου Παρά Πρωτοδίκαις, ΜΔΕ Οικονομικού Ποινικού Δικαίου

Το χρονικό της δολοφονίας της 54χρονης γυναίκας στη Νίκαια από το σύζυγο της, πέραν του ότι αφήνει στην ελληνική κοινωνία ένα ακόμη αποτύπωμα βίας και νοσηρότητας, επαναφέρει στο προσκήνιο -κατά κύριο λόγο στα πλαίσια της παρουσίασης του θέματος από τα ΜΜΕ- τον όρο «γυναικοκτονία», το έγκλημα μίσους , δηλαδή, που βασίζεται στο φύλο, άλλως το έγκλημα που διαπράττεται από έναν άνδρα επειδή ακριβώς το θύμα είναι γυναίκα.

Δυστυχώς, όμως, η συστηματική χρήση του παραπάνω όρου τα τελευταία χρόνια και με αφορμή αντίστοιχα περιστατικά μαρτυρά μεν πλήρη άγνοια των θεμελιωδών κανόνων του δικαίου σε εθνικό, ενωσιακό και διεθνές επίπεδο, συντελεί δε στην απόκτηση σφοδρών προκαταλήψεων και πρωτόγονων αντανακλαστικών εναντίον του γυναικείου φύλου.

Ολοένα και πληθαίνουν στη χώρα μας οι φωνές που επιζητούν είτε την επιβολή με διάφορους τρόπους αυστηρότερων ποινών σε περιπτώσεις «γυναικοκτονιών» είτε την τυποποίηση του φαινομένου σε αυτοτελές ποινικό αδίκημα. Θα μπορούσε, όμως, να ευδοκιμήσει στην ελληνική έννομη τάξη η λήψη νομοθετικής πρωτοβουλίας για τη διάκριση της ανθρωποκτονίας από την «γυναικοκτονία»;

Τόσο τα εθνικά όσο και τα ενωσιακά και διεθνή νομικά κείμενα έχουν αναγάγει τον άνθρωπο σε υπέρτατη αξία, ανεξάρτητα από το φύλο και οποιαδήποτε άλλη βιολογική ή κοινωνική ιδιότητα του. Για χάρη του ανθρώπου (υπό τη σωματική, πνευματική και κοινωνική υπόστασή του) οργανώνεται η έννομη τάξη και για χάρη του ανθρώπου νομιμοποιείται η εξουσία σε κάθε της μορφή. Καθήκον των θεσμών και των πολιτειακών οργάνων είναι η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από κάθε πιθανή απειλή και ιδίως από τη χρησιμοποίηση της ως ανδράποδο για την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων.

Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, ο μόνος νομικά αποδεκτός όρος, ο οποίος επ’ ουδενί δύναται να αντικατασταθεί ή να υποκατασταθεί από κάποιον άλλον, σε περίπτωση θανατώσεως ενός προσώπου από κάποιο άλλο, είτε από πρόθεση, είτε από αμέλεια, είναι ο όρος ανθρωποκτονία. Τυχόν υιοθέτηση του όρου «γυναικοκτονία» ή αντίστοιχα του όρου «ανδροκτονία» θα σημάνει την απαγκίστρωση του πυρήνα του δικαίου από την ανθρώπινη υπόσταση, με απόρροια ο τελευταίος να πληγεί ανεπανόρθωτα.

Εν κατακλείδι, κανένα ιδιαίτερο αδίκημα «γυναικοκτονίας» δεν μπορεί να υπάρξει και καμία ποινή βαρύτερη από αυτή της ισόβιας κάθειρξης που προβλέπεται για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως δεν μπορεί να επιβληθεί. Οποιαδήποτε αντίθετη θεώρηση ή πρόταση προερχόμενη από το νομικό κόσμο στερείται αναγκαιότητας και αντίκειται σε θεμελιώδεις κανόνες του δικαίου.

The post «Γυναικοκτονία»: Νομικός ή δημοσιογραφικός όρος; | Του Νικόλαου Πούλιου appeared first on Eptanews.gr.

