Πριν από λίγες ημέρες, στις λιτές γραμμές του κειμένου μου αναζητούσα την μπάλα που χάθηκε στα πλοκάμια του λαβύρινθου, του Φαρ Ουέστ του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αυτή η μπάλα που αγάπησα από μικρός μολύνθηκε από τον γενικότερο ξεπεσμό, από την συνεχόμενη πτώση του ανθρώπου.

Τα τελευταία δέκα χρόνια η μπάλα που ερωτεύτηκα έχει αλλάξει χρώμα, μέγεθος και ποιότητα. Έχει και ιδιαίτερα ονόματα. Άλλοτε την φωνάζουν Wilson, άλλοτε Mikasa, άλλοτε Molten. Είναι η μπάλα του Βόλεϊ, του αθλήματος που στεγάζει τα όνειρα, τις φιλοδοξίες, την εκτόνωση αθλητριών και αθλητών, καθώς και την όρεξη, το μεράκι για αθλητισμό λίγων ρομαντικών ανθρώπων. Κι εδώ υπάρχουν προβλήματα, ακατάλληλα στάδια, απομεινάρια της άρρωστης νοοτροπίας μας.  Υπάρχει όμως μια ηρεμία και ταυτόχρονα μια ζωντάνια που γαληνεύει την ψυχή σου και αποφορτίζει τον βασανισμένο νου.

Μέσα στα γήπεδα του Βόλεϊ εντόπισα μια μικρή αθλήτρια, ένα κορίτσι μάλαμα, ένα παιδί που γεννά ελπίδα στον μάταιο κόσμο μας. Πρόσχαρη, ευγενική, θαρραλέα, με χαμόγελο και αστείρευτη ενέργεια. Χαιρετάει τους πάντες και κερδίζει την εκτίμηση σου απευθείας. Διακρίνεται για το πνεύμα της ομαδικότητας που σπανίζει στην ηλικία της. Πάνω από όλα το σύνολο, η ομάδα, ο Πιερικός.

Είναι από τις πρώτες που θα συνδράμουν στην παραμικρή δυσλειτουργία που θα παρουσιαστεί είτε στην προπόνηση, είτε κατά τη διάρκεια του αγώνα. Θα βοηθήσει στο στήσιμο του φιλέ, θα μαζέψει τις μπάλες, θα μεταφέρει τα νερά, θα ενθαρρύνει τις συμπαίκτριες της, θα τρέξει πρώτη για τον πάγο που θα απαιτηθεί όταν τραυματιστεί ακόμη και αντίπαλος της.  Όσες φορές το δυνατό καρφί της θα χτυπήσει αθλήτρια της αντιπάλου ομάδας, αυτή θα περάσει τη διαχωριστική γραμμή, θα ζητήσει συγνώμη, θα συμπαρασταθεί.

Είναι παιδί, αλλά εκφράζει μια ωριμότητα που απουσιάζει κι από εμάς, τους δήθεν μεγάλους. Είναι μια λάμψη ελπίδας που δύσκολα συναντάς στις μέρες μας γιατί εκπέμπει ανιδιοτέλεια, ενότητα, προσφορά. Ένας πλούσιος θησαυρός αρετών και αισθημάτων φωλιασμένος στην καρδιά ενός δεκαπεντάχρονου κοριτσιού. Κι εγώ αισθάνομαι φτωχός στην κοινωνία που ζω γιατί εμείς οι μεγάλοι μαλώνουμε με τον ίδιο μας εαυτό, ρίχνουμε τις ευθύνες σε τρίτους, δεν μπορούμε να τα βρούμε μεταξύ μας, απωλέσαμε κάθε αρχή και αξία.

Ανάλογοι θησαυροί σίγουρα υπάρχουν κι αλλού. Ίσως όμως τους κρύβει η σκοτεινή κοινωνία μας. Ίσως κάποιοι βολεύονται στα σχέδια τους. Ίσως κι εμείς οι ίδιοι αγνοούμε, ζηλεύουμε και αδιαφορούμε για την ανάδειξη τους.

Ευελπιστώ να ανθίζουν ψυχές σαν το κορίτσι που εκθειάζω σήμερα. Ελπίζω να ανατραπεί το νοσηρό, το ανειλικρινές και μίζερο τοπίο.

Ας αναζητήσουμε, ας αναδείξουμε όλοι μας ανάλογες μικρές εικόνες της καθημερινότητας. Ας παραδειγματιστούμε από τις ευαίσθητες εκείνες στιγμές που φωτίζουν την ζωή μας και μας καλλιεργούν την ελπίδα που τόσο έχουμε ανάγκη για να πορευτούμε στο δύσκολο αύριο.

