Μανώλης Μουράτογλου

Η παγκόσμια Τράπεζα δημοσίευσε τον Ιανουάριο 2023 την έκθεση Global Economic Prospects. Σε αυτή καταγράφονται μια σειρά από προβλέψεις για την παγκόσμια οικονομία. Από αυτές ιδιαίτερη σημασία έχουν όσες αφορούν τις χώρες που εμπλέκονται με άμεσο ή έμμεσο τρόπο στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, δεν υπάρχει τίποτα αισιόδοξο: φέτος, το παγκόσμιο ΑΕΠ θα αυξηθεί μόνο κατά 1,7% και του χρόνου κατά 2,7%. Μάλιστα, το 2023, το μέσο βιοτικό επίπεδο του ανθρώπινου πληθυσμού πρακτικά δεν θα βελτιωθεί, αφού η δυναμική του ΑΕΠ δεν διαφέρει πολύ από τη δυναμική του πληθυσμού.

Φέτος, η Ρωσία προβλέπεται να έχει οικονομική ύφεση 3,3%, που είναι μια αρνητική εξέλιξη, αλλά θεωρείται διαχειρίσιμη. Ίσως να υπάρξει μια ανοδική αναθεώρηση της πρόβλεψης, καθώς σύμφωνα με τα αποτελέσματα του 2022, οι εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας για τις ρωσικές προοπτικές ήταν οι λιγότερο ακριβείς. Η Παγκόσμια Τράπεζα υπολόγισε τη μείωση του ΑΕΠ της Ρωσίας το 2022 σε 3,5%, αναγνωρίζοντας δημόσια ότι ήταν 5,4% καλύτερη από τις προσδοκίες τους τον Ιούνιο. Σε κάθε περίπτωση, επιβεβαιώνεται και εδώ ότι οι κυρώσεις που επέβαλαν οι χώρες της Δύσης στη Ρωσία, δεν είχαν το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Στη Δύση, τα πράγματα δεν πάνε προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Η οικονομία των ΗΠΑ το 2023 θα αναπτυχθεί με το ισχνό 0,5%, που είναι ανάλογο με την αύξηση του πληθυσμού. Δηλαδή, η ετήσια εκτύπωση χρημάτων και τα τρισεκατομμύρια ακάλυπτες δαπάνες του προϋπολογισμού δεν θα βελτιώσουν τη ζωή των απλών Αμερικανών. Στην Ευρωζώνη, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα ─ φέτος, το ΑΕΠ, κατ’ αρχήν, δεν θα αυξηθεί. Οι επιπτώσεις θα είναι ανισομερείς στις επιμέρους χώρες, αλλά η οικονομική κρίση στην ΕΕ ως αποτέλεσμα και του πολέμου, αλλά όχι μόνο, είναι εμφανής.

Η οικονομία της Ουκρανίας, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας, έχει καταρρεύσει κατά 35% το 2022. Το 2023, αναμένουν ανάπτυξη 3,3% ─ που είναι μια μικρή αύξηση στο πλαίσιο της μεγάλης περυσινής πτώσης. Από αυτό μπορεί να προκύψει η ερμηνεία ότι οι τράπεζες δεν περιμένουν το τέλος της ενεργού φάσης των εχθροπραξιών, τουλάχιστον μέχρι το 2024. Η Πολωνία επίσης δεν μπορεί να καυχηθεί για κάτι ιδιαίτερο ─ ευρωπαϊκές επιδοτήσεις πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ, καθώς και εκατομμύρια Ουκρανοί εργάτες, θα διασφαλίσουν αύξηση μόλις 0,7%. Χωρίς αυτούς, μια βαθιά κρίση θα μπορούσε να περίμενε τη Βαρσοβία.

Σημαντικοί εμπορικοί εταίροι της Ρωσίας το 2023 θα αισθάνονται μεγαλύτερη σιγουριά. Η οικονομία της Κίνας θα αναπτυχθεί κατά 4,3%, και της Ινδίας κατά 6,6%. Για την Τουρκία, το διευρυμένο εμπόριο με τη Ρωσία εξισορροπείται από τη νομισματική φρενίτιδα του Ερντογάν: το ΑΕΠ της χώρας θα αυξηθεί κατά 2,7%.

Οι τάσεις είναι σαφείς: η Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί με τη Ρωσία, υφίστανται τις επιπτώσεις του εμπορικού πολέμου που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, οι φιλικές προς τη Ρωσία χώρες θα επιστρέψουν σε βιώσιμη ανάπτυξη το 2023, κάτι που θα βοηθήσει τις ρωσικές εξαγωγές, η Ουκρανία είναι μια κατεστραμμένη χώρα, ενώ η Ανατολική Ευρώπη, που ήταν μια υποβαθμισμένη περιοχή της Ευρώπης, θα παραμείνει στο ίδιο επίπεδο.

https://www.geoeurope.org/2023/01/18/oi-oikonomies-ton-emplekomenon-ston-p/

Τo geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Οι οικονομίες των εμπλεκομένων στον πόλεμο της Ουκρανίας το 2023 | Του Μανώλη Μουράτογλου appeared first on Eptanews.gr.