*Του Νικόλαου Πούλιου, Δικηγόρου, ΜΔΕ Οικονομικού Ποινικού Δικαίου

Είναι κοινός τόπος πως από την απαρχή της εξελικτικής του πορείας ο άνθρωπος συμπορεύτηκε με τα ζώα. Μεταξύ των δυο αναπτύχθηκε ένας ακατάλυτος δεσμός, μια αμφίδρομα ωφέλιμη και δυναμική σχέση, στα πλαίσια της οποίας εκδηλώνονται συμπεριφορές απαραίτητες για την υγεία και την ευεξία αμφοτέρων. Στη σύγχρονη εποχή, ουδεμία αμφιβολία καταλείπεται αναφορικά με τα πολλαπλά οφέλη που αντλεί ο άνθρωπος από την ύπαρξη των ζώων.

Μολαταύτα, το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούνται σε διάφορες περιοχές της χώρας μας ολοένα και αυξανόμενα κρούσματα βάναυσης κακοποίησης ζώων ή παραβίασης των κανόνων ευζωίας τους, με απόρροια η Ελλάδα να κατατάσσεται σταθερά τα τελευταία έτη μεταξύ των χωρών με τα υψηλότερα ποσοστά κακοποίησης ζώων. Oι σκελετωμένες από την ασιτία αγελάδες στο Ζερβοχώρι Θεσπρωτίας, η σχεδόν καθημερινή εξόντωση γατών με φόλες, το γαϊδουράκι της Ζίτσας, αποτελούν μερικά μονάχα από τα πρόσφατα περιστατικά που συνθέτουν την ανατριχιαστική και μακροσκελή λίστα κακοποίησης ζώων στη χώρα μας.

Η ανάγκη αυστηροποίησης του νομικού πλαισίου με σκοπό να καταστεί αποτελεσματικότερη η δίωξη και τιμωρία των βασανιστών ζώων οδήγησε προσφάτως στη μετατροπή του αδικήματος βασανισμού αυτών από πλημμέλημα σε κακούργημα. Ειδικότερα, μετά τη θέση σε ισχύ του Νόμου 4830/2021 προβλέπεται ότι το αδίκημα του βασανισμού ή της θανάτωσης ζώου αναβαθμίζεται σε κακούργημα για το οποίο επιβάλλεται ποινή κάθειρξης έως 10 ετών. Περαιτέρω, εξίσου σημαντική υπήρξε η θέσπιση του Εθνικού Μητρώου Ζώων Συντροφιάς καθώς και η αποστέρηση της δυνατότητας των Δήμων να επανεξετάζουν και εν τέλει να ακυρώνουν, στα πλαίσια ανταλλακτικών σχέσεων με τους δημότες, τα πρόστιμα που επέβαλλε η Αστυνομική Αρχή.

Παρά, λοιπόν, τις ανωτέρω κινούμενες προς την ορθή κατεύθυνση νομοθετικές μεταβολές, οι δράστες συνεχίζουν απτόητοι και τα ζώα πολλές φορές φαντάζουν έρμαια των αρρωστημένων ορέξεων τους. Θα συνιστούσε σκόπιμη παράλειψη η αποφυγή αναφοράς τόσο στην τάση των αρμόδιων αστυνομικών και εισαγγελικών αρχών να χαρακτηρίζουν τις σχετικές δικογραφίες ως ήσσονος σημασίας όσο και στο πρόσκαιρο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για τα αντίστοιχα περιστατικά. Περαιτέρω, από την υπόθεση της Ζίτσας κατέστη πρόδηλο ότι η πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση δεν συμπεριέλαβε τα ιπποειδή στην κατηγορία των ζώων συντροφιάς.

Σύσσωμος ο νομικός κόσμος και οι φιλοζωικές οργανώσεις τάσσονται με θέρμη υπέρ του εκσυγχρονισμού του μητρώου παραβατών της Ελληνικής Αστυνομίας, ώστε να ενημερώνεται για όλα τα περιστατικά μέσα από καταγραφή των καταγγελιών σε εθνικό επίπεδο.

Συμπερασματικά, κρίνεται σκόπιμη η λήψη δραστικών μέτρων για την εξάλειψη τέτοιου είδους απαράδεκτων φαινομένων. Άλλωστε, τα περιστατικά βίας εις βάρος των ζώων δεν έχουν θέση σε ένα ευνομούμενο κράτος και συνιστούν βαριά προσβολή τόσο σε βάρος της πολιτείας όσο και της ελληνικής κοινωνίας.

