Ένας ορμαθός στιγμιοτύπων, διακεκομμένων ή συνεχών, κι ένα συνονθύλευμα ομοειδών ανεκδότων (διαφέρουν στην μετάφραση, οι λέξεις έχουν το πρώτο χέρι κι όχι τα λόγια) περί αλλαγής και προόδου πλημμυρίζουν τις οθόνες των καταναλωτών της δημοκρατίας. Η ομιλία του εκλεγέντος δε, ένας προκλητικός ενεστώτας, -καθώς κι όλων των εκλεγέντων- «Σήμερα γιορτάζουμε τον θρίαμβο όχι ενός υποψηφίου, αλλά μιας ιδέας. Της ιδέας της δημοκρατίας… Αυτή την ώρα, φίλοι μου, η δημοκρατία νίκησε». Απάνω στον θρίαμβο και τα αναφωνητά, μέσα στην παλίρροια της υπεροψίας και της μέθης ήρθε τρομακτική η μνήμη του στρατού εντός του Καπιτωλίου, κι έτσι η πραγματικότητα σαν αλεξικέραυνο γείωσε την αστραπή και σιώπασε την λάμψη της. Στην ρεαλιστική αξιολόγηση των γεγονότων απουσιάζουν τα φολκλόρ και τα ροκοκό, γδύνονται οι θιάσοι των κοθόρνων, απέρχονται της σκηνής οι παραστάτες, σιωπαίνουν οι φωνές κι οι αντίλαλοι, και ξαστεριάζει ο ουρανός να γίνει δραματικός κι εύτοπος. Η ιδέα της δημοκρατίας θριάμβεύει εδώ και μέρες στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο ο στρατός φρουρεί το Καπιτώλιο. Εκείνο το μέρος που τυπικά και ουσιαστικά εδώ κι αιώνες έπρεπε να φυλάγεται απο την παιδεία, την μόρφωση, την πνευματική καλλιέργεια, τους θεσμούς κι απο σύσσωμο τον πολιτισμό στο σύνολό του. Δημοκρατία δεν σημαίνει ψηφίζω μα με διακατέχει μια αυτενεργούμενη αγυρτεία και κατ’επέκτασιν δημοκράτης δεν θεωρείται εκείνος που εξασκεί τη ρητορεία του καφενέ κι επιδίδεται στην πολιτική ακηδεία. Πολύ περισσότερο ούτε μια ομιλία, ούτε και μια ψήφος δεν καθιστά κανέναν λειτουργό της δημοκρατίας. Δημοκρατία σημαίνει επούλωση μιας διαρκούς επαναλαμβανόμενης σχάσεως, δημοκρατία σημαίνει παραμένω σε σχέση με το πολιτικό όλον. Πάει καιρός που οι έννοιες της δημοκρατίας, της αλληλεγύης, της αδελφοσύνης και της ελευθερίας έπαψαν να εμπνέουν την πολιτική αλλαγή. Τώρα μας θρέφουν άλλοι όροι όπως οικονομία, εμπόριο, αγορά και κατανάλωση. Εκείνος ο στρατός που άλλοτε βομβάρδιζε τόπους που βρίσκονταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά του, εκείνος ο ίδιος κι απαράλαχτος στρατός ήρθε τώρα να προασπίσει εκείνο που για χρόνια παραθεωρείται και παραγκωνίζεται, εξορκίζεται με δήθεν τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον Θεό και υπονομεύεται: να κοιτάξει κατάματα και χωρίς αυταπάτες την πραγματική κατάσταση του λαού που εκπαιδεύει χρόνια με ψευδείς ειδήσεις, καλλιεργώντας τις διακρίσεις, υπονομεύοντας τις συνειδήσεις.

ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΑ

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,

με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,

λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε

για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο

τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.

Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·

ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα

(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).

Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,

εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,

κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει.

Επιμέλεια Γ. Π. Σαββίδη. Τα Ποιήματα, Τ. Α’ 1897 – 1918, Ίκαρος 1963

 Ο Ιωάννης Χριστοδουλάκης είναι Μεταπτυχιακός Φοιτητής Πανεπιστημίου του Φριβούργου

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: gixristodoulakis@hotmail.com

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ 

The post Τελειωμένα – Άρθρο του Ιωάννη Χριστοδουλάκη appeared first on Eptanews.gr.