Μανώλης Μουράτογλου

Οι Βρετανοί, που συμμερίζονται την άποψη της πλειοψηφίας των τοπικών επιχειρηματιών, κατηγορούν το Brexit για την έλλειψη εργατικού δυναμικού, ενώ στην ΕΕ βλέπουν την αιτία αυτού του προβλήματος στην πανδημία του κορωνοϊού, κατά την οποία αυξήθηκαν σημαντικά οι απολύσεις. Ωστόσο, το πρόβλημα της έλλειψης προσωπικού δεν εμφανίστηκε ξαφνικά, αν και τα δύο προαναφερθέντα φαινόμενα το τροφοδότησαν περαιτέρω.

Ζούμε σε μια δραματική κατάσταση που θα μπορούσε να είχε προβλεφθεί και επισημανθεί ακόμη και πριν από το Brexit, όταν γινόταν λόγος για «βαθιά ριζωμένη άμυνα απέναντι στους νεοφερμένους», στους αυτοματισμούς, στη ψηφιοποίηση και άλλες τάσεις που προκάλεσαν αλλαγές στα επαγγέλματα και τις δεξιότητες στις αγορές εργασίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε το πιο σημαντικό γεγονός:τη στασιμότητα των μισθών για πολλούς Ευρωπαίους και την αλαζονική στάση μέρους της εργοδοσίας, απέναντι στο επαγγελματικό εργατικό δυναμικό.

Πριν από τον κορωνοϊό, πιο συγκεκριμένα μεταξύ 2000 και 2018, οι μισθοί αυξάνονταν μόνο κατά 0,9 τοις εκατό ετησίως σε ολόκληρη την Ευρώπη, γεγονός που έκανε τους ανθρώπους να αλλάξουν επάγγελμα, να επικεντρωθούν στη μερική απασχόληση και στην εργασία από το σπίτι. Αυτές οι τάσεις έχουν επιταχυνθεί από την πανδημία και δεν είναι ακόμη γνωστό τι επιπτώσεις θα έχουν οι εξελίξεις του πολέμου στην Ουκρανία. Ο Covid-19 προκάλεσε το πιο σοβαρό σοκ στην ευρωπαϊκή οικονομία τα τελευταία 75 χρόνια, επιταχύνοντας τις υπάρχουσες ανισότητες εντός των χωρών, καθώς και μεταξύ μορφωμένων και λιγότερο μορφωμένων εργαζομένων.

Οι άνθρωποι αναζητούν καλύτερες συνθήκες και οι νέοι προτιμούν να γίνουν influencers παρά γιατροί και δικηγόροι, ενώ οι μορφωμένοι προτιμούν να προσπαθήσουν να αναπτύξουν τη δική τους επιχείρηση ή να εργασθούν με μερική απασχόληση σε πολλές δουλειές παρά να εργάζονται σε εταιρείες που τους αμείβει ελάχιστα, έτσι ώστε, μετά βίας να τα βγάζουν πέρα.

Δεν αποτελεί είδηση ότι οι μαθητές δημοτικού και γυμνασίου έχουν σχεδόν μηδενικό ενδιαφέρον για τις φυσικές επιστήμες και ότι αυτή είναι μια τάση που σαρώνει την Ευρώπη εδώ και χρόνια. Παρά την πολυετή καταστροφή του καταρτισμένου προσωπικού και την ακόμη μεγαλύτερη διαδικασία καταστροφής της μεσαίας τάξης, ξαφνικά αυτές οι εξελίξεις πυροδοτούν μια καθολική έκπληξη για τις ελίτ, κυρίως την πολιτική εξουσία. Ταυτόχρονα, στα πλαίσια ορισμένων οικονομικών ιδρυμάτων, βιομηχανικών και εμπορικών επιμελητηρίων λένε ανοιχτά ότι αυτή η προσέγγιση των αρμόδιων αρχών, με βάση τις οποίες κάθε εργαζόμενος δεν είναι κέρδος για τη χώρα, επιβραδύνει σοβαρά την οικονομία και είναι ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους για τις επιχειρήσεις. Έτσι, σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα από το Γερμανικό Βιομηχανικό και Εμπορικό Επιμελητήριο, το οποίο εκπροσωπεί τα συμφέροντα πολλών εκατομμυρίων εταιρειών, αποκαλύπτεται ότι έως και το 56% των εταιρειών έχουν έλλειψη εργαζομένων. Στη Γερμανία, την πιο ελκυστική αγορά θεωρούν ότι κινδυνεύουν τουλάχιστον 148 επαγγέλματα. Είναι γνωστό ότι οι γιατροί φεύγουν από τα νοσοκομεία, αλλά και ευρύτερα, οι πολίτες περιοχών όπως τα Βαλκάνια, με πανεπιστημιακή εκπαίδευση, φεύγουν για να οδηγούν φορτηγά, να γίνουν τεχνίτες για κλιματιστικά, να κάνουν βαφές και οικοδομικές εργασίες, να φτιάχνουν βρύσες για Γερμανούς, Αυστριακούς και Σουηδούς και να φροντίζουν τα παιδιά τους.

