Σήμερα όμως, 13 αιώνες μετά (!), είναι φανερό πια ότι το Ισλάμ επιδράμει ξανά στην Ευρώπη. Αυτή τη φορά, όμως, όχι με τα γιαταγάνια αλλά με τις διδαχές και την εξάπλωση της λατρείας του, μια εξάπλωση μάλιστα που φανερώνει το ίδιο πάθος για επικράτηση και τη βαθιά ριζωμένη προσμονή στις καρδιές τουλάχιστον των φονταμενταλιστών μουσουλμάνων που ζουν μόνιμα στις ευρωπαϊκές χώρες ή μεταναστεύουν σε αυτές για τον ερχομό της τελικής πρυτάνευσής του.

Στη σύγχρονη, λοιπόν, Γαλλία ο μουσουλμανικός πληθυσμός αριθμεί 5.430.000 ανθρώπους (https://www.statista.com/statistics/459982/population-distribution-religion-france/). Το θέμα, ωστόσο, είναι ότι μέρος της γαλλικής ισλαμικής κοινότητας κινείται στο πλαίσιο του ριζοσπαστικού Ισλάμ που εμφανίζει τάσεις αυτονόμησης από τον κεντρικό κοινωνικό ιστό της Γαλλικής Δημοκρατίας αλλά και τον τρόπο ζωής και την ‘‘πολιτική πραγματικότητα’’ της χώρας.

Αποτέλεσμα του ανησυχητικού αυτού γεγονότος είναι αυτά που έζησαν στη Γαλλία και συγκλόνισαν όλους εμάς στην Ευρώπη. Το διάστημα 2015-2018 έλαβαν χώρα  22 τρομοκρατικές επιθέσεις (!) στη Γαλλία οι οποίες επέφεραν τον θάνατο 249 πολιτών και τον τραυματισμό άλλων 928 (https://web.archive.org/web/20190404210321/https://www.cbc.ca/news/thenational/national-today-newsletter-terrorism-implant-registry-rice-1.4939071). Το 2016 δε, οι Γαλλικές Αρχές ανέφεραν ότι 120 από τους 2.500 χώρους λατρείας στη χώρα διέδιδαν συστηματικά σαλαφιστικές δοξασίες και παύθηκε η λειτουργία 20 τζαμιών λόγω της χρήσης κηρυγμάτων μίσους (https://www.theatlantic.com/news/archive/2016/08/french-mosques-islam/493919/).

Περαιτέρω, 15.000 από τους 20.000 εγγεγραμμένους υπόπτους στον γαλλικό εθνικό κατάλογο των επικίνδυνων για την εθνική ασφάλεια ατόμων είναι μουσουλμάνοι (https://www.lemonde.fr/les-decodeurs/article/2016/09/12/qui-sont-les-15-000-personnes-suivies-pour-radicalisation_4996528_4355770.html), ενώ το 2018 ο Συντονιστής της ΕΕ για τα θέματα αντι-τρομοκρατίας (EU Counter-Terrorism Coordinator) Gilles de Kerchove υποστήριξε ότι σε γαλλικό έδαφος ζουν 17.000 τζιχαντιστές και ‘‘ακραία’’ στοιχεία του Ισλάμ!

Μετά τα παραπάνω, η Γαλλία, υπό τον Πρόεδρο Macron, αντιδρά και πρωτογενώς η απάντηση της είναι ο νόμος για τον σεβασμό των αρχών της Δημοκρατίας (Loi confortant le respect des Principes de la République), γνωστός στο ευρύ γαλλικό και ευρωπαϊκό κοινό και ως νόμος κατά του ισλαμιστικού αυτονομισμού (Loi sur le séparatisme islamiste). Με τον νόμο αυτόν, που εγκρίθηκε πριν λίγες μόνο μέρες από την Γαλλική Εθνοσυνέλευση και θα εξεταστεί στα τέλη Μαρτίου από τους Γερουσιαστές, η Γαλλία ‘‘απαντά’’ στο Ισλάμ.

Έτσι, θεσμοθετείται πλέον ότι κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που του ανατίθεται δημόσια υπηρεσία ή ασκεί δημόσιο καθήκον, υποχρεούται να λειτουργεί, κατά την εκπλήρωση του ανατεθέντος έργου, σεβόμενο πάντα τις αρχές της ουδετερότητας και του λαϊκού (και όχι θρησκευτικού) χαρακτήρα του κράτους (principes de neutralité et de laïcité du service public). Μάλιστα, η καινούργια νομοθεσία  εισάγει νέο ποινικό αδίκημα για όσους εκβιάζουν τους δημόσιους λειτουργούς προκειμένου αυτοί κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους να παραβούν τις θεμελιώδεις αυτές αρχές, στις οποίες ερείδεται όλο το θεσμικό οικοδόμημα της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Ο νόμος προβλέπει και νέο πλαίσιο για τις κρατικές επιχορηγήσεις σε πολιτιστικούς συλλόγους (encadrement des subventions attribuées aux associations). Κάθε τέτοιος σύλλογος προκειμένου να λάβει κρατική ενίσχυση, θα υπογράφει συμβόλαιο ότι σέβεται και τηρεί τα πολιτειακά και δικαιοκρατικά θεμέλια της Γαλλίας. Οι αρχές έχουν πια τη δυνατότητα να παύουν τη λειτουργία θρησκευτικών οργανώσεων που μετέρχονται τη γλώσσα του μίσους, υποδαυλίζουν τη μισαλλοδοξία και προωθούν τη βία. Υπ’ αυτό το πνεύμα, ο νόμος επιδεικνύει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη χρηματοδότηση των ισλαμικών οργανώσεων από το εξωτερικό, στην ουσία από τις χώρες κοιτίδες του Ισλάμ. Έτσι, κάθε χρηματικό έμβασμα άνω των 10.000 ευρώ θα πρέπει να δηλώνεται στις γαλλικές αρχές και να πιστοποιείται η πηγή προέλευσής του, καθώς είναι προφανής η νομοθετική βούληση να ρυθμιστούν, υπό καθεστώς απόλυτης διαφάνειας (règles de transparence des financements), οι προερχόμενες από την Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία δωρεές σε μουσουλμανικές δομές.

