“Η ανατομία μιας πτώσης / Anatome d’une chute”
Σκηνοθεσία: Ζιστίν Τριέ (Γαλλία)
Παίζουν: Σουάν Αρλό, Μίλο Ματσάντο Γκράνερ, Σοφί Φιλιέρ, Σάντρα Χούλερ

Η Σάντρα είναι μια πετυχημένη Γερμανίδα συγγραφέας, παντρεμένη με το Γάλλο Σάμουελ, ο οποίος δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα το πρώτο μυθιστόρημα του. Έτσι διδάσκει σε ένα σχολείο της Γκρενόμπλ, φροντίζοντας παράλληλα τον 11χρονο γιο τους Ντάνιελ, ο οποίος μετά από ένα ατύχημα έχει χάσει μεγάλο μέρος της όρασης του. Ένα πρωί μια δημοσιογράφος παίρνει συνέντευξη από την Σάντρα στο απομονωμένο οικογενειακό σαλέ, όπου λίγο μετά την  ολοκλήρωση της θα συμβεί ένα τραγικό ατύχημα. Καθώς επιστρέφει από τη βόλτα του με το σκύλο του ο Ντάνιελ, θα βρει νεκρό στο χιόνι τον πατέρα του. Γλίστρησε και έπεσε από το παράθυρο; Αυτοκτόνησε; Ή κάποιος τον έσπρωξε; Οι υποψίες πέφτουν στη σύζυγο του, η ανάκριση φέρνει στην επιφάνεια τις τεταμένες σχέσεις του ζευγαριού και η Σάντρα οδηγείται σε δίκη με την κατηγορία της δολοφονίας εκ προθέσεως.

Μια δίκη που ανατέμνει την πτώση για να αποδειχθούν τα αίτια αυτού του θανάτου, αλλά τελικά κάνει πολλά περισσότερα: αναλύει έναν γάμο, την
πλευρά του δικαίου και του άδικου, τα δικαιώματα και τις ευθύνες, τις τύψεις και τις κατηγορίες, την αγάπη και την οργή που πολλές φορές συνυπάρχουν.

Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Καννών για ένα καλοστημένο και αγωνιώδες δικαστικό δράμα με μια καθηλωτική ερμηνεία από την Σάντρα
Χούλερ, το οποίο εντάσσει έντεχνα στην ακροαματική διαδικασία περίπλοκα και συναρπαστικά κοινωνικά ερωτήματα.

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=-1VL5JDh67o

The post Προβολή της Κινηματογραφικής Λέσχης Κατερίνης appeared first on Eptanews.gr.

Υπενθυμίζουμε ότι φέτος τα σινεμά λειτούργησαν μόνο τον μισό χρόνο, καθώς παρέμεναν κλειστά μέχρι τις 21 Μαΐου.

Η τελική σούμα θα προκύψει όταν ολοκληρώσουν την εισπρακτική πορεία τους δύο από τα μεγάλα εμπορικά χαρτιά, που έκαναν πρεμιέρα στο τέλος της χρονιάς, το Spiderman: No Way Home και το Σμύρνη μου Αγαπημένη.

Η αγορά περίμενε από το τελευταίο να σώσει τις αίθουσες σε αυτήν τη δύσκολη περίοδο που διάγουν, ήταν ο Σπάιντερμαν, όμως, εκείνος που τους έδωσε το φιλί της ζωής, σημειώνοντας απίθανα νούμερα κι εδώ, όπως και στον υπόλοιπο κόσμο.

Γενικώς οι υπερήρωες της Marvel αποτέλεσαν «κράχτη» μέσα στην χρονιά. Απόδειξη ότι ακόμα και το φιάσκο των Eternals της Κλόι Ζάο μπήκε στο top-10, ενώ σε χαμηλότερες θέσεις βρίσκουμε τα Black Widow και Shang-Chi: The Legend of Ten Rings, τα οποία πλησίασαν αμφότερα τα 50.000 εισιτήρια.

Όσο για το Σμύρνη μου Αγαπημένη, δεν είχε σε καμία περίπτωση τις επιδόσεις που περίμεναν οι περισσότεροι. Σίγουρα η αύξηση των κρουσμάτων αποτρέπει ένα μεγάλο μέρος του κοινού του να επισκεφτεί τις αίθουσες, γράφεται συνέχεια ότι είναι νωρίς ακόμα κι ότι η ταινία έχει δρόμο μπροστά της και είναι αλήθεια, αλλά είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι εξακολουθεί να κόβει έναν ικανοποιητικό αριθμό εισιτηρίων ως έναν βαθμό και επειδή, προς το παρόν, διατηρείται σε πολλές αίθουσες, αλλά με τον μέσο όρο ανά αίθουσα να παραμένει χαμηλός.

Ακόμα κι αν η Σμύρνη συνεχίζει να παίζεται για το επόμενο τρίμηνο ή κάνει μια επανεμφάνιση το καλοκαίρι στα θερινά, θα έχει μεγάλο ανταγωνισμό για τις αίθουσες, καθώς περιμένουν αρκετές ταινίες να πάρουν τη σειρά τους. Με τα νούμερα που έχει σημειώσει μέχρι στιγμής, φαίνεται ότι το καλύτερο που έχει να ελπίζει είναι μάλλον σε έναν τελικό αριθμό εισιτηρίων λίγο μεγαλύτερο από την άλλη μεγάλη ελληνική επιτυχία της χρονιάς, τον Άνθρωπο του Θεού.

