Πολλές φορές θα δώσει κι από το υστέρημα του για την οικονομική ενίσχυση ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

Θα προσφέρει αφιλοκερδώς βοήθεια σε πρόσφυγες, σε σεισμοπαθείς, σε πυρόπληκτους, σε πλημμυροπαθείς, σε όσους δοκιμάζονται σκληρά στην ψυχρή κοινωνία μας. Θα θυσιαστεί, θα πέσει στη φωτιά σαν μια γροθιά, θα συνδράμει ανιδιοτελώς.

Σε μια συναυλία φιλανθρωπικού χαρακτήρα θα καταβάλλει αυθόρμητα τον οβολό του για την ενίσχυση του εκάστοτε ιερού σκοπού. Όταν θα αποχωρήσει όμως από τον χώρο της συναυλίας θα αφήσει πίσω του ένα βουνό από κάθε λογής απορρίμματα. Ιδιόμορφος λαός.

Τη μια μέρα αναθεματίζει το «σύστημα» που τον αδικεί και την άλλη το επιβραβεύει συμπορευόμενος μαζί του.

Απαιτεί οργάνωση, υποδομές και τάξη στην γειτονιά του, στην πόλη του, στη χώρα του, τη στιγμή που ο ίδιος συμπεριφέρεται με προχειρότητα, επιπολαιότητα και αδιαφορία τόσο μέσα στο σπίτι του, όσο και στην κοινωνία.

Είναι παντογνώστης, ειδικεύεται σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου, κρίνει τους πάντες αλλά η αυτοκριτική είναι άγνωστη λέξη στην ζωή του.

Αν πεισμώσει θα πετύχει το ακατόρθωτο γιατί διαθέτει περηφάνια και τόλμη. Αν στραβώσει όμως θα γκρεμίσει τα πάντα γιατί το αίμα βράζει στις φλέβες του.

Ξεγελιέται μεμιάς όταν του τάζουν το εύκολο χρήμα. Αργά καταλαβαίνει πως τίποτα στον κόσμο δεν κατακτιέται χωρίς κόπο, μέθοδο κι υπομονή. Τότε μεγαλουργεί και γράφει λαμπρές σελίδες στην ιστορία της πατρίδας του.

Μέσα από αυτό το λαό γεννιούνται σπουδαίοι επιστήμονες που διαπρέπουν όμως σε ξένες χώρες γιατί η δική τους τους απογοητεύει, τους διώχνει μακριά.

Είμαστε ένας ιδιαίτερος λαός εμείς οι Έλληνες. Και η ιδιαιτερότητα αυτή μας χαρακτηρίζει και μας ακολουθεί για αιώνες.

Τα πλεονεκτήματα μας σκιάζονται από τα πολλαπλά ελαττώματα και οι αδυναμίες μας καλύπτονται από το πλούσιο κληροδότημα μιας χώρας που δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ τον πλούτο της γιατί ο διχασμός και η υποταγή σε ξένους είναι το διαχρονικό της αγκάθι.

Είμαστε ένας ξεχωριστός λαός. Πλάι μας δεν πλήττεις ποτέ.

Την αγαπάω την Ελλάδα και τον λαό της. Ας με πικραίνει, ας με απογοητεύει. Φυλάω γερά μέσα μου τα ανεκτίμητα κοσμήματα της.

The post Ένας ιδιαίτερος λαός | Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.

  Η ελπίδα, πάντα λέμε, πεθαίνει τελευταία.  Κι ο καθένας, ο πιο μικρός, ο πιο φτωχός κάτοικος της υφηλίου έχει δικαίωμα στη ζωή, στο όνειρο, στην ελπίδα. Όλοι οφείλουμε να συνδράμουμε, να συμμετέχουμε, να είμαστε συμπαραστάτες στις δύσκολες στιγμές των συνανθρώπων μας.

  Δυστυχώς όμως στην καθημερινότητα μας οι εικόνες ακραίων καταστάσεων, διαστροφικών συμπεριφορών, συμπλοκών, βίας, κακοποιήσεων, δολοφονιών, αυτοκτονιών, οικονομικών σκανδάλων και άλλων έκνομων ενεργειών, προσπερνάνε δίπλα μας σαν κάτι σύνηθες και φυσιολογικό. Όλες αυτές οι «κακές» ειδήσεις προβάλλονται μέσα από τα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης ως δεδομένα φαινόμενα κι εμείς τις παρακολουθούμε πολλές φορές ως απαθείς θεατές, απολαμβάνοντας το γεύμα ή το δείπνο μας. Εξελίσσονται σαν ταινίες τέτοιες που ξεπερνάνε κάθε φαντασία και λογική.

  Ναι, φτάσαμε στο σημείο να μην μπορεί η σκληρή πραγματικότητα να σκηνοθετηθεί από το πονηρό ανθρώπινο μυαλό γιατί ο παραλογισμός της ζωής μας καταγράφει κάθε ημέρα κι ένα καινούργιο ρεκόρ απανθρωπιάς. Η συχνότητα, η ψυχρότητα, η έξαρση των παθών και η αποθέωση της εγωιστικής τρέλας δεν έχουν τελειωμό.