Αφιερωμένο στην Κοινωνία, στον Αθλητισμό, στο Βόλεϊ, στον Πιερικό, στην Κατερίνα.

The post Η Ελπίδα – Άρθρο του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.

Χριστούγεννα. Η γιορτή της αγάπης και της ελπίδας.

Ελπίδα. Μια λέξη άγνωστη σε μια κοινωνία διεφθαρμένη, απεγνωσμένη, απελπισμένη. Μια κοινωνία που σε παλιότερες εποχές βίωνε με απλότητα και αγνότητα το βαθύ νόημα της γέννησης του Ιησού. Τότε οι καιροί δεν απαιτούσαν λαμπρότητα, έντονη φωταγώγηση, τυμπανοκρουσίες και καταναλωτικό παραλήρημα.

«Εγεννήθηκες χωρίς,

στρωματάκι καλέ μας Χριστούλη.

Εγεννήθηκες χωρίς,

μια σκουφίτσα να φορείς».

Αυτοί οι στίχοι από το Χριστουγεννιάτικο τραγούδι της Άγιας νύχτας μας δίνουν το παράδειγμα της απλότητας, της φτωχής αλλά πλούσιας σε σημασία γέννησης. Αν καθένας μας θνητός μπορούσε να εμφυσήσει την ουσία αυτής της μεγάλης ημέρας, της Γέννησης, δεν θα αναζητούσε την ελπίδα στη γήινη κόλαση που ο ίδιος εγκατέστησε παραμορφώνοντας το θεϊκό δημιούργημα.

Κάποτε ένα μικρό γουρουνάκι και μια φρέσκια σαλάτα χωρίς ενέσεις και φυτοφάρμακα αρκούσε για να χορτάσει μια πολυμελής οικογένεια. Κι αυτό το γουρουνάκι το μεγάλωνε η ίδια η οικογένεια, στην αυλή της και η νοστιμιά της τηγανιάς δεν είχε προηγούμενο ούτε μπορεί να συγκριθεί με καμιά τεχνητή συνταγή της σύγχρονης εποχής.

Κάποτε μοσχομύριζαν οι γειτονιές από την ευωδία της βασιλόπιτας που έψεναν οι νοικοκυρές σε ξυλόσομπες και φούρνους πλάθοντας ένα-ένα τα φύλλα με επιμέλεια και ξεχωριστή υπομονή. Και τώρα για την ευκολία όλων κυκλοφορούν τυποποιημένα σκευάσματα που σε καμιά περίπτωση δεν συγκρίνονται με τα αριστουργήματα του παρελθόντος.

«Κι όλοι παν στην εκκλησιά,

το Χριστό να προσκυνήσουν.

Κι όλοι παν στην Εκκλησιά

λάμπει απόψε η Παναγιά».

Διαχρονικά η παρουσία των πιστών στην εκκλησία, ειδικά τις γιορτινές ημέρες είναι δυναμική και ειδικά στις μέρες μας που αποτελεί τη μόνη διέξοδο οδό της ζωής.

Στα παλαιότερα χρόνια αυτό ήταν το μεγάλο μέλημα και εδώ γινόταν η μεγάλη προετοιμασία των πιστών. Η παρουσία στην μυστηριακή ζωή της εκκλησίας ήταν η ύψιστη φροντίδα τις παραμονές και όλη την περίοδο της νηστείας των Χριστουγέννων.

Τώρα ο χριστιανός έχει φορτωθεί με πολλές μάταιες υποχρεώσεις που τον κρατούν εγκλωβισμένο και δεν του αφήνουν τα περιθώρια να απελευθερωθεί και να βιώσει αληθινά το χαρμόσυνο μήνυμα των ημερών. Έχει μάθει στα πολλά κι αυτά τα πολλά και ποικίλα τον αγχώνουν αντί να τον κάνουν ευτυχή και χαρούμενο.

Κάποτε με λίγα τρόφιμα, με λιτή ενδυμασία, με λίγο κρασάκι και μετρημένα αγαθά αισθανόμασταν χορτάτοι. Τώρα φορτώνουμε την κοιλιά μας με κάθε λογής λίπη, έλαια, γλυκά και ποτά και ενώ εκκλησιαζόμαστε δίνουμε περισσότερη βαρύτητα στα υλικά, βαραίνουμε στο σώμα και διατηρούμε ελαφρύ και κενό τον πνευματικό μας κόσμο.

Κάποτε ένα μικρό παιδί έλαμπε από χαρά με μια μικρή μελλόντικα, με ένα απλό παιχνιδάκι και τώρα κουράζει το μυαλό του μπροστά στα «επικίνδυνα» παιχνίδια των ηλεκρονικών υπολογιστών.