Ένα από τα ωραία αξιοπερίεργα της χρονιάς ήταν η πορεία των ελληνικών ταινιών στα θερινά σινεμά. Για χρόνια αίθουσες και διανομή δεν προτιμούσαν ελληνικές ταινίες τους θερινούς μήνες, μα η φετινή χρονιά απέδειξε ότι υπάρχει κοινό που διψά για ελληνική μυθοπλασία και το καλοκαίρι.

Εξαιρουμένων του Ανθρώπου του Θεού, της Σμύρνης και των Καλαβρύτων 1943 (75.900 εισιτήρια) και πάντα τηρουμένων των αναλογιών, τα 24.353 εισιτήρια του Digger, τα 12.929 των Μήλων και τα 11.191 του Προστίμου λογαριάζονται για επιτυχίες. Ας ελπίσουμε μόνο το προσεχές καλοκαίρι η διανομή να κάνει προσεκτικές, επιλεγμένες κινήσεις και να μην ακολουθήσει με την ελληνική μυθοπλασία πρακτική ανάλογη με εκείνη των ιταλικών και των γαλλικών κομεντί τα προηγούμενα χρόνια – θα ήταν άδικο και για τις ταινίες, αλλά και για τους θεατές.

Όσον αφορά το πιο ενήλικο θέαμα, το House of Gucci και ο Πατέρας είναι οι αδιαφιλονίκητοι νικητές, ακολουθούμενα από τα οσκαρικά Άσπρο Πάτο και Nomadland με περίπου 55.000 και 46.000 εισιτήρια αντίστοιχα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι Πέδρο Αλμοδόβαρ και Γούντι Άλεν σημείωσαν χαμηλότερες πτήσεις από ό,τι συνήθως. 35.989 εισιτήρια έκοψε ο πρώτος με τις Παράλληλες Μητέρες του και 28.720 ο δεύτερος με το Φεστιβάλ του Ρίφκιν. Να επισημάνουμε, πάντως, ότι και οι δύο ταινίες δίχασαν τους φαν των σκηνοθετών και δεν είχαν το θετικό word of mouth προηγούμενων επιτυχιών τους στην χώρα μας.

Για το arthouse κύκλωμα θα ήταν ευφημισμός αν γράφαμε ότι η χρονιά δεν ήταν καλή. Σκεφτείτε πως μεγαλύτερη επιτυχία ήταν το Ατυχές Πήδημα ή Παλαβό Πορνό, το οποίο έκοψε 6.340 εισιτήρια.

Φέτος δεν πήγαν τόσο καλά ούτε και οι επανεκδόσεις, οι οποίες είχαν σώσει το καλοκαίρι του 2020. Αυτό οφείλεται τόσο στον μεγάλο αριθμό νέων ταινιών που έβγαιναν κάθε Πέμπτη, όσο και στην αύξηση του αριθμού των επανεκδόσεων. Κυκλοφορούσαν δύο με τρεις την εβδομάδα, τις οποίες αντικαθιστούσαν άλλες την επόμενη, με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνουν να κάνουν τον κύκλο τους. Νικήτρια αναδείχθηκε, όπως αναμενόταν, η Ερωτική Επιθυμία του Γουόνγκ Καρ Βάι με 7.490 εισιτήρια.

To top-10 των εμπορικότερων ταινιών που βγήκαν στην Ελλάδα το 2021

(Με αστερίσκο oι ταινίες που συνεχίζουν να προβάλλονται στις αίθουσες)

10. Εternals (82.206 εισιτήρια)

9. Ο Πατέρας (83.569 εισιτήρια)

8. Venom 2 (88.989 εισιτήρια)

7. House of Gucci (95.123 εισιτήρια)

6. Dune* (113.553 εισιτήρια)

5. Σμύρνη μου Αγαπημένη* (126.350 εισιτήρια)

4. Luca (139.999 εισιτήρια)

3. O Άνθρωπος του Θεού (283.520 εισιτήρια)

2. Νo Time to Die (311.675 εισιτήρια)

1. Spiderman: No Way Home* (394.053 εισιτήρια)

The post Οι 10 πιο εμπορικές ταινίες του 2021 στην Ελλάδα appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Η ταινία που μου έμεινε στο μυαλό ως η πιο πειραματική και πρωτότυπη της περσινής μυθικής, για τα δεδομένα του κινηματογράφου, χρονιάς είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ο Φάρος. Η ταινία του Robert Eggers έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ των Καννών στις 19 Μαΐου 2019 πριν την θεατρική της πρεμιέρα τον Οκτώβριο. Με την πρώτη θέαση του τρέιλερ καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε γιατί αυτή η ταινία ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες του 2019. Γυρισμένη εξολοκλήρου σε ασπρόμαυρο φιλμ και με παλιακή αναλογία απεικόνισης, την 1:19:1, η οποία χρησιμοποιούταν κατά την μεταβατική περίοδο όπου η βιομηχανία του κινηματογράφου εισήγαγε τον ήχο στις παραγωγές (μέσα του 1920 με αρχές 1930). Κακά τα ψέματα το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει κανείς στην ταινία είναι αυτές οι τεχνικές επιλογές.