  Ως φίλος του αθλητισμού διάβαζα πρόσφατα τις εκκλήσεις του Σέρβου προπονητή Ζέλικο Ομπράντοβιτς  για το μίσος ανάμεσα  στους αιώνιους εχθρούς της Παρτιζάν και του Ερυθρού Αστέρα.

  «Ερχόμασταν σήμερα στον αγώνα και είδα ένα παιδί μαζί με τους γονείς του. Έφτυσε το λεωφορείο μας και έδειξε το μεσαίο του δάχτυλο, με την μητέρα του να γελάει. Ποιος δείχνει τόσο μίσος; Αυτή είναι η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε. Οπαδοί της Παρτιζάν, σας ικετεύω: Υποστηρίξτε μας σε αθλητικά πλαίσια. Το αξίζουν οι παίκτες της Παρτιζάν, το αξίζουν οι παίκτες του Ερυθρού Αστέρα».

 Ανάλογες σκηνές μίσους ζούμε στην ελληνική κοινωνία, σε κάθε μικρή και μεγάλη γειτονιά. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι σταματήσαμε να είμαστε άνθρωποι. Ότι πάγωσαν τόσο οι καρδιές μας. Ότι πάψαμε να συμπονάμε τον διπλανό μας που υποφέρει. Ότι κόβουμε την ελπίδα στον συμπολίτη μας που πάσχει από επάρατη ασθένεια. Τόση αδικία; Τόση ανισσοροπία; Τόση ανισότητα; Τόση κακία;

  Κι αν έτσι συμβαίνει πραγματικά, είμαστε άξιοι της μοίρας μας αν τα αποδεχόμαστε όλα παθητικά, χωρίς ένα λόγο, δίχως μια πράξη συμπόνιας και προσφοράς.

  Αν οι αισθήσεις των μεγάλων αφεντικών βρίσκονται μόνιμα στην κατάψυξη, οι δικές μας επιβάλλεται να αναθερμανθούν, να νοιώσουν.

  Πρέπει να συνέλθουμε άμεσα. Είναι αδιανόητο η απανθρωπιά να γίνει κανονικότητα. Ο άνθρωπος οφείλει να εναντιωθεί σκληρά με την τοξικότητα του, να ταπεινωθεί, να αγαπήσει, για να ξαναγίνει ο έμφρων, ο συνετός, ο σοφός.

The post Η απανθρωπιά να μην γίνει κανονικότητα | Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.

«Κάτσε στην ησυχία σου, μη τα σκαλίζεις.

Θα βρεις τον μπελά σου παιδί μου, μη μιλάς.

Μη τολμήσεις κι εναντιωθείς, κάνε ότι σου πουν. Θα βρεις τον μπελά σου.

Σε βλέπω φουντωμένο, εξαγριωμένο, αδικημένο. Μην επαναστατήσεις, μη πας κόντρα στο ρεύμα. Είσαι μόνος και είναι χιλιάδες.

Στην έχουν στημένη, θα σε εκδικηθούν. Πάνε με τα νερά τους. Εσύ θα σώσεις τον κόσμο;

Καταλαβαίνω πως σε τρελαίνει αυτή η λογική του παραλογισμού. Είσαι μυημένος στο λογικό, στο σωστό, στο δίκαιο, στη συνέπεια. Πνίγεσαι στο σκοτάδι του ψεύδους και του μίσους.

Είσαι όμως μικρός για να αντέξεις. Βολέψου δίπλα στους μεγάλους, στους δυνατούς.

Έτσι θα επιβιώσεις. Αν πας με το σταυρό στο χέρι θα σε ποδοπατήσουν».

 «Μη τον ακούς αυτόν. Δεν θέλει το καλό σου. Σε θέλει μέσα στο μαντρί εγκλωβισμένο, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς θέση, χωρίς ελεύθερη γνώμη.

Βάλε βαθιά στο νου σου το γνωμικό του Καζαντζάκη: «Ν΄ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί,  εγώ θα φταίω».

Έτσι να πορεύεσαι. Περήφανος για τα πιστεύω σου. Ισχυρός στις αρχές σου.

Μην υποχωρείς, μην υποτάσσεσαι εύκολα σε ότι σου τάζουν ανέξοδα, χαϊδεύοντας σου την πλάτη. Υποχείριο τους σε θέλουν για να πετύχουν τα ιδιοτελή σχέδια τους.

Ένας επαγγελματίας που αναγκάστηκε να κλείσει το ψητοπωλείο του, μετά από είκοσι τέσσερα χρόνια λειτουργίας, μας προτρέπει να μην πουλήσουμε ποτέ την ψυχή μας στο σύστημα.

Κι εσύ να μη προδώσεις, να μη πουληθείς. Μη βαδίζεις με υποκριτικά τεχνάσματα και προσποιητές κολακείες. Μη φυλακίζεσαι στο ψέμα.

Να κρίνεις δίκαια. Να διασταυρώνεις τις πληροφορίες. Να βοηθάς, να προσφέρεις με ανιδιοτέλεια και καλή διάθεση.

Να βγάζεις αυθόρμητα τα μέσα σου.

Μη φοβάσαι. Να τολμάς. Να είσαι παρών, ενεργός.

Να λες την αλήθεια. Αυτήν που εκπέμπει φως και καθαρότητα».