Στη γερμανική αγορά εργασίας λείπουν τουλάχιστον μισό εκατομμύριο άτομα. Υπάρχει έλλειψη ειδικευμένου εργατικού δυναμικού σε όλους τους οικονομικούς τομείς. Αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες προκλήσεις στον τομέα της κοινωνικής εργασίας, πιο συγκεκριμένα σε εκείνους τους τομείς όπου απαιτείται ανθρώπινη υποστήριξη για την επίλυση προβλημάτων ─ στα σχολεία, τη δουλειά με νέους, τα παιδιά, στην παροχή συμβουλών σε εξαρτημένους, σε οίκους ευγηρίας. Υπάρχει ρεκόρ έλλειψης 20.000 εκπαιδευτικών. Υπάρχουν κενές θέσεις για ηλεκτρολόγους, φυσιοθεραπευτές, επαγγελματίες οδηγούς, μάγειρες, βοηθούς μαγείρων, σερβιτόρους, μηχανοδηγούς.

Οι βαλίτσες στοιβάζονται στα αεροδρόμια, αλλά όχι μόνο στη Γερμανία και τη Μεγάλη Βρετανία. Δεν υπάρχει κανείς να τις μεταφορτώσει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι αεροπορικές εταιρείες είχαν απολύσει τα πρώτα δύο χρόνια της πανδημίας μεγάλο αριθμό προσωπικού. Η πανδημία έχει καθηλώσει αεροπλάνα και όταν οι πτήσεις επανέρχονται στο κανονικό, ξαφνικά εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι λείπουν για να συντηρήσουν το σύστημα. Η έλλειψη εργαζομένων έχει μειώσει τις πτήσεις και οι επιβάτες στα αεροδρόμια της Ευρώπης, καθώς και οι σκανδιναβικές, ιταλικές και γαλλικές αεροπορικές εταιρείες αντιμετωπίζουν προβλήματα με την ακύρωση πτήσεων. Υπάρχει έλλειψη σε χειριστές αποσκευών, πιλότους, αεροσυνοδούς, υπεύθυνους ασφαλείας και όσοι εργάζονται προαναγγέλλουν απεργίες γιατί οι μισθοί τους, που μειώθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας, δεν έχουν επανέλθει στα προηγούμενα επίπεδα. Έχει κυκλοφορήσει η είδηση ότι τα αεροδρόμια της Γερμανίας αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις προσωπικού, γι’ αυτό σκέφτονται να προσλάβουν έμπειρο προσωπικό από την Τουρκία, η οποία δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει προσωπικό.

Αυτά θα αρκούσαν για να πιστέψει κάποιος ότι δημιουργείται επιτέλους ένα περιβάλλον, στο οποίο η γνώση και ο ρόλος του εργαζομένου γίνονται και πάλι σεβαστές και εκτιμώνται, ειδικά σε τομείς που είναι απαραίτητοι για τη γενική κοινωνική ευημερία. Ωστόσο, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να αναμένεται ότι το φλέγον πρόβλημα θα πιέσει προσωρινά το σύστημα και θα αναγκάσει τους εργοδότες να παρέχουν καλύτερες συνθήκες εργασίας, τουλάχιστον εξ ανάγκης.

https://www.geoeurope.org/2022/09/19/i-elleipsi-ergatikoy-dynamikoy-stin-ey/

***To geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Η έλλειψη εργατικού δυναμικού στην Ευρώπη | Του Μανώλη Μουράτογλου appeared first on Eptanews.gr.

Μανώλης Μουράτογλου

Αποτελεί διακηρυγμένη πρόθεση του Πεκίνου και της Μόσχας, η αλλαγή του παγκόσμιου μονοπολικού μοντέλου με ένα αντίστοιχο πολυπολικό, το οποίο θα διασφαλίζει μεγαλύτερη ισότητα μεταξύ των κρατών και λιγότερες εξαρτήσεις.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η μόνιμη ένταση στην Ταϊβάν και οι πολλαπλές αναταραχές στις χώρες της περιφέρειας, δείχνουν ότι κάποιες διαδικασίες έχουν ξεκινήσει.

Αν και η Κίνα με τη Ρωσία πρωταγωνιστούν σε αυτές τις εξελίξεις, ο τρόπος που διαμορφώνουν και χρησιμοποιούν την ήπια ισχύ τους, είναι διαφορετικός.

Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΗΠΙΑ ΙΣΧΥΣ

Από το 2007 περίπου, υπό την ηγεσία του τότε Προέδρου Χου Τζιντάο, η Κίνα άρχισε να ενσωματώνει την ήπια ισχύ στην εξωτερική της πολιτική μέσω της ενίσχυσης του πολιτισμού. Έγιναν τεράστιες επενδύσεις στη διπλωματία, συμπεριλαμβανομένης της παγκόσμιας επέκτασης των κρατικών μέσων ενημέρωσης και των πολιτιστικών και γλωσσικών κέντρων γνωστών ως Ινστιτούτα Κομφούκιου σε 162 χώρες. Η ήπια ισχύς στην Κίνα θεωρείται ως ένα πρόσθετο εργαλείο για την άνοδο της χώρας, ειδικά από οικονομική άποψη. Αυτό συμβαίνει επίσης επειδή πιστεύεται ότι για να ανταγωνιστεί πραγματικά τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα χρειάζεται περισσότερη αναγνώριση και περισσότερη επιρροή στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

Η κινεζική ήπια δύναμη εστιάζει περισσότερο σε πρακτικά ζητήματα, συνδυάζοντας κουλτούρα και οικονομία, αλλά δίνει μεγαλύτερη έμφαση στον πραγματισμό ─παρά στις αξίες που θέλουν να εξάγουν οι ΗΠΑ και οι οποίες είναι δυτικές αξίες που δεν είναι εύκολο να εξαχθούν σε τρίτες χώρες─ και αυτό είναι ξεκάθαρο στην οικονομική διείσδυση μέσω της κατασκευής υποδομών στο εξωτερικό. Αυτή η προσέγγιση, ήταν κατά κάποιο τρόπο επιτυχής στην Αφρική.

Ωστόσο, σε αυτές τις χώρες, ένα μεγάλο μέρος της ελκυστικότητας των Ηνωμένων Πολιτειών εξαρτάται από τη στρατιωτική τους ικανότητα και την οικονομική ισχύ. Είναι κάτι που το Πεκίνο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει εύκολα. Η στρατηγική ήπιας ισχύος της Κίνας περιλαμβάνει την προώθηση της εθνικής κουλτούρας, αλλά προωθεί επίσης το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης της Κίνας, τις ικανότητες διακυβέρνησής της, τις τεχνολογικές της προόδους και τις συνεχώς αυξανόμενες στρατιωτικές της ικανότητες. Ουσιαστικά, οτιδήποτε θα μπορούσε να βελτιώσει την εικόνα της Κίνας θεωρείται στοιχείο ήπιας δύναμης. Στην ουσία, η Κίνα θέλει να αντιμετωπίσει την ήπια ισχύ των ΗΠΑ διά της σύγκρισης της αποτελεσματικότητας διακυβέρνησης των δύο μοντέλων.

Η Κίνα επιδιώκει επίσης να ενισχύσει την εικόνα της ως παγκόσμιας δύναμης συμπαράστασης μέσω της εκπαίδευσης, προσφέροντας σε αξιωματούχους στις χώρες του Νότου του κόσμου εκπαιδευτικά προγράμματα για ταχεία ανάπτυξη, ειδικά όταν πρόκειται για την εξάλειψη της φτώχειας, και προσφέροντας υποτροφίες. Πρόκειται για ένα μοντέλο ανάλογο με αυτό που χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη, τα πρώτα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Για τον λόγο αυτό, η εικόνα μιας αυταρχικής, επιθετικής και ανελεύθερης χώρας, που προσπαθεί να προωθήσει η Δύση για την Κίνα δεν έχει μεγάλη σημασία στην Αφρική, όπου προς το παρόν υπάρχει μια μάλλον ευρεία συναίνεση ως προς την οικονομική και πολιτική επιρροή της Κίνας στην ήπειρο. Αλλού, όπως σε ορισμένα μέρη της Ασίας, όπου η κινεζική ισχύς δημιουργεί περισσότερους φόβους ή στη Λατινική Αμερική, αυτό δεν συμβαίνει προτιμώντας μια στάση αναμονής απέναντι στην πολιτική των ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει ότι το δίλημμα που προωθεί η Ουάσιγκτον ─δημοκρατίες εναντίον αυταρχικών καθεστώτων─, ή με την ενσωμάτωση και της τεχνολογικής συνιστώσας ─τεχνοδημοκρατίες εναντίον τεχνοαπολυταρχιών─, έχει πραγματική υποστήριξη από έναν μικρό αριθμό χωρών.

Αυτή η αδυναμία έγινε κατανοητή από την Ουάσιγκτον, η οποία υιοθέτησε μια εναλλακτική πρωτοβουλία στον πραγματισμό της κινεζικής ήπιας ισχύος μέσα από την οικονομική πρωτοβουλία B3W (Build Back a Better World), ως αντίβαρο στην πρωτοβουλία BRI του Πεκίνου.