Γραμμένη από τα αδέρφια Eggers και σε σκηνοθεσία ενός από τους δύο, του Robert Eggers, γνωστού πλέον σκηνοθέτη τρόμου μετά την είσοδο του στη βιομηχανία με το καταπληκτικό The Witch το 2015, το The Lighthouse αρχικά προοριζόταν ως μια πιο σύγχρονη έκφραση από τον Max Eggers της ομώνυμης ιστορίας του Edgar Allan Poe, η οποία έμεινε ατέλειωτη αφού ο Poe πέθανε πριν την ολοκληρώσει. Στη συνέχεια όμως, όπως έχει ήδη γραφτεί, η παραγωγή βρήκε αδιέξοδο και ο Max θέλησε να δουλέψει με τον αδερφό του και να μετατρέψουν το πρότζεκτ σε ένα θρίλερ εποχής. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κατάμαυρο ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει με όνειρο πυρετού (fever dream όπως το λένε οι Αμερικάνοι).

Ο εμβληματικός Willem Dafoe και ο ηθοποιός που έκανε την μεγαλύτερη ποιοτική στροφή στην καριέρα του μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις ταινίες Twilight, o Robert Pattinson, έχουν τον ρόλο δύο φαροφυλάκων οι οποίοι χάνουν το μυαλό τους και τη λογική τους στο απόμακρο νησί που τους ανατέθηκε ως πόστο μετά από μια τεράστια καταιγίδα που τους αφήνει εγκαταλελειμμένους και αβοήθητους. Αν υπάρχει ένα κομμάτι της ταινίας που πήρε περισσότερους επαίνους από αυτό της κινηματογράφησης και της εικόνας, αυτό είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Ο Dafoe «κουβαλάει» πολλές σκηνές με το τρομακτικό του ταλέντο και την τεράστια εμπειρία του (κλασικός oldschool method ηθοποιός, όπως λέμε αυτούς που μπαίνουν στον ρόλο με τη μέθοδο Στανισλάφσκι). Όμως ακόμα και αυτός επισκιάζεται σε συγκεκριμένες σκηνές από το δυναμισμό του Pattinson σε ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας.

Πίσω από την επιφανειακή ιστορία τρόμου, κρύβονται, όπως σε όλα τα μεγάλα και δουλεμένα έργα ένα σωρό συμβολισμοί και φιλοσοφικές ευαισθησίες. Ο Eggers παραδέχτηκε πως το φιλμ είναι επηρεασμένο πολύ από τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Jung και του Freud, κάτι που είναι εξόφθαλμο με την φαλλική εικόνα του φάρου, αλλά και με την οιδιπόδεια και σχεδόν ομοφυλοφιλική σχέση του Winslow (Pattinson) με το αφεντικό του, τον Thomas Wake (Dafoe). Υπάρχει μια άλφα ατμοσφαιρική ένταση στις αλληλεπιδράσεις των δύο πρωταγωνιστών, η οποία γίνεται ολοένα και πιο δυνατή όσο προχωράει η ταινία. Όσον αφορά τον μυθολογικό της συμβολισμό, θα λεγε κανείς πως είναι ένα φιλοσοφικό πάρτι στο οποίο διαβάζεται δυνατά η θεωρία των αρχετύπων του Jung, των αρχαϊκών δηλαδή εικόνων που μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι χωρίς να το καταλαβαίνουν λόγω του συλλογικού ασυνειδήτου, του κομματιού δηλαδή του μυαλού που, σύμφωνα με τον Jung, είναι γενετικά σχεδιασμένο να υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και που δε σχηματίζεται με τις προσωπικές εμπειρίες του καθενός όπως θα ήταν το φυσιολογικό. Ο Wake παραπέμπει στον μυθολογικό χαρακτήρα του Πρωτέα, του θαλάσσιου θεού-δαίμονα, και ο Winslow, όσο περισσότερο εξελίσσεται η ταινία, σε αυτόν του Προμηθέα.

Κινηματογραφικά και σκηνοθετικά η ταινία είναι σχεδόν τέλεια. Ο συνεχής βόμβος του Φάρου που κάνει την ατμόσφαιρα σε όλη την ταινία αφόρητα αποπνικτική, το ασπρόμαυρο φιλμ, τα establishing καρέ, όπως τα λένε, που συστήνουν στον θεατή τον χώρο και την κλίμακα, το τρομερό μοντάζ όπως και κάθε άλλη σκηνοθετική επιλογή του Eggers όλες συνεισφέρουν σε ένα καταπληκτικά συνεκτικό αισθητικό και ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Στο τέλος νιώθεις ότι έχεις συμμετάσχει άθελα σου σε κάτι που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι εύκολη ταινία για να την ακολουθήσεις, γιατί δε δουλεύει με συνεχή παρουσίαση πλοκής, όπως οι σύγχρονες ταινίες, αλλά μιλάει με συσχετισμούς και μέσω του μοντάζ της. Αν σας αρέσουν οι πιο πειραματικές ταινίες και δη οι ταινίες τρόμου, τότε τσεκάρετε τα φιλμ του Eggers, και κυρίως τo συγκεκριμένo.