Ο νέος αποχωρεί προβληματισμένος. «Ο συμβιβασμός έρχεται κόντρα στις ιδέες μου. Μου φορτώνει ενοχές. Που ζούμε; Να μην τολμούμε για τα αυτονόητα.

Θέλω να λέω την αλήθεια. Κι ας πληγωθώ κι ας πονέσω. Θα έχω τη συνείδηση μου καθαρή».

The post Να λες την αλήθεια | Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.

Από την μεγάλη εμφάνιση του ΠΑΟΚ μέσα στο Μόναχο το 1983. Από την πρόκριση του Παναθηναϊκού το 1985 στα ημιτελικά του κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης. Από τα θρυλικά 7αρια της εποχής, «Στην μπάντα, στην μπάντα περνάει ο Λοσάντα». Από την εποχή που ο Χατζηπαναγής ζωγράφιζε στο χορτάρι με τα μαγικά του πόδια.

Όλες αυτές ήταν στιγμές που ο αγνός φίλαθλος χαιρόταν ποδόσφαιρο, χωρίς να φοβάται να πάει στο γήπεδο, χωρίς να είναι καχύποπτος, χωρίς να τζογάρονται απίθανα ποσά για το αποτέλεσμα ενός αγώνα.

Την Κυριακή που μας πέρασε στα παιχνίδια της επονομαζόμενης  super league, εκατοντάδες βεγγαλικά, πυροτεχνήματα, κροτίδες, αποπνικτική ατμόσφαιρα, λέιζερ, διακοπές, εντάσεις, αψιμαχίες μεταξύ παικτών και παραγόντων, διαμαρτυρίες, βωμολοχίες κι άλλες «καλαίσθητες» εικόνες, έκλεψαν πάλι την παράσταση. Όλες οι ομάδες αισθάνονταν αδικημένες από την διαιτησία, όλες απέδιδαν ευθύνες στον αντίπαλο και σε όλους τους αγώνες η παρουσία των ελλήνων ποδοσφαιριστών ήταν μηδαμινή. Μήπως αυτός είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας;

Την ίδια ημέρα στην Κατερίνη διεξήχθη ο λαϊκός ημιμαραθώνιος αγώνας δρόμου katerini run από τον Αθλητικό Πολιτιστικό Σύλλογο Δρομέων Πιερίας ΖΕΥΣ. Η πόλη πλημμύρισε από ζωή και χαμόγελα 1000 δρομέων, όλων των ηλικιών.

Λίγο πριν τον τερματισμό στα 21 χλμ., μια αθλήτρια και δυο αθλητές, προερχόμενοι από άλλη πόλη της Μακεδονίας, πήραν μαζί τα παιδιά τους που τους ανέμεναν με λαχτάρα, και όλοι μαζί, χέρι-χέρι, ξεχνώντας κόπο και πόνο, τερμάτισαν με απερίγραπτη ψυχική ευφορία στην κεντρική πλατεία. Ελάχιστα μέτρα πίσω τους τερμάτισα κι εγώ.

Στη σελίδα μου στο διαδίκτυο αφιέρωσα τον τερματισμό μου και το μετάλλιο στα κορίτσια Κ20 του Βόλεϊ του Πιερικού για την τεράστια, πανελλήνια επιτυχία τους, απονέμοντας ταυτόχρονα τα εύσημα στον ΖΕΥΣ για την διοργάνωση.

Αργά το απόγευμα, την ώρα που ενημερωνόμουν για τα άγρια μίση και πάθη του κακόμοιρου ελληνικού ποδοσφαίρου, μου στάλθηκε ένα μήνυμα από μια κυρία που δεν γνώριζα. Με καλησπέρισε, μου έδωσε συγχαρητήρια, μου ανέφερε πως τερματίσαμε σχεδόν μαζί και μου ζήτησε να της στείλω το βίντεο στο οποίο αποθανατίζονταν και ο δικό της τερματισμός, μαζί με δυο συναθλητές της και τα μικρά τους παιδιά. Ήταν η παρέα που τερμάτισε δευτερόλεπτα πριν από μένα.

Με μεγάλη χαρά της ανταπέδωσα τα συγχαρητήρια, την ευχαρίστησα για την παρουσία τους στην πόλη μας, της ζήτησα να μεταφέρει τους χαιρετισμούς μας στον πρόεδρο του συλλόγου τους και της έστειλα το βίντεο. Μια απρόβλεπτη και ξεχωριστή γνωριμία μέσα από τον υγιή αθλητισμό.

Ανάλογες όμορφες στιγμές συγκίνησης και απερίγραπτης συναισθηματικής έντασης βιώνουν οι δρομείς σε κάθε τους συμμετοχή σε έναν λαϊκό  αγώνα δρόμου, από την μια, μέχρι την άλλη άκρη της Ελλάδας. Εδώ γίνονται όλοι φίλοι, μια γροθιά. Οι δρομείς γυμνάζουν το σώμα και ταυτόχρονα απολυμαίνουν το πνεύμα Αγωνίζονται για φιλανθρωπικούς σκοπούς, συμμετέχουν στους αγώνες μικρά παιδιά, άτομα με ειδικές ανάγκες και νικητές είναι όλοι οι συμμετέχοντες.