Η ΡΩΣΙΚΗ ΗΠΙΑ ΙΣΧΥΣ

Η ρωσική ήπια ισχύς είναι σαφώς πιο περιορισμένη ως προς το εύρος της. Η Μόσχα έχει δείξει ότι προτιμά άλλες μεθόδους επιρροής, αναμφισβήτητα πιο ρεαλιστικές, που κινούνται κυρίως, στο χώρο της πολιτικής.

Παρά τη γέννηση, το 2007, του Russkiy Mir, ενός ιδρύματος που στοχεύει στην προώθηση της ρωσικής γλώσσας και κουλτούρας στον κόσμο, τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν ήταν φτωχά σε σύγκριση με εκείνα του Πεκίνου. Το Κρεμλίνο βασίζεται επίσης σε πολλά πολιτιστικά κέντρα και σε συνδέσμους ρωσικής φιλίας που γεννήθηκαν μέσω συνεργασιών με τοπικούς φορείς ή προσωπικότητες.

Με την έλευση της πανδημίας υπήρξαν αποτελέσματα άξια προσοχής, όπως η προσπάθεια διάδοσης του ρωσικού εμβολίου, που στην πλειονότητα των περιπτώσεων μπλόκαραν οι αρμόδιοι εθνικοί και υπερεθνικοί φορείς ελέγχου της Δύσης.

Η Μόσχα, όπως και το Πεκίνο, προσπαθεί να ενεργοποιήσει κανάλια οικονομικής και εμπορικής διείσδυσης: οι μοχλοί που έχει στη διάθεσή της αφορούν, για παράδειγμα, την τεχνολογία πυρηνικής ενέργειας, αλλά κυρίως την πολεμική της βιομηχανία. Στην πραγματικότητα, τα διάφορα συμβόλαια που υπέγραψε η Μόσχα σε αναπτυσσόμενες χώρες (συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας) για την πώληση όπλων, τα οποία χρησιμοποιεί η Ρωσία για να δείξει το τεχνολογικό της επίπεδο και να εξάγει το πολιτιστικό της μοντέλο, δεν ανταγωνίζονται την πολεμική βιομηχανία της Κίνας, η οποία θεωρείται ότι δεν έχει φτάσει ακόμα σε υψηλό επίπεδο ωριμότητας.

Το Κρεμλίνο, πολλές φορές αντί για ήπια ισχύ, εξακολουθεί να προτιμά μια προσέγγιση σοβιετικού τύπου, στηριζόμενο στο ευρύ φάσμα των «ενεργών μέτρων» που χρησιμοποιούνται για την απόκτηση πολιτικής επιρροής στο εξωτερικό. Ειδικότερα, στην εποχή του διαδικτύου και των κοινωνικών δικτύων, η Ρωσία έχει αποκτήσει μια ιδιαίτερη ικανότητα να διαδίδει την άποψή της χάρη στα κρατικά και ημικρατικά μέσα ενημέρωσης που λειτουργούσαν με υποκαταστήματα, σχεδόν σε κάθε χώρα. Η Ρωσία διαθέτει διευρυμένες ικανότητες διεξαγωγής υβριδικών πολέμων και χρησιμοποιεί εύκολα όλη την γκάμα των εργαλείων τους.

Ακόμα κι αν κοιτάξουμε τον κινηματογράφο, παρά το γεγονός ότι η Μόσχα έχει τη δική της υψηλού επιπέδου κινηματογραφική παραγωγή για τουλάχιστον μια δεκαετία, παραμένει σχεδόν πάντα εσωτερικά προσανατολισμένος, σε αντίθεση με τον κινεζικό, που συχνά κινείται σε συνεργασίες με δυτικούς παραγωγούς.

Ως εκ τούτου, η Ρωσία και η Κίνα έχουν μια βαθιά διαφορετική αντίληψη για την ήπια δύναμη, τόσο πολύ που μπορεί να ειπωθεί ότι η Μόσχα δεν τη χρησιμοποιεί σχεδόν καθόλου. Η Ρωσία κινείται σε κάποια από τα πρότυπα της ΕΣΣΔ, περιλαμβανομένης της χρήσης της σκληρής ισχύος. Μια χώρα που διαθέτει 7.000 πυρηνικές κεφαλές, περιλαμβανομένων 2.000 τακτικών πυρηνικών όπλων, αλλά είναι μια χώρα με σχετικά μικρό πληθυσμό και τεράστια εδαφική επικράτεια, πρέπει να προβάλλει συστηματικά τη σκληρή ισχύ της για να περιλαμβάνεται στις Μεγάλες Δυνάμεις. Για αυτό, σε αντίθεση με το Πεκίνο, δεν έχει την ίδια ελκυστικότητα προς τις τρίτες χώρες.

