Αυτός ο τρόπος σκέψης έχει ονομαστεί εναλλακτικά και διχοτομημένη ή πολωτική σκέψη ή σκέψη όλα ή τίποτα, ακριβώς για να τονίσει την μεγάλη απόκλιση και την αντίφαση που παρατηρείται ανάμεσα στις σκέψεις.

Η πολωτική σκέψη/σκέψη άσπρο μαύρο αποτελεί μια περίπτωση γνωστικής στρέβλωσης, καθώς ερμηνεύει οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας μέσα από το πρίσμα των δυο άκρων αγνοώντας τις ενδιάμεσες εναλλακτικές. Αποτελεί μάλιστα έναν άκαμπτο τρόπο σκέψης που μας στερεί την σφαιρική οπτική των πραγμάτων και την κατανόηση της περιπλοκότητας και της πολυπλοκότητας της εμπειρίας μας!

Για την τάση να διχοτομούμε τον κόσμο σε άσπρο και μαύρο έχουν μιλήσει πολλοί θεωρητικοί στον χώρο της ψυχολογίας. Ο Freud θεωρούσε ότι η τάση μας να διαχωρίζουμε τον κόσμο σε άσπρο μαύρο είναι ένας τρόπος που χρησιμοποιούμε για να διαχειριστούμε το άγχος μας, αφού τοποθετούμε τα πάντα σε δυο κατηγορίες, χωρίς να χρειάζεται να σκεφτούμε παραπάνω για την περιπλοκότητα όσων συμβαίνουν γύρω μας. Και μάλιστα συνήθως, τοποθετούμε τους άλλους στην πλευρά του κακού, ώστε να αποενοχοποιούμαστε για τα δικά μας λάθη.

Τραυματικά γεγονότα έχει βρεθεί να συνδέονται με την τάση να διατηρούμε έντονα την πολωτική σκέψη ως έναν τρόπο να ερμηνεύουμε όσα μας συμβαίνουν στην ενήλικη ζωή. Μάλιστα σε συνθήκες που μας προκαλούν έντονο άγχος είναι πιθανό να επιστρατεύουμε την πολωτική σκέψη για να αξιολογήσουμε τα πρόσωπα και τις καταστάσεις γύρω μας.

Η διατήρηση της πολωτικής σκέψης, όμως, στην ενήλικη ζωή φαίνεται να επηρεάζει αρκετούς τομείς της ζωής μας. Η πολωτική σκέψη μας οδηγεί να υιοθετούμε μια πιο άκαμπτη στάση στην αλληλεπίδραση μας με άλλους συνανθρώπους μας. Όταν αποδίδουμε, λοιπόν, απόλυτους αρνητικούς χαρακτηρισμούς σε άλλους ανθρώπους, αποθαρρυνόμαστε από να τους γνωρίσουμε καλύτερα και να διαπιστώσουμε εάν όντως ισχύει η γνώμη μας για αυτούς. Στις διαπροσωπικές μας σχέσεις η σκέψη ότι έχουμε πάντα δίκιο και οι άλλοι άδικο οδηγεί δυνητικά σε περισσότερες συγκρούσεις και μειωμένη ικανοποίηση από τις σχέσεις μας, ακόμη και στον χωρισμό με τον ερωτικό μας σύντροφο.

Όσον αφορά την επαγγελματική μας ζωή, η πολωτική σκέψη μπορεί να δυσχεραίνει τις σχέσεις μας με τους άλλους συναδέλφους, αλλά και την επαγγελματική μας ανέλιξη, καθώς είναι πιθανό να δημιουργούμε μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τις επιδόσεις μας (π.χ. είμαι ο καλύτερος στην δουλειά) οι οποίες μπορεί σύντομα να διαψευστούν και να μας οδηγήσουν στο αντίθετο άκρο (π.χ. δεν μπορώ να καταφέρω τίποτα στην δουλειά μου). Οι πολωτικές σκέψεις μπορούν να μας οδηγήσουν ευκολότερα στην παραίτηση ή στην απόλυση συνεργατών μας.

Λαμβάνοντας υπόψη τις αρνητικές επιδράσεις της πολωτικής σκέψης στην ζωή μας, είναι σημαντικό να αρχίσουμε να παρατηρούμε τις σκέψεις και τις φράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά και αποτελούν ενδείξεις πολωτικού τρόπου σκέψης. Αναγνωρίζοντας τις πολωτικές σκέψεις, αρχίζουμε να αναζητούμε εναλλακτικές ερμηνείες και χαρακτηρισμούς για να αξιολογήσουμε τις καταστάσεις και τα πρόσωπα στον κοινωνικό μας περίγυρο. Απώτερος στόχος μας είναι να διευρύνουμε την χρωματική παλέτα των χαρακτηρισμών που δίνουμε στους ανθρώπους γύρω μας και σε όσα μας συμβαίνουν καθημερινά!