Όπως σε όλους τους τομείς του κοινωνικού βίου, έτσι κι εδώ υπάρχουν άνθρωποι φθαρτοί, με ελαττώματα κι αδυναμίες. Όμως ο αθλητισμός είναι ένα παιχνίδι και η προώθηση του λαϊκού δρομικού κινήματος είναι αναγκαία για έναν πιο όμορφο κόσμο. Τα θετικά μηνύματα που απορρέουν από τον μαζικό αθλητισμό καλό θα ήταν να προβάλλονται προς τα έξω, μήπως σωθεί κάτι στην αλλοτριωμένη κοινωνία μας.

The post Τα πάθη του ποδοσφαίρου και η ομορφιά του μαζικού λαϊκού αθλητισμού | Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.

   Κι εγώ συλλογιέμαι, «Ελλάδα μου γιατί στέλνεις τα παιδιά σου σε ξένες πατρίδες;». Οι απαντήσεις έρχονται καταιγιστικές από την σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας.

  «Φύγαμε στο εξωτερικό αφού τα πτυχία μας δεν είχαν καμιά αξία στη χώρα. Με πενταροδεκάρες δεν επιβιώνεις σήμερα»

  «Να φύγουν έξω να σωθούν,  κι αυτοί και τα παιδιά τους»

  «Βλέπω τον γιο μου μια στις τόσες, αλλά τουλάχιστον έχει δουλειά και ζει με αξιοπρέπεια»

  «Πήρε τόσα πτυχία, διάβασε, μόχθησε, εδώ θα καθόταν;»

  «Εγώ πατέρα θέλω να ασκώ το επάγγελμα που μου αρέσει, αυτό που σπούδασα κι όχι να κάνω αυτό που πρέπει για να ζω με δανεικά».

  Στείλαμε τους νέους μας στο εξωτερικό. Άξιους και ικανούς επιστήμονες που τους εμπιστεύτηκαν ξένες δυνάμεις. Αναβίωσε η μετανάστευση των δεκαετιών του ’60 και του ’70, τότε που οι γονείς μας ξενιτεύονταν στην Γερμανία για να την χτίσουν από την αρχή, για να ζήσουν τρώγοντας κι αυτοί λίγο γλυκό ψωμί.

  Μα, εσύ Ελλάδα μου σπουδάζεις τα παιδιά σου σε δικά σου πανεπιστήμια. Ξοδεύεις τεράστια ποσά για να βγάλεις επιστήμονες. Οι γονείς των φοιτητών κάνουν τεράστιες θυσίες για να προκόψουν τα βλαστάρια τους. Κι εσύ τους διώχνεις μακριά. Που είναι οι καρποί των εξόδων σου, των προϋπολογισμών σου;

  Παγκόσμια πρωτοτυπία. Να βγαίνουν σπουδαίοι επιστήμονες από αξιόλογα πανεπιστήμια του τόπου σου για να στελεχώσουν τις δομές άλλων χωρών.  Πατρίδα μου δαπάνησες χρήματα στα αμφιθέατρα, στα έδρανα, στα εργαστήρια για να εξάγεις έτοιμους εργάτες μένοντας πάμφτωχη από εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό.

  «Δεν υπάρχουν δουλειές στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει προοπτική. Δεν υπάρχει ελπίδα».

  Μα χρειαζόμαστε γιατρούς. Χρειαζόμαστε επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων. Δεν μπορεί οι απόφοιτοι καθηγητικών σχολών να γίνονται αστυνομικοί, υπάλληλοι σεκιούριτι και νυχτοφύλακες. Ούτε οι οικονομολόγοι, οι μηχανολόγοι και οι απόφοιτοι όλων των κλάδων να ασχολούνται με άσχετα επαγγέλματα, από ανάγκη και μόνο. Που είναι η εξειδίκευση;

  Το τραγικό γεγονός των Τεμπών πιστοποίησε πόσο αξιόλογους νέους διαθέτουμε και πόσους χάνουμε άδικα σε περίοδο ειρήνης ως πρωταθλήτρια χώρα της υπογεννητικότητας. Η νεολαία μας είναι άξια και περήφανη. Της στερήσαμε τις υποδομές και την οργάνωση. Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο το ξεπούλημα και η «εκδίωξη» των παιδιών μας.

  Πρέπει κάποτε να μονιάσουμε. Επιβάλλεται να χαραχτεί μια κοινή στρατηγική που θα ακολουθείται πιστά και διαχρονικά από την κρατική μηχανή είτε έχει μπλε, είτε κόκκινο,  είτε πράσινο χρώμα. Αυτή την κοινή γραμμή οφείλουμε να απαιτούμε και να μην γινόμαστε υποτελείς σε συμβόλαια δούναι λαβείν χωρίς αντίκρισμα στο κοινό συμφέρον.

  Είναι σοβαρό το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί σε όλους μας. Ας μείνουμε κάποτε ενωμένοι στα πολλά που μας ενώνουν κι ας αφήσουμε στην άκρη τα λίγα που μας χωρίζουν. Οι εμφύλιες διαμάχες στέρησαν πολλά στον τόπο και στους πολίτες του.

  Ελλάδα μη χάνεις άλλο τα παιδιά σου.

  Μη τα διώχνεις μακριά.