The post The Lighthouse – Το πυρετικό όνειρο του Eggers – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Μετά από μια καταπληκτική χρονιά για το σινεμά, η οποία άγγιξε τη μαγεία του 1999, οι επόμενοι μήνες του 2020 έχουν να μας δώσουν αρκετές κινηματογραφικές εμπειρίες. Αν και οι ταινίες που περιμένω προσωπικά έχουν συγκεντρωθεί την περίοδο του καλοκαιριού, ξεχώρισα πέντε ταινίες που μου κίνησαν το ενδιαφέρον μέχρι τότε. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση βέβαια είναι πως οι περισσότερες αξιόλογες είναι ταινίες τρόμου και θρίλερ.

The Invisible Man

(28 Φεβρουαρίου)

To Invisible Man είναι η ταινία που κυριαρχεί στον κινηματογραφικό διάλογο αυτή τη στιγμή. Κυκλοφόρησε την Παρασκευή και οι κριτικές της είναι ήδη διθυραμβικές. Πρόκειται για ταινία τρόμου επιστημονικής φαντασίας βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Όρσον Γουέλς, το οποίο ακολουθεί τη ζωή μιας γυναίκας που νομίζει πως καταδιώκεται από τον καταχρηστικό και βίαιο φίλο της. Μόνο που εκείνος είναι νεκρός. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Leigh Whannell των Saw (2004), του Dead Silence (2007), και των τριών Insidious. Πρωταγωνίστρια είναι η Elisabeth Moss, την οποία μάθαμε από τον ρόλο της ως Peggy Olson στο Mad Men (2007-2015), αλλά και πιο πρόσφατα μέσα από τη δραματική σειρά The Handmaid’s Tale, η οποία της κέρδισε και βραβείο Emmy.

A Quiet Place Part ΙΙ

(20 Μαρτίου)

Το μεγάλο sequel του πετυχημένου σκηνοθετικού ντεμπούτου (2018) του αγαπημένου John Krasinski. Με πρωταγωνίστρια και πάλι την καταπληκτική Emily Blunt, πρόκειται για μια ταινία τρόμου όπου περιστρέφεται γύρω από μια οικογένεια που προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο στον οποίο ζουν τυφλά εξωγήινα πλάσματα με απίστευτα δυνατή ακοή. Η πρώτη ταινία άρεσε όσο λίγες στο είδος της και απέσπασε τρομερές κριτικές και πολλές υποψηφιότητες για βραβεία, από Χρυσές Σφαίρες και BAFTA μέχρι Βραβείο Σωματείου Σεναριογράφων Αμερικής (WGA) και Όσκαρ.

No Time to Die

(2 Απριλίου)

Δεν νομίζω να χρειάζεται να γράψω πολλά εδώ. Η καινούρια James Bond ταινία και (αν αληθεύει αυτή τη φορά) η τελευταία στην οποία θα ενσαρκώνει τον μυστικό πράκτορα ο Daniel Craig. Mε σκηνοθέτη τον Cary Joji Fukunaga, ο οποίος θα μείνει στην ιστορία ως ο σκηνοθέτης που μας έδωσε μια από τις καλύτερες αστυνομικές σειρές στην ιστορία, την θρυλική πρώτη σεζόν του True Detective, αλλά και για το Beasts of No Nation (2015). Το καστ είναι τρομακτικά δυνατό και απαρτίζεται από τους Rami Malek, Ralph Fiennes, Naomie Harris, Léa Seydoux, Cristoph Waltz, Ben Whishaw, Rory Kinnear.

The Lovebirds

(3 Απριλίου)

Αν και συνήθως δεν μου κάνουν πολύ κλικ οι κωμωδίες γενικά, αυτές του Kumail Nanjiani είναι μεγάλη μου αδυναμία. Μετά το καταπληκτικό του The Big Sick (2017), πρωταγωνιστεί στο The Lovebirds μαζί με την ταλαντούχα Issa Rae του Insecure. Το Lovebirds ακολουθεί ένα ζευγάρι το οποίο μπλέκεται σε ένα αστυνομικό μυστήριο. Η χημεία των δύο ηθοποιών «φώτιζε» το trailer και με έκανε να την συμπεριλάβω στις ταινίες που περιμένω μέσα στο 2020 μέχρι τον «χαμό» του καλοκαιριού.