Φουρκιώτη Κατερίνα – Ψυχολόγος ΑΠΘ

Msc στην Κλινική Ψυχολογία

 Cofounder & Writer at Psyminders

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Σκέψεις άσπρο μαύρο: μήπως ήρθε η στιγμή να διευρύνουμε την χρωματική παλέτα των εμπειριών μας; – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.

Άλλοτε, η εκκίνηση του θυμού έχει ως αφετηρία τις σκέψεις, τις αναμνήσεις και τους αναστοχασμούς που μας χτυπούν την πόρτα σε στιγμές που αισθανόμαστε ευάλωτοι και ευέξαπτοι. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές ο θυμός έρχεται στην ζωή μας για να κορυφώσει μια κατάσταση. Έρχεται για να προστεθεί σαν κερασάκι στην τούρτα μας!

Από τον φόβο μας μήπως χάσουμε τον έλεγχο του θυμού μας συχνά τον κρατούμε δέσμιο. Στην πραγματικότητα, όμως, γινόμαστε εμείς δέσμιοι του, καθώς καταπιέζοντας τον παρατείνουμε την ένταση που αισθανόμαστε. Στρέφουμε το κάνιστρο του θυμού προς την πλευρά μας από τον φόβο μας να τον εκφράσουμε στους άλλους. Τότε συνήθως τα πράγματα χειροτερεύουν τόσο για την ψυχική όσο και για την σωματική μας υγεία. Γιατί τελικά καταπνίγοντας τον θυμό μας διατηρούμε την ψευδαίσθηση του ελέγχου του. Εξάλλου, ο θυμός είναι σαν το ελατήριο, όσο προσπαθείς να τον καταπνίξεις τόσο ξεπηδά μανιωδώς!

Από την καταστολή του θυμού, αργά ή γρήγορα, οδηγούμαστε στην εκτόνωσή του. Από την άμυνα οδηγούμαστε στην επίθεση και, συχνά, η αφορμή για την έκφραση του θυμού μας δίνεται από τον άμαχο πληθυσμό. Εκτονώνουμε τον θυμό μας σε ανθρώπους που αισθανόμαστε ασφαλείς να εκφράσουμε ανεπιθύμητες πλευρές του εαυτού μας και που τρέφουμε την προσδοκία ότι θα παραμείνουν δίπλα μας, όπως και εάν τους συμπεριφερθούμε! Η εκτόνωση του θυμού, εάν και μας προσφέρει μια ανακούφιση παροδικά, αναπόφευκτα μας οδηγεί στο κατώφλι των ενοχών και της ντροπής. Πολύ συχνά μετανιώνουμε για τον τρόπο που μιλήσαμε ή συμπεριφερθήκαμε. Ματαιωνόμαστε και θυμώνουμε αυτή την φορά με τον εαυτό μας.

Βρισκόμαστε λοιπόν, μπροστά σε έναν φαύλο κύκλο, όπου κάθε αρχή και τέλος συνοδεύεται από θυμό και το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι πως μπορούμε να απεμπλακούμε από αυτόν.

Την επόμενη φορά που θα αισθανθούμε θυμό, ας επιλέξουμε να μην ταυτιστούμε μαζί του, αλλά να κρατήσουμε μια απόσταση και να τον παρατηρήσουμε εξονυχιστικά. Παρατηρώντας τον, αναγνωρίζουμε πως είναι ένα συναίσθημα που προκύπτει ξαφνικά και έχει την δυναμική να μας μεταμορφώσει σε μια ανεπιθύμητη εκδοχή του εαυτού μας. Διατρέχει όλο μας το σώμα και σύντομα κάνει ταχύτερη και πιο κοφτή την αναπνοή μας, κάνει την καρδιά μας να χοροπηδάει ασταμάτητα, μας προκαλεί εφίδρωση, βάζει φραγμούς στην γλώσσα και ένα κόμπο στο λαιμό και στο στομάχι ή άλλες φορές μας θολώνει το μυαλό.