The post Ελλάδα μη διώχνεις τα παιδιά σου | Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.

Η ανθρωπότητα, για μια ακόμη φορά, αγωνιά για την ίδια της την ύπαρξη. Για μια ακόμη φορά είναι φυλακισμένη στα κελεύσματα των δυναστών. Των δυναστών αυτών που εκμεταλλεύονται τον πλούτο τους εις βάρος της πλειονότητας που σκύβει το κεφάλι κάτω από την πίεση της ίδιας της επιβίωσης. Η επιβίωση κοστίζει ακριβά γιατί η «ηλεκτρική» μηχανή που παράγει φως και ενέργεια δεν διαθέτει αισθήματα, δεν πονά, δεν αφουγκράζεται, δεν συγκινείται  με τις ανάγκες των «μικρών» πολιτών.

Όλοι είμαστε υποταγμένοι στις εντολές αυτών που διαθέτουν το χρήμα Υπακούμε αναντίρρητα στους δυνατούς που ανάβουν και σβήνουν το  φως με μόνο γνώμονα τα ιδιοτελή τους συμφέροντα. Όποιος τολμήσει και αποδράσει από το μαντρί της υποτέλειας θα τιμωρηθεί καταλλήλως.

Η ενέργεια των μεγάλων δυνάμεων προσφέρει φως, κίνηση και συντελεί στην λειτουργία όλων των μικρών και μεγάλων μονάδων του κοινωνικού συστήματος. Το πνεύμα όμως όλων αυτών των κολοσσών είναι φτωχό. Στερείται αγάπης, ανιδιοτέλειας, ευαισθησίας και καλοσύνης. Ακόμη και κάποιες δράσεις «φιλανθρωπικού» χαρακτήρα γίνονται μόνο και μόνο για την διαφήμιση τους, για την προβολή κι όχι για την ουσία της πράξης.

Μα όμως, όταν ακόμη και οι άλλοι, οι καλοί,  οι εκπρόσωποι, οι πρεσβευτές της αγάπης, της συγνώμης και της ομόνοιας έχουν αλλοιωθεί, παρασυρόμενοι από την ύλη και τη φθαρτότητα, σε τι να ελπίζει ο αθώος κάτοικος της γήινης κόλασης. Είναι φανερό πλέον πως έχουν εκλείψει οι πνευματικοί άνθρωποι, οι αληθινοί ηγέτες που θα εμπνεύσουν και θα δώσουν τα σωστά μηνύματα που τόσο έχουν ανάγκη οι πολλοί που βρίσκονται στο σκοτάδι.

Η ζωή έγινε πολύ ακριβή, ηλεκτροκίνητη, άψυχη και υποκριτική. Λείπει το φως το καθαρό, το φως που θα μας οδηγήσει στην αληθινή πρόοδο και στην προκοπή. Τι να σου προσφέρει το ηλεκτρικό φως, οι ηλεκτρικές μηχανές και όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα αν η αλόγιστη χρήση από το μιαρό ανθρώπινο χέρι αφανίζει σιγά-σιγά τον πλανήτη. Τι να την κάνεις την ενέργεια που γεννά τους πολέμους, τα μίση και τα πάθη των λαών.

Ποιος θα μαλακώσει την ψυχή των αντιμαχόμενων πλευρών, των κυβερνώντων, των αντιπολιτευόμενων, των πράσινων, των κόκκινων, των κίτρινων, των μπλε; Ποιος θα συγκρατήσει τους οπαδούς τους που ως πειθήνια όργανα αλληλοσπαράζονται εξυπηρετώντας τους σκοπούς τρίτων;

Ζητείται επειγόντως πνευματικό φως για να φωτίσει το σκοτάδι των ψυχών μας. Ζητείται ανθρωπιά που όλοι καλούμαστε να την διδάξουμε με πράξεις και ταπεινότητα. Ζητούνται και χρήματα, όχι για να παράγουμε πυρηνικές βόμβες, αλλά για να χτίσουμε τους φωτεινούς φάρους που θα προάγουν τον σεβασμό, την ισότητα, την δικαιοσύνη, την ελευθερία από τα δεσμά της απρόσωπης κοινωνίας.

Ζητείται η αλήθεια για να εκλείψει το ψέμα. Ζητείται η ειλικρίνεια για να αφανιστεί η υποκρισία.

Ζητούνται επιτακτικά άνθρωποι με πνευματική καθαρότητα.

Γιάννης Τσαπουρνιώτης

The post Ηλεκτρικό και πνευματικό φως | Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.

Αναλογίζομαι πόσο εύκολο είναι να κρίνεις, να μηδενίζεις, να ειρωνεύεσαι πρόσωπα και καταστάσεις. Η απουσία οργάνωσης και συντονισμού, η αναμονή, η έλλειψη υπομονής των πολιτών, η παγίωση λανθασμένων συμπεριφορών, είναι απομεινάρια μιας «άρρωστης» νοοτροπίας που μας ταλαιπωρεί όλους.

Δεν είναι όλα μαύρα ούτε ρόδινα. Υπάρχουν ελλείψεις, υπάρχουν κενά αλλά υπάρχουν και άξιοι άνθρωποι που χρειάζονται  στήριξη και ενίσχυση του έργου τους.