O νόμος, περαιτέρω, απαγορεύει και ποινικοποιεί τη διασπορά πληροφοριών αναφορικά με την προσωπική, οικογενειακή και επαγγελματική ζωή ενός προσώπου (diffusion d’informations relatives à la vie privée, familiale ou professionnelle d’une personne) με σκοπούμενο κίνητρο αυτό να ταυτοποιηθεί και στοχοποιηθεί, στο πλαίσιο της καλλιέργειας της μισαλλοδοξίας, από εμμονικά προσηλωμένους οπαδούς θρησκευτικών δογμάτων.

Προβλέπει, επιπρόσθετα, και αυστηρότερους κανόνες για την ‘‘οικιακή’’ εκπαίδευση των παιδιών των μουσουλμάνων. Η εκπαίδευση των παιδιών άνω των 3 ετών καθίσταται καθολικά υποχρεωτική (scolarisation obligatoire de l’ensemble des enfants), διενεργείται από δημοσίους λειτουργούς και δεν επαφίεται στην προαιρετικότητα του κάθε ‘‘πιστού’’ (στο Ισλάμ) γονέα ούτε ανατίθεται σε θρησκευτικούς ιερουργούς. Η παιδεία, εξάλλου, είναι δημόσιο αγαθό που το κράτος εξασφαλίζει για κάθε πολίτη, εφόδιο και προϋπόθεση κοινωνικής ενσωμάτωσης και εξέλιξης, παρεχόμενη από εγκεκριμένα από το κράτος εκπαιδευτικά ιδρύματα και όχι υπόθεση ‘‘θρησκευτικών παρόχων’’, οι οποίοι σκοπεύοντας να δημιουργήσουν δογματικούς πυρήνες μιας κοινωνικής σέχτας εγκλωβίζουν ανθρώπους στη ισλαμική ριζοσπαστικοποίηση και τους εξαναγκάζουν σε  ‘‘κοινωνική γκετοποίηση’’.

Επιπλέον, γιατροί που θα πραγματοποιούν γυναικολογικές εξετάσεις και θα παρέχουν ‘‘πιστοποιητικά παρθενίας’’ (certificats attestant de la virginité) ή ‘‘διαβεβαιώσεις αγνότητας’’, θα υπόκεινται σε αυστηρά πρόστιμα ή και θα φυλακίζονται. Είναι τούτη μια ηχηρή απάντηση στον ισλαμογενή σκοταδισμό που επιστρέφει το πιστό στο Ισλάμ κομμάτι της γαλλικής κοινωνίας στις πιο πολιτισμικά ερεβώδεις και αισθητικά αποκρουστικές φάσεις της ανθρώπινης ιστορίας. Μάλιστα, η ratio του γαλλικού νόμου, εν προκειμένω, στηρίζεται στο διαπιστωμένο γεγονός ότι  μουσουλμάνοι άνδρες ακύρωναν τους γάμους τους σε περίπτωση που η σύζυγός τους είχε κάποια προγαμιαία επαφή.

Εν συνεχεία, οι γαλλικές αρχές θα έχουν το δικαίωμα να αρνούνται τη χορήγηση άδειας διαμονής στη χώρα (document de séjour) σε όποιον εφαρμόζει την πολυγαμία. Και τούτο, διότι η δυτική νόρμα, άλλως το πολιτισμικό υπόδειγμα της δυτικής κοινωνικής οργάνωσης, δεν συμβαδίζει ιδεοκρατικά με την πολυγαμία όχι τόσο επειδή αρνείται τις πολυπρόσωπες διεμφυλικές σχέσεις αλλά κυρίως διότι μέσα από τον παραδοσιακά αγκιστρωμένο στον ισλαμικό πολιτισμό θεσμό της πολυγαμίας υποβαθμίζεται ως και απαλείφεται ο ρόλος και η κοινωνική αξία της γυναίκας, η οποία καταλήγει να είναι συμπλήρωμα της προσωπικής ζωής και κατάστασης του κάθε μουσουλμάνου.