The post Το γαϊδουράκι της Ζίτσας: Απτή απόδειξη νωχελικότητας ενώπιον των φαινομένων κακοποίησης ζώων | Του Νικόλαου Πούλιου appeared first on Eptanews.gr.

*Του Νικόλαου Πούλιου, Δικηγόρου, ΜΔΕ Οικονομικού Ποινικού Δικαίου

Η υπόθεση του Δημήτρη Λιγνάδη, πρώην ισχυρού άνδρα της πρώτης κρατικής σκηνής, που ήρθε στο φως της δημοσιότητας το Φεβρουάριο του 2021, διέθετε εξ’ αρχής βαρύτατο πολιτικό και κοινωνικό φορτίο, καλλιεργώντας καθ’ όλη τη διάρκεια της πολύμηνης διεξαγωγής της ακροαματικής διαδικασίας ιδιαίτερη προσμονή στους κόλπους της κοινής γνώμης αναφορικά με τη δικαστική ετυμηγορία.

Μολαταύτα, η απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθηνών να χορηγήσει αναστολή μετά την άσκηση έφεσης κατά της απόφασης με την οποία ο πρώην καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης 12 ετών δίχασε τόσο τους παράγοντες της ποινικής δίκης όσο και τον κοινωνικό ιστό, το αίσθημα του οποίου για τη Δικαιοσύνη φέρεται να υφίσταται δοκιμασία για πολλοστή φορά το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Η αναστάτωση που επήλθε τις τελευταίες ημέρες από τη σχετική δικαιοδοτική κρίση κρίνεται βέβαια εύλογη δεδομένης της απαξίας των αδικημάτων (τα φερόμενα θύματα είναι ανήλικοι), της αναγνωρισιμότητας του κατηγορουμένου και της αναντιστοιχίας ανάμεσα στην επιβληθείσα ποινή και τη μη παραμονή του καταδικασθέντος εντός της φυλακής. Δυστυχώς, όμως, η αναστάτωση αυτή συνοδεύεται από μια άνευ ορίων κακοπροαίρετη αμφισβήτηση των θεσμών της Ποινικής Δικονομίας καθώς διάφορες σειρήνες κάνουν λόγο για «προσωρινή αποφυλάκιση» του ηθοποιού, εξυπηρετώντας μάλλον βέβηλες μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Για λόγους νομικής ακριβολογίας κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί πως η νομοθετική πρόβλεψη περί χορήγησης αναστολής εκτέλεσης της ποινής μέχρι την έκδοση της απόφασης από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν αποτελεί ελληνική εφεύρεση. Τουναντίον, απαντάται ως ρύθμιση σε όλα τα νομικώς προηγμένα και ευνομούμενα κράτη. Στην προκειμένη περίπτωση, το άρθρο 497§8 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας εισήχθη με το άρθρο 27 του Νόμου 3904/2010 και μηδαμώς σχετίζεται με τις νομοθετικές μεταβολές που επήλθαν με την εκπόνηση των νέων Κωδίκων 2019. Αποτελεί δε αδήριτη ανάγκη να σημειωθεί πως η επίμαχη διάταξη προωθεί ως κανόνα τη χορήγηση της αναστολής και απαιτεί ειδική αιτιολόγηση για την επιλογή μη χορήγηση της. Θα συνιστούσε, όμως, σκόπιμη παράλειψη η αποφυγή αναφοράς στην πρακτική των δικαστηρίων να μην χορηγούν την αναστολή εκτέλεσης όταν η επιβληθείσα ποινή υπερβαίνει τα 10 χρόνια κάθειρξης.

Περαιτέρω, η ανωτέρω ρύθμιση ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις επιταγές του τεκμηρίου αθωότητας και της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, σταθμίζει δε απόλυτα τον κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης που ενέχει η έκτιση της ποινής του καταδικασθέντος, ιδιαίτερα στην περίπτωση που το δευτεροβάθμιο δικαστήριο εκφέρει εν τέλει ευνοϊκότερη για το πρόσωπο του κρίση. Η γόνιμη προβληματική έγκειται στο ότι η εύστοχη αυτή πρόβλεψη πολύ συχνά δεν αποδίδει καρπούς ένεκα της μη εκδίκασης της δευτεροβάθμιας δίκης σε εύλογο και σύντομο χρόνο.