Υπάρχουν ικανότατοι νοσηλευτές, νοσοκόμοι, τραυματιοφορείς, υπάλληλοι του ΕΚΑΒ, ιατροί όλων των ειδικοτήτων που έχουν την εμπειρία, την γνώση και τη θέληση να προσφέρουν. Εξαιρέσεις υπάρχουν παντού γιατί ο άνθρωπος και ειδικά  αυτός ο ξεχωριστός Έλληνας, είναι ένα ιδιαίτερο ον που αρέσκεται να αμαυρώνει ότι χτίζουν με κόπο οι φιλότιμοι και μοχθηροί εργάτες.

Αυτοί όμως οι φιλότιμοι, οι ακούραστοι μαχητές της υγείας αξίζει και να αμείβονται αξιοπρεπώς. Αξίζει να ενισχύονται τακτικά με νέο προσωπικό, με σύγχρονα μέσα και μεθόδους, με ότι είναι απαραίτητο για να ανταποκριθούν αποτελεσματικά στο λειτούργημα τους. Δεν αξίζει να μένουν μόνοι κι απροστάτευτοι.

Ο χώρος της υγείας δεν μπορεί να αποτελεί παιχνίδι στο βωμό μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Εδώ επιβάλλεται μια πάγια και θαρραλέα εθνική πολιτική χωρίς εγωισμούς. Όπως στην παιδεία, έτσι και στην υγεία απαιτείται ένας δυνατός οικονομικός προϋπολογισμός χωρίς τσιγγουνιές και δημοσιοοικονομικές δικαιολογίες.

Υπάρχει άμεση ανάγκη για μια τολμηρή ανατροπή, για μια επανάσταση που η ίδια η πολιτεία θα πρέπει να προκαλέσει για να μπορεί ο απλός πολίτης να εμπιστεύεται χωρίς δισταγμούς τις δομές της δημόσιας υγείας.

Για να ζηλέψουν και να  επιστρέψουν πίσω όλοι οι ικανοί επιστήμονες που μετανάστευσαν στο εξωτερικό.

Για να μπορούμε να ζούμε αξιοπρεπώς σε μια ευλογημένη και πλούσια χώρα που την καταντήσαμε μίζερη και φτωχή.

Για να έχουμε δικαίωμα, ίση ευκαιρία και πρόσβαση στα αυτονόητα, όπως το αγαθό της ζωής.

Τιμή στους μαχητές της υγείας.

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Στήριξη και σεβασμός στη δημόσια υγεία – Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.

Αναζήτησα την σημασία του όρου στο καινούργιο λεξικό που προσφέρει διαδικτυακά η τεχνολογία και μου εμφάνισε δυο έννοιες. Στην βιολογία αναφέρεται ως μόνιμη αλλαγή στην αλληλουχία DNA ενός οργανισμού ή στην αλληλουχία RNA ενός ιού. Επίσης κάποιες από τις μεταλλάξεις μπορεί να μεταβιβαστούν σε επόμενη γενεά. Μεταφορικά η λέξη μετάλλαξη δηλώνει την μεγάλη δραματική αλλαγή,  μετάλλαξη από μια μορφή σε άλλη. Συγγενικές λέξεις είναι η μεταλλαγή, η αλλαγή, η μεταμόρφωση, το ρήμα μεταλλάσσω, ο μεταλλαγμένος.

Ειδικοί και μη αναλώνουμε χρόνο ερμηνεύοντας τις μεταλλάξεις του κορωνοιού, τη δράση του εμβολίου απέναντι τους, τις παρενέργειες και τις αντιδράσεις στον ανθρώπινο οργανισμό. Γίναμε όλοι γιατροί, δίνουμε συμβουλές, αλληλοκατηγορούμε και ριζώνουμε βαθιά τη διχόνοια, τον εγωισμό, τα μίση και τα πάθη.

Έχουμε αγνοήσει πλήρως την αλλαγή του ψυχικού μας κόσμου. Είμαστε παντογνώστες, κυρίαρχοι, αλάνθαστοι, αναμάρτητοι. Η αυταρέσκεια και το φαρισαϊκό μας πνεύμα λιθοβολούν ανελέητα τους διεφθαρμένους τελώνες της σύγχρονης ζωής. Είμαστε καθωσπρέπει άνθρωποι, δίκαιοι, ειλικρινείς και ταυτόχρονα αμετανόητοι. Παραμυθιαστήκαμε από τον ίδιο μας τον εαυτό, τον προσκολλημένο στα επιφανειακά υλικά αγαθά, αδιαφορούμε για την ουσία και ασκούμε κριτική στους πάντες εκτός του εαυτού μας.

Κηρύττουμε ακόμη και τα λόγια του Χριστού καταδικάζοντας πράξεις και συμπεριφορές θέτοντας στο περιθώριο μια βασική αρετή, την ταπεινότητα. Θέλουμε να αλλάξουν όλοι οι άλλοι γιατί εμείς αγγίζουμε την τελειότητα.

Δεν γνωρίζω αν η εμφάνιση ενός ιού είναι αποτέλεσμα παγκόσμιας συνωμοσίας που έχει σκοπό να μας ελέγχει και να μας αφανίσει. Η ιατρική έχει θέση και λόγο απέναντι σε έναν ιό και στην μετάλλαξη του.