Σύμφωνα με τον νόμο Macron, πεδίο πολιτειακής έρευνας θα είναι πια και οι εξαναγκαστικοί γάμοι. Περίπου 200.000 μουσουλμάνες της Γαλλίας υπολογίζεται ότι είναι θύματα αυτής της ισλαμικής θεολογικής προσέγγισης και εφαρμοσμένης πρακτικής, η οποία αποτελεί όχι απλά βάναυση προσβολή στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στην ισότητα των φύλων αλλά και ad hoc στέρηση της προσωπικής ελευθερίας και στυγνή καταστολή της αυτοσυνείδητης ατομικής έκφρασης.  

Πιστεύω, επομένως, ότι νομοθετικό εφαλτήριο και φιλοσοφική ‘‘πηγή’’ της πρωτοβουλίας Μacron είναι η έννοια της κοσμικότητας (laïcité). Σε μια ευρωπαϊκή χώρα, όπως η Γαλλία, η συντεταγμένη πολιτεία, ως υπαρξιακά αυτοδύναμος και καθολικά υπερέχων θεσμός της οργανωμένης συλλογικότητας, είναι αυτή που ιστορικά διακατέχει το αποκλειστικό προνόμιο, την εξουσιαστική ισχύ και τη δικαιοδοτική αρμοδιότητα (compétence juridictionnelle) να επιβάλλει  το κανονιστικό πλαίσιο της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας. Η Γαλλία, όπως και κάθε δυτικό κράτος, λειτουργεί με βάση τη μακρά ιστορική παράδοση των Αρχών της Δημοκρατίας και ως εκ τούτου θεωρεί και θέτει ως θεμέλιο της συλλογικής λειτουργίας της το κράτος Δικαίου (État de droit) και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα (les droits fondamentaux de l’homme).

Γι’ αυτό, η Γαλλία είναι ένα κράτος οργανωμένο σε μια βάση δικαιοκρατική και σε καμία περίπτωση ‘‘θεοκρατική’’. H ελευθερία, η ισότητα, η αδελφότητα, η εκπαίδευση και η κοσμικότητα αποτελούν τα δομικά υλικά και τις αδιαπραγμάτευτες διαχρονικές αξίες της ίδιας της σύστασης της Γαλλικής Δημοκρατίας (στο προοίμιο του νόμου γράφεται: ‘‘Notre République s’est construite sur des fondations solides, des fondements intangibles pour l’ensemble des Français: la liberté, l’égalité, la fraternité, l’éducation, la laïcité.’’). Συνεπώς, η Γαλλία με τον συγκεκριμένο νόμο δεν αντιτίθεται σε καμία θρησκεία, ούτε καν στο ίδιο το Ισλάμ, προνοεί όμως για τις εκρηκτικές κοινωνικές συνέπειες και τις ανατρεπτικές πολιτικές ζυμώσεις που μπορεί να προξενήσει η διάχυση του φανατισμού και του θρησκειολογικής ρίζας μίσους και ιδίως της μισαλλοδοξίας στην κοινωνία της.

Έτσι, φαίνεται επιτέλους η ηγεσία μιας μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας να αντιλαμβάνεται τα κηρύγματα δύο προβεβλημένων πνευματικών ταγών του Ισλάμ, του Hassan al-Banna και του Sayyid Qutb και να προβλέπει πού αυτά τα κηρύγματα μπορούν να οδηγήσουν. Ο πρώτος μιλούσε για την πατρίδα του μουσουλμάνου που πρέπει να διευρυνθεί για να συμπεριλάβει ολόκληρο τον Κόσμο και συνέχιζε: ‘‘Δεν ακούτε τα λόγια του Αλλάχ; Πολεμήστε τους μέχρι να πάψει να υπάρχει διωγμός και η λατρεία (εννοεί όλων των ανθρώπων) να είναι αφιερωμένη σ’ αυτόν (ίδετε Hassan al-Banna ‘‘Toward the Light’’, σελ 61-62). Ο δε δεύτερος δίδασκε ότι το Ισλάμ είναι ένα πανανθρώπινο σύστημα, το οποίο προσφέρει τη μόνη πραγματική μορφή ελευθερίας, δηλαδή την ελευθερία από τη διακυβέρνηση από άλλους ανθρώπους, από δόγματα ανθρώπινης προέλευσης και από ευτελείς δεσμούς με περιφερειακά ή εθνικά συμφέροντα. Γι’ αυτό, αποστολή του Ισλάμ, έλεγε ο Qutb, είναι να ανατρέψει όλους αυτούς τους μηχανισμούς και να τους αντικαταστήσει με την πανανθρώπινη εφαρμογή του Κορανίου (ίδετε Qutb, Milestones, σελ. 49-51).

Φαίνεται, λοιπόν, να εννοούν βαθιά πια στη Γαλλία ότι το Ισλάμ δεν είναι απλά θρησκευτικό δόγμα αλλά παράλληλα ‘‘ιδεατή και άνωθεν επιβαλλόμενη πρόταση πολιτικής οργάνωσης της ανθρώπινης συμβίωσης’’ που κατά το ιδεολογικό DNA του είναι επιτρεπτή και άνωθεν ευλογούμενη η εργαλειοποίηση της πάλης για την επικράτηση του. Και φαίνεται πια να καταλαβαίνουν ότι απόρροια αυτής της μεθοδολογικής προσέγγισης από ένα κομμάτι των διδαχών, και συνεπαγωγικά των πιστών του, είναι η αποδοχή της κοινωνικής διασάλευσης που θα φέρει την ανατροπή της καθεστηκυίας στις κοινωνίες και τα πολιτικά συστήματα τάξης και την πλήρη επιβολή του ‘‘ισλαμικού νόμου’’.