Antlers

(17 Απριλίου)

Άλλη μία ταινία τρόμου που μου έκανε εντύπωση. Το Antlers είναι βασισμένο στο διήγημα του Nick Antosca “The Quiet Boy”. Δεν ξέρουμε πολλά για την ταινία, αλλά από το επίσημο trailer που είδα ξεχώρισα την βαριά ατμόσφαιρα και το μυστήριο του. Στο Antlers, μια δασκάλα (Keri Russell) σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του Oregon και ο αδερφός της (Jesse Plemons), ο σερίφης της πόλης, ανακαλύπτουν πως ένας νεαρός μαθητής (Jeremy T. Thomas) κρύβει ένα επικίνδυνο μυστικό με τρομακτικές επιπτώσεις. Ο τίτλος μαρτυράει πολλά για την ταινία έχω την εντύπωση. Αν είστε φαν των ταινιών ή των βιντεοπαιχνιδιών τρόμου (Until Dawn *wink wink*), ίσως το καταλάβετε…

The post Προσεχώς: 5 ταινίες που θα δούμε μέχρι το καλοκαίρι – Άρθρο του Κωνστατίνου Σαλάβατη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Μέσα στην φρενίτιδα των blockbusters και των εμπορικών φιλμ, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχει και το πιο ήσυχο και ενδοσκοπικό σινεμά που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τις μεγάλες παραγωγές. Τουλάχιστον όχι σε συναισθηματικό βάρος, δυνατές ερμηνείες, ανάπτυξη χαρακτήρων και ατμόσφαιρα. Το Paterson (2016) είναι ίσως από τις πιο μη Χολυγουντιανές ταινίες που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια. Σκηνοθέτης της είναι ο Jim Jarmusch, γνωστός στην κινηματογραφική πιάτσα για τις αλλόκοτες ταινίες του, με το cool παρουσιαστικό και τα άσπρα μαλλιά που παραπέμπουν σε άλλη εμβληματική φιγούρα με περίεργες ταινίες, τον αγαπημένο μου David Lynch.

Πρωταγωνιστούν ο καταπληκτικός Adam Driver καθώς και η Golshifteh Farahani, μια άσημη Ιρανή ηθοποιός που στάθηκε απρόσμενα καλά στην ερμηνεία της. Στην ταινία ο Driver είναι ένας οδηγό λεωφορείου ονόματι Paterson στην πόλη Paterson του New Jersey, ο οποίος όμως γράφει και ποιήματα! Η Farahani είναι η γυναίκα του Paterson, η Laura, η οποία έχει τον ρόλο της νοικοκυράς, ή μάλλον μιας πιο new age νοικοκυράς που αψηφά το στερεότυπο. Ο Paterson είναι ένας άνθρωπος της ρουτίνας αλλά για αυτόν η ρουτίνα δεν είναι βάρος ή αδιέξοδο. Η ρουτίνα του είναι η έμπνευση του. Η καθημερινή του ζωή από το ξύπνημα δίπλα στην γυναίκα του, το πρωινό του, το περπάτημα από το σπίτι του μέχρι τη δουλειά και πίσω, η βόλτα που θα βγάλει τον σκύλο του κάθε απόγευμα και η μπύρα που θα πιει στην μικρή παμπ της περιοχής του είναι όλα μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης. Και αυτό γιατί για τον Paterson η ομορφιά της ζωής βρίσκεται σ’ αυτές τις λεπτές αποχρώσεις που διαφοροποιούν τη ρουτίνα του κάθε μέρα.

Γράφει τα ποιήματα του σε ένα μικρό τετράδιο, το οποίο αρνείται να φωτοτυπήσει και να δώσει για έκδοση παρ’ όλες τις εκκλήσεις της γυναίκας του. Όπως έγραψα και πιο πριν, το Paterson είναι η πιο μη Χολυγουντιανή ταινία που έχω δει τα τελευταία χρόνια μιας και η δομή της είναι ξεκάθαρα αντίθετη των υπολοίπων. Το βασικό στοιχείο που κυλάει τους τροχούς της πλοκής είναι συνήθως η δράση. Και όμως δεν καταλαβαίνεις καμία δράση σε αυτή την ταινία. Η πλοκή της είναι ένα σταματημένο ρολόι. Ακολουθείς τον Paterson στην καθημερινή του ρουτίνα επί μία ολόκληρη βδομάδα. Από τη στιγμή που ξυπνάει μέχρι τη στιγμή που ξαναπέφτει για ύπνο το βράδυ. Αυτό που αλλάζει κάθε μέρα είναι οι μικρές εμπειρίες που αποκτά μέσα από τη συναναστροφή του με τους υπολοίπους στους δρόμους της επαρχιακής αυτής πόλης του New Jersey, οι εμπειρίες που τον εμπνέουν ως ποιητή.

Πριν το Paterson δεν είχα δει άλλη ταινία του Jarmusch, αλλά αν κάποιος με ρωτούσε τι ακριβώς ξεχώρισα στο στυλ του είναι το λεπτολόγο χτίσιμο ατμόσφαιρας του, ο βαρύς και στοχαστικός του τόνος, η νωχελική αλλά καθόλου βαρετή εξέλιξη της αντισυμβατικής του πλοκής, και η άκρατη αισιοδοξία του. Η στωική ζωή του Paterson, ενός υπαλληλάκου που τα βγάζει πέρα με το ζόρι δε θα πρεπε νομοτελειακά να «φωνάζει» αισιοδοξία. Και όμως ο Jarmusch κατάφερε να σε κάνει να ζηλεύεις τη ρουτίνα του Paterson, την υγιέστατη σχέση με την εξίσου δημιουργική γυναίκα του Laura, την ανάγκη του για έκφραση, το ενδιαφέρον του για τους συνανθρώπους του. Μου δίνει την αίσθηση πως η μόνη οδηγία που έδωσε στον Driver ήταν η εξής: «Προσπάθησε σε κάθε σκηνή που θα σου ετοιμάσω να συνδέσεις την τέχνη της ποίησης με τη ζωή και τη φύση. Μείνε ακίνητος και άσε όλες σου τις αισθήσεις να σε γεμίσουν ερεθίσματα».