Προς το παρόν, η ήπια και η σκληρή ισχύς της Ρωσίας και της Κίνας φαίνεται να λειτουργούν συμπληρωματικά μεταξύ τους. Η Ρωσία έχει την εικόνα ενός φορέα σκληρής ισχύος, ενώ η Κίνα την εικόνα ενός φορέα οικονομικής και ήπιας ισχύος.

Το ζητούμενο είναι πως αυτή η συμπληρωματικότητα θα λειτουργήσει μέσα στη πορεία ανέλιξης ενός πολυπολικού κόσμου που υποστηρίζουν και οι δύο.

Πηγή https://www.geoeurope.org/2022/07/18/i-ipia-isxys-se-enan-polypoliko-kosmo/

***To geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Η ήπια ισχύς σε έναν πολυπολικό κόσμο | Του Μανώλη Μουράτογλου appeared first on Eptanews.gr.

Μανώλης Μουράτογλου

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι, προς το παρόν, ο μεγάλος νικητής της ρωσο-ουκρανικής κρίσης. Ο Ερντογάν προσεγγίζει το Ισραήλ, καταδικάζει την επίθεση του Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά παραμένει επιφυλακτικός με τις κυρώσεις, εφάρμοσε κατά γράμμα τη Σύμβαση του Μοντρέ για τη διέλευση πλοίων στον Βόσπορο, συνεχίζει την επιρροή του στην Ουκρανία, την οποία επίσης υπερασπίζεται χάρη στα drones Tb-2 και είναι μαζί με μερικές άλλες χώρες, όπως η Πολωνία και η Ρουμανία, καθοριστικής σημασίας για τον ευρωατλαντικό αποκλεισμό της Ρωσίας.

Ο Ερντογάν αποδεικνύει ότι γνωρίζει τις περίπλοκες λογικές της διαμεσολάβησης μεταξύ τυπικότητας και ανεπίσημου χαρακτήρα. Ξεκινώντας τις συνομιλίες μεταξύ των αντιπροσωπειών της Μόσχας και του Κιέβου, χρησιμοποίησε γλυκά λόγια τόσο για τον Πούτιν όσο και για τον εχθρό του Ζελένσκι, εγγυήθηκε την παρουσία στη Σύνοδο Κορυφής του Ρόμαν Αμπράμοβιτς, που αποτελεί γέφυρα μεταξύ Ρωσίας και Ισραήλ σε ό,τι αφορά τον δυτικό οικονομικό-χρηματοπιστωτικό κόσμο και έγνευσε προς το Τελ Αβίβ. Ο Ερντογάν, ένας ηγέτης που πάντα του άρεσε να καταπατά το διεθνές δίκαιο έχει γίνει μεσολαβητής. Πολλοί υποστηρίζουν εδώ και ένα μήνα, ότι αυτή η σύγκρουση είναι προορισμένη να αλλάξει την ιστορία. Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος. Όλα ξεκινούν από το μηδέν, το παρελθόν δεν υπάρχει πια, είναι ξεπερασμένο. Ο Ερντογάν είναι απόδειξη αυτής της τάσης.

Είναι βέβαιο ότι ο Ερντογάν δεν μεσολαβεί για να είναι απλός πρωταγωνιστής, ή τουλάχιστον όχι μόνον αυτό. Φυσικά, ως δυναμικός ηγέτης, πολλές φορές, έχει καταφέρει να μετατρέψει την ήττα σε νίκη, ο Ερντογάν έχει μπλέξει τις υποθέσεις αρκετές φορές, έχει ανατρέψει συμμαχίες, έχει εγγυηθεί απροσδόκητες στροφές. Η ουκρανική κρίση λειτουργεί ως πλυντήριο πολλών επικρίσεων για την Άγκυρα που αφορούν την απολυταρχία, τη διαχείριση των προσφύγων, τους απερίσκεπτους ελιγμούς στη Μεσόγειο και τη Λιβύη, σε ό,τι αφορά το δυτικό στρατόπεδο. Τώρα η Τουρκία είναι μια ολοκληρωμένη δύναμη με έναν ξένο γείτονα που πρέπει να συγκρατηθεί και μπορεί να μεσολαβήσει ακριβώς λόγω αυτής της στρατηγικής σημασίας. Και τα συμφέροντα που διακυβεύονται είναι πολλά.

Πρώτον, το μεγάλο ενεργειακό παιχνίδι. Η Τουρκία του Ερντογάν είναι μια γέφυρα για τη διέλευση του ρωσικού φυσικού αερίου μέσω του TurkStream και στοχεύει να συμμετάσχει δυναμικά στο μέλλον των εξαγωγών φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Σε μια φάση μεγάλης αντιπαράθεσης μεταξύ των μερών που εμπλέκονται στον πόλεμο του φυσικού αερίου, η Άγκυρα μπορεί εύλογα να σκεφτεί μια οπλοποίηση της κεντρικής της θέσης στον ευρωμεσογειακό ενεργειακό κόσμο.