Όλοι όμως, αν αισθανόμαστε άνθρωποι, οφείλουμε να μεταλλαχτούμε ψυχικά.

Να αλλάξουμε νοοτροπία και συμπεριφορά.

Να απαλλαγούμε από την υποκρισία και να φυτέψουμε μέσα μας την ειλικρίνεια.

Να κάνουμε πράξη τα κηρύγματα ήθους με τα οποία βομβαρδίζουμε τους βουτηγμένους στην αμαρτία συνανθρώπους μας.

Οφείλουμε να μεταμορφώσουμε την ψυχική μας διάθεση. Να γιατρευτούμε επιτέλους από τον ιό της εγωπάθειας και της αλαζονείας.

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Μετάλλαξη νοοτροπίας και συμπεριφοράς – Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.

 Η Κυρά Σοφία ζει σε ένα απομονωμένο χωριό των Αγράφων. Κοντεύει τα ενενήντα αλλά είναι σκληρό σκαρί, στο νου και στο σώμα. Ζει μόνη της καθώς ο σύζυγος της  έφυγε από τη ζωή πριν από δέκα χρόνια. Μαζί με τον καλό της έχουν αφήσει μια πλούσια κληρονομιά στον τόπο καθώς τα οκτώ παιδιά τους, τα εγγόνια και τα δισέγγονα, έχουν διασκορπιστεί σε κάθε γωνιά της πατρίδας, αφήνοντας ο καθένας χωριστά το δικό του αποτύπωμα.

  Στο πανέμορφο χωριό ο κορονοιός δεν έκανε ακόμη την εμφάνιση του. Τα νέα όμως που έρχονται καθημερινά στα αυτιά της Κυρά Σοφίας ταράζουν την ησυχία και την γαλήνη που βιώνει τα τελευταία χρόνια.

  «Η κόρη σου η Μαρία είναι μια σύγχρονη ηρωίδα. Στο νοσοκομείο που δουλεύει στη Θεσσαλονίκη δεν έχει ωράριο, δεν έχει ώρες ανάπαυσης και ξενοιασιάς. Έχει αφοσιωθεί αποκλειστικά στο καθήκον της μαζί με τους γιατρούς, τους νοσηλευτές και όλους τους εθελοντές. Ρισκάρει την ίδια της τη ζωή. Τα νέα τα μαθαίνω από τον Αργύρη μου. Να είσαι περήφανη». Στην τηλεφωνική γραμμή, η καλή γειτόνισσα, η Φρόσω, τη συντρόφευε σε αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές της ανθρωπότητας.

  Σκούπισε τα δάκρυα συγκίνησης και έσφιξε στην αγκαλιά της την κορνίζα όπου απεικονίζονταν αγκαλιασμένη όλη η οικογένεια.

  «Η Βέτα μου πέρασε δύσκολα. Είχε πυρετό και δύσπνοια, είχε χάσει τη γεύση της αλλά μόλις έγιανε δεν άφησε τους μαθητές της χωρίς δασκάλα. Κι εκείνα τα «παλαβά», μέσα από αυτές τις καινούργιες τηλεοράσεις, τα κομπιούτερ και τα λαπ τόπια, της έστελναν ζωγραφιές και όμορφα λόγια για να  δείξουν την αγάπη τους»

  «Εγώ μιλούσα τις προάλλες με τον εγγονό μου το Βασιλάκη. Ο καθηγητής τους, παρότι ήταν καταβεβλημένος από την απώλεια της γυναίκας του, τους προέτρεπε, τους εκλιπαρούσε να προσέχουν τον εαυτό τους και τους οικείους τους για να μη ζήσουν το δικό του πόνο».

  Κάθε οικογένεια βίωνε τη δικιά της περιπέτεια μέσα σε ένα ατελείωτο μαραθώνιο δοκιμασίας.

  «Ο Θωμάς ζει κι αυτός τα δικά του στην αστυνομία. Σταμάτησε μια μέρα σε έναν έλεγχο έναν ταλαιπωρημένο εβδομηντάρη που περιέγραφε σε μια ιδιόχειρη βεβαίωση τον λόγο της μετακίνησης του: «Η σύζυγος μου, η Ευθαλία, ταξίδευε με το τρένο από την Κομοτηνή για Θεσσαλονίκη προκειμένου να βοηθήσει την κόρη μας που πάσχει από καρκίνο. Αποκοιμήθηκε στη διαδρομή κι όταν ξύπνησε βρισκόταν στην Λάρισα. Επικοινώνησε μαζί μου και μεταβαίνω για να την παραλάβω γιατί τέτοια ώρα δεν υπάρχει μέσο μεταφοράς…».

«Και το στερνοπαίδι μου ο Χρήστος κουράζεται πολύ. Κάθε μέρα με το μηχανάκι αλωνίζει την Αθήνα για να παραδώσει αυτά τα  πακέτα που τα παραγγέλνεις λέει και σου τα φέρνουν στο σπίτι. Όταν σε μια παραγγελία παρέδωσε τρία κουτιά σε έναν τακτικό πελάτη, εκείνος του έκανε δώρο το ένα από αυτά. Ήταν ένα κράνος για να τον προστατεύει».