Αντί να παρασυρθούμε σε μια σειρά από αλυσιδωτές αντιδράσεις, παίρνουμε μερικές βαθιές ανάσες. Εστιάζουμε στα σημεία του σώματος μας που βρίσκονται σε ένταση και προσπαθούμε μέσα από βαθιές αναπνοές να χαλαρώσουμε την ένταση.

Μέσα από μια πιο χαλαρή θέση, καταφέρνουμε να πάρουμε τα ηνία του θυμού μας και αναζητούμε τα αίτια πρόκλησής του. Επικεντρωνόμαστε στην πηγή του θυμού μας. Είναι πιθανόν να προκύπτει από κάποια αδικία, εκμετάλλευση, απόρριψη ή αδιαφορία σε βάρος μας. Μπορεί να είναι απότοκο της προσωπικής μας ματαίωσης ή της απώλειας. Πολύ περισσότερο ο θυμός μπορεί να αποτελέσει την άμυνά μας απέναντι στον πόνο!

Κατανοώντας την πραγματική αιτία του θυμού, αναρωτιόμαστε εάν πράγματι αξίζει τον κόπο να θυμώσουμε και να συγκρουστούμε για αυτό που συνέβη. Αναζητούμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση. Εξετάζουμε τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες μας και αμφισβητούμε όσες από αυτές είναι παράλογες ή υπερβολικές.

Εάν συνεχίζουμε να αισθανόμαστε θυμό, στρεφόμαστε στις διαθέσιμες επιλογές για τη διαχείριση της κατάστασης. Επιλέγουμε το μονοπάτι που θα μας οδηγήσει μακροπρόθεσμα στα πιο ωφέλιμα αποτελέσματα. Χρησιμοποιούμε την δύναμη του θυμού συνειδητά ως όπλο για την θετική αλλαγή!

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Ο θυμός είναι συχνά η άμυνά μας απέναντι στον πόνο – Της Κατερίνας Φουρκιώτη appeared first on Eptanews.gr.

Εν έτει 2021, 33.000 ανήλικα κορίτσια εξαναγκάζονται σε γάμο. Μια στις τρεις γυναίκες είναι επιζήσασα έμφυλης βίας!100.320.000 κορίτσια δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση μέχρι σήμερα. Λίγοτερο από το 25% των βουλευτών στο Κοινοβούλιο είναι γυναίκες, ενώ μόνο το 7% των παγκόσμιων ηγετών είναι γυναίκες!

Το φύλο μοιάζει, λοιπόν, σαν ένα καλοστημένο σενάριο! Η γυναίκα παρουσιάζεται ως μητέρα, σύζυγος, φροντίστρια και νοικοκυρά, άλλοτε ως δοτική, ευαίσθητη και παθητική και άλλοτε ως γκρινιάρα, αχάριστη, αδίστακτη και άσπλαχνη. Μια γυναίκα που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του ανδρικού κοινού φέρει συχνά την ταμπέλα του ανδρόγυνου, της λεσβίας, της γεροντοκόρης, ίσως και της τρελής! Μάλιστα, ο ιδεατός γυναικείος ρόλος συμβαδίζει με την τέλεια ισορροπία τόσο στην εμφάνιση όσο και στην προσωπικότητα έχοντας ως κεντρικό πυρήνα σύγκρισης το ανδρικό κοινό. Μια γυναίκα εξάλλου δικαιούται να φέρει λόγο, αρκεί να τον εκφέρει όποτε βολεύει τον άνδρα που έχει απέναντι της!

Δυστυχώς, μέχρι σήμερα τα στερεότυπα για το γυναικείο φύλο συντηρούνται και συσκοτίζουν το οπτικό πεδίο των επιλογών που έχουν στην διάθεση τους οι γυναίκες. Η κοινωνική επίκριση για την εικόνα σώματος,την σεξουαλικότητα και την μητρότητα επιβεβαιώνει την ιδέα ότι η κοινωνία δικαίουται να έχει λόγο για την ζωή της. Όμως εάν το καλοσκεφτούμε, η βάση του προβλήματος έγκειται στην αναντίρρητη αποδοχή αυτής της ιδέας από εμάς.