Αυτή η ανεξέλεγκτη τεχνολογική επανάσταση σε συνδυασμό με την πλεονεξία και τον εγωισμό μας δεν μας αφήνουν ελεύθερους να γυρίσουμε πίσω για λίγο, σε αυτό το κάποτε που νοσταλγούμε καθημερινά.

Δεν μπορεί να περιμένεις Χριστούγεννα και να σκέφτεσαι με πονηριά και δόλο για τον διπλανό σου. Μήπως και στο παρελθόν δεν υπήρχαν κακοί και πονηροί; Πάντα το κακό στριφογυρίζει γύρω μας, μα στην εποχή μας δεν ξέρεις πλέον από πού να φυλαχτείς και ποιόν να εμπιστευτείς.

«Τέτοια νύχτα ήταν παιδιά,

που γεννήθηκε ο Χριστός μας,

Τέτοια νύχτα ήταν παιδιά,

Κι είχαν χιόνια τα κλαδιά».

Κάποτε τέτοιες ημέρες είχαν χιόνια τα κλαδιά γιατί ήταν χειμώνας. Τώρα με τις παρεμβάσεις του ανθρώπου στη φύση ούτε τα φύλλα των δέντρων δεν έπεσαν ακόμη.

«Η Γέννηση σου, Χριστέ, Θεέ μας ανέτειλε στον κόσμο το φως της γνώσεως, διότι μ’ αυτήν εκείνοι που λατρεύουν τα άστρα διδάχτηκαν από αστέρι να προσκυνούν Εσένα, τον Ήλιο της δικαιοσύνης, και Σένα να γνωρίζουν, τη σταλμένη από τα ύψη ανατολή. Κύριε δόξα σε σένα».

Μακάρι οι στίχοι από το απολυτίκιο της εορτής της Γέννησης να ηχήσουν φέτος γλυκά στα αυτιά μας για να ερεθιστούν οι ψυχικές μας αισθήσεις, να σβήσουν τα πάθη μας, ώστε να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα όπως αρμόζει σε ανθρώπους που είναι Έλληνες και Ορθόδοξοι.

The post Άρθρο γνώμης: Τα Χριστούγεννα κάποτε… Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.

Ήταν μια πανέμορφη χώρα με βουνά, δάση, θάλασσες, νησιά, με τεράστια πολιτιστική κληρονομιά και μεγάλη ιστορία. Είχε φιλότιμους ανθρώπους που προσέφεραν βοήθεια σε όσους είχαν ανάγκη, Παρήγαγε σπουδαίους επιστήμονες που όμως τους έστελνε να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε ξένες χώρες. Παράλληλα όμως διέθετε και αρκετούς επιπόλαιους, αλαζόνες και τσαπατσούληδες, χωρίς οργάνωση και τάξη στην καθημερινότητα τους.

Είχε και πολλές εμφύλιες διαμάχες. Οι άνθρωποι ήταν μεταξύ τους συνεχώς μαλωμένοι. Δεν συμφωνούσαν ποτέ. Αυτό στερούσε από την πολιτεία τους τον ανεξάντλητο πλούτο που έμενε ανεκμετάλλευτος. Η Διχόνοια αυτοκτονούσε καθημερινά γιατί κάποιοι ήθελαν να βαδίζουν μόνο αριστερά και άλλοι μόνο δεξιά. Άλλοι πάλι δεν έστριβαν καθόλου, προτιμούσαν την κεντρική πορεία. Υπήρχαν κι αυτοί που έστριβαν το τιμόνι τέρμα αριστερά και άλλοι τέρμα δεξιά. Αυτοί που πολιτεύονταν, ανάλογα με τα συμφέροντα τους και όταν έχαναν την εξουσία, άρχισαν σιγά-σιγά να στρίβουν από τα αριστερά προς τα δεξιά και αντίστροφα. Οι Διχασμένοι παρασύρονταν από αυτή την τακτική, δεν ήταν ενωμένοι και βρίσκονταν σε μια διαρκή ένταση μεταξύ τους. Η χώρα από πλούσια κατάντησε φτωχή. Οι άνθρωποι δεν είχαν δουλειές και τα κακά του τόπου έβαζαν στην άκρη και έκρυβαν όλα του τα καλά.

«Είστε ψεύτες, κλέφτες και προδότες», κατηγορούσε  ο αρχηγός τους αντιπάλους του.

«Εσείς όμως είστε περισσότερο από εμάς ψεύτες, κλέφτες και προδότες», ανταπαντούσαν εκείνοι.