Εν κατακλείδι, προς αποφυγή πρόσκαιρων εκρήξεων και με ειλικρινή σεβασμό προς την κρίση του φυσικού δικαστή, χρήζουν ιδιαίτερης μνείας τα όσα αναφέρει στην ανακοίνωση της η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων: «Η επίκληση και αξιοποίηση του γενικού αισθήματος Δικαιοσύνης απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, γιατί πολύ εύκολα μπορούμε να οδηγηθούμε σε εκτροπή προς τα λαϊκά δικαστήρια και την πυρά για τις «μάγισσες» της κάθε εποχής.».

The post Δημήτρης Λιγνάδης: Μύθοι και αλήθειες για την αναστολή εκτέλεσης της ποινής του | Του Νικόλαου Πούλιου appeared first on Eptanews.gr.

Του Νικόλαου Πούλιου, Δικηγόρου

Αναντίρρητα, το έγκλημα της ανθρωποκτονίας διεγείρει τη φαντασία και αποτελεί το λίκνο της έμπνευσης μεγάλων δημιουργών από το χώρο των γραμμάτων και των τεχνών, ήδη από τα πρώτα στάδια της εξελικτικής πορείας του ανθρώπινου γένους.                              Ακόμη, όμως, και ο ανθρώπινος νους αδυνατεί να συλλάβει -πολλώ δε μάλλον να κατανοήσει-  τα γεγονότα που συνθέτουν την υπόθεση της νεαρής μητέρας στην Πάτρα σε βάρος της οποίας ασκήθηκε η ποινική δίωξη για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας από πρόθεση με θύμα την εννιάχρονη κόρη της.                                                                                                                 «Το έγκλημα του αιώνα», «Η Μήδεια της σύγχρονης εποχής», είναι μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς που αποδίδει ο κοινωνικός ιστός, εμβρόντητος από το πρωτοφανές για τα ποινικά και κοινωνικά χρονικά έγκλημα.                                                                         Ενόψει της απολογίας της μητέρας -οπερέτα- στην 18^η τακτική ανακρίτρια και των επαρκών ενδείξεων ενοχής, που με αθόρυβο πλην όμως αριστουργηματικό τρόπο συνέλεξαν οι αρχές, η προφυλάκιση της κατηγορουμένης φαντάζει προδιαγεγραμμένη. Επομένως, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στρέφεται αφενός μεν συσχετισμό των δικογραφιών που σχετίζονται με το θάνατο και των άλλων δυο παιδιών, αφετέρου δε στην πιθανή εμπλοκή τρίτων προσώπων. Περαιτέρω, ο τρόπος δράσης, οι συμπεριφορές και οι κινήσεις της μητέρας καταδεικνύουν την ύπαρξη άρτιας μεθοδολογίας και καθιστούν μακρινό οποιοδήποτε σενάριο περί ανικανότητας προς καταλογισμό.                                                     Ιδιαίτερη ανησυχία, όμως, προξενεί, πέρα από την αδράνεια του οικογενειακού περιγύρου  των θυμάτων, η επίκληση από μεγάλη μάζα της κοινής γνώμης της ανάγκης για επαναφορά της θανατικής ποινής και η τέρψη για τα βέβαια αντίποινα που θα υποστεί  η κατηγορούμενη εντός των φυλακών. Άραγε, αξίζει για «το έγκλημα του αιώνα» να καταστρατηγήσουμε αξίες όπως το κράτος δικαίου ή έννοιες όπως ο σωφρονισμός που απηχούν ήδη από την αρχαιότητα;                                                                                                            Τέλος, αλγεινή εντύπωση προκαλεί τόσο η ολοένα και αυξανόμενη τάση των ΜΜΕ να καταστρατηγούν ολοσχερώς κάθε έννοια του τεκμηρίου αθωότητας και κάθε έκφανση της αρχής της δίκαιης δίκης καθώς και η καυστική δημόσια τοποθέτηση ανθρώπων που αγνοούν πλήρως τη σχηματισθείσα δικογραφία.

The post Η «Μήδεια» της εποχής μας | Του Νικόλαου Πούλιου appeared first on Eptanews.gr.