Όπως κάθε ποιητής, ο Paterson είναι πάντοτε παρατηρητής. Ποίηση είναι η επιλογή των σπίρτων στο σπίτι του, ποίηση είναι οι συνομιλίες που ακούει στο λεωφορείο και στο μπαράκι, ο ζεν περίπατος του μέχρι τη δουλειά και πίσω, η προβολή μιας ταινίας δίπλα στη γυναίκα του που τον βγάζει έξω επειδή έβγαλε κάποια χρήματα από τα cupcakes της που πούλησε πριν στην αγορά και θέλει να μοιραστεί τη χαρά της μαζί του. Η ζωή του δεν είναι τέλεια, αλλά δεν έχει καμία απολύτως σημασία.

Κοντά στο τέλος της ταινίας ο Paterson θα υποστεί ένα μεγάλο πλήγμα στην ανάγκη του για έκφραση. Σε εκείνο το σημείο είναι που βλέπω την ατόφια αισιοδοξία που διακατέχει το έργο. Το πρόβλημα του το λύνει μια μυστηριώδης φιγούρα, ένας Ιάπωνας που βρέθηκε στο Paterson, επειδή ήθελε να δει από κοντά το μέρος που ενέπνευσε τον William Carlos Williams, τον πασίγνωστο Αμερικανό ποιητή, να γράψει το ποίημα του με τίτλο Paterson. O Ιάπωνας (Masatoshi Nagase) σπάει στον Driver το φράγμα που έχτισε μέσα του, το φράγμα που τον περιόριζε και τον έτρωγε. Φεύγοντας του δίνει ένα τετράδιο ως δώρο για τον όμορφο τους διάλογο και σε μας ένα από τα πιο αληθινά αποφθέγματα που έχουμε ακούσει ποτέ: «Το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κάνεις ντουζ με αδιάβροχο».

Με πειράζει που αυτού του είδους οι ταινίες μένουν άγνωστες στο ευρύ κοινό. Όπως συνηθίζω να λέω, τα blockbusters είναι ένα one-night stand, ψυχαγωγία χωρίς συναισθηματικό δέσιμο, χωρίς ρίσκο. Τέτοιες ταινίες όμως είναι ένα ραντεβού με το κορίτσι/αγόρι των ονείρων σου, ένα ραντεβού γεμάτο ενδιαφέρον, ερωτισμό, συναισθηματικό βάρος. Σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός.

The post Paterson: Ο κινηματογράφος των λεπτών αποχρώσεων – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Το πιο βασικό ίσως χαρακτηριστικό του μεταμοντέρνου ρεύματος στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο είναι η αναθεώρηση των κλασικών κειμένων, των συμβατικών αφηγηματικών τεχνικών, ακόμα και της ίδιας της πραγματικότητας. Συνήθως ένα μεταμοντέρνο εγχείρημα συμπεριλαμβάνει αλλαγή προοπτικής, ύφους και πρόθεσης, υπονομεύοντας την ιδέα της πρωτοτυπίας και της μοναδικότητας. Σπάνια ακολουθεί γραμμική αφήγηση, αλλάζει απότομα τις ιεραρχίες φέρνοντας στο προσκήνιο τους περιθωριοποιημένους και πολλές φορές «σπάει τον τέταρτο τοίχο» υπενθυμίζοντας στον αναγνώστη-θεατή πως έχει αναστείλει την δυσπιστία του και πως αυτό που ζει είναι απλά ένα έργο, ένα πολιτισμικό προϊόν. Το Once Upon a Time in Hollywood είναι το πλέον μεταμοντέρνο πνευματικό παιδί του Quentin Tarantino, ο οποίος αφήνει πίσω το modus operandi των τελευταίων ταινιών του (Άδωξοι Μπάσταρδοι, Django: ο Τιμωρός και Οι Μισητοί Οκτώ) και γυρνάει πίσω σ ‘αυτό που τον έκανε έναν από τους σημαντικούς σκηνοθέτες στην ιστορία κερδίζοντας του τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1994, το αμίμητο χρονικoπολιτισμικό μωσαϊκό του Pulp Fiction. Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή.

Σκηνικό:

Η πρώτη ώρα της ταινίας δεν είχε μεγάλες εκπλήξεις ξεκάθαρα γιατί χρησιμοποιήθηκε από τον Ταραντίνο για να καθορίσει τον χωροχρόνο της ιστορίας. Το Once Upon a Time in Hollywood ήταν οπτικά ένα αριστούργημα της 7^ης τέχνης, δημιουργώντας ένα απίστευτο ομοίωμα της χρυσής εποχής του Λος Άντζελες στα τέλη της δεκαετίας του ’60 που, αν δεν είχες μπει πριν από 45 λεπτά στην αίθουσα με μία Pepsi και νάτσος στο χέρι, θα νόμιζες πως είσαι ένα κομμάτι του.