  Η Κυρά Σοφία σε κάθε αναφορά στα παιδιά και τα εγγόνια της σκούπιζε τα δάκρυα, φύσαγε τη μύτη αλλά η καρδιά της ευφραίνονταν από τις ανθρώπινες πράξεις που δήλωναν ακόμη ευαισθησία κι αλληλεγγύη. Ακούγοντας τον ήχο της καμπάνας έκανε ευλαβικά τον σταυρό της προσκυνώντας την εικόνα της Παναγίας δίπλα στο αναμμένο καντήλι.

  «Ο Παπά Γιώργης μας είπε ότι θα προσεύχεται καθημερινά για όλους μας. Να κάνουμε υπομονή και με τη χάρη του Θεού θα ξεπεράσουμε κι αυτόν τον Γολγοθά. Έστειλε και τον Νικολάκη να αφήσει έξω από τα σπίτια μια επιστολή από έναν σημαντικό ιεράρχη. Τη διάβασα και μέσα σε όλα μου έκαναν εντύπωση τα εξής: «..Πιστέψαμε ότι είμαστε υπεράνθρωποι, κρύψαμε την προσβολή μας από τον ιό και οδηγηθήκαμε στον τάφο, αντί να ομολογήσουμε το λάθος μας και να σαλπίσουμε το ορθό. Δεν είναι ταπεινωτικό να παραδεχθείς ότι ως άνθρωπος κι εσύ πάσχεις. Αλαζονικό είναι να το κρύψεις, μόνο και μόνο για να μη διαψευστεί δημόσια ο εγωισμός σου. Όταν επικρέμεται θάνατος, τότε, καλά ειπώθηκε, «μαγκιές» δεν επιτρέπονται. Οι ευλαβείς εγωισμοί… σκοτώνουν!».

 Καληνύχτισε την καλή της φίλη και λίγο πριν πέσει στο κρεβάτι προσευχήθηκε.

  «Θεέ μου βοήθησε όλο τον κόσμο που δοκιμάζεται τόσο σκληρά. Φώτισε μας να διώξουμε από μέσα μας τον εγωισμό, να είμαστε ταπεινοί και πράοι. Συγχώρεσε μας Κύριε για την υποκρισία μας, για τα πάθη μας, για τα λάθη μας. Συγχώρεσε μας…».

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Ιστορία καραντίνας – Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.

Κατάλαβα πως για να επιβιώσεις στον κόσμο της αυταρέσκειας και του καλλωπισμού η μάσκα είναι απαραίτητη. Ο συμβιβασμός με τη λογική του παραλογισμού είναι επιβεβλημένος για να είσαι μέλος του συστήματος. Διαφορετικά σε ποδοπατούν ανηλεώς οι καλοκάγαθοι συνάνθρωποι που θέλουν, υποτίθεται, να σε βοηθήσουν.

Πολλές φορές αισθάνομαι γυμνός από γνώσεις, αμόρφωτος. Μου αραδιάζουν πολλοί προικισμένοι, ρήσεις, λόγια, προφητείες σπουδαίων αγίων και πατέρων για την ταπείνωση, την μετάνοια, την ανιδιοτέλεια. Με λυπεί η άγνοια μου σε πολλά από τα κείμενα αυτά. Με στεναχωρεί αφάνταστα όμως η απουσία στην ψυχή τους, όλων αυτών των αρετών που μνημονεύουν προς τα έξω χωρίς  δυστυχώς να έχουν γίνει βιώματα στην καθημερινότητα τους. Πόσο απέχουν οι πράξεις από τα λόγια;

Η μάσκα στο πρόσωπο μας προστατεύει από τη μετάδοση ασθενειών, από ιώσεις που ταλαιπωρούν και θα ταλαιπωρούν το ανθρώπινο γένος. Τη φοράμε συνειδητά για να σώσουμε την υγεία του σώματος, για να μη μεταδώσουμε μικρόβια κι όχι απλά και μόνο για να φανούμε νομοταγείς στις προσταγές των ειδικών.

Από τη μάσκα που καλύπτει την αλλοπρόσαλλη ψυχή μας σκοπεύουμε να απαλλαγούμε ποτέ; Θα νικήσουμε τα πάθη; Θα γίνουμε ειλικρινείς πρώτα με τον εαυτό μας και μετά με τους άλλους;

Απαιτείται μέγιστος αγώνας για να αφαιρέσουμε από μέσα μας την μάσκα της υποκρισίας. Δύσκολος ο δρόμος της ταπείνωσης και της μετάνοιας. Τα μικρόβια της ψυχής δεν γιατρεύονται εύκολα. Πως μπορεί ένας εγωιστής να ζητήσει συγγνώμη και να συγχωρέσει; Πώς να στερηθεί ο πλεονέκτης τα πλούτη του; Πώς να κατέβει από το θρόνο της αλαζονείας και της έπαρσης;

Ας κλείσουμε με τη διδαχή του Αγίου, μήπως μας γίνει βίωμα: «Ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό. Γι αυτό όχι υποκριτικό γέλιο αγάπης αλλά φυσιολογική συμπεριφορά. Ούτε κακία, ούτε υποκρισία αλλά αγάπη και ειλικρίνεια».

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Η μάσκα της υποκρισίας – Άρθρο του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.