Του Νικόλαου Πούλιου, Δικηγόρου

Η διαρροή αρχείου προσωπικού χαρακτήρα και ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων σε ιστοσελίδα πορνογραφικού περιεχομένου από γνωστό τηλεπαρουσιαστή, πέραν του ότι μονοπωλεί τα φώτα της δημοσιότητας, αναδεικνύει μια εξόχως αυξανόμενη σε παγκόσμια κλίμακα τάση, αυτή του revenge porn (εκδικητική πορνογραφία). Λαμβανομένου, όμως, υπόψη του ότι δεν πρόκειται ούτε για την πρώτη ούτε -δυστυχώς- για την τελευταία σχετική υπόθεση, κρίνεται σκόπιμη μια πολύπλευρη προσέγγιση του φαινομένου, ιδίως υπό την σκοπιά της ποινικής του αντιμετώπισης.                                                                                                                                Αρχικά, ως revenge porn ορίζεται η παράνομη διοχέτευση – διακίνηση, μέσω διαδικτύου ή άλλου μέσου, ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων,  χωρίς την ύπαρξη σχετικής συγκατάθεσης ή συναίνεσης και με σκοπό την πρόκληση ντροπής, χλευασμού ή και διαπόμπευσης ενός ατόμου καθώς το υλικό καθίσταται πρόσφορο παρακολούθησης για απροσδιόριστο αριθμό χρηστών. Θα συνιστούσε σκόπιμη παράλειψη η αποφυγή αναφοράς σε μια ακόμη θλιβερή στατιστική έρευνα βάσει της οποίας το εκδικητικό πορνό, όχι τυχαία, αποτελεί μορφή έμφυλης βίας καθώς το 90% των θυμάτων είναι γυναίκες.

Περαιτέρω, χρήζει αναφοράς πως στα πλαίσια της ελληνικής νομοθεσίας δεν απαντάται αυτοτελές ποινικό αδίκημα είτε στον ΠΚ είτε σε κάποιο ειδικό ποινικό νόμο, αλλά οι περιπτώσεις αυτές διώκονται με την απειλή τόσο πλημμεληματικών όσο και κακουργηματικών ποινών στα πλαίσια του νόμου περί παραβίασης προσωπικών δεδομένων, παράλληλα με τη δυνατότητα έγερσης αγωγής ή υποβολής αίτησης ασφαλιστικών μέτρων στα αρμόδια πολιτικά Δικαστήρια.                                                                         Σε αντίθεση με την ελληνική έννομη τάξη, πολλές ευρωπαϊκές και μη χώρες, μεταξύ των οποίων η Γερμανία, η Μεγάλη Βρετανία και οι Η.Π.Α., έχουν θεσπίσει ειδικό ποινικό αδίκημα ως αντίβαρο στην ειδεχθή αυτή τακτική που ικανοποιεί χαμηλά ένστικτα. Διερωτάται, λοιπόν, κανείς εύλογα αν η θεσμοθέτηση εξειδικευμένου κανόνα δικαίου στη χώρα μας ή η χάραξη ενιαίας πολιτικής από την Ε.Ε. θα συνέβαλε αποφασιστικά στην ασφαλέστερη προστασία του ιδιωτικού βίου.

Βέβαια, η μεταβολή της ποινικής μεταχείρισης δεν πρέπει να συντελείται ευκαιριακά και προς κατευνασμό της κοινής γνώμης. Αντιθέτως, προϋποθέτει προσεγμένες σταθμίσεις και τεκμηριωμένες εκτιμήσεις. Αναντίρρητα, όμως, η εμφάνιση με συνεχή αυξητική τάση του ως άνω περιγραφόμενου φαινομένου σε κάθε γωνιά του πλανητικού χωριού αίρει κάθε ισχυρισμό περί εκβίασης του ποινικού νομοθέτη από την επικαιρότητα, τις δημόσιες συζητήσεις και την δικαιολογημένη απέχθεια για την εν λόγω εγκληματική πράξη.

The post Revenge porn: Η ποινική μεταχείριση του διαδικτυακού «βιασμού» | Του Νικόλαου Πούλιου appeared first on Eptanews.gr.

Αναντίρρητα, το τελευταίο διάστημα, το βλέμμα της κοινωνίας και του νομικού κόσμου είναι αποκλειστικά στραμμένο στο προσφάτως κατατεθέν στη Βουλή Νομοσχέδιο αναφορικά με τις τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.