Προσωπικά, δεν ξέρω κατά πόσο ο Macron και το νομοτεχνικό επιτελείο της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης είχαν κατά νου τη μάχη του Πουατιέ όταν εμπνέονταν τον συγκεκριμένο νόμο και κατάστρωναν το κανονιστικό του περιεχόμενο. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι ο Macron δείχνει να αντιλαμβάνεται τη βασική διαφοροποίηση: Ενώ η μάχη του 732 μ.Χ έγινε άπαξ και τελείωσε, η σύγχρονη πλέον αντίθεση της Δύσης με το Ισλάμ και αντιπαράθεση της Δημοκρατίας με τη Θεοκρατία θα είναι διαρκής. Αυτό, άλλωστε, και εννοούσε ο Γάλλος Πρόεδρος λέγοντας κατά τον εορτασμό της 150^ης επετείου από τη διακήρυξη της Δημοκρατίας στη Γαλλία: « La République est une volonté jamais achevée, toujours à reconquérir »*. Γι’ αυτό, επομένως, και η εν λόγω γαλλική πρωτοβουλία, στο νομοθετικό έστω επίπεδο, αποτελεί μοντέλο πολιτικής συμπεριφοράς και μήνυμα δημοκρατικής πίστης για όλη την Ευρώπη και το πολιτιστικό και θεσμικό συλλογικό της πρότυπο.

*H φράση του Γάλλου Προέδρου μεταφράζεται ως: ‘‘Η Δημοκρατία είναι μια θέληση που ποτέ δεν ολοκληρώνεται αλλά που πρέπει πάντα να ανακαλύπτουμε’’.

Ο κ. Γκουγκουρέλας, είναι δικηγόρος

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Είναι ο νόμος Μακρόν για τον Ισλαμικό αυτονομισμό υπόδειγμα Ευρωπαϊκή αντίδρασης απέναντι στο Ισλάμ; – Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Φρονώ με προβληματισμό, καταρχάς, και με αντικρουόμενες απόψεις, εν συνεχεία, που φανερώνουν τον έρποντα αλλά βαθύ ιδεολογικό διχασμό των ευρωπαϊκών ηγεσιών και κοινωνιών επί του θέματος. Οι κεντρικές τάσεις, που υπαγορεύουν τις ανάλογες πλατφόρμες πολιτικής και κοινωνικής αντιμετώπισης, είναι βασικά δύο:

Η πρώτη απ’ αυτές, το μοτίβο της αποδοχής ή ανοχής του Ισλάμ, στο πλαίσιο του πολιτικού φιλελευθερισμού και του δημοκρατικού πλουραλισμού,  εκφράζεται ανάγλυφα στην κοινή δήλωση του Συμβουλίου (των Υπουργών Εσωτερικών) της ΕΕ (Joint Statement by the EU Home Affairs Ministers on the recent terrorist attacks in Europe) που έλαβε χώρα στις 12-11-2020. Με τη λογική της ‘‘ανοιχτής’’, ιδεολογικο-πολιτικά ‘‘ανεκτικής’’, πολυμερούς και πολυφωνικής Ευρώπης, το Συμβούλιο ποιεί ύμνο στη θρησκευτική και πολιτική ελευθερία και ως προς το Ισλάμ απορρίπτει και ‘‘καταδικάζει’’ μόνο την εξτρεμιστική του έκφραση, υπό τη συλλογιστική της αποφυγής του ‘‘στιγματισμού’’ και ‘‘κοινωνικού αποκλεισμού’’ όσων το ασπάζονται ή το υπηρετούν.

Στο ίδιο υπόβαθρο πολιτικής αντίληψης, ο Γερμανός Υπουργός Εσωτερικών, Horst Seehofer, πριν έναν μήνα περίπου, στο συνέδριο του Ισλάμ (deutsche islam konferenz) στη χώρα του, μπορεί μεν να παραδέχθηκε ότι ‘‘οι τρομοκρατικές πράξεις στο όνομα του Ισλάμ απειλούν τα θεμέλια της κοινής μας συμβίωσης, απειλούν τον τρόπο ζωής μας, απειλούν την ειρηνική συνύπαρξη των θρησκειών και θέλουν να καταστρέψουν την ανοιχτή μας κοινωνία’’ αλλά, εν τέλει, αποκήρυξε την ‘‘ισλαμοφοβία’’ και τον ‘‘ρατσισμό’’ και διακοίνωσε τις προγραμματικές προθέσεις της Γερμανίας να εκπαιδεύει η ίδια τους ιμάμηδες και να χρηματοδοτεί με ίδια μέσα (για να αποφευχθούν ‘‘τριτογενείς επιρροές’’) τις ισλαμικές θεολογικές σχολές στην επικράτειά της (διαβάστε τον λόγο του Γερμανού Υπουργού στη διεύθυνση: https://www.deutsche-islam-konferenz.de/SharedDocs/Meldungen/DE/rede-seehofer-videokonferenz-imamausbildung.html?nn=598134).