Ο ποιμενάρχης της Διχόνοιας τους συμβούλευε τακτικά. «Πρέπει να συμφιλιωθείτε, να ενωθείτε. Σκεφτείτε το καλό της χώρας, των πολιτών και όχι μόνο τις δικές σας φιλοδοξίες».

«Εσείς την δουλειά σας κι εμείς την δική μας». Αυτή ήταν η απάντηση τους, πλημμυρισμένη με υπεροψία και ασυγκράτητο εγωισμό.

Οι αρχηγοί των υπόλοιπων χωρών εκμεταλλεύονταν αυτήν την φαγωμάρα και την ασυνεννοησία και πονηρά σκεπτόμενοι τους δάνειζαν χρήματα. Έτσι καθώς περνούσαν τα χρόνια καρπώνονταν τα πλούτη της Διχόνοιας αυξάνοντας τη δύναμη τους. Άλλες χώρες πάλι τους πολεμούσαν συνέχεια, τους απειλούσαν πως θα τους πάρουν τα εδάφη τους, τις θάλασσες τους. Κι οι διχασμένοι δεν έλεγαν να σμίξουν και να αποφασίσουν μαζί  για το καλό της χώρας τους.

Πλησίαζαν Χριστούγεννα. Ο αρχηγός της Διχόνοιας καθώς βάδιζε για το σπίτι του είδε ένα έντονο φως να έρχεται κατά πάνω του. Ένα δυνατό βουητό τον τάραξε ολάκερο. Ένα σμήνος αγγέλων τον είχε κυκλώσει προτρέποντας τον: «Πρέπει να μονιάσετε, να αγαπηθείτε, να σώσετε την ψυχή σας. Αυτό είναι το μήνυμα του Θεού, σεβαστείτε το».

Δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ. Τον έπνιγαν χίλιες δυο τύψεις και ενοχές. Την άλλη μέρα το πήρε απόφαση. Έπρεπε να αλλάξουν τα πάντα. Η Διχόνοια χρειαζόταν ενότητα. Αμέσως συναντήθηκε με τον αντίπαλο του.

«Μου μίλησε ο ίδιος ο Θεός. Πρέπει να συνεργαστούμε. Πρέπει να τηρήσουμε την εντολή της αγάπης. Πρέπει επιτέλους να μονιάσουμε για να σώσουμε την χώρα».

Ως εκ θαύματος ο αντίπαλος του συνηγόρησε στην έκκληση του αρχηγού. «Και σε μένα το ίδιο συνέβη. Μου έστειλαν το μήνυμα οι άγγελοι. Πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη  από το Θεό. Πρέπει να συμφιλιωθούμε, να ειρηνεύσουμε».

Με κατεβασμένα κεφάλια, ταπεινωμένοι, μετανιωμένοι για το παρελθόν, παρουσιάστηκαν στον ποιμενάρχη τους. Εκείνος τους συγχώρησε και τους έδωσε την ευχή του.

Παραμονές Χριστουγέννων μαζί με τις οικογένειες τους περπάτησαν στο δρόμο, δίπλα στους πολίτες. Αντάλλαξαν δώρα, έφαγαν μαζί και άκουσαν τα παράπονα των Διχασμένων. Επισκέφτηκαν μαζί τους άρρωστους και τα ορφανά. Μερίμνησαν για να μη μένουν οι άστεγοι στο κρύο. Πήγαν στο χώρο εργασίας των πολιτών και είδαν τα προβλήματα από κοντά. Συναισθάνθηκαν για πρώτη φορά τον μόχθο και την αγωνία των απλών ανθρώπων, μικρών και μεγάλων. Αντιλήφθηκαν ότι η κοινωνία τους χρειάζεται ισότητα, αξιοκρατία, δικαιοσύνη.

«Είναι η στιγμή να ορκιστούμε για τη συνεργασία μας σε βασικά θέματα για τη λειτουργία του τόπου. Είναι η ώρα να σβήσουμε τα μίση και πάθη του παρελθόντος». Σεβάστηκαν τον όρκο τους. Άλλαξαν την νοοτροπία τους, αγάπησαν και αγαπήθηκαν. Μέχρι και νέο όνομα έδωσαν στην χώρα τους. Την ονόμασαν Ομόνοια και κάτοικοι πλέον ήταν οι Μονιασμένοι.

Το χιόνι άρχισε να πέφτει πυκνό. Το τοπίο έγινε κάτασπρο και πανέμορφο. Ήταν τα Χριστούγεννα της αγάπης. Της αγάπης της γνήσιας και αληθινής. Αυτής της αγάπης που αγνοούσε για χρόνια η Διχόνοια.

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…

The post Το παραμύθι της αγάπης – Άρθρο του Γιάννη Τσαπουρνιώτη appeared first on Eptanews.gr.