Η ιστορία δικαιώνει τον Κικέρωνα. Οι αιώνες περνούν, οι αμαρτίες συγχωρούνται, η ιστορία δικαιώνει τα αδικημένα της παιδιά, και η βλακεία, φάλτση συγχορδία δεσπόζουσα στο πεντάγραμμο του χρόνου, θριαμβεύει προσωρινώς περίτρανη. Η εισβολή στο Αμερικανικό Καπιτώλιο, η οποία υποκινήθηκε μάλιστα από τον ίδιο τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, υποδηλώνει ακριβώς αυτό: την ανυπαρξία των θεσμών στη συλλογική πολιτική συνείδηση.

Δημοκρατία δεν είναι το Καπιτώλιο αλλά ο θιγμένος Τράμπ. Δικαστική εξουσία δεν είναι η δικαιοσύνη αλλά ο συστημικός δικαστής. Εκτελεστική εξουσία δεν είναι η διατήρηση της τάξεως αλλά είναι αντιθέτως, ο ρατσιστής και μισάνθρωπος αστυνομικός που σκοτώνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτή η απίσχναση των κοινωνικών θεσμών, ζωτικών συστατικών στοιχείων για την επιτυχημένη συνύπαρξη αλλά και τη διατήρηση της συνοχής σε ένα ύστερα-μοντέρνο κράτος δικαίου, όπως αυτο ορίζεται με τους σύγχρονους όρους, υποσκάπτει τα θεμέλια στα οποία βασίζεται κάθε δημοκρατική κοινωνία.

Ας γίνω πιο συγκεκριμένος. Στην προαναφερθείσα διάκριση των εξουσιών καθιστώ σαφές πως η συλλογική συνείδηση (οι ίδιοι οι πολίτες) ως μια διευρυμένη υποκειμενικότητα, δηλαδή μια διυποκειμενικότητα, δεν αντιλαμβάνεται τις θεσμικές φανερώσεις του πολιτεύματος ως ένα καθίδρυμα το οποίο υπερβαίνει τα μέρη του, αλλά προσωποποιώντας τα μέρη του, επιμένει στην πλήρη απαξίωσή του. Πολύ περισσότερο δεν είναι  ο ίδιος ο Πρόεδρος το Πολίτευμα, είτε αυτός είναι ο Τράμπ είτε ο Μπάιντεν, δικαιοσύνη δεν είναι ο «χ» δικαστής που προεδρεύει στο δικαστήριο, και νόμος δεν είναι ο αστυνομικός που καταστέλλει τους όχλους.

Με την καταδίκη των θεσμών καταδικάζει κανείς την ίδια του την κοινωνική υπόσταση καθώς οδηγείται στις ατραπούς μιας αναρχίας παντελώς καταστροφικής, από την οποία απουσιάζει η οποιαδήποτε ανάληψη καθηκόντων για το αύριο, ενώ αφθονεί η οποιαδήποτε κριτική προς πάσαν κατεύθυνση προς το σήμερα.

Τα μετέωρα βήματα της σημερινής δημοκρατίας, είτε στην Ευρώπη είτε στην Αμερική, βρίσκουν τον σύγχρονο άνθρωπο διαρκώς σε μια διελκυστίνδα στην οποία πασχίζει να ισορροπήσει ανάμεσα στο «εγώ» και στο «άλλος», μοχθώντας εναγωνίως να βρει τη θέση του σε μια απρόσωπη οικονομική διακυβέρνηση η οποία διακυβεύει διαρκώς το μέλλον του ιδίου και των απογόνων του.

Καταλήγοντας, παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα από το έργο Ξυγγραφή του Θουκυδίδου, το οποίο ενώ αναφέρεται στον Περικλή, τόσο προφητικά υπενθυμίζει μια λέξη λησμονημένη εν πολλοίς σήμερα στον πολιτικό μας βίο, αυτήν της ύβρεως: «[…] ὁπότε γοῦν αἲσθοιτό τι αὐτοὺς παρὰ καιρὸν ὓβρει θαρσοῦντας, λέγων κατέπλησσες ἐπὶ το φοβεῖσθαι, καὶ δεδιότας αὖ ἀλόγως ἀντικαθίστη πάλιν ἐπὶ το θαρσεῖν. Ἐγίγνετὸ τε λόγῳ μὲν δημοκρατία, ἒργῳ δὲ ὑπὸ τοῦ πρώτου ἀνδρὸς ἀρχή.» (Θουκυδίδου Ξυγγραφή 65).

*Ο κ. Χριστοδουλάκης είναι Μεταπτυχιακός Φοιτητης – Πανεπιστήμιο του Φριβούργου, Ελβετία

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ 

The post Μετέωρα βήματα – Του Ιωάννη Χριστοδουλάκη appeared first on Eptanews.gr.