Το φύλο μοιάζει λοιπόν σαν ένα καλοστημένο σενάριο. Αναρωτηθείτε, όμως, για την δική σας ζωή ποιος επιλέγετε να είναι ο σεναριογράφος;

Την φετινή χρονιά οι γυναίκες ανέλαβαν να αλλάξουν το σενάριο και όχι μόνο για την δική τους ζωή! Επέλεξαν να προκαλέσουν το στερεότυπο της παθητικής γυναίκας, του θύματος, και είχαν την τόλμη να μοιραστούν τα τραύματα τους με όλο τον κόσμο με την ελπίδα να μην βιώσει καμιά γυναίκα αυτές τις αποτρόπαιες πράξεις ξανά, αλλά και με την προσμονή να φέρουν στο εδώλιο τους θύτες και να τους αποκαθηλώσουν από το βάθρο της παντοδυναμίας τους.

Πόση ευγνωμοσύνη και θαυμασμό αισθανόμαστε για όλες αυτές τις γυναίκες που δεν φοβήθηκαν τις ταμπέλες και τον στιγματισμό; Πόση ελπίδα και κουράγιο μας έδωσαν, καθώς αποτέλεσαν το φωτεινό παράδειγμα ότι οι ταμπέλες αποτινάσσονται, όταν εμείς οι ίδιες τις αποτινάσσουμε πρώτα από πάνω μας!

Γιατί τώρα… αναρωτήθηκαν πολλοί. Ίσως γιατί τώρα σταματήσαμε να εκλογικεύουμε το απαράδεκτο. Ίσως γιατί τώρα πια αγανακτήσαμε με τις μάσκες και επιλέξαμε να αποκαλύψουμε την αλήθεια, όσο ωμή και δυσάρεστη είναι. Επιλέξαμε να υπερπηδήσουμε το στερεότυπο του θύματος και να στρέψουμε την προσοχή μας προς την αλληλεγγύη,την συμπόνοια και την αλληλοστήριξη δημιουργώντας το παγκόσμιο κίνημα #MeToo .

Αναρωτηθείτε πόσες κοινές εμπειρίες μπορεί να βιώνουμε καθημερινά ως γυναίκες; Θυμηθείτε την τελευταία φορά που σας στραβοκοίταξαν ή σας επέκριναν επειδή ακολουθήσατε το μονοπάτι που πρόσταζε η καρδιά σας και όχι την πεπατημένη οδό…Ανακαλέστε την τελευταία φορά που σας παρότρυναν να μην ανακατεύεστε με τις ανδρικές υποθέσεις… ‘Αραγε πόσες φορές αισθανθήκατε διαφορετική, οργισμένη ή αδικημένη; Πόσα #MeToo χωράνε στην δική σας ζωή;

Μια μεταπόπιση είναι ικανή να επιφέρει αλυσιδωτές αλλαγές σε ένα σύστημα! Ήρθε η στιγμή, λοιπόν, να αποτινάξουμε το πέπλο του φόβου και της παθητικότητας από πάνω μας. Ήρθε η στιγμή να έρθουμε αντιμέτωπες με κάθε πρόκληση που μας εμποδίζει να νιώσουμε ο εαυτός μας!

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Μαχάτμα Γκάντι: «Ας γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο!» Ας επιλέξουμε να μιλήσουμε, να διεκδικήσουμε, να ενεργήσουμε και να υποστηρίξουμε όσους προασπίζουν τα γυναικεία δικαιώματα! Εξάλλου, ας μην λησμονούμε ότι όταν μια γυναίκα υποστηρίζει τον εαυτό της, υποστηρίζει όλες τις γυναίκες του κόσμου!

Εάν μου ζητούσαν να περιγράψω μια γυναίκα με μια λέξη θα ήταν αγωνίστρια! Αγωνίστρια για να φέρει εις πέρας όλα τα βάρη που της φορτώνει  η κοινωνία μέχρι σήμερα. Αγωνίστρια όμως και για την ζωή της! Παρότι η λέξη αυτή μοιάζει να αναγνωρίζει την δύναμη, το θάρρος και το σθένος των γυναικών, θα προτιμούσα να ζήσω την ημέρα που θα ξυπνήσω και οι γυναίκες δεν θα χρειάζεται να αγωνίζονται για τα αυτονόητα, αλλά να απολαμβάνουν τους καρπούς των προσπαθειών τους!

Φουρκιώτη Κατερίνα – Ψυχολόγος ΑΠΘ

Msc στην Κλινική Ψυχολογία

 Cofounder & Writer at Psyminders

Για περισσότερα άρθρα από The Psyminders πατήστε εδώ!

The post Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.

Το παραπάνω σενάριο θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα από εμάς και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του λεγόμενου «mobbing».