‘‘Ιδεολογικός πυρήνας’’, λοιπόν, αυτού (του πρώτου) μοτίβου είναι οι μακραίωνες δημοκρατικές αρχές και ανθρωπιστικές αξίες του μετανεωτερικού ευρωπαϊκού πολιτισμικού υποδείγματος. Ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η ανοχή στη διαφορετικότητα και η αδιαπραγμάτευτη κατοχύρωση της ελεύθερης ατομικής και συλλογικής έκφρασης αποτελούν διηνεκώς τα θεμελιακά ερείσματα των δυτικών κοινωνιών.

Γι’ αυτό, υπό το συγκεκριμένο πρίσμα, οι Ευρωπαίοι φαίνεται να επιλέγουν, και ως προς το Ισλάμ, μετά την καταδίκη του εξτρεμιστικού φανατισμού και της ‘‘διασαλευτικής’’ τρομο-θρησκευτικής βίας, τη μεθοδολογία της ‘‘ενσωμάτωσης’’ (integration) του Ισλάμ, αυτού καθ’ εαυτού, στην καθεστηκυία πολιτικο-κοινωνική νόρμα. Και φαίνεται να υιοθετούν τούτη την επιλογή, διότι το ιδεολογικό αξίωμα της ‘‘ανεξιθρησκίας’’ των πολιτών προκύπτει από ένα επί μακρόν δημιουργηθέν ‘‘παλίμψηστο κοινωνικών και πολιτιστικών ζυμώσεων’’ που στην ουσία σμίλευσε στο διάβα του βαθέος Ιστορικού Χρόνου αυτό που είναι σήμερα η Ευρώπη.

Αντιθέτως, η δεύτερη συλλογιστική πολιτικής και πρακτικής αντιμετώπισης είναι αυτή της δυναμικής, ‘‘αυστηρής’’ και πολυεπίπεδα ‘‘ενεργητικής’’ αντίδρασης στα κοινωνικώς αποσταθεροποιητικά και πολιτικώς επικριτέα φαινόμενα του ακραίου ‘‘Ισλαμικού Κοσμοθεωρητισμού’’. Πρωταγωνιστής σε αυτό το ‘‘μονοπάτι σκέψης’’ φαίνεται να είναι ο Γάλλος Πρόεδρος, Emmanuel Macron, o οποίος έχει ταχθεί ανοιχτά και απερίφραστα κατά του λεγόμενου ‘‘ισλαμικού αυτονομισμού’’ (islamiste separatism) μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες (διαβάστε το ρεπορτάζ της Le Monde: https://www.lemonde.fr/politique/article/2020/10/02/emmanuel-macron-presente-son-plan-contre-le-separatisme-islamiste_6054517_823448.html).

Μπορεί, λοιπόν, ο Γάλλος Πρόεδρος να ενστερνίζεται ότι το δημοκρατικό πνεύμα κατευθύνει την πολιτική σε ‘‘πρακτικές χειραφέτησης’’ των κοινωνικών ή θρησκευτικών συλλογικοτήτων (Ο Macron είχε τονίσει: ‘‘Nous aimons la République quand elle tient ses promesses d’émancipation.’’), ωστόσο το νομοσχέδιο (loi confortant les principes républicains) που παρουσίασε σήμερα (9/12) στο Συμβούλιο των Υπουργών του, ως ‘‘μνημείο πίστης’’ στον κοσμικό (και επ’ ουδενί ‘‘θεοκρατικό’’) χαρακτήρα των δυτικών κοινωνιών (laιcité), δεν είναι τίποτε άλλο από την ανύψωση ενός ‘‘ιδεατού τείχους’’ απέναντι στον ‘‘ισλαμικό ριζοσπαστισμό’’ και στις αποσχιστικές τάσεις που αυτός ‘‘καλλιεργεί’’ ενδοκοινωνικά με αδιάλειπτη μεθοδικότητα.

‘‘Ομοϊδεατικά’’ εκφραζόμενος, μάλιστα, ο Αυστριακός Καγκελάριος, Sebastian Kurz, δεν δίστασε πριν έναν μήνα να ‘‘τιτιβίσει’’ τη σκληρή γραμμή του κράτους του έναντι του πολιτικού Ισλάμ που περιλαμβάνει τη θέσπιση νόμου, ο οποίος θα τιμωρεί ακόμη και την εκ του ισλαμιστικού φρονήματος ιδεολογική προπαρασκευή πράξεων τρομοκρατικής βίας (Tweet 11-11-2020, Sebastian Kurz: ‘‘Im Kampf gegen den politischen Islam werden wir einen Straftatbestand ‘‘Politischer Islam’’ schaffen, um gegen diejenigen vorgehen zu können, die selbst keine Terroristen sind, aber den Nährboden für solche schaffen.’’).

Νοητική ρίζα αυτής της δεύτερης αντίληψης είναι η παραδοχή ότι το Ισλάμ δεν είναι απλά μια Θρησκεία, όπως όλες οι άλλες. Είναι, συνάμα, και κοινωνική βιοθεωρία και αρχεγονική μορφή πολιτικού συστήματος που όχι μόνο αντιμάχεται τους ετερόθρησκους ή αρνητές του αλλά ‘‘εντελεχειακά’’ στοχεύει στην εξάπλωση και καθ’ οιονδήποτε τρόπο επιβολή και κυριαρχία του.  