Δεύτερον, ο Ερντογάν έχει κάθε συμφέρον να αποτρέψει τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο από το να δημιουργήσει παγκόσμιο οικονομικό σοκ, και έχοντας αυτό κατά νου, σκέφτεται επίσης προσεκτικά το ζήτημα των κρίσιμων ρωσικών και ουκρανικών προμηθειών σιτηρών που θα αύξαναν το κόστος με σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή της χώρας. Η Τουρκία όντας σημαντική για τη Μόσχα και το Κίεβο, θα ήθελε την επιτάχυνση του τερματισμού της κρίσης και η διαμεσολάβηση, μπορεί να αποτελέσει εγγύηση υπό αυτή την έννοια.

Τρίτον, ο Ερντογάν κοιτάζει το 2023. Έτος καθοριστικών προεδρικών εκλογών αλλά, κυρίως, εκατονταετηρίδας της Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Μετά τη νομισματική κρίση, στην Τουρκία οι άνθρωποι, ταλαιπωρημένοι από τη φτώχεια, διαμαρτύρονται. Σε αυτό προστίθεται μια αντιπολίτευση που αυτή τη φορά φαίνεται αποφασισμένη να μην λειτουργήσει μόνο με ρητορείες. Το να παρουσιάζεται ως διαμεσολαβητής και ως σταθεροποιητής μπορεί να δώσει στον Ερντογάν σημαντική ώθηση ενόψει των επερχόμενων εκλογών.

Ακριβώς όπως ο Ατατούρκ σταθεροποίησε τις σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, ο Ερντογάν θέλει να κλείσει μια συμφωνία που επιτρέπει μια εγκάρδια κατανόηση με τη Ρωσία και την Ουκρανία.

Και φτάνουμε στο τελευταίο σημείο: η σταθεροποίηση της Μαύρης Θάλασσας θα ήταν μέρος ενός τόξου τουρκικής επιρροής που βλέπει την Άγκυρα και τη Μόσχα να καλούνται να μεσολαβήσουν και στα σενάρια της Λιβύης, της Συρίας και του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το να βοηθήσει τη Ρωσία και την Ουκρανία να βρουν μια διέξοδο θα έδινε στην Τουρκία και στην υψηλή στρατηγική της, μια σημαντική γεωπολιτική αναβίωση αυξάνοντας τις δυνατότητες για να πάρει παραχωρήσεις αλλού.

Ωστόσο, η προσπάθεια της Άγκυρας έχει δομικούς περιορισμούς. Η διαμεσολαβητική της δυνατότητα ισχύει όσο η κατάσταση στην Ουκρανία ήταν στο επίπεδο των πρώτων ημερών του Μαρτίου. Όσο η κατάσταση επί του πεδίου μεταβάλλεται υπέρ της Ρωσίας, η διαμεσολαβητική δυνατότητα της Τουρκίας, μειώνεται. Αν η Ρωσία κερδίσει στρατιωτικά και καταλάβει ακόμα περισσότερα εδάφη, τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Η Τουρκία επιθυμεί η κρίση στην Ουκρανία να μην έχει νικητή, κυρίως αν αυτός είναι η Ρωσία. Το συμφέρον της Άγκυρας είναι να προσέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων δύο εξαντλημένες χώρες, χωρίς εμφανή κέρδη από τη σύγκρουση. Μία Ρωσία που έχει κερδίσει στρατιωτικά και έχει ισχυροποιηθεί, δεν είναι διαχειρίσιμη από την πλευρά της Άγκυρας.

Εξάλλου, ο στόχος της Μόσχας είναι η διαπραγμάτευση με την Ουάσιγκτον και όχι με το Κίεβο. Και σε αυτό το επίπεδο διαπραγμάτευσης, τίποτα δεν εγγυάται ότι η Άγκυρα θα παίξει τον ρόλο του διαμεσολαβητή.

Πηγή: https://www.geoeurope.org/2022/04/11/poso-kerdizei-i-toyrkia-apo-ton-polemo/

***To geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Πόσο κερδίζει η Τουρκία από τον πόλεμο στην Ουκρανία; | Του Μανώλη Μουράτογλου appeared first on Eptanews.gr.

Μανώλης Μουράτογλου

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προέτρεψε την κυβέρνηση του Ελ Σαλβαδόρ να αποσύρει το νόμιμο καθεστώς νομίσματος επειδή εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους. Αλλά δεν είναι το μόνο ίδρυμα που απορρίπτει τη διάδοση των κρυπτονομισμάτων.

Μετά την κατάρρευση την περασμένη εβδομάδα στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων οκτώ μηνών, το Bitcoin συνεχίζει να χάνει την αξία του μετά από ένα ασθενικό ράλι. Το εικονικό νόμισμα, μαζί με άλλα κρυπτονομίσματα, έχανε 3,31% στα 36.545 δολάρια και είδε την κεφαλαιοποίησή του να πέφτει στα 691 δισεκατομμύρια δολάρια.