Τι είναι λοιπόν mobbing ;

O όρος «mobbing» προέρχεται από την αγγλική λέξη «mob» που σημαίνει επιτίθεμαι, περικυκλώνω, ενοχλώ και ορίζεται ως η κάθε επαναλαμβανόμενη καταχρηστική συµπεριφορά που εκδηλώνεται µε λόγια, πράξεις, γραπτά µηνύµατα και µπορεί να βλάψει την προσωπικότητα, την αξιοπρέπεια, τη σωµατική ή την ψυχική ακεραιότητα του ατόµου, να θέσει σε κίνδυνο την εργασία του ή να διαταράξει το εργασιακό κλίµα (Namie G., 2003).

Πρόκειται για συνεχή άσκηση ψυχολογικής βίας και εργασιακής κακομεταχείρισης με στόχο  τη διαμόρφωση ταπεινωτικού και εχθρικού εργασιακού περιβάλλοντος, προσβάλλοντας την προσωπικότητα του εργαζομένου και προκαλώντας ένα κλίμα «ψυχολογικής τρομοκρατίας» που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε συναισθηματική κόπωση (burnout).

Πώς εκδηλώνεται το mobbing:

• Γελοιοποίηση εργαζομένου-ων
• Περιθωριοποίηση, απομόνωση, εξαίρεση από τις δραστηριότητες του οργανισμού
• Λιγότερη αμοιβή σε σχέση με άλλους εργαζόμενους
• Ανάθεση καθηκόντων άσχετων με τις δεξιότητες-ικανότητες για τις οποίες έχεις προσληφθεί
• Προσβολές, αβάσιμες κατηγορίες, εξευτελισμός, διαστρέβλωση αλήθειας σχετικά με καταστάσεις που αφορούν την εργασία
• Έλλειψη ενημέρωση σχετικά με εξελίξεις/πληροφορίες που αφορούν τη εργασία σου  
•  Υπερβολική επιβάρυνση με εργασιακά καθήκοντα ή/και λογοκρισία σχετικά με την εργασία
• Απειλές σχετικά με τη σωματική ακεραιότητα του εργαζομένου

Πώς επηρεάζεται η ψυχική υγεία του εργαζομένου ;

Οι επιπτώσεις της ηθικής παρενόχλησης δεν επηρεάζουν μόνο το τον εργαζόμενο ως μονάδα αλλά και τον ίδιο τον οργανισμό. Όσον αφορά το άτομο, συχνά εκδηλώνει έντονο στρες αλλά και συναισθηματική δυσφορία, μπορεί να εκδηλώσει συμπεριφορές ευερεθιστότητας, να δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί και να επικοινωνήσει ορθά. Ακόμη, μπορεί να βιώσει συναισθήματα αποτυχίας, μειονεξίας, παραίτησης, ενοχής, ντροπής και ανικανότητας. Πολλές φορές, προκειμένου να μειώσει τη συναισθηματική ένταση που προκαλείται από την συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση που βιώνει στο εργασιακό περιβάλλον, μπορεί να προβεί και σε καταχρηστικές συμπεριφορές (αλκοόλ, κάπνισμα, τζόγος κλπ.).

Όσον αφορά τις επιπτώσεις στον οργανισμό, συχνά παρατηρείται συστηματική απουσία από την εργασία και σημαντική μείωση της εργασιακής δέσμευσης, χαμηλή αποδοτικότητα των εργαζομένων, αδυναμία λήψης αποφάσεων και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και αύξηση των εργατικών ατυχημάτων.

Η ηθική παρενόχληση είναι ένα φαινόμενο πολυσύνθετο καθώς περιλαμβάνει τη δράση πολλών ατόμων και εξαρτάται από τη δυναμική του κάθε οργανισμού. Η φύση του συγκεκριμένου εργασιακού κινδύνου καθιστά την αντιμετώπισή του αρκετά περίπλοκη, καθώς συχνά ξεφεύγει από τη δράση δυο ή τριών ατόμων και γιατί εύκολα οι ρόλοι «θύτη» – «θύματος» εύκολα αντιστρέφονται! Η επίγνωση σχετικά με τα δικαιώματα και το ευρύτερο νομικό πλαίσιο είναι ζωτικής σημασίας για την προστασία του εργαζομένου. Ας μην ξεχνάμε πως η «φωνή» της αλλαγής είμαστε εμείς!

Βίκη Παππά, Ψυχολόγος Α.Π.Θ., MBA,

 Cofounder & Writer at Psyminders

Για περισσότερα άρθρα από The Psyminders πατήστε εδώ!

The post Mobbing: Η τοξικότητα του εργασιακού χώρου – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.