Μολαταύτα, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και συζήτησης το πάγιο αίτημα των Ιατρικών Συλλόγων και η συνακόλουθη σκέψη του κυβερνητικού επιτελείου για την εκπόνηση ενός σχεδίου άμυνας των ιατρών από τις αλλεπάλληλες μηνύσεις που υποβάλλονται καθημερινά είτε από αντιεμβολιαστές είτε από συγγενείς των θυμάτων της πανδημίας ή όσων αντιμετωπίζουν μακροχρόνια και δυσεπίλυτα προβλήματα υγείας ως κατάλοιπα της νόσου. Και τούτο διότι, σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν σήμερα το φως της δημοσιότητας, η συζήτηση για τη λήψη της τελικής απόφασης, θετικής ή αρνητικής, έχει εισέλθει στην τελική ευθεία.

Ήδη από τις αρχές του χρόνου, ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος απηύθυνε επιστολή στον Υπουργό Δικαιοσύνης ζητώντας τη λήψη έκτακτων μέτρων για τον προσδιορισμό της Ιατρικής Ευθύνης κατά τη διαχείριση της Πανδημίας Covid 19 που εδώ και περίπου μια διετία πλήττει ανεπανόρθωτα τους κατοίκους του πλανητικού χωριού. Στη σχετική γνωμοδότηση του οικείου νομικού συμβούλου, κυρίου Ευάγγελου Κατσίκη, γίνεται ρητά λόγος είτε για το ενδεχόμενο νομοθετικής απαλλαγής ή έστω περιορισμού της ευθύνης από αμέλεια εν καιρώ πανδημίας είτε για το ενδεχόμενο ανάληψης από πλευράς του κράτους εγγυητικής ευθύνης για τις σχετικές αξιώσεις αποζημίωσης σε βάρος των γιατρών. Όσον αφορά δε την κρίση για τη συνδρομή ή όχι της βαριάς αμέλειας των ιατρών, τέθηκε επί τάπητος, προς αποφυγή άσκοπης υπερφόρτωσης της Δικαιοσύνης, η συγκρότηση ενός εξειδικευμένου κρατικού οργάνου λειτουργούντος εντός του ίδιου του Συλλόγου και το οποίο θα αποφαίνεται κατά περίπτωση χαράσσοντας την πορεία του ποινικού ελέγχου.

Λαμβανομένης υπόψη της ακέραιης αστικής ευθύνης του Ελληνικού Δημοσίου για κάθε παράνομη πράξη, παράλειψη ή υλική ενέργεια ενός κρατικού οργάνου κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας η οποία καταλήγει στην πρόκληση ζημίας στον διοικούμενο, ο προβληματισμός στρέφεται στην τύχη των μηνύσεων μέσω των οποίων επιδιώκεται η απόδοση ποινικών ευθυνών. Όπως προελέχθη, αίτημα των ιατρών είναι ο περιορισμός της ευθύνης τους μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις βαρειάς αμέλειας ένεκα της πρωτοφανούς υγειονομικής κρίσης και της νοσοκομειακής ασφυξίας. Εν ολίγοις, προτάθηκε και συζητείται η νομοθετική παρέμβαση για τη θέσπιση διάταξης ποινικής αμνηστίας -αναδρομικής μάλιστα εφαρμογής- των ιατρών στη διαχείριση της πανδημίας.

Εν κατακλείδι, το διαφαινόμενο τέλος της πανδημίας αναμένεται να καταστήσει ακόμη πιο φλέγον το ανωτέρω ζήτημα, καθόσον είναι δεδομένο ότι θα ακολουθήσει σωρεία αντιπαραθέσεων και αναταραχών, πολλές από τις οποίες θα ακολουθήσουν την δικαστική οδό.  Προς αυτή την κατεύθυνση, αποτελεί αδήριτη ανάγκη να σταθμιστεί δεόντως τόσο η τελική απόφαση των αρμοδίων όσο και η μετέπειτα στάση της Δικαιοσύνης, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς την αυστηρή αντιμετώπιση των έκνομων ενεργειών των οιασδήποτε μορφής διαφωνούντων με την σοβαρότητα της υφιστάμενης κατάστασης.

The post Ανάγκη «ασυλίας» από ιατρική ευθύνη στην πανδημία; Tου Νικόλαου Πούλιου appeared first on Eptanews.gr.