Η προσοχή στην λεπτομέρεια των κοστουμιών, η μοναδική δουλειά των σκηνογράφων της παραγωγής, η ασυναγώνιστη χρήση του soundtrack (ναι, ο Ταραντίνο αφήνει πίσω το πρωτότυπο soundtrack που επέλεξε στους Μισητούς Οκτώ και κατακλύζει την ταινία με ψαγμένες μουσικές επιλογές της δεκαετίας του 60) και ο φακός του ανορθόδοξου σκηνοθέτη, ο οποίος σε πολλά πλάνα δίνει έμφαση σε πολιτισμικά σύμβολα που έμειναν γνωστά σε εκείνη την εποχή, όπως η Cadillac του Ρικ Ντάλτον και οι εμβληματικές τοποθεσίες του Λος Άντζελες που έγιναν καλτ με την πάροδο του χρόνου (Musso & Frank, Casa Vega, El Coyote, κλπ.), δημιούργησαν ένα αισθητικό αποτέλεσμα που θα το ζήλευε κάθε σκηνοθέτης και θα θαύμαζε κάθε θεατής. Το να «γράφεις» μια εποχή διαφορετική από τη δική σου είναι ένα βουνό, το να της δίνεις τη ζωή που έδωσε ο Ταραντίνο στο πλασματικό του Χόλυγουντ όμως είναι το Έβερεστ. Τόσα χρόνια που βλέπω ταινίες και σειρές έχω δει τέτοιο άρτιο αισθητικό αποτέλεσμα που με άφησε άναυδο μόνο δύο φορές. Στην πρώτη σεζόν του Stranger Things και στην 9^η ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη.

Πλοκή:

H πλοκή της ταινίας εξελίσσεται, όπως ακριβώς και στο Pulp Fiction, σαν ιστός αράχνης. Κάθε κομμάτι του ιστού είναι και ένας από τους χαρακτήρες. Ο σταρ του Χόλυγουντ Ρικ Ντάλτον (Leonardo DiCaprio), πρωταγωνιστής σε ταινίες δράσης και γουέστερν, ο προσωπικός του κασκαντέρ Κλιφ Μπουθ, τον οποίο υποδύεται ο Brad Pitt (αυτοί οι δύο είναι οι καλλιτεχνικές πινελιές του Ταραντίνο μιας και είναι φανταστικοί χαρακτήρες) και η Σάρον Τέϊτ (Margot Robbie) είναι οι τρεις βασικοί χαρακτήρες. Το κοινό που έχουν και οι τρεις είναι πως οι ιστορίες τους συναντιόνται στο κέντρο του ιστού, ο οποίος είναι ο λόγος που ο Ταραντίνο χρησιμοποίησε το Χόλυγουντ στα τέλη της δεκαετίας του 60 ως βάση της ιστορίας του και δεν είναι άλλος από τη δράση της «οικογένειας Manson». Η δολοφονία της Σάρον Τέϊτ από την παρανοϊκή ριζοσπαστική αίρεση του Charles Manson επηρέασε την κοινή συνείδηση της εποχής το ίδιο έντονα με τη δίκη του O.J. Simpson τη δεκαετία του 1990.

Στην ταινία ακολουθούμε τον Ρικ στην καθημερινή του ζωή ως σταρ του σινεμά και της τηλεόρασης, τον Κλιφ ως το παιδί για όλες τις δουλειές του Ρικ και την ανέμελη ζωή της Σάρον με τον άντρα της, τον γνωστό σκηνοθέτη Ρόμαν Πολάνσκι. Πιστός στην αγάπη του για δημιουργία κουλ χαρακτήρων, ο Ταραντίνο, σε ακόμα μία μεταμοντέρνα παράδοση, «φτιάχνει» τον Ρικ Ντάλτον και τον Κλιφ Μπουθ ανακυκλώνοντας παλιό περιεχόμενο, ως κλισέ αναπαραστάσεις Χολυγουντιανών ηθοποιών δράσης.  Μπλέκοντας τις ζωές των τριών βασικών χαρακτήρων του περίτεχνα και ξέροντας πως όλος ο πλανήτης πλέον γνωρίζει ή έστω έχει ακούσει την ιστορία της Σάρον Τέϊτ, ξεκινάει ένα κρεσέντο ανυπομονησίας και σασπένς, παίζοντας με τον θεατή, βάζοντας τον στο τριπάκι να περιμένει τον βίαιο θάνατο της Σάρον, ακόμα περισσότερο δε αφού στην ταινία ακολουθούμε την Σάρον σαν παπαράτσι, συνήθως με πλάνα από μακριά που δίνουν απόσταση στον χαρακτήρα, σαν να μας υποδεικνύει ο φακός πως η Σάρον είναι … αναλώσιμη. Όπως όμως έγραψα και πιο πάνω, το μεταμοντέρνο στυλ του Κουέντιν έχει την αναθεώρηση των μύθων και της πραγματικότητας ως απαράβατο κανόνα δημιουργίας. Ο Ταραντίνο πήρε την ιστορία της Σάρον και την ξαναέγραψε, δίνοντας της νέες συγκινήσεις και αλλάζοντας τις συμβολικές ιεραρχίες.