Ιδεολογική δε ‘‘μήτρα’’  της αποτελεί το θεώρημα του Samuel Huntington για τη σύγκρουση των πολιτισμών (Clash of civilizations). Το 1993 ο διάσημος Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας στο ομώνυμο, περιβόητο άρθρο του -πρελούδιο της νέας εποχής(;)- γράφοντας για την ανασυγκρότηση της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων μετά την κατάρρευση του ανατολικού block, υποστήριξε ότι κινητήρια δύναμη της ανθρώπινης Ιστορίας δεν θα είναι πια οι διαμάχες γύρω από τα προτεινόμενα οικονομικά μοντέλα και τις πολιτικές ιδεολογίες αλλά τα γεωπολιτικά φορτία που θα αναπτυχθούν από το συγκρουσιακό δίπολο των διαφορετικών πολιτισμών και θρησκευτικών ταυτοτήτων που εκπροσωπούν η Δύση και το φονταμενταλιστικό Ισλάμ.

Τα παραπάνω, λοιπόν, διακριτά και αντιθετικά μοτίβα ‘‘χειρισμού’’ του Ισλάμ από τον Δυτικό Κόσμο ‘‘γεννώνται’’ και εκκινούν από το θεμελιώδες και καθοριστικό αρχικό ερώτημα: Υπάρχει ‘‘καλό’’ και ‘‘κακό’’ Ισλάμ; Yπάρχει, δηλαδή, έστω μια όψη του, που έχει ερείσματα στη λαϊκή του βάση, η οποία (όψη) προσαρμόζεται, ενσωματώνεται, χειραφετείται, σέβεται το οργανόγραμμα και τους κανονιστικούς αρμούς της δυτικής νόρμας και κυρίως υπάγεται  σ’ αυτούς;  Ή το Ισλάμ είναι από τη φύση του θρησκεία επιθετική, θρησκεία που ζητεί την επέκταση και είναι όχι απλά δυσανεκτική στους αλλόθρησκους, ήτοι στους «απίστους», αλλά καταφέρεται και δογματικά, άρα δομικά και ‘‘εκ γενετής’’, εις βάρος τους σε σημείο που να επιζητεί ή τον αφανισμό ή την υποταγή τους;

Υπ’ αυτήν τη συλλογιστική, είναι η ‘‘πολυπολιτισμικότητα’’ ένα σταθερά εφαρμόσιμο πρότυπο κοινωνικής συνύπαρξης και υπ’ αυτό το πρότυπο αρκούν και περισσεύουν οι καλά σχεδιασμένες και συμπεριληπτικές τακτικές αφομοίωσης των μουσουλμανικών κοινοτήτων; Από την άλλη, είναι ‘‘ικανές και επαρκείς συνθήκες’’ επιτυχούς ευρωπαϊκής διαχείρισης η ενδυνάμωση της Europol, της Eurojust, της Frontex και το ‘‘information sharing’’;

Περί των απαντήσεων, θαρρώ πως επικρατεί απόλυτη σύγχυση στην Ευρώπη. Μοιάζει να μην ξέρουμε καλά το Ισλάμ, μοιάζει να προβληματιζόμαστε για τις απαντήσεις. Τα ερωτήματα αυτά, ωστόσο, δεν είναι απλά μια δύσκολη διανοητική άσκηση ή έστω μια ιστορική και επιστημονική αναδίφηση αλλά αγγίζουν πια την ίδια την επιβίωση των δυτικών κοινωνιών και του ‘‘Ευρωπαϊσμού’’.

Αν και η Ευρώπη μοιάζει, λοιπόν, να επιλέγει (προς το παρόν;) το πρώτο από τα άνω ‘‘μοτίβα δράσης’’, ένα ακόμα πιο σοβαρό υπαρξιακό της ζήτημα άπτεται του ερωτήματος ‘‘τι μπορεί να προξενήσει ή επιφέρει ο ελέφαντας που είναι ήδη μέσα στο (ευρωπαϊκό) δωμάτιο;’’

Στο βιβλίο του ‘‘Τζιχάντ, ο ιερός πόλεμος’’, ο Γάλλος καθηγητής Gilles Kepel πρεσβεύει ότι ήδη ζούμε στην εποχή της τέταρτης φάσης του ‘‘Ιερού Πολέμου’’ των Ισλαμιστών ανά τον Κόσμο. Η πρώτη φάση, εξηγεί ο Γάλλος διανοούμενος, είχε ξεκινήσει το 1979 με την εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν και κράτησε μέχρι το 1989, όταν και αποχώρησαν απ’ εκεί. Ακολούθησαν οι jihad σε Αλγερία, Αίγυπτο, Τσετσενία και Βοσνία. Στη δεύτερη φάση, από το 1997 και μετά, κυριάρχησε η ‘‘Al Qaeda’’ του Osama Bin Laden και του Al Zajawiri. Από το 2005-06 άρχισε η τρίτη φάση της ιερής επανάστασης με το γνωστό ‘‘Ισλαμικό Κράτος’’. Η τέταρτη δε φάση, στην οποία ήδη εισήλθαμε κατά τον συγγραφέα, έχει να κάνει με αυτό που εκείνος αποκαλεί ‘‘ατμοσφαιρικό τζιχαντισμό’’, κατά τον οποίο αυτόνομες βασικά ομάδες ισλαμιστών ‘‘καλλιεργούν’’ ένα κλίμα μίσους και κατασκευάζουν στόχους στις δυτικές κοινωνίες, ‘‘χτυπώντας’’ τες ‘‘αντάρτικα’’ και σε ευαίσθητες πολιτικο-κοινωνικά περιστάσεις.