Σίγουρα δεν βοηθάει η σκληρή κριτική του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εναντίον της μοναδικής χώρας που έχει υιοθετήσει το Bitcoin ως νόμιμο νόμισμα: το Ελ Σαλβαδόρ. Το ΔΝΤ προέτρεψε την κυβέρνηση του Nayib Bukele να αποσύρει την άδεια, προειδοποιώντας για «σημαντικούς κινδύνους που συνδέονται από τη χρήση του για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, την οικονομική ακεραιότητα και προστασία των καταναλωτών».

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2021, το Bitcoin αναγνωρίστηκε ως νόμιμο χρήμα στο Ελ Σαλβαδόρ στο ίδιο επίπεδο με το δολάριο των ΗΠΑ, το οποίο αντικατέστησε το εθνικό νόμισμα του Σαλβαδόρ πριν από 20 χρόνια. Ο πληθυσμός δεν εκτίμησε την υιοθέτηση του Bitcoin ως δεύτερου νομίσματος και διαμαρτυρήθηκε έντονα κατά της κυβέρνησης και των οικονομικών της μέτρων.

Η σύσταση του ΔΝΤ βασίζεται σε μια διαβούλευση με μια ομάδα οικονομολόγων «για να αξιολογηθούν οι οικονομικές και χρηματοοικονομικές εξελίξεις και να συζητηθούν οι πολιτικές της χώρας με αξιωματούχους της κυβέρνησης και της κεντρικής τράπεζας». Οι ειδικοί έχουν εντοπίσει «τρομερές συνέπειες» για την οικονομία της χώρας της Κεντρικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένων των εξαιρετικά ασταθών τιμών και των περιουσιακών στοιχείων που χρησιμοποιούνται για ξέπλυμα χρήματος και χρηματοδότηση της τρομοκρατίας. Και αυτό θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη βοήθεια που διατίθεται από το ΔΝΤ για την ανάκαμψη της οικονομίας του Ελ Σαλβαδόρ.

ΠΟΙΟΙ ΑΝΤΙΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΟ BITCOIN

Ένας άλλος διεθνής οργανισμός που δεν εμπιστεύεται τη χρήση των κρυπτονομισμάτων είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η Πρόεδρος Κριστίν Λαγκάρντ ζήτησε παγκόσμια ρύθμιση του Bitcoin, καθώς είναι ένα στοιχείο άκρως κερδοσκοπικό, ικανό να θέσει σε κίνδυνο την οικονομική σταθερότητα: «Για όσους πιστεύουν ότι το Bitcoin μπορεί να μετατραπεί σε νόμισμα […] Λυπάμαι πραγματικά. Αλλά αυτό είναι ένα εξαιρετικά κερδοσκοπικό εργαλείο που οδήγησε σε ορισμένες αστείες επιχειρήσεις και σε ορισμένες δραστηριότητες νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες που πρέπει να καταδικαστούν […] Η ρύθμιση πρέπει να συμφωνηθεί και να εφαρμοστεί παγκοσμίως, γιατί εάν υπάρχει μια κερκόπορτα θα χρησιμοποιηθεί».

Η Κίνα και η Τουρκία έχουν επίσης απαγορεύσει τις πράξεις κρυπτονομισμάτων. Και στη Ρωσία, ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν θα ήταν υπέρ μιας πρότασης για φορολογία και ρύθμιση της εξόρυξής του, σύμφωνα με το πρακτορείο Bloomberg. Ο νέος νόμος που υιοθέτησε η Μόσχα, θα επιτρέπει η εξόρυξη να περιοριστεί σε περιοχές με πλεόνασμα ηλεκτρικής ενέργειας, όπως το Ιρκούτσκ, το Κρασνογιάρσκ και η Καρελία.

Για το ΔΝΤ, η έγκριση ενός κανονισμού για τα ψηφιακά νομίσματα είναι επείγουσα, καθώς έχουν τη δυνατότητα να έχουν αντίκτυπο στην πραγματική οικονομία που εξαρτάται από τις αγορές.

Πηγή: https://www.geoeurope.org/2022/02/02/ayxanontai-oi-antipaloi-toy-bitcoin/

***To geoeurope είναι ένας ιστότοπος που δημιουργήθηκε από επιστήμονες και ειδικούς που έχουν ασχοληθεί με τη γεωπολιτική της Ευρώπης και έχουν διαπιστώσει συγκεκριμένα κενά στη ροή των πληροφοριών που διαμορφώνουν τις γεωπολιτικές συζητήσεις στην ήπειρό μας.

The post Αυξάνονται οι αντίπαλοι του Bitcoin | Του Μανώλη Μουράτογλου appeared first on Eptanews.gr.