Η «σύγχυση» της πραγματικότητας με την πλασματική αναθεώρηση της ταινίας αντικατοπτρίζεται στον τίτλο, ο οποίος παραπέμπει στην ταινία Once Upon a Time in America του σπουδαίου σκηνοθέτη γουέστερν Sergio Leone, αλλά και θεματικά στην επιλογή του γουέστερν χαρακτήρα του ηθοποιού-Ρικ. Από τη μία είναι αυτός που πρωταγωνιστεί σε τέτοιου είδους ταινίες και από την άλλη είναι η αίρεση του Manson που ζει εν είδη γουέστερν, «εκτός νόμου», σε ένα ράντσο έξω από το Λος Άντζελες.

Ερμηνείες:

Τι να πει κανείς για τους τρεις βασικούς χαρακτήρες; Είναι όλοι τους υπέροχοι και κατάφεραν να φέρουν καινούρια ζωντάνια στους ρόλους τους, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Ο DiCaprio, με τρομερή εμπειρία και πολλούς άριστους ρόλους στο ενεργητικό του, ξεδιπλώνει πολύ εύκολα τη γκάμα των ικανοτήτων του και αποδεικνύει γιατί θεωρείται ο πιο δυναμικός ηθοποιός της γενιάς του. Οι δραματικές του σκηνές είναι το ίδιο πειστικές με τις κωμικές του και η ταπεινή μου γνώμη είναι πως αυτός, ο Cristoph Waltz και ο Brad Pitt είναι οι κατεξοχήν Ταραντινικοί χαρακτήρες, αφού μπορούν με την ερμηνεία τους να καλύψουν την μέση κατάσταση ανάμεσα στο απόλυτο δράμα και την over-the-top κωμωδία. Δεν νοείται ταινία του Ταραντίνο άλλωστε χωρίς χιουμοριστικές σκηνές εν μέσω τραγωδίας.

Μεγάλη εντύπωση μου έκανε ο Brad Pitt, ο χαρακτήρας του οποίου ήταν πολύ καλογραμμένος και τον βοήθησε να αναδείξει την εμπειρία καθώς και την ήρεμη γοητεία του. Επίσης καταπληκτική ήταν η Margot Robbie, η οποία αν και δεν είχε πολύ χρόνο στο φακό για τον λόγο που ανέφερα πιο πριν, κατάφερε να αποδώσει τέλεια τον αντιπερισπασμό της ανέμελης ζωής της Σάρον Τέϊτ. Δεν χρειάζεται να γράψω πολλά. Και οι τρεις βασικοί ηθοποιοί έχουν περάσει τις εξετάσεις τους. Ο Leo είναι ο μεγαλύτερος ηθοποιός της γενιάς του, o Brad έχει αφήσει παρακαταθήκη μετά από αυτή και τις ερμηνείες του στον 12^ο Πίθηκο, το Moneyball, το Fight Club, το Se7en και τους Άδωξους Μπάσταρδους και η Margot Robbie που πέταξε από πάνω της την ρετσινιά της ξανθιάς bimbo με την οποία την αντιμετώπιζε στερεοτυπικά το Χόλυγουντ μετά τον Λύκο της Γουόλ Στριτ με το I, Tonya, αποδεικνύοντας το τεράστιο ταλέντο της. Ξεχωρίζω την σκηνή του DiCaprio μέσα στο καμαρίνι του μετά από ένα αποτυχημένο γύρισμα και αυτή του Cliff στο σπίτι του Rick κοντά στο τέλος (η οποία ήταν Ταραντίνο από την κορφή ως τα νύχια) ως τις καλύτερες της ταινίας.

Το πανέμορφο αφηγηματικό μωσαϊκό που έφτιαξε ο Ταραντίνο θα σας κάνει να θέλετε να δείτε την ταινία ξανά και ξανά. Στο Once Upon a Time in Hollywood ο γνωστός σκηνοθέτης φαίνεται απελευθερωμένος από την ανάγκη του για συνεχείς αναφορές σε προϊόντα λαϊκής κουλτούρας που μονοπωλούσαν τις παλιές του ταινίες και γι’ αυτό το λόγο πιστεύω πως μέσα από την 9^η του ταινία ξεχωρίζει το τρομερό ταλέντο που έχει στη γραφή πέρα από το σκηνοθετικό του χάρισμα. Έχει πει πως σκοπεύει να αφήσει κάτω την κάμερα μετά την 10^η ταινία του. Τόνισε όμως πως θέλει να συνεχίσει να γράφει και αυτό με κάνει απίστευτα αισιόδοξο για το μέλλον ενός σινεμά χωρίς την αντισυμβατική του παρουσία.

The post Once Upon a Time in Hollywood: Ξαναγράφοντας μια άλλη εποχή – του Κων/νου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.