Ακόμα πιο ‘‘διαφωτιστικός’’ όμως, ίσως είναι ο Hamed Abdel Samad, γιος Αιγύπτιου Ιμάμη, μέλος της ‘‘Μουσουλμανικής Αδερφότητας’’ όταν ήταν φοιτητής στο Κάιρο και σήμερα συγγραφέας και διακεκριμένος πολιτικός επιστήμονας στη Γερμανία. Και τούτο κυρίως διότι ομιλεί γνωρίζοντας άριστα το Ισλάμ ‘‘από μέσα’’. Στο πρόσφατο άρθρο του, λοιπόν, με τίτλο ‘‘Οι ισλαμικές ενώσεις αφηγούνται στους πολιτικούς το παραμύθι του πολιτικού Ισλάμ’’ (στα γερμανικά ‘‘Islam Verbaende erzaehlen den politikern maerchen’’, οι γερμανομαθείς διαβάστε το, αναζητώντας το με τον άνω τίτλο του)  υποστηρίζει ότι το πολιτικό Ισλάμ ακολουθεί απέναντι στην Ευρώπη την τακτική με την οποία οι Ισλαμιστές επικράτησαν στην Τουρκία και ότι με λανθάνοντα και ύπουλο τρόπο υπονομεύουν τη δομική οργάνωση του κράτους. Έτσι οι Δυτικοί μπορεί να πιστεύουν ότι ένα καλά οργανωμένο Ισλάμ μέσα στις κοινωνίες τους, άρα ένα υποτιθέμενα ελεγχόμενο Ισλάμ, είναι πιο εύκολα προσαρμόσιμο και εντασσόμενο στην κουλτούρα τους και ότι αρκεί η καταπολέμηση του ριζοσπαστισμού (Radikalisierung) των νεαρών μουσουλμάνων, αλλά κάνουν λάθος. Και προειδοποιεί βοερά…. (αξίζει να διαβαστεί κατά τη γνώμη μου το βιβλίο του ‘‘Από αγάπη για τη Γερμανία, Μια Προειδοποίηση’’ εννοεί για το Ισλάμ, σε πρωτότυπο ‘‘Aus Liebe zu Deutschland, Ein Warnruf’’).

Μάλιστα, ο Hamed Abdel Samad δίνει στο άνω άρθρο του το παράδειγμα του ισλαμικού τζαμιού (Marxloh) στο Duisburg. Η ισλαμική τουρκική κοινότητα (Ditib) επιχορηγήθηκε από τη Γερμανία (πρακτικά από τους Γερμανούς φορολογούμενους) αλλά και με ευρωπαϊκά κονδύλια με το συνολικό ποσό των 3 εκατ. ευρώ (!) για να ανεγείρει εκεί τζαμί, με την υπόσχεση ότι θα αναλάβει να διεξάγει μαθήματα γλώσσας για τις γυναίκες και να βρει θέσεις εργασίας για τους νεαρούς μουσουλμάνους της περιοχής. Μόλις όμως τελείωσε η κατασκευή του τζαμιού, η Ditib όχι μόνο δεν τήρησε τις υποσχέσεις της αλλά η απραγία της παραμένει χωρίς καμία απολύτως συνέπεια μέχρι και σήμερα. Το ‘‘παραμύθι’’, λοιπόν, κατά τον συγγραφέα, είναι ότι το Ισλάμ ζητεί όλο και περισσότερο ‘‘πολιτική συμμετοχή’’ και ‘‘κοινωνική αποδοχή’’ μέσα στις δυτικές κοινωνίες (κάτι το οποίο φαντάζει εντός του πλαισίου της δημοκρατικότητας και πάντως ‘‘ανεκτό’’) μέχρι όμως να τις αλώσει με τη δυναμική του και με κύριο μοχλό την αριθμοκρατία!

Το μέγα ζήτημα, επομένως, βρίσκεται κυρίως στους αριθμούς! Όσο ο όγκος της ισλαμικής κοινότητας αυξάνεται σε μια χώρα, τόσο λιγότερο ανεκτική γίνεται αυτή στους ‘‘άλλους’’ και τους ‘‘διαφορετικούς’’. Και δια τούτο πληθαίνουν οι φωνές στην Ευρώπη που ζητούν μετατόπιση της ευρωπαϊκής πολιτικής στο δεύτερο μοτίβο δράσης, καθώς, όπως υποστηρίζουν, διαφορετικά το ‘‘επιθετικό’’, ‘‘μισαλλόδοξο’’ και ‘‘αυταρχικό’’ Ισλάμ θα επικρατήσει επί των ‘‘παθητικών’’ ευρωπαϊκών κοινωνιών.

Όποιος δε νομίζει ότι η παραπάνω κρίσιμη συζήτηση αφορά μόνο συγκεκριμένες χώρες της Ευρώπης και πάντως όχι την Ελλάδα, μάλλον ‘‘πλανάται πλάνην οικτρά’’. Το θέμα έχει ενσκήψει και στην ελληνική πραγματικότητα και από τούδε και στο εξής θα αποκτά όλο και πιο έντονες διαστάσεις. Δεν απέχει δα και πολύ χρονικά, άλλωστε, το tweet του Al Jazeera (δείτε το tweet της 14-11-2020 στη διεύθυνση https://mobile.twitter.com/AJEnglish/status/1327578273497313280) που μας πληροφορούσε ότι στην Αθήνα ζουν 500.000 μουσουλμάνοι! Συνεπώς, ήδη ο ένας στους δέκα εκεί και σχεδόν ο ένας στους δέκα σ’ όλη την χώρα (αν ληφθούν υπόψη η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και το γεγονός ότι όσοι εισήλθαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα ως πρόσφυγες-μετανάστες είναι κατά βάση μουσουλμάνοι) είναι πιστός του Ισλάμ.

Τελικά, όμως, όλα είναι θέμα Δημοκρατίας. Κατά τον Ευάγγελο Βενιζέλο υπάρχουν παγκοσμίως δύο μοντέλα Δημοκρατίας (με πολλές παραλλαγές). Η μία είναι η ‘‘ανεκτική’’ Δημοκρατία και η άλλη η ‘‘μαχόμενη’’ Δημοκρατία. Η πρώτη στηρίζεται στην πολυφωνία, στην πλήρη ανεκτικότητα των πάντων, ακόμη και στην εκδήλωση τάσεων, ροπών, ιδεολογιών ή κινημάτων που βάλλουν ευθέως ή εμμέσως εις βάρος της. Η άλλη θεωρεί τις δημοκρατικές αξίες και τους κανόνες που απ’ αυτές απορρέουν απρόσβλητο και κυριαρχικό πυρήνα της δημοκρατικά συντεταγμένης συλλογικότητας και αντιμάχεται έως και εξοβελίζει ό,τι βάλλει άμεσα ή τεχνηέντως εναντίον αυτού του πυρήνα. Από το τι επιλέγουμε, λοιπόν, και το πώς θα συμπεριφερθούμε στο μοντέλο που επιλέγουμε ή αν θα αλλάξουμε αυτό που φαίνεται να έχουμε επιλέξει, θα εξαρτηθεί το ίδιο το μέλλον της Ευρώπης. Επομένως, η ώρα της (πανευρωπαϊκής) κρίσης προφανώς και δεν χωρεί άλλη αναβολή…

Άλλωστε, όλα στη ζωή μέσα σε μια δημοκρατική Πολιτεία ‘‘δυτικού τύπου’’ είναι θέμα κρίσεως, ερμηνείας και επιλογών. Και δη όχι μόνο (κρίσεως και ερμηνείας) των λόγων και των πράξεων αλλά και των εικόνων και μάλιστα ιδιαιτέρως εκείνων των εικόνων που (ίσως) ισοδυναμούν με χιλιάδες λέξεις. Όπως, για παράδειγμα, τέτοια εικόνα είναι αυτή του Τούρκου Ιμάμη μέσα στην Αγία Σοφία στις 24 Ιουλίου, κατά την οποία ο μουσουλμάνος θρησκευτικός λειτουργός κρατούσε το σπαθί του Κατακτητή*. Ο καθένας, λοιπόν, ας ‘‘ψαχθεί’’, ας κρίνει και ας ερμηνεύσει την εικόνα (και όχι μόνο). Δημοκρατία έχουμε, άλλωστε….. 

ΥΓ. 1   Η εικόνα του Ιμάμη μέσα στην Αγία Σοφία της Πόλης, την 24-7-2020, είναι στον σύνδεσμο https://www.youtube.com/watch?v=wAN13YrFbqc  όπου μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει το σχετικό βίντεο. Όσο για το σπαθί που κρατεί ο Ιμάμης, σύμφωνα με τη διδασκαλία της ‘‘Hanafi madhab’’, μιας από τις τέσσερις βασικές σουνιτικές σχολές ισλαμικής νομολογίας, σπαθί κρατά ο Ιμάμης σε ήδη δια της βίας κατεκτημένες από τους Ισλαμιστές περιοχές. Σ’ αυτές ο Ιμάμης πραγματοποιεί το κήρυγμα με το σπαθί για να υποδηλώσει την κατάκτηση τους (https://islam.stackexchange.com/questions/61829/why-did-the-imam-hold-a-sword-in-hagia-sophia-while-giving-the-sermon).

ΥΓ. 2. Για περισσότερη μελέτη επί του θέματος προτείνω την ανάγνωση δύο βιβλίων: 1) Sam Solomon και E. Al Maqdisi, Modern Day Trojan Horse: Al–Hijra, the Islamic Doctrine of Immigration, Accepting Freedom or Imposing Islam?. Advancing Native Missions, 2009) και 2) Nothing to do with Islam?: Investigating the West’s Most Dangerous Blind Spot, (Δεν έχει Σχέση με το Ισλάμ; Η Επικίνδυνη Πολιτική Μυωπία της Δύσης).

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Η Δύση και το Ισλάμ. Η ώρα της κρίσης – Άρθρο του Χρήστου Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.